Hamizal Bin Osman (BA-62JS-4-11/2022)

Mangsa yang bernama Zakiah binti Habib (SP1) telah membuat laporan polis pada 16/6/2022 di Balai Polis Kampung Baru Subang mengatakan dirinya telah dirogol oleh seorang lelaki bernama Shamin (selepas ini dirujuk sebagai Tertuduh) di sebuah rumah beralamat Lot 3562-5 Jalan Melor Kg Melayu Subang, Shah Alam Selangor pada 21/4/2022 di antara jam 10.30 malam hingga keesokan harinya jam 4 pagi.

Menurut SP1 yang selari dengan SP2 dan hasil siasatan oleh SP6, pada 21/4/2022 kira-kira jam 10.30 malam, Tertuduh telah datang ke rumah SP2 untuk menjalankan rawatan Perubatan Islam terhadap SP1 yang dikatakan mempunyai saka dalam badannya dan seringkali sakit. Tertuduh adalah Pengamal Perubatan Islam yang diperkenalkan oleh seorang rakan bernama Yunos yang juga seorang pengamal perubatan alternatif, kepada SP2.

Pada tarikh dan masa tersebut, Tertuduh telah datang bersama anak lelakinya berumur 11 tahun ke rumah SP2 dan disambut ketibaannya oleh SP2 dan SP1. Manakala SP4 dan ibu SP1 dan SP4, iaitu isteri SP2 telah tidur dalam bilik di bahagian belakang rumah. Rumah tersebut adalah rumah teres 3 bilik tidur di mana menurut SP1 dan SP2, sesi rawatan dibuat dalam bilik pertama yang di hadapan sekali, yang mana bilik ini juga telah dijadikan bilik solat oleh keluarga SP2. Gambar tempat kejadian eksibit P1 (A-G) telah disahkan oleh SP1, SP2 dan SP6.

Semasa sesi rawatan, Tertuduh bersama SP1 dan SP2 menunaikan solat sunat hajat bersama di dalam bilik solat ini. Setelah selesai solat sunat hajat, Tertuduh telah mengarahkan SP2 untuk keluar dari bilik dan menunggu di luar bilik bersama anak Tertuduh yang bermain telefon bimbit, sementara Tertuduh mahu meneruskan rawatan kepada SP1. Tertuduh mengarahkan SP1 menukar pakaiannya kepada kain batik sarung sahaja. Selepas itu pintu bilik ditutup dan SP2 yang menunggu di luar bilik telah tertidur.

Semasa tinggal berdua di dalam bilik tersebut, Tertuduh telah menjalankan rawatan dengan mengurut SP1 dengan kedudukan SP1 berbaring terlentang dengan lampu bilik yang terang di mana SP1 melihat wajah Tertuduh dengan jelas. Menurut SP1, Tertuduh telah meramas payu daranya dan menyelak kain sarungnya sehingga menampakkan kemaluannya. Kemudian, Tertuduh membuka seluar dan mengarahkan SP1 untuk memegang dan menghisap alat sulitnya tetapi SP1 enggan. Tertuduh telah memasukkan alat sulitnya ke dalam kemaluan SP1 dari hadapan dan kemudian meniarapkan SP1 dan cuba memasukkan alat sulitnya dari arah belakang.

SP1 tidak menjerit kerana takut dengan Tertuduh. Namun SP1 dapat merasakan sakit akibat kemaluannya dimasukki oleh kemaluan Tertuduh. Tertuduh mengarahkan SP1 untuk merahsiakan perkara tersebut. Tertuduh hanya mampu menangis. Setelah itu, Tertuduh dan SP1 keluar dari bilik tersebut dan Tertuduh pulang ke rumahnya sekitar jam 4 pagi.

Kira-kira dua bulan selepas kejadian, SP2 memaklumkan SP1 bahawa Tertuduh ada mencadangkan supaya mereka sekeluarga pergi ke Port Dickson. Tertuduh menyarankan supaya dilakukan sesi perawatan kali kedua. SP1 tidak setuju dengan cadangan ini dan menangis. Selepas didesak, akhirnya SP1 menceritakan perkara yang berlaku pada 21/4/2022 itu kepada SP4 dan kemudian didengar oleh SP2 dan ibunya. Mereka sepakat membuat laporan polis pada 16/6/2022.

