Hashim Bani Bin Ab Hamid v Chevron Malaysia Limited (DA-22NCvC-4-01/2023)

Chevron Malaysia Limited (“Defendan”) telah memfailkan notis permohonan (kandungan 52) di bawah Aturan 14A kaedah 1, Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 (“KKM 2012”) bagi Mahkamah ini menentukan 7 persoalan undang-undang dan perintah-perintah selanjutnya sekiranya jawapan kepada persoalan undang-undang itu adalah afirmatif.

Pada 11.9.2024, Mahkamah ini telah menolak permohonan Defendan dalam kandungan 52 tersebut dengan kos dalam kausa. 13/02/2025 17:44:40 DA-22NCvC-4-01/2023 Kand. 87

Defendan yang tidak berpuas hati dengan keputusan Mahkamah ini telah memfailkan notis rayuan ke Mahkamah Rayuan bertarikh 30.9.2024.

Tuntutan Plaintif terhadap Defendan dalam Writ Saman Terpinda dan Pernyataan Tuntutan Terpinda adalah berkaitan dengan susunan urusan antara Plaintif dengan Defendan pada sekitar tahun 1990 an bagi perancangan mendirikan sebuah stesen minyak di atas tanah Plaintif iaitu Geran Mukim 3206 Lot 1544, Mukim Kenali, Jajahan Kota Bharu, Kelantan (“Tanah tersebut”).

Plaintif adalah pemilik berdaftar ke atas tanah tersebut manakala Defendan adalah sebuah syarikat yang menjalankan perniagaan minyak jenama ‘Caltex’.

Plaintif dan Defendan telah memasuki Perjanjian Pajakan pada 10.10.1990 untuk memajak tanah tersebut selama tempoh 30 tahun sehingga 30.9.2021. Defendan juga telah melantik Plaintif atau penama Plaintif sebagai agen stesen minyak.

Defendan pada mulanya memeterai Perjanjian Peniaga bertarikh 21.8.1995 (“Perjanjian Peniaga”) dengan pemilikan tunggal (sole proprietorship) Stesen Minyak Seri Kenali (SMSK) yang kemudiannya ditukarkan kepada Stesyen Minyak Seri Kenali Sdn Bhd (SMSKSB) untuk menjalankan operasi stesen minyak di atas Tanah tersebut.

Pada masa yang sama, kedua-dua pihak juga memasuki Perjanjian Pinjaman di mana Defendan meminjamkan kepada Plaintif sejumlah RM450,000.00 untuk tujuan pembinaan stesen minyak di atas tanah tersebut. Perjanjian Pinjaman ini telah diselesaikan melalui ‘Settlement Agreement’ bertarikh 18.6.1998.

Kemudian, pada tahun 2000 terdapat aduan daripada penduduk setempat berkaitan masalah pencemaran air di kawasan sekitar yang disyaki berpunca daripada stesen minyak Plaintif. Oleh itu, Plaintif telah membuat laporan kepada Defendan.

Pada Julai 2007, Defendan memaklumkan kepada Plaintif bahawa Jabatan Alam Sekitar Negeri Kelantan (JAS) telah mengarahkan stesen minyak tersebut menutup operasi kerana telah berlaku kebocoran ke atas tangki minyak di bawah tanah stesen minyak Plaintif yang mengakibatkan pencemaran air bawah tanah.

Defendan telah mengemukakan surat kepada KPDN pada 28.8.2007 untuk memaklumkan penutupan operasi stesen tersebut dan hanya memaklumkan kepada Plaintif pada 11.8.2008 bahawa penutupan stesen minyak Plaintif dijangka akan memakan masa yang lebih lama.

Pada 12.11.2018, Defendan memaklumkan kepada Plaintif tentang hasrat untuk menyerahkan semula milikan kosong tanah tersebut kepada Plaintif di mana Plaintif menyatakan persetujuannya adalah tertakluk kepada pengesahan JAS bahawa kerja-kerja merawat pencemaran adalah memuaskan dan sempurna.

Pada 22.10.2021 iaitu selepas luput pajakan, wakil Plaintif telah menerima serahan hakmilik asal, salinan Perjanjian Pajakan dan Sijil Layak Menduduki.

Akibat penutupan stesen minyak tersebut, Plaintif telah mengalami kehilangan pendapatan selama hampir 15 tahun. Maka, Plaintif telah memfailkan tindakan saman dalam kes ini pada 21.7.2023 bagi menuntut ganti rugi terhadap Defendan.

