Hasnim Bin Haron v Norsham Bin Abd Aziz (BA-22NCVC-500-08/2017)

Dalam prosiding di hadapan Mahkamah ini, melalui Notis Permohonan bertarikh 12 Disember 2017, pihak Plaintiff memohon Penghakiman Terus menurut Aturan 14 Kaedah 1, Kaedah-kaedah Mahkamah 2012 (Lampiran 30) berkaitan tuntutannya dalam prosiding ini. Plaintiff memohon Penghakiman Terus terhadap Defendan untuk jumlah-jumlah beserta faedah-faedah yang terhutang kepada Plaintiff-plaintiff bagi kemungkiran terma-terma perjanjian tempahan rumah yang telah ditandatangani di antara Plaintiff dengan Defendan. 2

Tuntutan Plaintiff adalah jelas dan nyata. Pihak Defendan tidak mempunyai sebarang pembelaan yang bona fide dan bermerit. Pihak Defendan juga tidak dapat mengemukakan sebarang isu yang dipertikaikan yang sah.

Kertas-kertas Kausa yang terlibat dalam permohonan (Lampiran 30) adalah seperti berikut:

Notis Permohonan bertarikh 12 Disember 2017;

Affidavit Sokongan Plaintiff yang diikrarkan oleh Hasnim bin Harun pada 4 Oktober 2017;

Affidavit Balasan Defendan yang diikrarkan oleh Norsham bin Abdul Aziz pada 16 Oktober 2017;

Affidavit Balasan Plaintiff yang diikrarkan oleh Shahrul Anar bin Asad pada 9 November 2017;

Writ Saman bertarikh 26 April 2017 dan Pernyataan Tuntutan bertarikh 20 April 2017;

Pernyataan Pembelaan Defendan bertarikh…………..;

Jawaban kepada Pernyataan Pembelaan Defendan bertarikh…………… FAKTA-FAKTA BERKAITAN

Dalam meneliti Pliding-pliding dan Afidavit-afidavit yang difailkan oleh kedua-dua pihak dan bagi maksud permohonan ini, fakta-fakta kes ini dapat dirumuskan seperti berikut: 3

Plaintiff-plaintiff telah menandatangani satu Perjanjian tempahan rumah dengan Defendan dan telah membayar jumlah wang tempahan penuh kepada Defendan dan / atau syarikat Defendan dan/atau peguamcara Defendan. Rekod-rekod pembayaran dan butiran adalah seperti di dalam perenggan-perenggan 4 hingga 645 Affidavit Sokongan Plaintiff dan ekshibit-ekshibit serta lampiran-lampiran yang dibaca bersamanya.

Melalui Klausa 2 Perjanjian Tempahan rumah tersebut, Defendan telah bersetuju, berakujanji dan bertanggungjawab untuk membina rumah di atas Plot hartanah yang telah atau bakal ditetapkan oleh

Defendan juga telah antara lain bersetuju, berakujanji dan bertanggungjawab untuk memberi elaun kepada Plaintiff-plaintiff pada bulan seterusnya selepas perjanjian tersebut ditandatangani sehingga milikan kosong diserahkan kepada Plainitff-plaintiff;

Walaubagaimanapun, Defendan telah enggan, gagal dan/ atau cuai untuk membina rumah tersebut pada masa yang ditetapkan dan telah gagal untuk 4 membuat pembayaran elaun bulanan (sekiranya ada mulai Januari 2016 sehingga ke hari ini);

Defendan seterusnya telah antara lain bersetuju, berakujanji dan bertanggungjawab untuk membiayai pekej menunaikan umrah untuk seorang selepas umrah siap dan milikan kosong diserahkan kepada Plaintiff-plaintiff (sekirannya ada);

Namun sehingga kini Defendan masih gagal, enggan, ingkar dan/ atau cuai untuk mengembalikan jumlah yang terhutang tersebut atau mana-mana bahagian daripadanya walaupun tuntutan berkali-kali telah dibuat. BANTAHAN DEFENDAN TERHADAP PENGHAKIMAN TERUS.

