Hasrulnizam Bin Mat Saad (RA-82D-7-07/2023)

Content

0 DI DALAM MAHKAMAH MAJISTRET DI KANGAR DALAM NEGERI PERLIS MALAYSIA NO. KES JENAYAH: RA-82D-7-07/2023 ANTARA PENDAKWA RAYA LWN HASRULNIZAM BIN MAT SAAD (NO K/P: 850424-09-5113) ALASAN PENGHAKIMAN PERTUDUHAN TERHADAP TERTUDUH “Bahawa kamu pada 19/02/2023, jam lebih kurang 12.05 malam, di tandas Pejabat BSJND IPD Padang Besar, dalam daerah Padang Besar, dalam negeri Perlis, telah menggunakan dadah berbahaya iaitu Amphetamine dan Methamphetamine. Dengan itu kamu telah melakukan kesalahan di bawah Seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh di hukum di bawah Seksyen 15(1) Akta yang sama.” Pertuduhan telah dibacakan dan diterangkan kepada Tertuduh. Tertuduh faham Pertuduhan dan Minta Bicara bagi Pertuduhan. Pembelaan Tertuduh menafikan Pertuduhan dan meminta untuk dibicarakan. ALASAN PENGHAKIMAN A. PENGENALAN KES 1) Tertuduh telah dituduh melakukan kesalahan sepertimana pertuduhan-pertuduhan di bawah seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952. 2) Pertuduhan telah dibacakan dan difahami oleh Tertuduh. Tertuduh telah menafikan pertuduhan dan minta dibicarakan terhadap pertuduhan tersebut. 3) Kes telah dijalankan dengan 4 orang saksi pendakwaan. Di akhir kes pihak pendakwaan, mahkamah mendapati bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap tertuduh bagi Pertuduhan di bawah seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah seksyen 15(1) Akta yang sama. 4) Di peringkat Pembelaan, Tertuduh telah memilih untuk memberikan keterangan secara bersumpah di dalam kandang saksi dan hanya Tertuduh sahaja dipanggil sebagai saksi pembelaan. Setelah mahkamah mempertimbangkan keterangan saksi-saksi pendakwaan dan pembelaan serta hujahan pihak-pihak dengan meneliti eksibit-eksibit yang dikemukakan, mahkamah telah menilai secara maksima dan mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membukti kes melampaui keraguan munasabah terhadap Tertuduh. Manakala Tertuduh telah gagal membangkitkan keraguan yang munasabah terhadap kes pihak pendakwaan. 5) Mahkamah telah memutuskan Tertuduh didapati bersalah dan disabitkan dengan kesalahan bagi Pertuduhan di bawah seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952. 6) Hukuman telah dijatuhkan terhadap Tertuduh adalah seperti berikut; Penjara 12 bulan dari tarikh sabitan dan diperintahkan untuk menjalani Perintah Pengawasan Agensi Anti Dadah Kebangsaan (AADK) di bawah seksyen 38B Akta Dadah Berbahaya 1952 selama 2 tahun selepas selesai menjalani hukuman penjara. 7) Tertuduh tidak berpuashati dengan keputusan mahkamah dan merayu terhadap keputusan sabitan dan hukuman yang dikenakan. B. FAKTA KES PIHAK PENDAKWAAN 8) Pada 19/02/2023, pada jam lebih kurang 12.05 malam, SP1 telah mengarahkan Tertuduh untuk memberikan sampel air kencingnya untuk tujuan saringan air kencing di Pejabat BSJND IPD Padang Besar, Perlis. SP1 telah mengambil 10 pilihan sampul yang berisi botol urin dan Tertuduh telah memilih salah satu daripada bungkusan tersebut tertera nombor siri B097414 (P6). 9) Tertuduh kemudiannya telah diarahkan untuk membuka bungkusan aluminium foil bernombor siri B097414 (P8) dengan keadaan bersil baik di hadapan SP1 dan diperhatikan SP1 yang mengandungi satu botol berpenutup kuning, P6. 10) Seterusnya, SP1 telah mengiringi Tertuduh dan memungut spesimen air kencing milik Tertuduh di tandas Pejabat BSJND IPD Padang Besar (P7 A-C) dengan menggunakan botol yang telah dipilih oleh Tertuduh sendiri. Semasa berada di dalam tandas, SP1 sendiri telah memerhatikan Tertuduh kencing ke dalam botol urin tersebut dan paras air kencing adalah melebihi 30ml. 11) Kemudian, SP1 telah mengarahkan Tertuduh untuk menutup botol urin tersebut dan membawa semula ke bilik pejabat untuk proses selanjutnya. Botol urin yang mengandungi air kencing Tertuduh dibawa oleh Tertuduh dan diletakkan di atas meja dan penutup botol telah dibuka oleh Tertuduh sendiri untuk ujian saringan awal air kencing dijalankan oleh SP1. 