Defendan telah memfailkan notis permohonan (kandungan 19) bagi membatalkan writ saman dan pernyataan tuntutan Plaintif tersebut. Namun, Hakim Mahkamah Tinggi terdahulu dalam Mahkamah ini telah membuat keputusan menolak permohonan kandungan 19 tersebut dengan kos dalam kausa (“Penghakiman 31.10.2023”) sepertimana Alasan Penghakiman dalam kandungan 78.

Sehubungan dengan pemfailan tuntutan ini juga, Plaintif telah memfailkan permohonan interlokutori (kandungan 21) bagi mendapatkan perintah Mahkamah ini supaya Defendan mengemukakan dokumen-dokumen yang dikenalpasti, menurut peruntukan Aturan 24, kaedah 7 KKM 2012. Namun, Mahkamah ini telah memutuskan pada 11.9.2024 iaitu menolak permohonan Plaintif dalam kandungan 21 tersebut yang juga diputuskan bersama dengan permohonan oleh Defendan dalam kandungan 52 ini.

Alasan Penghakiman ini adalah merupakan alasan-alasan Mahkamah ini yang menolak permohonan Defendan dalam kandungan 52 tersebut sahaja.

Permohonan Plaintif di kandungan 52 adalah supaya Mahkamah ini menentukan 7 persoalan undang-undang dan perintah-perintah selanjutnya sekiranya jawapan kepada persoalan undang-undang itu adalah afirmatif. Persoalan-persoalan undang-undang tersebut adalah seperti berikut:

Sama ada pemilik tanah mempunyai locus standi untuk menuntut kerugian di bawah Perjanjian Peniaga bertarikh 21.8.1995 antara Chevron dan Stesen Minyak Seri Kenali;

Sama ada Pemilik Tanah telah gagal memplidkan kausa tindakan atas pelanggaran Perjanjian Peniaga dalam Pernyataan Tuntutan Terpinda Kedua bertarikh semula 17.4.2023;

Sama ada kausa tindakan pemilik tanah atas pelanggaran Perjanjian Peniaga dihalang oleh had masa di bawah seksyen 6(1) Akta Had Masa 1953;

Sama ada pemilik tanah tidak dibenarkan membuat tuntutan atas Chevron menurut klausa 9 Perjanjian Peniaga;

Sama ada kausa tindakan pemilik tanah atas tort kecuaian adalah dihalang oleh had masa di bawah seksyen 6(1) Akta

Sama ada pemilik tanah dihalang daripada membawa tindakan sivil ini atas pelanggaran seksyen 18(2) Akta Keselamatan dan Kesihatan Pekerjaan 1994 (OSHA) yang dikatakan menurut seksyen 59(a) OSHA; dan

Sama ada kausa tindakan pemilik tanah atas pelanggaran Perjanjian Pajakan bertarikh 10.10.1990 dan/atau Lampiran kepada Pajakan bertarikh 16.10.1991 adalah dihalang oleh had masa dihalang di bawah seksyen 6(1) Akta Had Masa. [19] Alasan-alasan ringkas permohonan Defendan melalui kandungan 52 tersebut adalah seperti berikut:

Persoalan-persoalan undang-undang dan pentafsiran dokumen berkaitan yang dikenal pasti di atas akan membolehkan pelupusan kehakiman muktamad guaman (final judicial disposal) pada peringkat awal dan mengelakkan perbelanjaan besar serta kelewatan jika kes diteruskan dengan perbicaraan penuh;

Defendan percaya keputusan Mahkamah dalam permohonan pelupusan terus ini akan membolehkan penolakan lengkap (complete dismissal) kepada permohonan penzahiran dokumen atau sekurang-kurangnya, secara substantial menyempitkan isu-isu yang memerlukan pemeriksaan ketika perbicaraan; dan

Persoalan-persoalan undang-undang atau pentafsiran yang perlu ditentukan oleh Mahkamah sebagaimana yang jelas diformulasikan di atas menunjukkan tiada terdapat pertikaian serius fakta. Prinsip undang-undang [20] Permohonan Defendan adalah bersandarkan kepada Aturan 14A, kaedah 1, KKM 2012 yang memperuntukkan seperti berikut: "1

The Court may, upon the application of a party or of its own motion, determine any question of law or construction of any document arising in any cause or matter at any stage of the proceedings where it appears to the Court that –

such question is suitable for determination without the full trial of the action; and

such determination will finally determine the entire cause or matter or any claim or issue therein.” (Penekanan ditambah) [21] Berdasarkan Aturan 14A KKM 2012, Mahkamah boleh memutuskan apa-apa persoalan undang-undang atau tafsiran apa-apa dokumen tanpa perbicaraan penuh apabila kehendak Aturan 14A ini telah dipenuhi. Penelitian kepada peruntukan tersebut dan nas undang-undang yang berkaitan menunjukkan bahawa kehendak-kehendak yang perlu dipenuhi di bawah Aturan tersebut adalah seperti berikut:

