Hassan Bin Othman (RA-83JS-5-06/2023)

Prosedur setelah pihak pendakwaan menamatkan kesnya.

Apabila kes bagi pendakwaan ditutup, Mahkamah hendaklah menimbangkan sama ada pendakwa telah membuat suatu kes prima facie terhadap tertuduh.

Jika Mahkamah mendapati bahawa pendakwa masih belum lagi membuat suatu kes prima facie terhadap tertuduh, Mahkamah hendaklah merekodkan suatu perintah pembebasan.

Jika Mahkamah mendapati bahawa suatu kes prima facie telah dibuat terhadap tertuduh atas kesalahan yang didakwa Mahkamah hendaklah memanggil tertuduh untuk memasukkan pembelaannya.

Bagi maksud seksyen ini, suatu kes prima facie adalah dibuat terhadap tertuduh di mana pendakwa telah mengemukakan keterangan kukuh yang membuktikan setiap satu factor kesalahan yang jika tidak dipatahkan atau diterangkan akan wujudkan suatu sabitan. 29) Selain itu maksud bagi prima facie telahpun diputuskan dalam kes Balachandran v PP [2005] 1 CLJ 85 di mana Yang Arif Hakim Mahkamah Persekutuan, Augustine Paul menyatakan, antara lain (dengan izinl):- “…Section 180(1) makes it clear that the standard of proof on the prosecution at the close of its case to mak out prima facie case …A prima facie case is therefore one that is sufficient for the accused to be called upon to answer. This in turn means that the evidence adduced must be such that it can be overthrown only by evidence in rebuttal. The phrase "prima facie case" is defined in similar terms in Mozley and Whiteley's Law Dictionary, 11th edn as: A litigating party is said to have a prima facie case when the evidence in his favour is sufficiently strong for his opponent to be called on to answer it. A prima facie case, then, is one which is established by sufficient evidence, and can be overthrown only by rebutting evidence adduced by the other side. The result is that the force of the evidence adduced must be such that, if unrebutted, it is sufficient to induce the court to believe in the existence of the facts stated in the charge or to consider its existence so probable that a prudent man ought to act upon the supposition that those facts exist or did happen… … In order to make a finding either way the court must, at the close of the case for the prosecution, undertake a positive evaluation of the credibility and reliability of all the evidence adduced so as to determine whether the elements of the offence have been established…” 30) Menurut Yang Arif Hakim Mahkamah Persekutuan, Augustine Paul dalam kes Balachandran v PP [2005] 1 CLJ 85, persoalan yang perlu dipertimbangkan oleh Mahkamah di akhir kes pendakwaan adalah sama ada keterangan-keterangan yang telah dikemukakan oleh pihak pendakwaan memadai untuk mensabitkan tertuduh sekiranya beliau memutuskan untuk mendiamkan diri. Turut juga dinyatakan bahawa (dengan izin); “…The test at the close of the case for the prosecution would therefore be: Is the evidence sufficient to convict the accused if he elects to remain silent? If the answer is in the affirmative then a prima facie case has been made out…” 31) Di dalam kes Looi Kow Chai & Anor v. Public Prosecutor [2003] 1 CLJ 734, Mahkamah Rayuan menyatakan (dengan izin): “It is therefore follows that there is only ONCE EXERCISE THAT A JUDGE SITTING ALONG UNDER Sectiom 180 of the Code has to undertake at the close of Prosecution case. He, must subject the Prosecution evidence to the maximum evaluation and to ask himself the question, if I decide to call upon the accused to enter his defence and he elects to remain silent, am I prepared to convict him on the totality of the evidence contained in the Prosecution case? If the answer is in negative then no prima facie case has been made out and the Accussed would be entitled to an acquittal” … 32) Dalam kes Pendakwa Raya lwn. Mohd Radzi bin Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457, yang mana Mahkamah Persekutuan juga menerimapakai ujian-ujian yang disyaratkan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Looi Kow Chooi di atas. Secara ringkasnya, kes di atas menyatakan dapatan seperti berikut (dengan izin):

the close of Procecution’s case, subject to the evidence led by the Prosecution in its totality to a maximum evaluation. Carefully scrutinize the credibility of each of the Prosecution’s witnesses. Take into account all reasonable inferences that may be drawn from that evidence. If the evidence admits two or more inferences, the draw the inference that is most favourable to the accused;