Selepas mendapat laporan polis tersebut, SP6 telah mengarahkan Kop. Rube binti Husin untuk membawa SP1 ke Hospital Sungai Buloh untuk menjalani pemeriksaan. Pada 17/6/2022 jam 6 pagi, Kop. Rube telah menyerahkan laporal awal pemeriksaan perubatan SP1 daripada Bahagian O&G Hospital Sungai Buloh yang mengesahkan terdapat satu koyakan lama pada hymen SP1 pada kedudukan jam 7. Laporan pemeriksaan awal oleh Pegawai Perubatan Jabatan Bedah Am Hospital yang sama mengesahkan tiada kesan koyakan pada lubang dubur SP1. BEBAN PEMBUKTIAN [11] Menurut Seksyen 180(1) Kanun Tatacara Jenayah (KTJ), pihak Pendakwaan perlu membuktikan satu kes “prima facie” di akhir kes pendakwaan. Seksyen 180(4) KTJ pula menyatakan bahawa satu kes “prima facie” telah dibuktikan terhadap Tertuduh sekiranya pihak pendakwaan telah mengemukakan keterangan-keterangan yang credible untuk membuktikan setiap elemen jenayah dan jika tidak dibantah atau tidak dijelaskan oleh Tertuduh akan mewajarkan suatu sabitan. Dengan kata lain, prima facie bermakna pihak Pendakwaan perlu membuktikan elemen-elemen pertuduhan dan fakta pada asasnya tidak mustahil/not inherently incredible. [12] Maksud prima facie telah dibincangkan dalam banyak kes terdahulu, contohnya dalam kes Tan Boon Kean v. PP [1995] 4 CLJ 456, Mahkamah Persekutuan menyatakan- “’Prima Facie’, means on the face of it or at the first glance. So, ‘a prima facie case’ is a ‘case which is sufficient to call for an answer. While prima facie evidence is evidence which is sufficient to establishe a fact in the absence of any evidence to the contrary, is not conclusive’ (see the Oxford Companion to Law at p 987). ‘Prima facie evidence’ is evidence where ‘a party’s evidence in support of any issue is so weighty that no reasonable man could help decidimg the issue in his favour in the absence of further evidence’ (see Cross on Evidence (2nd Edn) at pp. and 25; and also per Wee Chong Jin CJ in Gan Soo Swee & Anor v. Ramoo [1969] 1 MLJ 59 at p 61).” [13] Dalam kes PP v. Mohd Radzi Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457 at 464, menurut Gopal Sri Ram HMR, penilaian maksima terhadap kes pendakwaan adalah diwajibkan bagi menentukan kes prima facie: “[8] The respondent before us was charged with an offence of trafficking a prescribed drug contrary to s. 39B(1)(a) of the Dangerous Drugs Act 1952 (“the Act”) and punishable under s. 39B(2) of the Act. He was convicted of that offence by the High Court on 21 July 1994 and sentenced to death. He then appealed to the Court of Appeal. That court by a majority (KC Vohrah JCA dissenting) reversed the High Court and set aside the sentence of death. However, it convicted the appellant of the lesser offence of possession under s. 39A(2) of the Act. A sentence of 18 years imprisonment from the date of arrest and ten strokes of whipping was imposed on the respondent. The prosecution being dissatisfied with the decision appealed to this court. Before we address the appeal on its merits, there is a matter that needs to be dealt with. [12] After the amendments to ss. 173(f) and 180 of the CPC, the statutory test has been altered. What is required of a Subordinate Court and the High Court under the amended sections is to call for the defence when it is satisfied that a prima facie case has been made out at the close of the prosecution case. This requires the court to undertake a maximum evaluation of the prosecution evidence when deciding whether to call on the accused to enter upon his or her defence. It involves an assessment of the credibility of the witnesses called by the prosecution and the drawing of inferences admitted by the prosecution evidence. Thus, if the prosecution evidence admits of two or more inferences, one of which is in the accused’s favour, then it is the duty of the court to draw the inference that is favourable to the accused. See, Tai Chai Keh v. Public Prosecutor [1948-49] MLJ Supp 105; Public Prosecutor v. Kasmin bin Soeb [1974] 1 MLJ 230. [14] Selanjutnya Mahkamah Rayuan menetapkan bahawa, “If the court, upon a maximum evaluation of the evidence placed before it at the close of the prosecution case, comes to the conclusion that a prima facie case has not been made out, it should acquit the accused. If, on the other hand, the court after conducting a maximum evaluation of the evidence comes to the conclusion that a prima facie case has been made out, it must call for the defence. If the accused then elects to remain silent, the court must proceed to convict him. It is not open to the court to then re-assess the evidence and to determine whether the prosecution had established its case beyond a reasonable doubt. The absence of any evidence from the accused that casts a reasonable doubt on the prosecution’s case renders the prima facie case one that is established beyond a reasonable doubt. [15] Maka dalam kes di atas telah diwujudkan suatu garis panduan kepada Mahkamah, tentang bagaimana menjalankan tanggungjawabnya di bawah Seksyen 173(f) dan 180 KTJ, “Put shortly, what the trial court is obliged to do under ss. 173(f) and 180 of the CPC is to ask itself the question: If the accused elects to remain silent, as he is perfectly entitled to do, am I prepared to convict him on the evidence now before me? See, Dato’ Mokhtar bin Hashim & Anor v. Public Prosecutor [1983] 2 MLJ 232. If the answer to that question is in the affirmative, then the defence must be called. And if the accused remains silent, he must be convicted. If the answer is in the negative, then the accused must be acquitted. … [13] In Public Prosecutor v. Dato’ Seri Anwar bin Ibrahim (No 3) [1999] 2 CLJ 215, Augustine Paul J described what a prima facie case is in the following terms: A prima facie case arises when the evidence in favour of a party is sufficiently strong for the opposing party to be called on to answer. The evidence adduced must be such that it can be overthrown only by rebutting evidence by the other side. Taken in its totality, the force of the evidence must be such that, if unrebutted, it is sufficient to induce the court to believe in the existence of the facts stated in the charge or to consider its existence so probable that a prudent man ought to act upon the supposition that those facts existed or did happen. As this exercise cannot be postponed to the end of the trial, a maximum evaluation of the credibility of witnesses must be done at the close of the case for the prosecution before the court can rule that a prima facie case has been made out in order to call for the defence.”. Elemen pertuduhan [16] Bagi pertuduhan di sini, Seksyen 376(1) memperuntukkan hukuman bagi kesalahan merogol adalah seperti berikut- “Punishment for rape 376.

Subject to subsections (2), (3) and (4), whoever commits rape shall be punished with * imprisonment for a term which may extend to twenty years, and shall also be punished with whipping.” [17] Manakala maksud “rogol” yang berkaitan bagi kes di sini, telah ditakrifkan seperti yang berikut- “Rape 375. A man is said to commit “rape” who, except in the case hereinafter excepted, has sexual intercourse with a woman under circumstances falling under any of the following descriptions:

against her will;

without her consent;…” [18] Oleh itu, bagi membuktikan pertuduhan dalam kes ini, pihak pendakwaan perlu membuktikan elemen bahawa –

Tertuduh telah melakukan hubungan seksual dengan memasukkan kemaluannya ke dalam kemaluan SP1; dan