Secara ringkas, pihak Defendan telah membantah permohonan untuk Penghakiman Terus atas alasan-alasan berikut:

Pihak Plaintiff-plaintiff telah gagal untuk menunjukkan kepada Mahkamah pembayaran wang elaun oleh Syarikat Alfafa datangnya dari akaun Syarikat Alfafa dan tidak berkaitan dengan Defendan kerana Defendan bukan pihak kepada transaksi tersebut; 5

Terdapat penjelasan yang perlu diberikan oleh Plaintiff-plaintiff mengapa mereka bersetuju untuk menerima resit-resit dan borang tempahan dari Syarikat Alfafa. Fakta ini perlu dibentangkan melalui perbicaraan;

Pihak Plaintiff juga tidak dapat menjelaskan mengapakah pembayaran dibuat atas nama Syarikat dan resit atas syarikat padahal perjanjian atas nama Defendan sendiri;

Pada masa material wang yang diterima oleh Syarikat Alfafa ianya dimasukkan ke dalam akaun Syarikat dan dana tersebut telah digunakan untuk membeli tanah namun ianya tidak dapat diusahakan untuk membina rumah kerana tiada kewangan dalam Syarikat dan ianya tiada berkaitan dengan Defendan. PRINSIP UNDANG-UNDANG PENGHAKIMAN TERUS

Undang-undang yang mengawal permohonan Plaintiff untuk memasukkan Penghakiman Terus menurut Aturan 14 Kaedah-kaedah Mahkamah 2012 seperti berikut: Permohonan oleh Plaintiff untuk Penghakiman Terus

(1) Jika dalam suatu tindakan yang baginya kaedah ini terpakai suatu pernyataan tuntutan telah 6 disampaikan kepada Defendan dan Defendan itu telah memasukkan kehadiran dalam tindakan itu, Plaintiff boleh atas alasan bahawa Defendan tidak mempunyai pembelaan kepada suatu tuntutan yang termasuk dalam writ atau kepada suatu bahagian tertentu suatu tuntutan itu atau tidak mempunyai pembelaan mengenai suatu tuntutan itu atau sebahagian daripadanya kecuali tentang amaun apa-apa gantirugi yang dituntut, memohon kepada mahkamah untuk penghakiman terhadap Defendan itu……”

Prinsip-prinsip yang terpakai dalam menentukan samada untuk membenarkan permohonan Penghakiman Terus menurut Aturan 14 Kaedah-kaedah Mahkamah 2012 ataupun sebaliknya bukanlah suatu kontroversi. Mahkamah akan memberikan Penghakiman Terus dalam kes-kes yang jelas dan nyata yang mana pihak Defendan tidak mempunyai sebarang pembelaan yang bona fide dan bermerit dalam tuntutan Plaintiff. Dalam masa yang sama, pihak Defendan tidak dapat mengemukakan sebarang isu yang dipertikaikan secara sah. Lihat: Bank Negara Malaysia v. Mohd Ismail Ali Johor & Ors.

1 CLJ 627; (1992) 1 CLJ (Rep) 14; (1992) 1 MLJ 400, Chen Heng Ping @ Tian Seow Hock 5 Ors. v. Intradagang Merchant Bankers (M) Berhad (1995) 3 CLJ 690; (1995) 2 M LJ 363, United Malayan Banking Corp. Bhd. v. Palm & Vegetable Oils (M) Sdn. Bhd. &Ors. (1982) CLJ 547; (1982) CLJ (Rep) 358; (1983) 1 MLJ 7 206, dan Abdul Rahim Abdul Hamid & Ors. v. Perdana Merchant Bankers Bhd. & Ors. (2000) 2 CLJ 457; (2000) 2 MLJ 417.

Adalah juga menjadi suatu undang-undang yang mantap bahawa dalam sesuatu permohonan untuk Penghakiman Terus, pihak Defendan tidak diberikan apa-apa kebenaran untuk pembelaan berdasarkan semata-mata kepada pertikaian sahaja, dalam Bank Negara (supra), Mahkamah Agong memutuskan bahawa: “……Under Order 14 application, the duty of a judge does not end as soon as a fact is asserted by one party, and denied or disputed by the other on affidavit. Where such assertion, denial or dispute is equivocal, or lacking in precision or is inconsistent with undisputed contemporary documents or other statements by the same deponent or is inherently improbable in itself, then the Judge has a duty to reject such assertion or denial, thereby rendering the issue are not triable………….”

Tahap-tahap yang diguna pakai telah dijelaskan oleh Laddie J dlam kes: Microsoft Corporation v. Electro Wide Limited (1997) FSR 580, yang memutuskan di mukasurat 593 hingga 594 seperti berikut: “…….It is not sufficient just to look at each factual issue one by one and to consider whether it is possible that the Defendant’s story in relation to that issue is credible. The Court must look at the complete account of events put forward by both the Plaintiff and the Defendants 8 and…….look at the whole situation. The mere fact that the Defendants support their defence by sworn evidence does not mean that the Court is obliged to suspend its critical faculties and accept that evidence as if it was probably accurate. If, having regard to inconsistency with contemporaneous documents, inherent implausibility and other compelling evidence, the defence is not credible, the court must say so. It should not let the filing of evidence which surpasses belief deprive a Plaintiff of its entitlement to relief…….”

