Hamizal Bin Osman v Pendakwa Raya (BA-42S-19-09/2025)

Hamizal Bin Osman (No. K/P: 680414-05-5477) ("Perayu") telah dihadapkan dengan satu (1) pertuduhan di bawah Seksyen 376 (1) Kanun Keseksaan yang boleh dihukum di bawah Akta yang sama. 30/06/2026 13:35:26

Pertuduhan terhadap Perayu adalah seperti berikut: Pertuduhan Pindaan Bahawa kamu di antara 21/04/2022 jam lebih kurang 10.30 malam hingga 22/04/2022 jam lebih kurang 4.00 pagi bertempat di sebuah rumah beralamat Lot 3562-5, Jalan Muhibbah, Kg Melayu Subang, Shah Alam, di dalam daerah Petaling, di dalam Negeri Selangor Darul Ehsan, telah merogol seorang perempuan bernama Zakiah Binti Habib (No. K/P: 051008-14-0076). Oleh yang demikian, kamu telah melakukan suatu kesalahan yang boleh dihukum di bawah Seksyen 376 (1) Kanun Keseksaan. Hukuman Sekiranya didapati bersalah, hendaklah dihukum dengan penjara selama tempoh tidak kurang lima tahun dan tidak lebih dari tiga puluh tahun dan bolehlah juga dikenakan sebat.

Di akhir kes pendakwaan, Hakim Mahkamah Sesyen (HMS) yang bijaksana telah memutuskan bahawa pihak pendakwaan/Responden telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap Perayu dan Perayu diperintahkan untuk membela diri.

Perayu memilih memberi keterangan bersumpah dari kandang saksi dan memanggil 4 orang saksi. Di akhir perbicaraan, HMS mensabitkan Perayu dengan pertuduhan tersebut. Perayu dijatuhkan hukuman penjara 12 tahun dari tarikh Perayu ditangkap (29.7.2025). tidak ada perintah ke atas sebatan disebabkan faktor umur perayu yang telah melebihi 50 tahun.

Tidak berpuas hati atas keputusan HMS, Perayu merayu terhadap keseluruhan keputusan HMS.

Mahkamah ini setelah mendengar hujahan lisan kedua-dua belah pihak dan meneliti hujahan bertulis yang difailkan memutuskan untuk menolak rayuan Perayu dan keseluruhan keputusan HMS dikekalkan.

Berikut adalah alasan keputusan Mahkamah ini.

Fakta kes pendakwaan sepertimana di dalam Alasan Penghakiman (AP) HMS Rekod Rayuan Jilid 1 (RR 1) di perenggan 9 sehingga 10(h) adalah seperti berikut.

Pihak pendakwaan telah memanggil seramai enam (6) orang saksi untuk membuktikan kes terhadap perayu. Saksi-saksi pendakwan adalah seperti berikut: Saksi Nama Peranan SP 1 Zakiah binti Habib Mangsa SP 2 Habib Boshir Ahmad Ayah mangsa SP 3 Kpl. Ruslan bin Ismail Jurufoto SP 4 Syahida binti Habib Kakak mangsa SP 5 Dr. Chai Bin Shen Pegawai Perubatan SP 6 ASP Amirul Syazwan bin

Mangsa yang bernama Zakiah binti Habib (SP1) telah membuat laporan polis pada 16/6/2022 di Balai Polis Kampung Baru Subang mengatakan dirinya telah dirogol oleh seorang lelaki bernama Shamin (selepas ini dirujuk sebagai Tertuduh) di sebuah rumah beralamat Lot 3562-5 Jalan Melor Kg Melayu Subang, Shah Alam Selangor pada 21/4/2022 di antara jam 10.30 malam hingga keesokan harinya jam 4 pagi.

Menurut keterangan SP1 yang selari dengan SP2 dan hasil siasatan oleh SP6, pada 21/4/2022 kira-kira jam 10.30 malam, Tertuduh telah datang ke rumah SP2 untuk menjalankan rawatan Perubatan Islam terhadap SP1 yang dikatakan mempunyai saka dalam badannya dan seringkali sakit. Tertuduh adalah Pengamal Perubatan Islam yang diperkenalkan oleh seorang rakan bernama Yunos yang juga seorang pengamal perubatan alternatif, kepada SP2.