12) Dengan disaksikan Tertuduh, SP1 mengambil empat (4) test strip iaitu jenis Amphetamine, Methamphetamine, Benzo dan THC dan mencelup kesemua test strip ke dalam sampel air kencing Tertuduh. SP1 mendapati air kencing Tertuduh mengandungi Methamphetamine. Setelah mendapati sampel air kencing Tertuduh positif dadah jenis Methamphetamine, SP1 menutup semula botol urin dengan kemas dan dengan diperhatikan Tertuduh, SP1 menulis butiran pada label putih. 13) SP1 kemudiannya membuat laporan polis, Padang Besar 548/21 (P1). Seterusnya, SP1 melekatkan label keselamatan bewarna biru tertera nombor siri yang sama di bahagian penutup dan badan botol urin sambil diperhatikan Tertuduh serta label yang telah diisi butiran dan nombor laporan polis pada botol urin tersebut. 14) Seterusnya, SP1 telah menyerahkan botol urin beserta spesimen air kencing milik Tertuduh dalam keadaan bersil dan berlabel serta Tertuduh kepada Pegawai Penyiasat, SP4. SP4 kemudiannya telah sil botol urin dengan meterai sil PDRM bewarna merah ‘433’ pada bahagian atas penutup botol urin tersebut. Botol urin tersebut berada dalam simpanan SP4 sepanjang masa dan ia sentiasa disimpan di dalam peti ais yang terletak di dalam bilik yang hanya boleh diakses oleh SP4 sahaja. 15) SP4 kemudiannya pula telah menyerahkan botol urin kepada Pegawai Sains, SP3 untuk dianalisa. Setelah dianalisa, air kencing tersebut disahkan mengandungi Amphetamine dan Methamphetamine melalui Laporan Patologi (P13). 16) Setelah barang kes siap dianalisa, Laporan Kimia, (P13) dan barang kes (P6) kemudiannya diserahkan kepada SP4 untuk tindakan lanjut. 17) Tertuduh kemudiannya dituduh dengan Pertuduhan di bawah seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah seksyen 15(1) Akta yang sama. C. PEMBELAAN TERTUDUH 18) Tertuduh pada hari kejadian apabila sampai di IPD Padang Besar dalam keadaan digari telah dibawa ke satu bilik khas dan pada masa yang sama terdapat dua lagi tangkapan bersama yang tidak dikenali. SP1 telah mengarahkan Tertuduh untuk memilih botol untuk dibuat saringan air kencing. 19) Seterusnya Tertuduh diiringi oleh SP1 ke tandas untuk membuat pungutan air kencing. Apabila sampai di tandas Tertuduh menyatakan air kencing tidak berjaya diberikan dan kemudiannya Tertuduh dibawa kembali ke bilik khas sebelum ini dan duduk bersama tangkapan yang lain. Selepas setengah jam kemudian, SP1 mengiringi semula ke tandas yang sama dan keadaan yang sama juga berlaku yang mana air kencing masih tidak dapat diberikan. Tertuduh dibawa kembali ke bilik khas tersebut. 20) Kemudiannya, anggota kepada SP1 telah memberikan air mineral dan Tertuduh meminumnya separuh botol besar. Selepas air mineral dihabiskan, anggota tersebut membawa semula Tertuduh ke tandas. Anggota tersebut tidak pernah dipanggil memberikan keterangan di mahkamah. Tertuduh tidak pasti dari mana air mineral tersebut diambil dan diberikan kepadanya. 21) Selepas itu barulah air kencing dapat dipungut dan ia dilakukan semasa anggota tersebut berada di sebelah kanannya. Botol berada di tangan Tertuduh dan diletakkan di atas meja pejabat untuk ujian saringan awal diberikan. Selepas itu Tertuduh kembali semula ke bilik khas tersebut. Selepas 15-20 minit, Tertuduh dipanggil oleh SP1 dan dimaklumkan bahawa air kencingnya mengandungi dadah dan Tertuduh dibawa ke lokap. Tertuduh menafikan prosedur yang dijalankan dalam kehadirannya. Tertuduh tidak berpuas hati kerana tidak dapat melihat sendiri keputusan dan test stripnya. SAKSI-SAKSI DAN EKSIBIT-EKSIBIT YANG DIKEMUKAKAN 22) Pihak Pendakwaan telah memanggil seramai 4 orang saksi sepanjang perbicaraan di peringkat pendakwaan seperti berikut: SP1: Inspektor Muhamad Taufiq bin Ibrahim Pengadu SP2: Lans Koperal Rafael Abdullah Jurufoto SP3: Syuhaidah binti Sahabudin Pegawai Sains Hayat SP4: Inspektor Mohd Faizal bin Mohd Ali Pegawai Penyiasat 23) Pihak pembelaan pula memanggil Tertuduh sahaja sebagai saksi pembelaan. 