Dalam suatu permohonan Penghakiman Terus, saya juga berpandukan kepada prinsip-prinsip yang dinyatakan dalam kes: National Company for Foreign Trade v. Kayu Raya Sdn. Bhd.

2 CLJ 220 (FC), George Seah FJ memutuskan bahawa: “……We think it appropriate to remind ourselves once again that in every application under Order 14, the first considerations are (a) whether the case comes within the order and (b) whether the Plaintiff has satisfied the preliminary requirements for proceeding under Order 14. For the purposes of an application under Order 14, the preliminary requirements:

The Defendant must have entered an appearance;

(ii) The statement of claim must have been served on the Defendant; 9

(iii) The Affidavit in Support of the application must comply the requirements of Rule 2 of the Order 14 ……………………………… If the Plaintiff fails to satisfy either of these considerations, the summons may be dismissed. If however, these considerations are satisfied, the Plaintiff will have established a prima facie case and he becomes entitled to judgment. This burden then shifts to the Defendant to satisfy the Court why judgment should not be given against him……………….”

Begitu juga dalam kes: Cempaka Finance Bhd. v. Ho Lai Ying & Anor (2006) 3 CLJ 544 (FC), Steve Shim CJ (Sabah & Sarawak) dalam membenarkan rayuan menyatakan bahawa: “………In an application under Order 14 RHC, the burden is on the Plaintiff to establish the following conditions: (i) that the Defendant must have entered an appearance; (ii) that the statement of claim must have been served on the Defendant; and (iii) that the Affidavit in Support must comply with Rule 2 of Order 14 RHC in that it must verify the facts on which the claim is based and must state the deponent’s belief that there is no defence to the claim. Once those conditions are fulfilled, the burden then shifts to the Defendant to raise triable issues. The law on this is trite…………..” 10

Sebelum memutuskan permohonan ini, adalah wajar untuk meneliti terma-terma penting yang telah dipersetujui oleh Defendan, inter alia, dan/ atau memberi representasi berikut: “…Klausa 2:

Defendan telah bersetuju, berakujanji dan bertanggungjawab untuk membina rumah di atas Plot tersebut dalam tempoh tiga puloh enam (36) bulan dari tarikh Perjanjian tersebut (selepas ini dirujuk sebagai tempoh penyelesaian tersebut) yang berkonsepkan Geran

Defendan telah bersetuju, berakujanji dan bertanggungjawab membiayai pekej menunaikan umrah untuk seorang selepas rumah siap dan milikan kosong diserahkan kepada saya;

Defendan telah bersetuju, berakujanji dan bertanggungjawab untuk memberi elaun bulana sebanyak Ringgit Malaysia Lima Ratus (RM500) sahaja kepada saya bermula pada bulan seterusnya selepas Perjanjian tersebut diserahkan kepada saya; dan

Defendan telah bersetuju, berakujanji dan bertanggungjawab untuk melaksanakan semua prosedur yang berkaitan dengan proses pindah milek Plot dan Rumah tersebut kepada saya 11 Klausa 4 Sekiranya Defendan telah melakukan apa-apa perkara yang menjurus kepada tindakan pemecahan kontrak dan sekiranya Defendan gagal atau tidak berkeupayaan untuk menyiapkan pembinaan rumah tersebut maka saya berhak untuk menamatkan Perjanjian tersebut dan menuntut kembali Ringgit Malaysia………sahaja dalam masa tujuh (7) hari daripada tarikh Defendan menerima notis daripada peguam saya berkenaan penamatan Perjanjian tersebut dan saya juga berhak untuk mengenakan denda lewat sebanyak lapan peratus (8%) per annum terhadap Defendan sekiranya Defendan lewat atau gagal membuat bayaran semula tersebut…….”