Pada tarikh dan masa tersebut, Tertuduh telah datang bersama anak lelakinya berumur 11 tahun ke rumah SP2 dan disambut ketibaannya oleh SP2 dan SP1. Manakala SP4 dan ibu SP1 dan SP4, iaitu isteri SP2 telah tidur dalam bilik di bahagian belakang rumah. Rumah tersebut adalah rumah teres 3 bilik tidur di mana menurut SP1 dan SP2, sesi rawatan dibuat dalam bilik pertama yang di hadapan sekali, yang mana bilik ini juga telah dijadikan bilik solat oleh keluarga SP2. Gambar tempat kejadian eksibit P1 (A-G) telah disahkan oleh SP1, SP2 dan SP6. (d) Semasa sesi rawatan, Tertuduh bersama SP1 dan SP2 menunaikan solat sunat hajat bersama di dalam bilik solat ini. Setelah selesai solat sunat hajat, Tertuduh telah mengarahkan SP2 untuk keluar dari bilik dan menunggu di luar bilik bersama anak Tertuduh yang bermain telefon bimbit, sementara Tertuduh mahu meneruskan rawatan kepada SP1. Tertuduh mengarahkan SP1 menukar pakaiannya kepada kain batik sarung sahaja. Selepas itu pintu bilik ditutup dan SP2 yang menunggu di luar bilik telah tertidur.

Semasa tinggal berdua di dalam bilik tersebut, Tertuduh telah menjalankan rawatan dengan mengurut SP1 dengan kedudukan SP1 berbaring terlentang dengan lampu bilik yang terang di mana SP1 melihat wajah Tertuduh dengan jelas.

SP1 tidak menjerit kerana takut dengan Tertuduh. Namun SP1 dapat merasakan sakit akibat kemaluannya dimasukki oleh kemaluan Tertuduh. Tertuduh mengarahkan SP1 untuk merahsiakan perkara tersebut. Tertuduh hanya mampu menangis. Setelah itu, Tertuduh dan SP1 keluar dari bilik tersebut dan Tertuduh pulang ke rumahnya sekitar jam 4 pagi.

Kira-kira dua bulan selepas kejadian, SP2 memaklumkan SP1 bahawa Tertuduh ada mencadangkan supaya mereka sekeluarga pergi ke Port Dickson. Tertuduh menyarankan supaya dilakukan sesi perawatan kali kedua. SP1 tidak setuju dengan cadangan ini dan menangis. Selepas didesak, akhirnya SP1 menceritakan perkara yang berlaku pada 21/4/2022 itu kepada SP4 dan kemudian didengar oleh SP2 dan ibunya. Mereka sepakat membuat laporan polis pada 16/6/2022.

Selepas mendapat laporan polis tersebut, SP6 telah mengarahkan Kop. Rube binti Husin untuk membawa SP1 ke Hospital Sungai Buloh untuk menjalani pemeriksaan. Pada 17/6/2022 jam 6 pagi, Kop. Rube telah menyerahkan laporal awal pemeriksaan perubatan SP1 daripada Bahagian O&G Hospital Sungai Buloh yang mengesahkan terdapat satu koyakan lama pada hymen SP1 pada kedudukan jam 7. Laporan pemeriksaan awal oleh Pegawai Perubatan Jabatan Bedah Am Hospital yang sama mengesahkan tiada kesan koyakan pada lubang dubur SP1.

Perayu telah menyatakan 9 alasan rayuannya sepertimana di dalam Petisyen Rayuan seperti berikut: a) Kegagalan dan/atau kekhilafan Puan Hakim Yang Bijaksana dalam membuat dapatan bahawa satu kes prima facie telah berjaya dibuktikan oleh responden; b) Kegagalan dan/atau kekhilafan Puan Hakim Yang Bijaksana dalam membuat dapatan bahawa saksi-saksi pendakwaan adalah saksi yang kredibel; c) Kegagalan dan/atau kekhilafan Puan Hakim Yang Bijaksana dalam membuat dapatan bahawa percanggahan dalam keterangan-keterangan saksi pendakwaan dan keterangan dokumentasi yang dikemukakan adalah tidak material; d) Kegagalan dan/atau kekhilafan Puan Hakim Yang Bijaksana apabila gagal untuk mempertimbangkan bahawa terdapat kelewatan oleh SP1 untuk membuat laporan polis; e) Kegagalan dan/atau kekhilafan Puan Hakim Yang Bijaksana untuk memberikan pertimbangan tehadap pembelaan yang dikemukakan oleh perayu dan memutuskan bahawa perayu gagal untuk membangkitkan keraguan munasabah; dan f) Kegagalan dan/atau kekhilafan Puan Hakim Yang Bijaksana apabila memberikan hukuman yang berlebihan dan tidak mempertimbangkan faktor mitigasi perayu.