Persoalan undang-undang atau taksiran dokumen-dokumen adalah bersesuaian diputuskan tanpa perbicaraan penuh; dan

(ii) Keputusan yang dibuat memuktamadkan keseluruhan kausa, perkara, isu atau tuntutan yang dibuat. [22] Aturan 14A ini adalah tidak sesuai untuk digunapakai bagi kes-kes yang terdapat pertikaian fakta seperti yang dijelaskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Thein Hong Teck & Ors v. Mohd Afrizan bin Hussain and Anor [2012] 2 MLJ 299 yang menyatakan seperti berikut: "[47] It is trite law that O. 14A of the Rule of the High Court 1980 may only be resorted to if there is no dispute by the parties as to the relevant facts, or that the court, upon scrutinizing the pleadings concludes that the material facts are not in dispute (see Dream Property Sdn Bhd v. Atlas Housing Sdn Bhd [2007] 6 CLJ 741; [2008] 2 MLJ 812). Where the issues of fact are interwoven with legal issues raised, it will be undesirable for the court to split the legal and factual determination for to do so would in effect be to give rulings in vacuo or on a hypothetical ruling, which the court will not do (see State of Bank of India v. Mariani Marketing 1 march 1991, CA Transcript No. 91/0304)." (Penekanan ditambah) [23] Mahkamah Rayuan di dalam kes Savant-Asia Sdn. Bhd v. Sunway PM1 Pile Construction Sdn Bhd [2008] 6 CLJ 68 menjelaskan perkara ini seperti berikut: "[44] Order 14A of the RHC provides for an accelerated final disposal for an action at an interlocutory stage to save time and expense which would otherwise if the action were to proceed to full trial. It empowers the court to make a final determination of a question of law without the need of an application under O. 33 r. 5 for the determination of a preliminary issue. Two requirements are however prescribed for its exercise:

the question of law or construction is suitable for determination without full trial of an action, and

(ii) such determination will be final as to the entire cause or matter or any claim or issue therein. [45] According to Malaysian High Court Practice 2001 Desk Edition p 332: The test of whether the question of law or construction is suitable to be determined under this order is whether all the necessary and material facts relating to the subject matter of the question have been duly proved or admitted, and this postulates that there is no dispute or no further dispute as to the relevant facts at the time when the court proceeds to determine the question. The suitability of disposing of an action under this order depends entirely on whether the court can determine the question of law raised without a full trial of the action. [46] and at p 333: The issue of law, if it is discernible at all, has to be discernible from the statement of claim and defence. If there could still be a debate as to whether on slightly different facts a cause of action might or might not exist, an application under O. 14A is inappropriate." (Penekanan ditambah) Hujahan Defendan [24] Defendan hujahkan bahawa persoalan-persoalan undang-undang membolehkan Mahkamah mendeposkan keseluruhan guaman tanpa perbicaraan penuh atau sekurang-kurangnya menyempitkan isu-isu yang memerlukan pertimbangan. [25] Bagi isu sama ada pemilik tanah mempunyai locus standi menuntut kerugian di bawah Perjanjian Peniaga di antara Defendan dan SMSK, Defendan menghujahkan –

Doktrin priviti kontrak memperuntukkan hanya pihak-pihak dalam kontrak mempunyai hak dan kewajipan yang boleh dikuatkuasakan di bawah kontrak;

Di dalam kes ini, Plaintif adalah pemilik tanah memohon pampasan kehilangan pendapatan dan pendapatan masa depan berhubung penjualan produk petroleum dan produk lain Stesen Seri Kenali di bawah Perjanjian Peniaga dan dijalankan oleh entiti korporat SMSKSB dan bukan pemilik tanah. Rujukan kepada klausa 2 Perjanjian Peniaga, Defendan memberikan lesen kepada SMSKSB untuk memasarkan produk di Stesen Seri Kenali;