(ii) Hubungan seksual ini adalah tanpa kerelaan SP1. DAPATAN MAHKAMAH Elemen 1 – sama ada terdapat kemasukan zakar Tertuduh ke dalam kemaluan SP1. [19] Huraian dalam Seksyen 375 KK menyatakan “kemasukan adalah memadai bagi persetubuhan yang perlu bagi kesalahan rogol”. “Kemasukan” yang dikehendakki dalam pertuduhan ini sudah tentu bermula dengan keterangan daripada SP1 sendiri. SP1 telah membuat Laporan Polis sebagaimana dalam eksibit P2 dan diikuti dengan Laporan Polis Pembetulan dalam eksibit P3 tentang kejadian yang berlaku. [20] Dalam keterangan SP1 kepada Mahkamah, semasa kejadian dalam bilik itu, dia telah melihat wajah Tertuduh kerana pencahayaan yang terang dan kedudukannya pada masa itu adalah baring terlentang. Apabila SP1 enggan memegang dan menghisap kemaluan Tertuduh dan Tertuduh melanjutkan dengan merogolnya, SP1 boleh merasakan kedua-dua tangan Tertuduh memegang lututnya dan memasukkan zakarnya ke dalam kemaluan SP1. SP1 berasa kesakitan akibat kemasukan itu dan menangis. SP1 menceritakan bagaimana sesi rawatan yang pada mulanya melalui urutan badan, telah bertukar arah menjadi rogol dalam keadaan SP1 boleh melihat Tertuduh dengan jelas dalam posisi terlentang. : Mula-mula dia urut bahagian apa? : Dia urut di bawah kain saya di perut dan kemudian dia urut payudara saya dulu, dia ramas payudara saya. : Masa itu kain kamu macam mana? : Dia longgarkan. Saya kan pakai kain batik. Dia longgarkan kain itu. : Kemudian apa jadi? : Dia start pegang kemaluan saya. Kain batik saya dia angkat. Dia angkat separuh dari badan saya. Dia buka kemaluan saya semua. Bahagian payudara ditutup. Kira separuh lah kain itu. : Masa tu awak baring menghadap mana? : Saya menghadap depan atas baring terlentang. [21] Selanjutnya SP1 menceritakan bagaimana Tertuduh memasukkan zakarnya ke dalam kemaluan SP1 di mana SP1 dapat melihat wajah Tertuduh dan berasa sakit akibat kemasukan itu. : Apa maksud “dia start pegang kemaluan”? Dia buat macam mana? : Dia pegang payu dara, lepas tu dia tiba-tiba pegang kemaluan saya, dia tak masukkan jari, dia cuma gosok saja. Lepas itu dia tiba-tiba buka seluar dia, buka seluar dalam dia. Lepas itu dia suruh saya pegang kemaluan dia. Masa itu memang saya enggan pun. Saya tak nak pegang. Dia paksa, dia tarik tangan saya dia suruh pegang. Dia paksa. : Masa dia tarik tangan dan dia suruh kamu pegang kemaluan dia, apa yang awak buat? : Saya pun terpaksa lah pegang. Lepas tu dia suruh saya hisap pula kemaluan dia. Saya tak buat. Lepas dia suruh hisap itu dia ugut, jangan bagitahu mak ayah saya. Benda ni rahsiakan. Lepas tu dia pegang lutut saya, dua-dua belah lutut saya. Dia guna tangan dia, dua-dua belah tangan dia pegang dua-dua lutut saya. Kemudian dia masukkan kemaluan dia dekat saya punya kemaluan. Dia masukkan saya rasa kesakitan. Lepas tu saya… (saksi berhenti dan menangis) : Masa tu Zakiah rasa sakit dekat mana? : Saya rasa sakit dekat kemaluan saya (saksi menangis) : Lepas itu? : Lepas itu saya rasa dia masukkan kemaluan dia separuh saja sebab masa tu dia nampak saya menangis, saya macam takut. So dia lepaskan kemaluan dia daripada kemaluan saya. : Jadi dia lepaskan kemaluannya daripada kemaluan Zakiah, lepas tu apa jadi? : Dia cakap lagi jangan bagitahu mak ayah saya dia ugut balik, diam-diam saja. Jadi saya diam saja. [22] Sudah tentu kejadian yang berlaku dalam bilik itu hanya dapat disahkan oleh SP1 dan Tertuduh sahaja. Dalam hal ini peguambela telah menimbulkan isu bahawa SP1 adalah saksi yang tidak boleh dipercayai kerana keterangan SP1 yang direkodkan dalam Dokumen CIC 1 (Eksibit P4) di hadapan Pegawai Perakam Insp. Siti Nuratiqah bte Abd Rahman pada 15/7/2022 didapati bercanggah dengan keterangan SP1 di Mahkamah ini. Dalam eksibit P4 tersebut SP1 menyatakan bahawa Tertuduh telah memasukkan zakar dari belakang dengan kedudukan SP1 meniarap dan SP1 berasa sakit yang tidak pernah dirasainya. Kemudian dalam keterangan SP6 dalam penyata saksinya di PSP6, SP6 juga menyatakan hasil siasatannya, apabila SP1 enggan memegang zakar Tertuduh, SP1 telah ditolak oleh Tertuduh sehingga meniarap di atas katil dan Tertuduh lalu memasukkan zakarnya ke dalam kemaluan SP1 dari arah belakang di mana SP1 berasa sakit di bahagian kemaluannya. Keterangan di P4 dan keterangan PSP6 ini dilihat tidak selari dengan keterangan SP1 tentang bagaimana kemasukan berlaku, dari arah yang mana, seterusnya menimbulkan tandatanya sama ada keterangan SP1 boleh dipercayai atau sebaliknya. [23] Apabila diperhalusi, keterangan SP1 dalam P4 adalah tidak konsisten pada awal rakaman sehingga ke akhirnya, kerana kenyataan yang diberikan oleh SP1 berubah-ubah. Pada awal rakaman, SP1 menyatakan Tertuduh telah merogolnya ketika dia meniarap, namun di muka surat belakang P4, SP1 menyatakan Tertuduh sebenarnya tidak memasukkan zakarnya melalui belakang, hanya menggesel-geselkan saja zakarnya di punggung SP1 ketika SP1 meniarap. Mahkamah akui dalam keseluruhan keterangan SP1 terdapat percanggahan fakta. Namun, adakah percanggahan fakta ini menyebabkan kehancuran kepada keseluruhan kredibiliti SP1 yang menyebabkan keterangannya langsung tidak boleh diterima? Ini kerana masih terdapat keterangan-keterangan lain yang menyokong keterangan SP1. [24] Dalam kes Dato’ Seri Anwar Ibrahim v PP [2002] 3 CLJ 457, HMP Haidar Mohd Noor telah menyatakan, dalam menerima atau menolak keterangan saksi, mahkamah perlu melihat kepada tahap konsistensi keseluruhan