Bagi tujuan rayuan ini, Perayu memfokuskan 2 alasan pokok yang diringkaskan seperti berikut:

HMS telah terkhilaf dalam memutuskan pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap Perayu kerana elemen-elemen pertuduhan di bawah seksyen 376(1) Kanun Keseksaan (KK) tidak dibuktikan.

(ii) HMS terkhilaf memutuskan bahawa Perayu didapati bersalah di akhir perbicaraan sedangkan terdapat banyak percanggahan pada keterangan SP1/Pengadu/mangsa.

Perayu menghujahkan tiada sebarang kemasukan zakar di dalam kemaluan SP1/mangsa/Pengadu. Terdapat percanggahan keterangan SP1 yang menyebabkan kredibiliti SP1 goyah. Peguam Perayu merujuk kepada seksyen 155 Akta Keterangan 1950.

Percanggahan yang dikatakan peguam adalah percanggahan keterangan SP1 dengan laporan polis eksibit P2 dan eksibit

Pihak pendakwaan dihujahkan telah gagal memanggil pegawai perakam, Ins Norainiayub bt Ibrahim dan peguam selanjutnya menghujahkan seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 terpakai terhadap pendakwaan.

Manakala, Timbalan pendakwa Raya yang bijaksana berhujah bahawa elemen pertuduhan di bawah seksyen 376(1) Kanun Keseksaan (KK) telah dibuktikan bahawa – a) Perayu telah memasukkan kemaluannya ke dalam kemaluan SP1; dan b) Perayu telah memasukkan kemaluannya ke dalam kemaluan SP1 tanpa kerelaan SP1.

Bagi elemen pertama, pihak pendakwaan telah membuktikan bahawa ‘penetration’ berlaku dan responden merujuk kepada penghakiman dalam kes Razi Amnin v. PP [2010] 7 CLJ 771 yang mana diputuskan dalam kes tersebut bahawa ‘the courts should be practical and adopt common sense principles when dealing with rape. It also held that in rape, the most vital ingredients are, the identity of the offender and the sexual act itself ie, fact of penetration however slight’.

Lanjutan itu, responden bersandar kepada keterangan SP1 sendiri mengenai apa yang berlaku ketika di malam kejadian. Responden merujuk kepada keterangan SP1 yang menyatakan seperti berikut: “S: Kemudian apa jadi? J: Dia start pegang kemaluan saya. Kain batik saya dia angkat. Dia angkat separuh dari badan saya. Sia buka kemaluan saya semua. Bahagian payudara ditutup. Kira separuh la kain itu. S: Apa maksud “dia start pegang kemaluan”? Dia buat macam mana? J: Dia pegang payudara, lepas tu dia tiba-tiba pegang kemaluan saya. Dia tak masukkan jari, dia cuma gosok saja. Lepas itu, dia tiba-tiba buka seluar dia, buka seluar dalam dia. Lepas itu, dia suruh saya pegang kemaluan dia. Masa itu memang saya enggan pun. Saya tak nak pegang. Dia paksa, dia tarik tangan saya dia suruh pegang. Dia paksa. S: Masa dia tarik tangan dan dia suruh kamu pegang kemaluan dia, apa yang awak buat? J: Saya pun terpaksa pegang. Lepas tu dia suruh saya hisap pula kemaluan dia. Saya tak buat. Lepas dia suruh hisap tu dia ugut saya, jangan beritahu mak ayah saya. Benda ni rahsiakan. Lepas tu dia pegang lutut saya, dua-dua belah lutut saya. Dia guna tangan dia, dua-dua belah tangan dia pegang lutut saya. Kemudian dia masukkan kemaluan dia dekat saya punya kemaluan. Dia masukkan saya rasa kesakitan. Lepas tu saya … (saksi berhenti dan menangis).”