Jawapan Plaintif bahawa SMSKSB menandatangani Perjanjian Peniaga sebagai ejen adalah tidak berasas dan afterthought kerana dalam Notis Permohonan Pindaan Plaintif, Plaintif tiada pengetahuan berkenaan Perjanjian Peniaga ketika tindakan Guaman ini difailkan. Plaintif hanya mengetahui melalui surat daripada Defendan bertarikh 26.1.2023 dan tiada sebarang indication SMSKSB menandatangani Perjanjian Peniaga sebagai ejen bagi Plaintif atau sebaliknya. Terdapat peruntukan nyata dalam klausa Perjanjian SMSKSB menandatangani Perjanjian Peniaga adalah peribadi kepada SMSKSB iaitu Klausa 5.10, klausa 18, klausa 27. [26] Bagi isu sama ada Plaintif gagal memplidkan kausa tindakan atas perlanggaran Perjanjian Peniaga, Defendan hujahkan bahawa pihak-pihak terikat kepada pliding. Plaintif gagal memplid Perjanjian Peniaga dalam Writ dan Pernyataan Tuntutan Terpinda iaitu kemungkiran Defendan di bawah Perjanjian tersebut. Berdasarkan pliding, tuntutan Plaintif untuk kehilangan pendapatan dan pendapatan masa depan berhubung penjualan produk petroleum dan produk lain Stesen Seri Kenali. Maka, Plaintif tiada kausa tindakan terhadap Defendan. [27] Bagi isu sama ada kausa tindakan Plaintif atas pelanggaran Perjanjian Peniaga dihalang oleh had masa di bawah seksyen 6(1) Akta Had Masa, Defendan menghujahkan -

Seksyen 6 Akta Had Masa iaitu tindakan kontrak/tort mesti dibawa sebelum tamat tempoh 6 tahun dari tarikh kausa tindakan terakru iaitu pada tarikh pelanggaran;

Dihujahkan walau Plaintif mempunyai viable cause of action berdasarkan Perjanjian Peniaga dan diplidkan, namun tuntutan Plaintif atas pelanggaran kontrak/kecuaian kebocoran tangki simpanan petrol bawah tanah di Stesen Seri Kenali diketahui Plaintif pada tahun 2007;

SMSKSB yang langgar Perjanjian Peniaga, klausa 5.7 kerana gagal maklum kebocoran tangki dan kegagalan Plaintif sebagai pemilik tanah mengambil celupan dan bacaan meter harian untuk mengenal pasti potensi kebocoran; dan

Sebagai alternatif, Defendan hujahkan tarikh terkini kemungkinan kausa tindakan terakru apabila perkakasan dialih keluar dari stesen minyak pada penghujung November 2008, dan akan luput pada tahun 2014. Tindakan Guaman ini difailkan pada 26.1.2023, oleh itu jelas dihalang oleh had masa. [28] Bagi isu sama ada Plaintif tidak dibenar membuat tuntutan terhadap Defendan menurut klausa 9 Perjanjian Peniaga, Defendan menghujahkan bahawa –

Dengan mengandaikan Perjanjian Peniaga adalah berkenaan (yang dinafikan) pembelaan Defendan telah melepaskan sepenuhnya Defendan daripada apa-apa liabiliti kebocoran, termasuk kehilangan pendapatan yang dituntut oleh Plaintif; dan

Dihujahkan kontrak indemniti wujud dan di bawah klausa 9 Perjanjian Peniaga SMSKSB telah melepaskan Defendan daripada sebarang liabiliti. [29] Bagi isu sama ada Plaintif dihalang daripada mengambil tindakan sivil atas pelanggaran subseksyen 18(2) Occupational Safety and Health Act (OSHA) menurut seksye 59A OSHA, Defendan menghujahkan –

Seksyen 59 OSHA menghalang memulakan tindakan sivil terhadap orang lain atas mana-mana peruntukan Bahagian IV, V, VI OSHA; dan

Di dalam kes ini, Plaintif juga menimbulkan kausa tindakan terhadap Defendan dengan menyatakan melanggar peruntukan OSHA kerana gagal menghalang risiko keselamatan dan kesihatan daripada kebocoran tangki paip bawah tanah. Analisis dan dapatan [30] Pemerhatian Mahkamah ini mendapati bahawa sebelum Defendan memfailkan permohonan di bawah kandungan 52 ini, Defendan telah pun memfailkan permohonan untuk membatalkan Writ Saman dan Pernyataan Tuntutan di bawah Aturan 18 kaedah 19(1)(a), (b) dan/atau