penceritaan, “…The Privy Council has stated the real tests for either accepting or rejecting the evidence of a witness are how consistent the story is with itself, how it stands the test of cross-examination, and how far it fits in with the rest of the evidence and the circumstances of the case (see Bhojraj v Sitaran AIR [1936] PC 60). It must be observed that being unshaken in cross-examination is not per se an all-sufficient acid test of credibility. The inherent probability of a fact in issue must be the prime consideration (see Muniandy & Ors v PP 1 MLJ 257). It has been held that if a witness demonstrably tells lies, his evidence must be looked upon with suspicion and treated with caution, but to say that it should be entirely rejected would be to go too far (see Khoo Chye Hin v PP [1961] MLJ 105). It has also been held that discrepancies and contradictions there will always be in a case. In considering them, what the court has to decide is whether they are of such a nature as to discredit the witness entirely and render the whole of his evidence worthless and untrustworthy.” [25] Mahkamah dalam menilai setiap butir keterangan saksi pendakwaan hendaklah melihat perkara yang tidak konsisten tersebut dan menentukan sama ada ianya contradiction atau pun hanya discrepancies. Dalam kes Tee Hock Keong v. PP [2021] 1 LNS 497 Mahkamah Rayuan dalam menyebut berkenaan dengan penilaian terhadap keterangan saksi, telah menyatakan seperti yang berikut, “[53] The learned trial judge found both SP17 and SP18 to be credible witnesses. However, learned counsel for the appellant submits that there are irreconcilable and material discrepancies in the evidence given by SP17 and SP18. We note that as in most cases, there are bound to be some discrepancies in the evidence of the several witnesses, including SP17 and SP18. However, these discrepancies are not material and do not affect the quality of the testimony of these witnesses. In this respect, it would be opportune to refer to the observation of Wan Yahya J (as he then was) in Pie Chin v. PP [1983] 1 CLJ 316; [1983] CLJ (Rep) 703; [1985] 1 MLJ 234 HC: "Discrepancies are no doubt present in this case, as they do ostensibly appear in most cases in evidence of witnesses for the prosecution as well as the defence. The transcripts of most evidence, when thoroughly tooth-combed by any able lawyer, never failed to yield some form of inconsistencies, discrepancies or contradictions but these do not necessarily render the witness's entire evidence incredible. It is only when a witness's evidence on material and obvious matters in the case is so irreconcilable, ambivalent or negational that his whole evidence is to be disregarded. Forgetfulness and failure to recall exactly certain events, which did not seem to be important to the witness, do not necessarily shake his credibility or render other parts of his story unworthy of belief." Having examined the discrepancies alluded to by learned counsel for the appellant, we find that they are not material to the prosecution's case, nor do they render the evidence of SP17 and SP18 incredible. We find no reasons to disagree with the learned judge's characterisation of both SP17 and SP18 as credible witnesses. [54] In the circumstance, we find that the trial judge was entirely correct in treating the evidence of SP17 and SP18 as ordinary witnesses. As such we find that the issue of corroboration of the evidence of SP17 and SP18 does not arise. The learned trial judge had evaluated the evidence of SP17 and SP18 in totality with all other evidence presented and found them to be credible and had accordingly given the appropriate weight. In this regard, we find that the learned trial judge had correctly directed himself on the law.” [26] Dalam hal ini, bagi menentukan sama ada versi SP1 adalah discrepancies atau inconsistencies, Mahkamah berpendapat cara terbaik adalah dengan menilai keterangan pendakwaan yang lain juga. Maknanya, keterangan SP1 ini tidak dinilai secara independent, sebaliknya, keterangan lain juga dinilai bersama sebagai keterangan sokongan. [27] Pada akhirnya, Mahkamah mendapati, keterangan SP1 yang tidak konsisten ini adalah terlalu kecil berbanding keseluruhan keterangan kes pendakwaan kerana SP1 sudah tentu dipengaruhi oleh human factor, terlupa itu dan ini disamping trauma yang dihadapinya. Oleh itu Mahkamah telah melihat keterangan sokongan seperti berikut- - Pertama, laporan polis SP1 di P2 dan P3 adalah relevan untuk melihat konsistensi keterangan SP1. - Kedua, tentang kehadiran Tertuduh di rumah SP2 pada tarikh dan masa kejadian. Ini telah disahkan oleh SP1 dan SP2 bahawa pada 21/4/2022 lebih kurang jam 10.30 malam, Tertuduh telah datang ke rumah SP2 untuk menjalankan sesi pengubatan Islam. Lokasi rumah SP2 dan keadaan dalam rumah tersebut adalah disahkan sebagaimana dalam gambar di P1. - Ketiga, Tertuduh telah mengarahkan SP2 duduk di luar bilik sementara Tertuduh mahu menjalankan rawatan kepada SP1. SP2 juga mengesahkan bahawa Tertuduh mengarahkan SP1 menukar pakaian kepada kain batik sarung saja. Mahkamah berpendapat, tindakan Tertuduh mengarahkan SP1 menukar kain dan mengarahkan SP2 duduk di luar bilik dan pintu bilik ditutup adalah relevan untuk menunjukkan bahawa kejadian rogol itu berlaku dan SP1 tidak berbohong. Perbuatan Tertuduh adalah relevan untuk menunjukkan motifnya sebagaimana Seksyen 8 Akta Keterangan 1950 yang menyebut,