Selain daripada keterangan di atas, bagi membuktikan ‘penetration’ berlaku, pendakwaan juga menghujahkan berdasarkan fakta dan keterangan SP1 seperti berikut: a) Hanya SP1 dan perayu sahaja berada di dalam bilik ketika kejadian; b) Ketika itu, lampu bilik terpasang dan terang. SP1 dapat melihat dengan jelas kesemua tindakan perayu terhadapnya; c) SP1 dengan jelas melihat kedua-dua tangan perayu memegang lutut SP1 ketika perayu memasukkan kemaluan perayu ke dalam kemaluan SP1; d) SP1 berasa sakit dan menangis ketika perayu memasukkan kemaluannya ke dalam kemaluan

Selain daripada keterangan SP1 berkaitan kemasukan kemaluan perayu ke dalam kemaluan SP1, kes ini juga disokong oleh keterangan SP5, iaitu pegawai perubatan O&G di Hospital Sungai Buloh. SP8 dalam keterangannya menyatakan bahawa wujud koyakan di beberapa bahagian hymen mangsa dan koyakan ini adalah selaras dengan kemasukan kemaluan perayu.

Walaupun koyakan tersebut adalah koyakan lama, ianya menyokong keterangan SP1 bahawa kejadian berlaku kira-kira 6 bulan sebelum SP1 diperiksa oleh SP5. Maka, sudah tentu tidak wujud koyakan baru atau ‘fresh tear’ memandangkan kejadian telah melepasi had masa 72 jam.

Berkaitan isu ini, responden merujuk kepada penghakiman Mahkamah ini yang mana Mahkamah Rayuan telah mengekalkan keputusan HMS dan Mahkamah ini di dalam kes Firdaus Azamuddin Arifin v. PP [2025] CLJU 1060 yang memutuskan seperti berikut: “Kami bersetuju dengan dapatan Mahkamah Sesyen dan Mahkamah Tinggi bahawa walaupun tiada koyakan baharu didapati semasa pemeriksaan perubatan dijalankan, ia tidak bermaksud bahawa mangsa tidak bersetubuh dengan perayu. Ini adalah selaras dengan keterangan oleh SP8 yang menyatakan bahawa ketiadaan koyakan atau luka baharu tidak bermaksud tiada persetubuhan berlaku.”

Perayu turut membangkitkan isu bahawa Puan Hakim bicara telah khilaf apabila membuat anggapan daripada keterangan SP1 bahawa kesan koyakan yang berlaku adalah disebabkan kemasukan zakar.

Responden berhujah bahawa dapatan Puan Hakim berkaitan kesan koyakan yang berlaku adalah disebabkan kemasukan zakar bukanlah satu anggapan yang tidak berasas memandangkan ianya turut disokong oleh keterangan SP5 selaku seorang saksi pakar.

Selain daripada itu, jika diteliti kepada keterangan SP1 juga dapat dilihat bahawa tiada cadangan langsung bahawa berlakunya kemasukan benda lain selain kemaluan perayu ke dalam kemaluan SP1 yang boleh menyebabkan koyakan pada hymen SP1. Tidak pernah dicadangkan kepada SP1 sama ada SP1 pernah mendapat kecederaan akibat aktiviti lasak ataupun sama ada perayu telah memasukkan anggota badan lain seperti jari sehingga menyebabkan koyakan tersebut.

Responden merujuk kepada penghakiman Mahkamah Persekutuan dalam kes Wong Swee Chin v. PP [1980] 1 LNS 138 yang memutuskan seperti berikut: “On this point we need only say there is a general rule that failure to cross-examine a witness on a crucial part of the case will amount to an acceptance of the witness’s testimony.”

Responden juga menghujahkan bahawa dalam ketiadaan sebarang cadangan lain, maka satu-satunya anggapan berkaitan punca koyakan pada hymen SP1 yang wajar dibuat oleh Puan Hakim bicara adalah ianya disebabkan oleh kemasukan zakar perayu ke dalam kemaluan SP1.

Berpandukan kepada prinsip undang-undang yang diputuskan dan peruntukan undang-undang sedia ada serta keterangan saksi-saksi pendakwaan, elemen pertama telah dibuktikan.