Melalui perjanjian yang telah ditandatangani di antara Plaintiff-plaintiff dengan Defendan, klausa di atas adalah sangat jelas di antara tugas-tugas yang dipersetujui oleh kedua-dua pihak. ISU PERTAMA Adakah ujud satu kontrak di antara Plaintiff-plaintiff dengan pihak Defendan? Adakah Defendan telah menerima pembayaran wang? Apakah tugas Defendan? Melalui dokumen Perjanjian Tempahan Rumah di antara Plaintiff-plaintiff dengan Defendan menurut tarikh perjanjian masing-masing, adalah jelas keujudan suatu kontrak di antara kedua-dua pihak. Dalam Afidavit-affidavit Plaintiff secara jelas menunjukkan pihak Plaintiff-plaintiff telah membuat pembayaran penuh masing-masing 12 kepada Defendan melalui peguam Zalila & Co. yang dilantik sendiri oleh Defendan dalam Klausa (d) Perjanjian tersebut. Sekiranya semua perkara-perkara telah dilaksanakan oleh Plaintiff-plaintiff, maka menurut peruntukan Seksyen 38 Akta Kontrak 1950, kedua-dua pihak adalah terikat dengan terma-terma perjanjian dan obligasi-obligasi masing-masing.

Obligation of Parties to Contracts

The parties to contract should either perform or offer to perform their respective promises unless the performance is dispensed with or excused under this Act, or of any other law…..” Melalui Affidavit Balasan yang diikrarkan oleh Defendan pada 16 Oktober 2017, pihak Defendan tidak menafikan ujud kelewatan dalam pembinaan rumah-rumah Plaintiff-plaintiff. Affidavit Defendan 10. Saya ingin menyatakan bahawa Plaintiff telah menerima nasihat peguam dan memang tahu berkenaan terma-terma pembinaan rumah dan tanggungan yang akan dibayar oleh Alfafa sekiranya rumah lambat dibina; …………………………

Saya juga ingin menyatakan bahawa kemelesetan ekonomi dan faktor-faktor diluar kawalan saya yang telah mengakibatkan syarikat tidak dapat meneruskan perniagaan pembinaan rumah tersebut. 13 Dalam menentukan isu ini, saya merujuk kepada kes: Aetna Universal Insurance Sdn. Bhd. v. Fire Accident & Marine Sdn. Bhd. (2001) 4 CLJ 753, Selventhiranathan J memutuskan bahawa: “……….On the issue of admissions of fact under O. 27 r. 3, it cannot be gain said that such admissions can be made in the form of an affidavit. Even a failure to deny an allegation of fact in an affidavit can be held to be sufficient admission of that fact for the purposes of O. 27 r. 3 as is clear from the following passage at para. 27/3/5 of The Supreme Court Practice (supra) : In Freeman v. Cox 8 Ch D 148 failure to deny an allegation in the plaintiff's affidavit that the money was in defendant's hands was held sufficient; and see Re Beeny [1894] 1 Ch 499. But this does not establish the proposition that in all cases a mere failure to deny statements in plaintiff's affidavit is a binding admission on which to found an order for payment (see Hollis v. Burton [1892] 3 Ch 226). Useful reference may also be made to the following passages in the Malaysian Court Practice, High Court, Issue O at pp. 1276 and 1277 in relation to O. 27 r. 3:

Judgment on admission of facts Where admissions of fact are made by a party to a cause or matter either by his pleadings or otherwise, any other party to the cause or matter may apply to the court for such 14 judgment or order as upon those admissions he may be entitled to, without waiting for the determination of any other question between the parties, and the court may give such judgment, or make such order, on the application as it thinks just. An application for an order under this rule may be made by summons. (27.3.1) Scope of the rule Where a party to a cause or matter has made admissions either under O. 27 r. 1 (admission of case of other party) or r. 2 (notice to admit fact), the party in receipt of the admissions may apply to court for such judgment or order as he may be entitled to on the admissions, without waiting for any other question between them to be tried. The object of the rule is to enable a party to obtain speedy judgment where the other party has made a plain admission entitling the former to succeed: Ellis v. Allen [1914] 1 Ch 904 at 909………” Dalam kes: Juri Juhaili v. Jaiti Lungkiau & Ors (2011) 1 LNS 1536, Steven Chung J memutuskan: “…[2] I am further guided by the followings:-

Section 114(g) of the Evidence Act reads as follows:- "114. Court may presume existence of certain fact. 15 The court may presume the existence of any fact which it thinks likely to have happened, regard being had to the common course of natural events, human conduct, and public and private business, in their relation to the facts of the particular case. ILLUSTRATIONS The court may presume:- ... (g) that evidence which could be and is not produced would if produced be unfavourable to the person who withholds it;"