24) Mahkamah juga meneliti eksibit yang dikemukakan pihak pendakwaan seperti berikut: Pernyataan Saksi SP2 PWS1 Pernyataan Saksi SP3 PWS2 Padang Besar rpt 548/23 P1 Borang Permintaan Ujian Urin P2 Borang Serah Terima Barang Kes P3 7 Keping Gambar Barang Kes P4 A-G Satu Beg Spesimen P5 Satu Botol Urin P6 3 Keping Gambar Tempat Kejadian P7 A-C Satu Sampul Urin Aluminium P8 Satu Sampul Test Strip (Methamphetamine) P9 Satu Batang Test Strip (Methamphetamine) P10 Sijil Perakuan di bawah seksyen 90A Akta Keterangan P11 Sekeping CD beserta Sampul P12 Laporan Patologi P13 D. BEBAN PEMBUKTIAN 25) Di peringkat penutupan kes pihak pendakwaan adalah menjadi tanggungjawab mahkamah untuk membuat penilaian yang maksima keseluruhan keterangan saksi-saksi pendakwaan dan membuat keputusan sama ada pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap tertuduh ke atas pertuduhan yang dihadapi oleh tertuduh. 26) Merujuk kepada seksyen 173(f)(i) Kanun Prosedur Jenayah (KPJ) yang memperuntukkan prosedur di akhir kes pendakwaan. Seksyen 173(f)(i) KPJ memperuntukkan seperti berikut: “Apabila kes pendakwaan berakhir Mahkamah akan mempertimbangkan sama ada pihak pendakwa telah membuat suatu kes prima facie terhadap tertuduh.” 27) Selain itu maksud bagi prima facie telahpun diputuskan dalam kes Balachandran v PP [2005] 1 CLJ 85 di mana Yang Arif Hakim Mahkamah Persekutuan, Augustine Paul menyatakan, antara lain (dengan izinl):- “…Section 180(1) makes it clear that the standard of proof on the prosecution at the close of its case to mak out prima facie case …A prima facie case is therefore one that is sufficient for the accused to be called upon to answer. This in turn means that the evidence adduced must be such that it can be overthrown only by evidence in rebuttal. The phrase "prima facie case" is defined in similar terms in Mozley and Whiteley's Law Dictionary, 11th edn as: A litigating party is said to have a prima facie case when the evidence in his favour is sufficiently strong for his opponent to be called on to answer it. A prima facie case, then, is one which is established by sufficient evidence, and can be overthrown only by rebutting evidence adduced by the other side. The result is that the force of the evidence adduced must be such that, if unrebutted, it is sufficient to induce the court to believe in the existence of the facts stated in the charge or to consider its existence so probable that a prudent man ought to act upon the supposition that those facts exist or did happen… … In order to make a finding either way the court must, at the close of the case for the prosecution, undertake a positive evaluation of the credibility and reliability of all the evidence adduced so as to determine whether the elements of the offence have been established…” 28) Menurut Yang Arif Hakim Mahkamah Persekutuan, Augustine Paul dalam kes Balachandran v PP [2005] 1 CLJ 85, persoalan yang perlu dipertimbangkan oleh Mahkamah di akhir kes pendakwaan adalah sama ada keterangan-keterangan yang telah dikemukakan oleh pihak pendakwaan memadai untuk mensabitkan tertuduh sekiranya beliau memutuskan untuk mendiamkan diri. Turut juga dinyatakan bahawa (dengan izin); “…The test at the close of the case for the prosecution would therefore be: Is the evidence sufficient to convict the accused if he elects to remain silent? If the answer is in the affirmative then a prima facie case has been made out…” 29) Di dalam kes Looi Kow Chai & Anor v. Public Prosecutor [2003] 1 CLJ 734, Mahkamah Rayuan menyatakan (dengan izin): “It is therefore follows that there is only ONCE EXERCISE THAT A JUDGE SITTING ALONG UNDER Sectiom 180 of the Code has to undertake at the close of Prosecution case. He, must subject the Prosecution evidence to the maximum evaluation and to ask himself the question, if I decide to call upon the accused to enter his defence and he elects to remain silent, am I prepared to convict him on the totality of the evidence contained in the Prosecution case? If the answer is in negative then no prima facie case has been made out and the Accussed would be entitled to an acquittal”… 30) Dalam kes Pendakwa Raya lwn. Mohd Radzi bin Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457, yang mana Mahkamah Persekutuan juga menerimapakai ujian-ujian yang disyaratkan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Looi Kow Chooi di atas. Secara ringkasnya, kes di atas menyatakan dapatan seperti berikut (dengan izin):