Seterusnya ialah elemen kedua, bahawa perayu telah memasukkan kemaluannya ke dalam kemaluan SP1 tanpa kerelaan SP1. Bagi membuktikan elemen ini, keterangan SP1 dirujuk yang antara lain menyatakan, walaupun SP1 tidak menjerit atau meminta tolong, namun SP1 telah menolak perlakuan perayu dan hanya mampu menangis kerana takut dengan perayu.

Keterangan SP1 yang relevan juga adalah seperti berikut: “S: Kenapa waktu tu, Zakiah hanya baring, hanya menangis dan tak cakap apa-apa masa zakar dia masuk? J: Sebab saya tak tahu, saya macam, tam macam...saya tak rela..tapi saya takut. Saya fikir takut dan menangis saja, tak tahu nak buat apa pada masa itu.”

Justeru itu, responden berhujah bahawa elemen kedua kesalahan juga telah dibuktikan. Maka, berdasarkan hujahan di atas, responden berhujah bahawa Puan Hakim Yang Bijaksana tidak terkhilaf dalam membuat dapatan bahawa pihak responden telah berjaya membuktikan satu kes prima facie terhadap perayu memandangkan kesemua elemen kesalahan telah dipenuhi.

Prinsip undang-undang berkaitan rayuan sepertimana diputuskan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Herchun Singh v. Public Prosecutor [1969] 2 MLJ 209 adalah mengikat Mahkamah ini. Ong Hock Thye C.J telah menyebut: “An appellate court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there are substantial and compelling reasons for disagreeing with the finding.”

Prinsip tersebut tidak bermaksud bahawa Mahkamah ini tidak akan mengakas keputusan Mahkamah perbicaraan, tetapi Mahkamah ini hendaklah menganalisa secara terperinci keterangan dan keadaan berkaitan penemuan fakta tersebut sepertimana diputuskan di dalam kes Dato’ Seri Anwar Ibrahim v. Public Prosecutor & Another Appeal [2004] 3 CLJ

Dengan mengambilkira prinsip undang-undang berkenaan, Mahkamah ini akan mengupas setiap isu yang dibangkitkan oleh pihak Perayu semasa perbicaraan rayuan ini.

Dalam alasan penghakimannya, HMS menyatakan bahawa bagi menentukan sama ada versi SP1 adalah ‘discrepancies’ atau ‘inconsistencies’, mahkamah berpendapat cara terbaik adalah dengan menilai keterangan pendakwaan yang lain juga. Maknanya, keterangan SP1 ini tidak dinilai secara terpencil (in isolation). Sebaliknya, keterangan lain juga dinilai bersama sebagai keterangan sokongan.

Dalam membuat dapatan berkaitan kredibiliti SP1, HMS telah menyatakan keterangan SP1 yang tidak konsisten ini adalah terlalu kecil berbanding keseluruhan keterangan kes pendakwaan kerana SP1 sudah tentu dipengaruhi oleh human faktor, daya ingatan disamping trauma yang dihadapinya.

Justeru itu, HMS telah bergantung kepada keterangan lain seperti berikut:

Laporan polis SP1, Eksibit P2 dan P3 adalah relevan;

(ii) Kehadiran dan keberadaan perayu di tempat kejadian pada tarikh kejadian disahkan oleh SP2;

(iii) ‘Conduct’ perayu yang mengarahkan SP2 menunggu di luar sementara menjalankan rawatan dan kemudian mengarahkan SP1 menukar kepada kain batik adalah relevan untuk menunjukkan motif dan persediaan sebagaimana seksyen 8 Akta Keterangan 1950;

(iv) Keterangan SP5 yang mengesahkan wujudnya koyakan pada ‘hymen’ SP1.

Berkaitan percanggahan keterangan SP1 dalam rakaman CIC dengan keterangan di mahkamah, SP1 memberikan penjelasan seperti berikut ketika pemeriksaan semula: “S: Kenapa berbeza. Keterangan dalam CIC dengan keterangan di Mahkamah? J: Saya main cakap saja dengan pegawai yang tanya. S: Kenapa awak main cakap je pada masa itu? J: Sebab saya lupa. S: Tapi sekarang? Sekarang ni awak lupa? J: Sekarang ingatlah. S: Kenapa kamu setuju bila peguam cakap ia perbezaan ketara. Jelaskan? J: Sebab first saya cerita lain. S: Kamu tak setuju keterangan hari ini adalah rekaan sebab kenyataan dalam CIC bercanggah dengan keterangan di Mahkamah, jelaskan? J: Sebab first yang saya cakap pagi tadi tu betul. Yang pegawai tanya, saya main jawab saja sebab saya tak tahu nak cakap apa.”