Motif, persediaan dan kelakuan yang dahulu atau yang kemudian

Apa-apa fakta adalah berkaitan jika ia menunjukkan atau menjadi motif atau persediaan bagi mana-mana fakta persoalan atau fakta berkaitan. - Keempat, keterangan Doktor (SP5) yang memeriksa SP1 dan laporan pemeriksaannya di eksibit P9. Menurut SP5 yang telah memeriksa SP1 pada 17/6/2022 lebih kurang jam 4.26am atas rujukan daripada One Stop Crisis Center (OSCC) Hospital Sg. Buloh, mendapati terdapat koyakan lama hymen (selaput dara) jam 7 pada vagina SP1. SP5 telah membuat gambarajah di eksibit P8 untuk menunjukkan kedudukan koyakan hymen tersebut yang disebabkan oleh kecederaan akibat benda tumpul yang berlaku lebih dari 3 hari yang lepas. SP5 membuat kesimpulan daripada dapatan pemeriksaannya adalah “alleged statutory rape”. [28] Mengenai elemen “kemasukan” zakar Tertuduh ke dalam vagina atau kemaluan SP1, mahkamah merujuk kes PP v Muhammad Nor Azmil Khairuddin [2015] 1 CLJ 276, di mana YA Collin Lawrence Sequerah JC telah menyatakan di mukasurat 283- “Sexual Intercourse Took Place And There Was Penetration [15] The explanation to s.375 states that penetration is sufficient to constitute rape. To constitute penetration, it must be proved that some part of the virile member of the accused was within the labia of the pudendum of the woman, no matter how little. The only thing to be ascertained is whether the private parts of the accused did enter into the person of the woman. It is not necessary to decide how far they entered. It is not essential that the hymen should be ruptured, provided it is clearly proved that there was penetration even though partial. For the offence of rape to be committed, it is not necessary that there should be complete penetration. The word “penetrate” according to the Concise Oxford Dictionary means “find access into or through, pass through”. [29] Dalam kes PP v Jamlong Manmool [1993] 1 CLJ 212, di mukasurat 213, YA Denys Robert CJ telah menyatakan- “…Section 375 P.C., according to the first explanation which is attached to that section, states that it is sufficient to constitute rape if there has been some penetration of the woman by the male organ, whether or not this is followed by an ejaculation inside or outside the woman. The fact of ejaculation is not conclusive. It may be absent in the case of a rape.” [30] Menurut kes-kes di atas, situasi “kemasukan zakar ke dalam vagina atau kemaluan mangsa” telah dijelaskan iaitu tidak melihat tahap kedalaman kemasukan atau kewujudan ejakulasi, namun cukup dengan keterangan bahawa adanya “kemasukan” bagi membuktikan elemen pertama dibuktikan. Maka, dalam kes ini, berdasarkan keterangan-keterangan SP1, SP2, SP6, SP5, eksibit P1, P2, P3, P8 dan P9, Mahkamah berpuas hati bahawa elemen pertama tentang kemasukan zakar Tertuduh ke dalam kemaluan SP1 telah dibuktikan. Elemen 2 – Sama ada kemasukan zakar Tertuduh ke dalam kemaluan SP1 adalah tanpa kerelaan [31] Mahkamah berpendapat, isu sama SP1 rela atau tidak rela terhadap perlakuan Tertuduh terhadapnya, hanya dapat ditafsirkan melalui respon SP1 yang disokong dengan bukti sampingan lain. Dalam hal ini, kedudukan Tertuduh sebagai perawat telah memberikan SP1 kepercayaan kepadanya untuk duduk di dalam bilik berdua tanpa kehadiran SP2. SP2 dan SP4 mengesahkan bahawa Tertuduh adalah seorang yang dipercayai oleh keluarga SP2 kerana telah membuat beberapa kali sesi perawatan kepada keluarga SP2. [32] Hal ini menyokong keterangan SP1 bahawa semasa kejadian, SP1 tidak dapat melawan/menjerit kerana bimbangkan kesan buruk tindakannya kepada keluarganya nanti dek kerana kedudukan Tertuduh sebagai seorang yang dipercayai. Namun SP1 akhirnya menceritakan kejadian rogol tersebut kepada keluarganya kerana tidak mahu berhadapan kali kedua dengan Tertuduh apabila Tertuduh mencadangkan keluarga SP2 dan Tertuduh untuk ke Port Dickson dengan alasan Tertuduh mahu menyambung sesi rawatan. Keterangan SP1 ini disahkan oleh SP2 dan SP4. Respon SP1 yang menangis dan tidak mahu ikut ke Port Dickson dengan Tertuduh menunjukkan SP1 tidak rela dengan kejadian yang berlaku kepadanya. [33] Dalam kes Public Prosecutor v Abdul Rahman Mohamad [2005] 1 CLJ 700 di mana Mahkamah Rayuan telah membuat pemerhatian berikut, “In any event the central issue here is consent. Section 375(b) of the Penal Code (PC) dtipulates that a man commits rape if he has sexual intercourse with a woman without her consent. And s. 90(a) provides that a consent is not such a consent as in intended by any section of the PC if the consent is given by a person under fear of injury, or under a misconception of fact and if the person doing the act knows, or has reason to believe, that the consent was given in consequence of such fear or misconception. The authors of Ratanlal & Dhirajlal’s Law of Crime, 25th edn. vol. 2, in commenting on the phrase “without her consent” in s. 375 of the Indian Penal Code, state the law as follows: Consent is an act of reason coupled with deliberation, after the mind has weighed the good and evil on each side in a balanced manner. Consent denotes an active will in the mind of a person to permit the doing of the act complained of. - See pg 1847 A woman is said to consent only when she freely agrees to submit herself, while in free and unconstrained possession of her physical and moral power to act in a manner she wanted. Consent implies the exercise of free and untramelled right to forbid or withhold what is being consented to, it is always a voluntary and conscious acceptance of what