KKM 2012. Hakim yang terdahulu telah pun memutuskan pada 31.10.2023 bahawa permohonan tersebut adalah ditolak dan kos dalam kausa. Defendan telah memfailkan notis rayuan terhadap keputusan Hakim terdahulu dan Alasan Penghakiman berkaitan keputusan penolakan permohonan kandungan 19 tersebut adalah sepertimana dalam kandungan 78. Walau bagaimanapun, rayuan tersebut belum diputuskan lagi dan selagi mana tiada perintah penggantungan (stay), keputusan Hakim terdahulu masih lagi terpakai dan berkuatkuasa. [31] Mahkamah ini sebelum memutuskan permohonan ini telah meneliti isu-isu yang dibangkitkan oleh pihak Defendan di peringkat permohonan tersebut dan mendapati terdapat beberapa isu yang telahpun diputuskan oleh Mahkamah ini. Maka, prinsip res judicata adalah terpakai. [32] Isu tersebut adalah seperti berikut: a) Sama ada pemilik tanah mempunyai locus standi menuntut kerugian di bawah Perjanjian Peniaga di antara Defendan dan SMSK; b) Sama ada kausa tindakan Plaintif atas pelanggaran Perjanjian Peniaga dihalang oleh had masa di bawah seksyen 6(1) Akta Had Masa; dan c) Sama ada Plaintif dihalang daripada mengambil tindakan sivil atas pelanggaran subseksyen 18(2) Occupational Safety and Health Act (OSHA) menurut seksyen 59A OSHA. [33] Hanya ada dua isu baru yang ditimbulkan di peringkat permohonan di bawah Aturan 14A, kaedah 1 KKM 2012 ini iaitu –

Sama ada Plaintif gagal memplidkan kausa tindakan atas perlanggaran Perjanjian Peniaga; dan

Sama ada Plaintif tidak dibenar membuat tuntutan terhadap Defendan menurut klausa 9 Perjanjian Peniaga. [34] Melalui afidavit-afidavit yang difailkan, fakta material berkenaan kebocoran paip dan pencemaran kepada tanah tidak dipertikaikan oleh pihak-pihak. Apa yang menjadi pertikaian adalah berkenaan tanggungjawab di bawah Perjanjian Peniaga. Bagi menentukan tanggungjawab di bawah Perjanjian tersebut, perkara fakta dan undang-undang perlu dilihat secara menyeluruh. Mahkamah ini berpandangan bahawa pertikaian fakta-fakta relevan ini perlu diputuskan melalui keterangan saksi-saksi dan keterangan dokumentar dan ini hanya dapat dilaksanakan melalui perbicaraan penuh dan oleh itu peruntukan Aturan 14A KKM 2012 adalah tidak sesuai bagi kes ini. [35] Dalam hal ini, Mahkamah ini merujuk kepada kes Dream Property Sdn Bhd v. Atlas Housing Sdn Bhd (2008) 2 MLJ 812, Mahkamah Rayuan telah dengan jelas menyatakan bahawa: “[7] It is trite law that, for the court to exercise its power to summarily dispose off an action under O 14A of the RHC, there should not be any dispute by the parties as to the relevant facts, or that the court, upon scrutinising the pleadings, concludes that the material facts are not in dispute (see the case of Petroleum Nasional Bhd v. Kerajaan Negeri Terengganu).” (Penekanan ditambah) [36] Jelasnya, persoalan yang dibangkitkan oleh Defendan ini tidak menyelesaikan kes Plaintif terhadap Defendan kerana terdapat isu-isu yang perlu diputuskan oleh Mahkamah ini. Implikasinya, permohonan ini tidak dapat menjimatkan masa dan kos pihak-pihak termasuk Mahkamah ini yang merupakan objektif pemakaian Aturan 14A KKM 2012. [37] Mahkamah ini merujuk kepada keputusan Mahkamah Rayuan di dalam kes Pentadbir Tanah Daerah Pontian & Ors v. Ossons Ventures Sdn Bhd [2009] 6 MLJ 201 di mana Ahmad Maarop HMR (ketika itu) menyatakan seperti berikut: "Salah satu syarat bagi penggunaan A. 14A KKMT ialah untuk 'determine any question of law of construction of any document and such determination will finally determine the entire cause or matter or any claim or issue therein'. Perkataan 'therein' itu penting. Ini bererti bahawa keputusan tentang persoalan undang-undang itu atau pentafsiran sesuatu dokumen itu akan secara muktamadnya memutuskan keseluruhan kausa atau perkara atau tuntutan atau isu di dalamnya (therein), bukan untuk tujuan digunakan di dalam mana-mana prosiding yang lain, termasuk prosiding rujukan tanah." (Penekanan ditambah) [38] Mahkamah ini mendapati bahawa persoalan yang dibangkitkan oleh Defendan dalam permohonan ini tidak dapat memuktamadkan isu-isu, kausa-kausa tindakan dan tuntutan Plaintif. Kesannya juga, ia tidak dapat menjimatkan masa dan kos ke atas pihak-pihak dalam tindakan ini.