Berpandukan prinsip perundangan dalam kes-kes di atas, Mahkamah ini berpandangan bahawa tiada kekhilafan oleh HMS dalam menentukan bahawa SP1 adalah saksi kredibel atas alasan berikut:

percanggahan yang dikatakan timbul adalah berkaitan dengan kedudukan posisi SP1 ketika perayu memasukkan kemaluannya ke dalam kemaluan SP1. Ketika memberikan keterangan di mahkamah, SP1 menyatakan berada dalam posisi terlentang, namun di dalam rakaman CIC, SP1 menyatakan berada dalam kedudukan mengiring.

perbezaan posisi SP1 ini bukanlah satu percanggahan material dan tidak menjejaskan keterangan bahawa perayu telah sememangnya memasukkan kemaluan perayu ke dalam kemaluan SP1.

Keadaan emosi serta umur SP1 ketika rakaman CIC di ambil dengan ketika memberikan keterangan di dalam mahkamah juga memainkan peranan penting. Dapat dilihat bahawa ketika rakaman CIC diambil, SP1 berusia 16 tahun dan masih dalam keadaan beremosi setelah diberitahu mengenai rancangan perayu untuk menjalankan rawatan kali kedua di Port Dickson.

Ketika memberikan keterangan di mahkamah, iaitu kira-kira 2 tahun 6 bulan selepas kejadian, SP1 sudah berusia 19 tahun dan sudah bekerja. Justeru itu, jelas bahawa tahap kematangan dan emosi SP1 turut memainkan peranan.

Ini dapat dilihat melalui keterangan SP1 sendiri ketika memberikan penjelasan berkaitan percanggahan yang mana SP1 menyatakan ‘saya main jawab saja sebab saya tak tahu nak cakap apa’.

Keterangan SP1 di mahkamah turut disokong oleh keterangan SP2, SP4, laporan perubatan yang disediakan SP5 serta eksibit-eksibit lain seperti laporan polis yang dibuat oleh SP1.

Justeru itu, dapatan HMS bahawa SP1 adalah saksi yang kredibel dalam memberikan keterangan adalah tepat dan selari dengan prinsip perundangan.

Mahkamah ini berpandangan tiada apa-apa salah arah yang dilakukan oleh HMS dalam membuat dapatan tersebut. Tambahan pula, Mahkamah ini terikat dengan prinsip undang-undang mantap yang diputuskan Mahkamah Persekutuan di dalam Yong Choo Kiong v. PP [2025] CLJU 2451 bersependapat dengan pemerhatian ke atas dapatan Mahkamah Rayuan seperti berikut: ‘We are of the considered opinion that the learned trial judge had not erred in his finding that PW 15 is a credible witness. There has been a clear finding of facts made by the learned trial judge based on the hearing of the witnesses and considering all the evidence tendered. We are of the view that the learned trial judge is the one who had the audio and visual advantage to observe the demeanour of witnesses. Hence, he was clearly entitled to make findings about the credibility of the witnesses. As an appellate court, we should be slow to interfere with such findings unless it can be shown before us that the findings were perverse and against all available evidence. In the present case, we see no reason to disturb the finding of the trial judge.’ (penekanan diberikan)

Mengambil pendekatan yang sama dengan keputusan Mahkamah Persekutuan, Mahkamah ini memutuskan tidak ada justifikasi untuk Mahkamah tidak bersetuju dengan penemuan fakta oleh HMS kerana HMS yang mendengar perbicaraan dihadapannya mempunyai manafaat audio dan visual untuk memerhatikan demeanour saksi-saksi.

Dalam hal ini, Mahkamah ini bersetuju dengan dapatan HMS bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kedua-dua intipati pertuduhan terhadap OKT.

Rayuan ini ditolak dan keputusan HMS terhadap sabitan dan hukuman dikekalkan.