is proposed to be done by another and concurred by the former. - See pg 1848. It is also said that the consent of a woman should have been obtained prior to the act. It is no defence that the woman consented after the act.” [34] Menurut Mahkamah Rayuan, “kerelaan” seharusnya dibuat sebelum tindakan, bukan dikatakan “ada” selepas perbuatan dilakukan. Dalam hal ini, Mahkamah juga telah meneliti reaksi SP1 ketika memberi keterangan semasa perbicaraan kerana SP1 sering berada dalam keadaan sedih dan menangis kerana perlu mengingati semula peristiwa hitam itu. Reaksi SP1 ini adalah keterangan yang relevan untuk menunjukkan yang dia tidak rela dengan kejadian rogol tersebut. Selain itu, Mahkamah juga berpuas hati, keseluruhan versi SP1 bermula dengan menceritakan kejadian kepada ahli keluarganya, diikuti dengan membuat laporan polis, kemudian membuat pemeriksaan kesihatan dan merakam percakapan, menunjukkan SP1 tidak rela terhadap perbuatan Tertuduh terhadapnya. Oleh itu elemen kedua telah dibuktikan. KESIMPULAN KES PENDAKWAAN [35] Di akhir kes pendakwaan, atas penilaian maksima Mahkamah berpuas hati bahawa pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap Tertuduh atas pertuduhan terhadapnya. Oleh yang demikian Tertuduh dipanggil untuk membela diri dan diberikan 3 pilihan sama ada memberi keterangan secara bersumpah dari kandang saksi dan boleh disoal balas oleh pihak pendakwaan; atau memberi keterangan tidak bersumpah dari kandang tertuduh; atau berdiam diri. Tertuduh telah memilih untuk memberi keterangan bersumpah dari kandang saksi dan disoal balas pendakwaan. KES PEMBELAAN [36] Tertuduh pada peringkat ini hanya perlu menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan sepertimana diputuskan dalam kes PP v. Ho Sek Kong [2006] 5 CLJ - “Although the burden of proof in criminal trial lies throughout in bringing home a conclusion that it had proven its case beyond reasonable doubt, the accused, if called upon to his defence bears the evidential burden of casting that doubt”. [37] Selanjutnya di dalam kes Chan Chwen Kong [1962] MLJ 307 mahkamah menyatakan – “ In most criminal cases, there is at some stage an onus of a sort upon the accused person. Once the prosecution produces evidence which if believed would support a conviction, there is a tactical onus on the accused person either to produce evidence of his own or to point to something in the prosecution evidence that at the very lowest make the trier of the fact less than sure of any conclusions he might otherwise be prepared to base upon the prosecution evidence. If he fails to discharge that tactical onus he will be convicted. That is very true”. [38] Maksud 'reasonable doubt' telah dijelaskan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Sabarudin Non v. PP & Other Appeals [2005] 4 MLJ 37 seperti berikut :- "As to what is meant by 'reasonable’ must be such a one as an honest, sensible and fair-minded man might, with reason, entertain consistent with a conscientious desire to ascertain the truth. An honestly entertained doubt of guilt is a reasonable doubt. A vague conjecture or an inference of the possibility of the innocence of the accused is not a reasonable doubt. A reasonable doubt is one which arises from a consideration of all the evidence in a fair and reasonable way. There must be a candid consideration of all the evidence and if, after this candid consideration is had by the jurors, there remains in their minds a conviction of the guilt of the accused, then there is no room for a reasonable doubt (emphasis added)". [39] Bagi maksud “menimbulkan keraguan”, pembelaan adalah bertanggungjawab untuk membuktikan fakta yang dibangkitkan. Dalam kes Tee Hock Keong v Public Prosecutor [2021] MLJU 566 Mahkamah telah menyatakan bahawa: - "The law is well settled in that once an accused raises the defence of alibi, he does not bear the burden to prove its truth but merely to raise a reasonable doubt as to his guilt. Nevertheless, the accused has to adduce sufficient evidence in support of the defence of alibi showing affirmatively his presence somewhere else other than at the place on the date and time stated in the charge. Section 103 of the Evidence Act states: The burden of proof as to any particular fact lies on that person who wishes the court to believe in its existence, unless it is provided by any law that the proof of that fact shall lie on any particular person. More to the point is illustration (b) to s.103 which states: B wishes the court to believe that at the time in question he was elsewhere. He must prove it. As was observed by Buhagiar J in Saminathan & Ors v Public Prosecutor [1955] MLJ 121: The facts on which the defence rely must however be ‘proved’ and they are proved not by showing merely a possibility that such facts exist but by showing a probability of their existence, the degree of probability being a matter of prudence in the circumstances of the case.” [40] Dengan kata lain, dalam usaha membangkitkan “keraguan yang munasabah” pembelaan tidak boleh dilingkari dengan elemen fictitious, mere denials ataupun afterthought kerana keterangan-keterangan pembelaan yang sedemikian tidak akan diterima oleh Mahkamah, sebagaimana dijelaskan dalam Liew Kaling v PP (1960) 26 MLJ 306 – “That degree is well settled. It need not reach certainty, but it must carry a high degree of probability. Proof beyond reasonable doubt does not mean proof beyond the shadow of doubt. The law would fail to protect the community if it admitted fanciful possibilities