(ii) ask yourself the question, IF I now call the accused to make his defence and he alects to remain silent am I prepared to convict him on the evidence now before me? If the answer to that question is “YES” the defence should be called. If the answer is “NO” then, a prima facie case has not been made out and the accused should be acquitted;

(iii) After the defence is called, the accused alects to remain silent, the convict;

(iv) After defence is called, the accused elect to give evidence, then go through the steps set out in Mat v. PP [1963] 1 MLJ 263. 33) Di peringkat penutupan kes pihak pembelaan adalah menjadi tanggungjawab mahkamah untuk membuat semula penilaian yang maksima keseluruhan keterangan saksi-saksi pendakwaan dan pembelaan dan membuat keputusan sama ada pendakwaan telah berjaya membuktikan kes melampaui keraguan munasabah terhadap tertuduh ke atas pertuduhan yang dihadapi oleh tertuduh. 34) Merujuk kepada Seksyen 173(m)(i) Kanun Prosedur Jenayah (KPJ) yang memperuntukkan bahawa; “Di akhir perbicaraan, Mahkamah hendaklah menimbangkan semua keterangan yang dikemukakan di hadapannya dan hendaklah memutuskan sama ada pendakwaan telah membuktikan kes mereka melampaui keraguan munasabah.” 35) Merujuk juga seksyen 182A Kanun Prosedur Jenayah di mana memperuntukan yang sama sekali lagi seperti berikut; “Di penghujung perbicaraan, Mahkamah hendaklah menimbangkan kesemua keterangan yang dikemukakan di hadapannya dan hendaklah memutuskan sama ada pendakwaan telah membuktikan kesnya sehingga tiada keraguan munasabah.” 36) Di dalam kes Pendakwa Raya lwn. Mohd Radzi bin Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457; yang mana Mahkamah Persekutuan juga menerima pakai ujian-ujian yang disyaratkan oleh mahkamah Rayuan dalam kes Looi Kow Chai di atas. 37) Secara ringkasnya, kes di atas menyatakan dapatan seperti berikut (dengan izin):

the close of Procecution’s case, subject to the evidence led by the Prosecution in its totality to a maximum evaluation. Carefully scrutinize the credibility of each of the Prosecution’s witnesses. Take into account all reasonable inferences that may be drawn from that evidence. If the evidence admits two or more inferences, the draw the inference that is most favourable to the accused;

(ii) ask yourself the question, IF I now call the accused to make his defence and he alects to remain silent am I prepared to convict him on the evidence now before me? If the answer to that question is “YES” the defence should be called. If the answer is “NO” then, a prima facie case has not been made out and the accused should be acquitted;

(ii) After the defence is called, the accused alects to remain silent, the convict;

(iv) After defence is called, the accused elect to give evidence, then go through the steps set out in Mat v. PP [1963] 1 MLJ 263. 38) Di dalam kes Mat v PP [1963] 1 MLJ 263 menyatakan seperti berikut (dengan izin); “The position may be conveniently stated as follows:

If you are satisfied beyond reasonable doubt as to the accused's guilt - Convict.

If you accept or believe the accused's explanation - Acquit.

If you do not accept or believe the accused's explanation - Do not convict but consider the next steps below.

If you do not accept or believ the accused's explanation and that explanation does not raise in your mind a reasonable doubt as to his guilt - Convict.

If you do not accept or believe the accused's explanation but nevertheless it raises in your mind a reasonable doubt as to his guilt – Acquit". 39) Mahkamah juga merujuk kes, Public Prosecutor v. Saimi & Ors [1972] 2 MLJ 16, the court laid down the duty of the prosecution in proving a prima facie case against an accused person. The court stated: "(1) It is the duty of the prosecution to prove the charge against the accused beyond all reasonable doubt and the court is not entitled merely for the sake of the joy of asking for an explanation or the gratification of knowing what the accused have got to say about the prosecution evidence to rule that there is a case for the accused to answer. The proof of a case against the accused depends for its support not upon the absence or weakness of the explanation, on his part but on the positive affirmative evidence of his guilt given by the prosecution;