Schedule

Jadual Pertama Akta Dadah Berbahaya 1952 53) Menurut SP3, beliau merupakan Pegawai Sains Hayat yang bertugas di Hospital Kuala Lumpur. Hasil keputusan analisa yang dijalankan SP3 telah mengesahkan sampel air kencing yang diterima di dalam kes ini mengandungi Amphetamine dan Methamphetamine. Keputusan analisa juga telah dinyatakan di dalam eksibit P13. 54) Berdasarkan P13, dadah Amphetamine dan Methamphetamine adalah dadah yang dinyatakan di dalam Bahagian III, Jadual Pertama Akta Dadah Berbahaya 1952. 55) Adalah menjadi undang-undang yang mantap bahawa sekiranya keterangan Pegawai Sains atau Kimia adalah kredibel, mahkamah boleh menerimapakai keterangan tersebut. Hanya apabila keterangan tersebut adalah tidak kredibel atau pembelaan memanggil saksi pakar lain untuk mencabar pendapat Pegawai Sains atau Kimia, barulah mahkamah berhak menolak keterangan Pegawai Sains atau Kimia tersebut. Perkara ini dinyatakan di dalam kes Munusamy v. PP [1987] 1 MLJ 429, di mana Mahkamah telah memutuskan bahawa (dengan izin); “As a rule, a chemist in drug cases does not give any opinion as to ownership, control or possession of the substance sent for analysis, but he merely reports the result of the chemical examination of the substance. The only reason for sending the exhibits to the chemist is to determine their identity and to confirm what other witnesses have suspected. This type of opinion must in our view be distinguished from opinions which are of very technical or complicated nature, such as those given by handwriting, trade mark, copy right or ballistic experts... We are therefore of the view, that is this type of cases where the opinion of the chemist is confined only to the elementary nature and identity of substance, the court is entitled to accept the opinion of the expert on its face value, unless it is inherently incredible or the defence calls evidence in rebuttal by another expert to contradict the opinion. So long as some credible evidence is given by the chemist to support his opinion, there is no necessity for him to go into details of what he did in the laboratory, step by step..." 56) Berdasarkan faktor tersebut, mahkamah menerimapakai keterangan dan eksibit yang dikemukakan. Ini kerana keterangan SP3 dan eksibit P13 gagal dicabar dan ditunjukkan kecacatannya serta tiada juga saksi pembelaan yang dapat mencabar keterangan SP3. Sekaligus, elemen ketiga juga telah dipenuhi oleh pihak pendakwaan. F. ISU-ISU YANG DIBANGKITKAN Samada Pemeriksaan Saringan Awal Mematuhi Perintah Tetap Ketua Polis Negara (The IGSO) Bab F103 Dan Garis Panduan Kementerian Kesihatan Malaysia Bilangan 6/2002 57) Selain daripada itu, turut dibangkitkan isu berkenaan penggunaan satu botol urine semasa pengambilan sampel air kencing tertuduh. Dalam mempertimbangkan isu ini, mahkamah meneliti beberapa prinsip undang-undang yang telah diperuntukkan dan diputuskan. 58) Sepanjang perbicaraan dijalankan, keterangan-keterangan saksi pendakwaan mengakui bahawa pengambilan sampel diambil dengan menggunakan satu botol sahaja. SP1 merupakan pegawai yang mengiringi tertuduh ke tandas untuk pengambilan sampel air kencing dan juga yang membuat ujian pengesahan air kencing. Saksi pendakwaan ini menyatakan bahawa sampel air kencing yang diambil dari tertuduh menggunakan hanya satu botol. Keterangan ini kemudiannya disahkan oleh SP4 iaitu pegawai penyiasat dalam kes ini. Tertuduh juga turut mengakui penggunaan satu botol sampel air kencing sahaja digunakan. Berdasarkan keterangan saksi-saksi pendakwaan dan Tertuduh sendiri, ianya adalah konsisten dan jelas menunjukkan bahawa pengambilan sampel air kencing Tertuduh menggunakan satu botol sahaja. 