to deflect the course of justice. If the evidence is so strong against a man as to leave only a remote possibility in his favour which can be dismissed with the sentence 'of course it is possible, but not in the least probable,' the case is proved beyond reasonable doubt, but nothing short of that will suffice… You will not, I am sure, allow yourselves to be bewildered or troubled by such a phrase. What it means is not some whimsical or fanciful doubt, which a person might conjure up for the purpose of creating a difficulty but such a doubt as would govern a man's course of action in some private affair of moment of his own.” DAPATAN MAHKAMAH [41] Dalam keterangan pembelaan, secara ringkasnya Tertuduh yang menjadi saksi pembelaan pertama (SD1) menafikan pertuduhan terhadapnya dan menyatakan bahawa sesi perawatan yang dijalankan ke atas SP1 adalah dibuat atas permintaan keluarga SP1 yang dikenalinya melalui seorang rakan yang bernama Yunos. Dalam setiap sesi rawatan, tiada elemen sentuhan yang terlibat. Hanya solat hajat dan zikir sahaja. [42] Keterangan SD1 ini telah disokong oleh keterangan saksi pembelaan kedua (SD2) dan saksi pembelaan ketiga (SD3) yang merupakan pasangan suami-isteri yang pernah mendapatkan rawatan perubatan Islam daripada Tertuduh. [43] Saksi pembelaan keempat (SD4) iaitu isteri Tertuduh juga menyokong keterangan Tertuduh tentang kaedah rawatan tanpa sentuhan kepada pesakit. Isteri Tertuduh juga mengesahkan, pada hari kejadian, sememangnya Tertuduh ada pergi ke rumah keluarga SP1, iaitu di lokasi kejadian, pada masa yang dinyatakan. [44] Kesimpulannya, pembelaan Tertuduh menyatakan, dengan kaedah perawatan Islam tanpa sentuhan yang dijalankan oleh Tertuduh ini, yang biasanya dibuat dengan kehadiran ahli keluarga pesakit, adalah dinafikan bahawa kejadian rogol terhadap SP1 oleh Tertuduh telah berlaku. [45] Mahkamah dapati, pada tarikh kejadian 21/4/2022 lebih kurang jam 10.30 malam sehinggalah keesokan harinya lebih kurang jam 4 pagi, Tertuduh sememangnya berada di tempat kejadian. Ini sebagaimana yang diakui Tertuduh dan isterinya yang mana adalah selari dengan keterangan SP1, SP2 dan SP6. Oleh itu, tiada orang lain yang boleh menjadi saspek selain Tertuduh. [46] Selain daripada keterangan tentang kaedah perawatan tanpa sentuhan ini, tiada keterangan lain yang boleh menyokong penafian Tertuduh. Tiada keterangan pembelaan yang menunjukkan bahawa Tertuduh tidak duduk dalam bilik berdua dengan SP1 dan mengarahkan SP1 memakai kain batik sarung saja untuk sesi rawatan. Tiada dalam keterangan pembelaan yang boleh menggugat keterangan SP1 yang disokong oleh SP2 dan disokong pula oleh eksibit P8 dan P9 bahawa sememangnya Tertuduh berada dalam bilik tertutup dengan SP1 dan telah melakukan perbuatan rogol terhadap SP1. [47] Walaupun saksi-saksi pembelaan menyatakan biasanya tiada elemen sentuhan dalam sesi rawatan Tertuduh kepada pesakit, namun tiada seorang pun di antara mereka telah berada di tempat kejadian pada masa yang material untuk mengesahkan bahawa sesi perawatan terhadap SP1 dalam kes ini tidak melibatkan sentuhan. Mahkamah dapati keterangan saksi pembelaan kedua, ketiga dan keempat telah gagal menyokong keterangan Tertuduh untuk menafikan perbuatan Tertuduh ke atas SP1. Sedangkan keterangan oleh SP1 yang disokong SP2 dan eksibit P8 dan P9 kekal tidak dicabar. [48] Mahkamah juga tidak menemui apa-apa keterangan yang boleh mencadangkan bahawa wujudnya motif untuk SP1 membuat laporan palsu terhadap Tertuduh. Oleh itu Mahkamah dapati kes pembelaan telah gagal menimbulkan keraguan yang munasabah ke atas keseluruhan kes pendakwaan. Keterangan pihak pembelaan adalah penafian kosong dan pemikiran semula yang tidak mematahkan kes pendakwaan apatah lagi menimbulkan keraguan kepada keseluruhan kes pendakwaan. Mahkamah Persekutuan dalam Mohd Asmadi bin Yusof v PP [2011] 1 CLJ 41, telah menyatakan – “…. It is our view that he has made the correct decision under the circumstances of this case. The defence was one of denial. There was no other proof to reasonably dislodge the prosecution’s evidence.” [49] Sepertimana yang telah diputuskan dalam kes-kes terdahulu seperti Public Prosecutor v Ling Tee Huah [1982] 2 MLJ 324 – ”A mere denial without other proof to reasonably dislodge the prosecution’s evidence is not sufficient” Juga dalam kes PP v Ku Lip See [1981] 1 MLJ 258 – “.....the defence in its endeavour to create a reasonable doubt in the mind of the learned President offered an outright denial and nothing more. It was surprising to find the learned President entertaining what to him was reasonable doubt based entirely on the demeanour and denial of the respondent.” Juga dalam kes D.A Duncan v PP [1980] 2 MLJ 195 – “… The defence was, in effect, a simple denial of the evidence connecting the appellant with the four boxes. We cannot see any plausible ground for saying that the four boxes were not his. In the circumstances of the prosecution evidence, The High Court came, in our view, to the correct conclusion that this denial did not cast a doubt on the prosecution case against the appellant. [50] Kesimpulannya, penafian yang dibangkutkan Tertuduh ini hanyalah sekadar bare denial yang tidak disokong dengan keterangan lain, justeru tidak mendatangkan keraguan kepada kes pendakwaan. Selanjutnya Mahkamah merujuk semula kes Mat v PP [1963] LNS 82 tentang apakah yang perlu dilakukan oleh Mahkamah selepas mendengar kes pembelaan iaitu – “(a) If you are satisfied beyond reasonable doubt as to the accused's guilt. Convict.