(ii) In Khaw Cheng Bok & Ors v. Khaw Cheng Poon & Ors [1998] 1 LNS 340; [1998] 3 MLJ 457), the learned Judge quoted the following section from Sarkar on Evidence:- "With regard to the presumption arising from a party not going into the witness box and the presumption arising from not calling witnesses acquainted with facts and keeping the adversary out of possession of evidence, Sarkar on Evidence (4th Ed) pp 1547-1548 provides the following exposition on s. 114(g) of the Indian Evidence Act, which is in pari material with the Malaysian provision:- Presumptions are necessarily made against parties who having a knowledge of the facts in dispute will not subject themselves to examination, when a prima facie case is made against them, and when by their own evidence, they might have answered it.... Under such circumstances, it is impossible to overlook the significance attaching to the refusal of the 16 respondents... to enter the witness-box. It raises a presumption against them.... It is the bounden duty of a party personally knowing the whole circumstances to give evidence and to submit to cross-examination. Non-appearance as a witness would be the strongest possible circumstances to discredit the truth of his case... A prima facie case is made out when the plaintiff makes a distinct charge against the defendant from the witness-box and leads evidence in support. The fact that the defendant does not come himself nor calls any witness to contradict the evidence shows that the facts alleged cannot be denied. What was prima facie against the defendant becomes conclusive by failure to deny........” Dalam menyimpulkan isu ini, pada hemat saya dan saya ingin menegaskan bahawa perjanjian yang dibuat di antara Plaintiff-plaintiff dengan Defendan bukanlah sebagai agen ataupun wakil kepada mana-mana syarikat tetapi Defendan sebagai pihak yang bertanggungjawab dan terikat dengan terma-terma yang telahpun dipersetujui. Wang-wang yang telahpun dibayar adalah di atas kehendak Defendan sendiri ataupun akaun syarikat ataupun kepada akaun peguam yang dilantik sendiri oleh Defendan. Apa yang lebih menarik adalah dalam Klausa 2 itu sendiri telah mengesahkan bahawa Defendan telah menerima daripada Plaintiff-plaintiff bayaran tempahan rumah-rumah tersebut. Tiada dalam Perjanjian tersebut menyatakan bahawa wang-wang tersebut telah diterima oleh mana-mana syarikat ataupun lain-lain pihak. 17 ISU KEDUA Adakah Perjanjian itu melibatkan Plaintiff dan Syarikat Alfafa dan pembinaan rumah-rumah tersebut perlu dilakukan oleh Syarikat Alfafa??

Melalui Perjanjian Tempahan Rumah, adalah jelas bahawa perjanjan tersebut di antara Plaintiff-plaintiff dengan Defendan. Ianya bukan perjanjian yang melibatkan Syarikat Alfafa. Melalui perjanjian itu juga mengesahkan bahawa Defendan yang telah menerima wang tempahan tersebut melalui perjanjian-perjanjian yang ditandatangani. Pada hemat saya dan saya ingin menegaskan bahawa kalaupun Defendan menyatakan tentang Syarikat Alfafa, melalui semakan dalam Affidavit Plaintiff dan rekod Corporate Information, Summary of Share Capital, Directors and Shareholders, saya mendapati bahawa Defendan merupakan salah seorang Pengarah termasuk isterinya sendiri. Adalah jelas juga bahawa Defendan merupakan pemegang syer terbesar dalam syarikat tersebut dan mempunyai akses terhadap akaun syarikat ini. Dalam keadaan yang sedemikian, saya mendapati butiran-butiran dalam Afidavit Defendan itu hanya merupakan suatu penafian semata-mata. Pihak Defendan tiada mempunyai sebarang merit dan justifikasi.

Berdasarkan kepada penghujahan pihak-pihak peguam dan dalam menyimpulkan permohonan di atas, saya mendapati pihak Defendan tiada menimbulkan sebarang isu-isu yang perlu dibicarakan. Isu-isu 18 yang ditimbulkan oleh Defendan adalah sangat remeh, mengaibkan dan tiada mempunyai apa-apa tindakan yang bermerit serta justifikasi. Dalam keadaan yang demikian, saya berkewajiban untuk membenarkan permohonan Plaintiff untuk Penghakiman Terus menurut Aturan 14 Kaedah 1 Kaedah-kaedah Mahkamah 2012 (Lampiran 30) dengan kos sebanyak RM5,000 kepada Plaintiff. Bertarikh 02 Februari 2018. (DATO’ HJ. MOHAMAD SHARIFF BIN HJ. ABU SAMAH) Pesuruhjaya Kehakiman (NCVC 6) Mahkamah Tinggi Malaya Shah Alam, Selangor Darul Ehsan Counsel For the Plaintiff : Aniza Aziz (Tetuan Aniza Aziz & Associates.) For the Defendant : P A Sharan (Tetuan Palani Ammal & Co.)