59) Merujuk juga kepada gambar yang dikemukakan di mana hanya satu botol sahaja sampel air kencing yang diambil. Melalui keterangan saksi-saksi & eksibit gambar, menunjukkan bahawa botol tersebut lengkap dengan keterangan berkenaan sampel air kencing tersebut. Malah turut dikemukakan botol tersebut di mahkamah. 60) Mahkamah merujuk kes Muhammad Shaharudin Shaik Alaudeen lwn. PP [2025], di mana di dalam kes ini pihak pembelaan telah membangkitkan bahawa hanya satu sahaja botol urin yang digunakan bagi kes ini. Mahkamah Tinggi telah merujuk kepada kes PP v. Rosman Saprey & 1 Lagi Rayuan [2019] 4 CLJ 767 yang memutuskan: “Tidak ada keperluan undang-undang yang mewajibkan pengambilan dua contoh air kencing dalam dua botol berasingan. Oleh itu, kegagalan untuk mengambil dua botol contoh air kencing responden tidak menjejaskan kes pendakwaan.” 61) Berdasarkan faktor tersebut, mahkamah berpendapat tiada keperluan sehingga dua botol sampel air kencing digunakan bagi pengambilan sampel air kencing. Memadai dengan hanya satu botol air kencing. 62) Mahkamah berpendapat, penggunaan dua botol dalam pengambilan air kencing hanyalah garis panduan dan bukan mandatori. Sekiranya pihak pendakwaan berjaya membuktikan bahawa prosedur yang dijalankan adalah dipatuhi dan dibuktikan rantaiannya, pemeriksaan saringan awal adalah mematuhi garis panduan yang ditetapkan sekaligus memenuhi kedendak seksyen 31A Akta tersebut. Rantaian Kendalian Barang Kes 63) Dalam mempertimbangkan isu ini, mahkamah perlulah meneliti segala keterangan-keterangan saksi dan dokumen yang dikemukakan di mahkamah. SP1 merupakan pegawai yang menjalankan ujian saringan awal air kencing mengesahkan langkah demi langkah yang telah dipatuhi semasa pengambilan sampel air kencing bermula dari pemilihan botol sehingga ujian saringan awal dibuat seterusnya prosedur yang dijalankan di antara SP1 kepada Pegawai Penyiasat, SP4 sehingga penyerahan botol sampel air kencing untuk ujian yang dijalankan oleh Pegawai Sains Hayat, SP3. 64) Mahkamah juga menerimapakai hujahan yang dikemukakan pihak pendakwaan berkenaan isu rantaian barang kes dan pihak pendakwaan berjaya membuktikan bahawa rantaian keterangan mengenai penjagaan semua barang kes telah dibuktikan tanpa keraguan. 65) Mahkamah ini merujuk satu kes Mahkamah Rayuan iaitu kes Gunalan Ramachandran & Ors v. PP [2004] 4 CLJ 551, di mana di dalam kes ini mahkamah telah memutuskan antara lain bahawa dalam kes melibatkan pengedaran dadah, adalah lebih mustahak rantaian keterangan pengendalian barang kes dibuktikan untuk tempoh dari masa dijumpai sehingga selesai analisa oleh Ahli Kimia. Yang Arif Abdul Hamid Mohamad, HMR dalam penghakiman kes tersebut memutuskan seperti berikut (dengan izin); “First, by way of a general observation, I am of the view that, in a drug trafficking case what is important is that it must be proved that it is the substance that was recovered that was sent to the chemist for analysis and it is that same substance that is found to be heroin or cannabis etc. and it is in respect of that substance that an accused is charged with trafficking. So, the chain of evidence is more important for the period from the time of recovery until the completion of the analysis by the chemist. Even then it does not necessarily mean that if the exhibit is passed from one person to another, every one of them must be called to give evidence of the handing over from one person to another and if there is a break, even for one day, the case falls. There should be no confusion between what has to be proved and the method of proving it. What has to be proved is