If you accept or believe the accused's explanation. Acquit.

If you do not accept or believe the accused's explanation. Do not convict but consider the next steps below.

If you do not accept or believe the accused's explanation and that explanation does not raise in your mind a reasonable doubt as to his guilt. Convict.

If you do not accept or believe the accused's explanation but nevertheless it raises in your mind a reasonable doubt as to his guilt. Acquit”. [51] Dengan kata lainnya, Mahkamah dapati pihak pendakwaan telah membuktikan kes melampaui keraguan yang munasabah dan Tertuduh adalah didapati bersalah dan disabitkan bersalah atas pertuduhan ke atasnya di bawah Seksyen 376(1) KK. MITIGASI DAN PEMBERATAN TERHADAP HUKUMAN [52] Tertuduh merayu agar hukumannya diminimakan berdasarkan fakta bahawa Tertuduh berumur 57 tahun dan merupakan seorang bekas anggota PDRM selama 18 tahun. Tertuduh mempunyai 4 orang anak dan yang paling kecil berumur 15 tahun. Tertuduh menjalankan perniagaan makanan bersama isteri yang mana ini adalah sumber pendapatan utama mereka. Tertuduh tiada rekod lampau sebelum dan selepas pertuduhan di sini dan Tertuduh juga telah memberikan kerjasama sepanjang perbicaraan. Sepanjang kes pembelaan, Tertuduh telah menunjukkan perwatakan Tertuduh yang tidak cenderung untuk melakukan kes jenayah, oleh itu pohon hukuman yang ringan memandangkan Tertuduh adalah satu-satunya orang yang mencari rezeki untuk keluarganya. [53] Pihak Pendakwaan memohon supaya Mahkamah menjatuhkan hukuman yang berat dengan mengambil kira kesan trauma kepada SP1. Jenayah rogol adalah suatu kesalahan yangg serius, tambahan pula SP1 dalam kes ini percaya kepada Tertuduh untuk memberikannya rawatan pengubatan Islam. Tambahan pula umur SP1 adalah masih muda, jadi kejadian ini telah memberi kesan yang besar kepadanya. Pendakwaan juga telah memohon kos pendakwaan yg setimpal dengan tempoh perbicaran memandangkan bilangan saksi yang dipanggil adalah 10 orang dan melibatkan kos yang banyak. Kos pendakwaan yang dicadangkan adalah RM10,000. HUKUMAN [54] Mahkamah telah mendengar hujahan kedua-dua pihak dan berpendapat hukuman ini adalah yang wajar dijatuhkan ke atas Tertuduh. Mahkamah sememangnya dipandu oleh prinsip penghukuman yang mapan di mana kepentingan awam akan menjadi faktor paling penting dan harus diutamakan berbanding kepentingan Tertuduh (rujuk R v. Ball 35 CR App 164) and PP v. Loo Choon Fatt [1976] CLJU 102; [1976] 1 LNS 102; [1976] 2 MLJ 256). [55] Namun Mahkamah juga tidak akan mengenepikan kepentingan Tertuduh sendiri (rujuk Tan Sri Abdul Rahim Mohd Noor lwn. PP [2001] 1 CLJ 645; [2001] 1 MLJ 193). Dalam kes PP v Khafasliza Shafii (2018) 6 CLJ 98, Mahkamah Tinggi menyatakan, dalam menghukum Tertuduh, jika penjara adalah hukuman yang berkaitan, maka tempoh pemenjaraan hendaklah mempertimbangkan kesannya kepada Tertuduh- “….There are circumstances in which public interest warrants that the accused should not be put behind bars for far too long, as that will do more harm than good for example they might become hard core criminal. Hence, this court needed to strike a balance in order to do justice to the accused as well as to the public. [97] In cases of corruption though, it is important to impose a deterrent sentence to reflect the severity of the offence. In the words of Justice Abdul Malik Ishak of the High Court as he then was in the case of Hamidun bin Mat Yatim, "corrupt Government servants should be sentenced severely as examples to others and also to protect the image of the Government service"...”. [56] Namun, dalam kes rogol, perkara utama yang perlu dipertimbangkan adalah kesan trauma kepada SP1. Tidak kira apa pun latar belakang SP1, sudah pasti kejadian rogol akan meninggalkan kesan negatif kepada mentalnya. Apatahlagi pada masa kejadian, SP1 masih berusia belasan tahun dan perjalanan hidupnya masih panjang. SP1 perlu kekuatan untuk tampil membuat aduan, menjalani pemeriksaan fizikal dan mengingati semula detik-detik hitam yang berlaku ketika sesi penyiasatan. Trauma ini tidak akan hilang dalam waktu yang singkat malah mungkin akan menjadi peristiwa hitam yang tidak akan dilupakannya sampai bila-bila. [57] Hukuman ini juga adalah sebagai pengajaran kepada Tertuduh dan menjadi mesej kepada masyarakat supaya tidak mempergunakan kedudukan sebagai orang yang dipercayai untuk terlibat dengan kesalahan rogol, apatah lagi dalam kes ini, Tertuduh menggunakan istilah pengubatan Islam. [58] Mahkamah juga mengambil kira kes ini berjalan sejak 17/11/2022 dan selesai pada 5/6/2025 iaitu selama lebih kurang 3 tahun dengan penglibatan 10 orang saksi, sudah semestinya telah mengambil masa dan kos yang banyak. Namun Mahkamah berpendapat kos pendakwaan yang dipohon oleh pihak pendakwaan adalah tidak diberikan justifikasi sewajarnya, oleh itu ditolak. Mahkamah memerintahkan hukuman adalah sepertimana berikut - - Penjara 12 tahun bermula hari ini dan tiada sebatan kerana Tertuduh berumur lebih 50 tahun. - Hukuman tambahan sebagaimana kehendak S.295 (1A) KTJ iaitu pengawasan polis selama 1 tahun selepas Tertuduh selesai tempoh pemenjaraan di mana Tertuduh dikehendakki mematuhi keperluan S.296(1) KTJ iaitu Tertuduh hendaklah sentiasa memaklumkan pihak polis tentang lokasi kediamannya; dan - Tertuduh juga hendaklah menjalani kaunseling pemulihan di bawah S.295A(1) KTJ sepanjang Tertuduh dipenjarakan. [59] Selanjutnya, semua eksibit dikembalikan kepada pihak pendakwaan untuk dilupuskan selepas selesai rayuan dan wang jamin dikembalikan keseluruhannya kepada penjamin dan syarat jamin dibatalkan. Norazlin binti Othman Hakim Mahkamah Sesyen 3 Shah Alam Disediakan pada 2/9/2025 untuk rayuan yang difailkan pada 27/8/2025 Pihak Pendakwaan: Timbalan Pendakwaraya Puan Sofea Jaysal, Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Selangor, Tingkat 4 Podium Utara, Bangunan Sutan Salahuddin Abdul Aziz Shah, 40512 Shah Alam, Selangor Pihak Pembelaan (di peringkat perbicaraan): Encik Azinuddin Karim Tetuan J Nee & Azinuddin Karim, Peguamcara bagi Tertuduh dengan Alamat penyampaian di J-2-3 Solaris Mont Kiara, Jalan Solaris 1 50480 Kuala Lumpur Pihak Pembelaan (di peringkat Rayuan): AM Zaharil & Co. No. 55-1, Jalan Sepah Puteri 5/1B, Seksyen 5 Kota Damansara, 47810 Petaling Jaya, Selangor.