that it is the substance that was recovered that was analysed by the chemist and found to be heroin, cannabis etc., and it is for the trafficking of that same substance that the accused is charged with. The proof of the chain of evidence is only a method of proving that fact. The fact that there is "a gap", does not necessarily mean that that fact is not proved. It depends on the facts and circumstances of each case. There may be a gap in the chain of evidence. But, if for example, during that " gap " the exhibits are sealed, numbered with identification numbers, there is no evidence of tampering, there is nothing that would give rise to a doubt that that exhibit is the exhibit that was recovered in that case and that was analysed by the chemist, the fact that there is a gap, in the circumstances of the case, may not give rise to any doubt of that fact." 66) Setelah meneliti segala keterangan saksi-saksi, mahkamah ini berpuashati bahawa tidak wujud sebarang keraguan ke atas ujian saringan yang dijalankan seterusnya identiti barang kes yang terlibat sebagai sampel air kencing yang diambil dari Tertuduh juga tidak berjaya dicabar seterusnya dianalisa oleh SP3 seterusnya dikemukakan di mahkamah. 67) Mahkamah juga mendapati rantaian keterangan berkaitan dengan pengendalian dan jagaan selamat sampel air kencing Tertuduh tersebut tidak pernah terputus. Begitu juga dengan tiada tanda-tanda bahawa barang-barang kes tersebut dikacau ganggu oleh mana-mana pihak. Oleh itu, mahkamah memutuskan bahawa rantaian barang-barang kes tidak pernah pada bila-bila masa terputus atau dikacau ganggu dan faktor ini telah mengukuhkan lagi kes pihak pendakwaan. G. PEMBELAAN TERTUDUH: PENAFIAN KOSONG 68) Pembelaan yang diketengahkan Tertuduh adalah satu versi yang berbeza dari versi pihak pendakwaan. Tertuduh menyatakan bahawa ujian saringan air kencing tidak dijalankan oleh SP1 sendiri dan pengambilan air kencing tidak dijalankan mengikut proses pungutan air kencing dan prosedur yang ditetapkan. 69) Tertuduh juga mengemukakan keterangan bahawa sampel air kencing yang diambil pada hari kejadian bukan miliknya kerana Tertuduh tidak berjaya memberikan sampel sepertimana eksibit P6 ekoran daripada beberapa kali telah cuba minum air mineral dan tidak berjaya memberikan sampel sepertimana diminta. 70) Sepertimana hujahan pihak pendakwaan, isu yang dibangkitkan oleh pembelaan adalah merupakan pembelaan “afterthought”. Mahkamah mengambil perhatian tentang isu tersebut dan mahkamah juga mengambil maklum bahawa pembelaan tersebut merupakan satu pemikiran terkemudian atau (dengan izin) “afterthought”. Ini kerana sepanjang kes pendakwaan, pihak pembelaan tidak pernah membangkitkan tentang jumlah Tertuduh ulang-alik ke tandas untuk memberikan sampel air kencing Tertuduh. Keterangan-keterangan tersebut berjaya disangkal oleh saksi-saksi pendakwaan. 71) Di peringkat pembelaan, Tertuduh telah memberikan keterangan bersumpah di kandang saksi. Tertuduh turut disoal balas oleh pihak pendakwaan. Di peringkat ini, mahkamah perlu meneliti segala keterangan yang diberikan oleh saksi-saksi pendakwaan dan juga Tertuduh sendiri dengan lebih berhati-hati memandangkan versi yang dikemukakan oleh pembelaan adalah versi yang berbeza. 72) Perkara asas yang perlu dipertimbangkan sepenuhnya oleh mahkamah adalah intipati kesalahan yang telah dibuktikan secara prima facie sebelum ini. Oleh yang demikian, pihak pembelaan harus menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan dan pembelaan perlu mengemukakan pembelaan penuh (absolute defence) yang sah di sisi undang-undang. Tertuduh juga perlu mengemukakan bentuk keterangan yang mencukupi dan munasabah untuk menimbulkan keraguan terhadap kes prima facie pendakwaan. 73) Merujuk kes PP v. Roslan Abdullah [2007] 7 CLJ 249, YA Hakim Mahkamah Tinggi memutuskan maksud keraguan munasabah seperti berikut: "Apakah yang dimaksudkan dengan Keraguan Munasabah atau "Reasonable Doubt" itu? Di dalam satu kes di India, K. Gopala Reddy v. State of Andhra Pradesh [1979] SCC (CR) 310 dinyatakan seperti berikut: ... reasonable doubt does not mean some light, airy, insubstantial doubt that may fit through the minds of any of us about almost anything at some time or the other, it does not mean a doubt begotten by sympathy out of reluctance to evict, it means a real doubt; doubt founded upon reasons." 74) Turut diputuskan di dalam kes PP v. The Eng Wah [1999] 8 CLJ 451, Mahkamah Tinggi memperincikan maksud keraguan yang munasabah seperti berikut: "It would not do any violence to the above if the difference between 'fanciful' and 'reasonable' is viewed as whether the evidence is credible, probable, plausible or logical that a reasonable person, having regard to the ordinary course of nature or natural events, human conduct, and in the particular circumstances of the particular case, would accept it as to act upon it as having occurred or been proven to have occurred, or as truthful or accurate; and not any doubt that could, with the application of some ingenuity, be conjured up, envisioned or visualized." 75) Berdasarkan kedua-dua kes di atas, jelas bahawa Tertuduh perlu mewujudkan keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan, bukan semudah penafian semata-mata mengikut prinsip-prinsip yang telah diputuskan. Terdapat dua versi yang berbeza di mana pihak pendakwaan menyatakan bahawa pengambilan sampel air kencing dijalankan mengikut prosedur yang ditetapkan dan dilakukan oleh SP1 hanya satu kali pengambilan sahaja. Manakala pembelaan pula menyatakan bahawa pengambilan sampel diambil oleh anggota yang berbeza dan dilakukan beberapa kali akibat gagal untuk memberikan sampel air kencing setelah diberikan minum air beberapa kali. 76) Oleh yang demikian, mahkamah harus waspada meneliti dengan mendalam dan terperinci keterangan pembelaan melalui keterangan Tertuduh. 77) Tertuduh telah memberikan keterangan secara bersumpah di kandang saksi. Tertuduh mengemukakan versi yang berbeza daripada versi pihak pendakwaan. Walaubagaimana mahkamah menerimapakai hujahan pihak pendakwaan yang menyatakan bahawa pembelaan Tertuduh adalah tidak konsisten dan satu rekaan untuk mengelirukan mahkamah. Tambahan pula, keterangan di mana pengambilan sampel air kencing diambil beberapa kali oleh anggota yang berbeza tidak dapat dibuktikan kewujudannya. Keraguan munasabah gagal ditimbulkan oleh pihak pembelaan. 78) Mahkamah ini merujuk kes D A Duncan v. PP [1980] LNS 1 12, di mana dinyatakan (dengan izin); “Now this evidence, if accepted and believed, is clearly sufficient to establish a prima facie case against the appellant. The High Court at Alor Setar accepted it and called on the defence. The defence was, in effect, a simple denial of the evidence connecting the appellant with the four boxes. We cannot see any plausible ground for saying that the four boxes were not his. In this circumstances of the prosecution evidence, the High Court came, in our view, to the correct conclusion that this denial did not cast a doubt on the prosecution case against the appellant.” 79) Mahkamah juga selanjutnya merujuk kes PP v. Ho Sek Kong [2006]5 CLJ 49, di mana diputuskan bahawa (dengan izin); “There was nothing in the defence which merits any consideration as a defence that could raise a reasonable doubt in the prosecution's case. In his testimony, the accused had not adverted to his confession, save for a total denial. He also did not refer to the telephone conversations he had with his sister, SP3 and to the fact that he had told SP3 that the deceased had vomited a lot of blood. A total appraisal of the accused's evidence shows nothing more than a bare denial which in law is not a true defence. The duty now on the accused is only to cast a reasonable doubt on the prosecution case; he is not required to prove his innocence.” 80) Dalam menentukan sama ada ini adalah rekaan Tertuduh semata-mata yang diwujudkan oleh pihak pembelaan untuk menyelamat Tertuduh, mahkamah ini telah meneliti semula keseluruhan keterangan saksi-saksi pendakwaan dan pembelaan. 81) Oleh yang demikian, jelas menunjukkan bahawa pembelaan yang dibangkitkan oleh Tertuduh hanyalah rekaan semata-mata dan penafian kosong yang mana tidak dapat menyangkal kes pendakwaan dan gagal untuk menimbulkan sebarang keraguan munasabah. H. HUKUMAN TERHADAP TERTUDUH (a) Setelah mahkamah memutuskan pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes melampaui keraguan yang munasabah di mana pihak pembelaan gagal membangkitkan keraguan yang munasabah. Mahkamah telah membuat dapatan salah dan mensabitkan Tertuduh di atas ketiga-tiga pertuduhan. (b) Mahkamah kemudiannya mempertimbangkan rayuan Tertuduh bagi pengurangan hukuman dan faktor pemberat pihak pendakwaan. Dalam mempertimbangkan hukuman terhadap Tertuduh, mahkamah mempertimbangkan prinsip-prinsip hukuman sepertimana yang digariskan di dalam kes yang telah diputuskan. (c) Merujuk kes PP v. Morah Chekwube Chukwudi [2017] 1 LNS 864 telah diputuskan bahawa (dengan izin): “It is well established that there are a number of factors that courts take into consideration before sentencing. Some of them are as follows: (a) the gravity or severity of the facts constituting the offence; (b) the circumstances in which it was committed; (c) the rampancy of such offence in the area; (d) the offender’s previous record; (e) the offender’s contribution and support to his family members; (f) the offender’s means; (g) the effect of conviction and sentence on his job opportunities; (h) the age and health of the accused; (i) whether it is his first offence; (j) whether the accused had cooperated with the police after the commission of the offence; (k) whether the accused had pleaded guilty; (l) status of the accused; (m) whether there was violence during the crime; (n) public interest, etc.” (d) Setelah mempertimbangkan faktor-faktor tersebut, mahkamah memutuskan hukuman terhadap Tertuduh dan mahkamah berpendapat hukuman yang dikenakan terhadap Tertuduh adalah setimpal dan munasabah. I. DAPATAN MAHKAMAH (e) Atas alasan-alasan tersebut dan setelah membuat pertimbangan secara maksima keterangan-keterangan saksi-saksi pendakwaan, saksi-saksi pembelaan dan juga eksibit-eksibit yang dikemukakan serta meneliti hujahan pihak-pihak, mahkamah mengambil pendekatan bahawa pihak pendakwaan perlu membuktikan bahawa tidak terdapat sebarang lompang dalam kes pihak pendakwaan. tersebut dan setelah membuat pertimbangan secara maksima keterangan-keterangan saksi-saksi pendakwaan, mahkamah mendapati bahawa kes prima facie tidak dapat dibuktikan sekiranya terdapat lompang dalam kes pihak pendakwaan. (f) Begitu juga pihak pendakwaan perlu memastikan bahawa versi yang diberikan tidak lebih daripada satu inferen selain menjurus kepada kebersalahan Tertuduh maka pendakwaan berjaya membuktikan kes terhadap Tertuduh. Pihak pendakwaan perlu berjaya membukti kes melampaui keraguan munasabah manakala pihak pembelaan pula telah gagal menimbulkan keraguan yang musabah. Sekiranya sebaliknya, kebersalahan Tertuduh gagal dibuktikan. (g) Oleh itu, berdasarkan pertimbangan tersebut, mahkamah berpendapat pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes melampaui keraguan yang munasabah manakala pihak pembelaan telah gagal menimbulkan keraguan musabah bagi mecabar kebersalahan Tertuduh terhadap pertuduhan. Pihak pendakwaan dari peringkat pendakwaan sehingga pembelaan telah berjaya membuktikan intipati-intipati pertuduhan tanpa gagal dan keraguan yang musabah. (h) Dengan ini, Tertuduh, Hasrulnizam bin Mat Saad, didapati bersalah dan disabitkan dengan kesalahan di bawah seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah seksyen 15(1) Akta yang sama. DISEDIAKAN PADA 29 DISEMBER 2025; nurshahida NURSHAHIDA BINTI ABDUL RAHIM MAJISTRET MAHKAMAH MAJISTRET KANGAR PERLIS