a conviction cannot be sustained even if the court is satisfied that the prosecution story "may be" true unless and until it is found that the prosecution story "must be true". The burden of proof remains on the prosecution throughout the trial. The falsity of the defence does not relieve the prosecution from proving the prosecution case beyond reasonable doubt; 40) Dalam menilai kesemua keterangan saksi-saksi dan eksibit-eksibit yang dikemukakan, berikut merupakan pertimbangan yang diambil kira; E. INTIPATI PERTUDUHAN 41) Berdasarkan seksyen 354 Kanun Keseksaan, ia memperuntukan intipati pertuduhan adalah seperti berikut: - i) Kekerasan jenayah telah dilakukan terhadap seorang perempuan; ii) Tertuduh telah melakukan kekerasan jenayah kepada mangsa; dan iii) Tertuduh mempunyai niat untuk mencabul kehormatan mangsa. 42) Prinsip ini juga telah diperjelaskan di dalam satu kes terdahulu, Pg Tuah bin Pg Hj Tula v. PP [1993] 3 CLJ 557. Intipati Pertama: Kekerasan jenayah telah dilakukan terhadap seorang perempuan. 43) Mahkamah terlebih dahulu perlu menimbangkan sama ada pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan elemen pertama pertuduhan di bawah seksyen 354 Kanun Keseksaan iaitu bahawa Tertuduh telah menggunakan kekerasan jenayah terhadap seorang perempuan. 44) Tidak dinafikan bahawa pengadu dalam kes ini ialah seorang perempuan di mana SP3 bernama Puan Masmuni binti Mansor. Identiti dan jantina pengadu telah dibuktikan melalui keterangan lisan SP3 sendiri serta dokumen pengenalan yang dikemukakan semasa perbicaraan. Justeru, Mahkamah berpuas hati bahawa keperluan bahawa mangsa merupakan seorang perempuan telah dipenuhi. Intipati Kedua: Tertuduh telah melakukan kekerasan jenayah kepada mangsa. 45) Berhubung isu kekerasan jenayah pula, seksyen 350 Kanun Keseksaan memperuntukan bahawa seseorang dikatakan menggunakan kekerasan jenayah terhadap orang lain apabila dia dengan sengaja menggunakan kekerasan terhadap orang tersebut tanpa kerelaannya, dengan niat untuk melakukan suatu kesalahan, atau dengan mengetahui bahawa penggunaan kekerasan itu berkemungkinan menyebabkan ketakutan, kegusaran atau gangguan kepada mangsa. 46) Dalam kes ini, keterangan SP3 menunjukkan bahawa Tertuduh telah memegang bahunya kemudian buah dada SP3 seterusnya memeluk dan mencium dan meletakkan tangan SP3 kepada kemaluan Tertuduh tanpa kerelaan SP3. Keterangan tersebut adalah jelas, konsisten dan tidak tergugat semasa pemeriksaan balas. Malah, tiada sebarang bukti yang menunjukkan bahawa SP3 memberikan persetujuan terhadap perlakuan tersebut. 47) Telah wujud juga keterangan seokongan di mana selepas SP3 mengelak dan balik, SP3 telah menghubungi SP2 dan menceritakan berkenaan kejadian tersebut. SP3 turut menghubungi suaminya, SP4 menceritakan kejadian tersebut. Berdasarkan keterangan saksi-saksi Pendakwaan telah mengesahkan tentang keterangan dan penceritaan SP3 dan keterangan SP2 & SP4 adalah bukti sokongan kepada keterangan SP3. Keterangan yang diberikan juga konsisten dan mahkamah berpendapat dakwaan yang mengatakan SP2 hanya membuat cerita dan ingin mengenakan Tertuduh adalah tidak konsisten dengan Pembelaan Tertuduh. mahkamah berpendapat adalah tidak munasabah untuk seseorang mengada-adakan cerita tanpa alasan yang munasabah. 48) Telah wujud keterangan sokongan daripada SP2 di mana telah dihubungi dan menerima khidmat pesanan ringkas daripada SP3 mengadukan kejadian tersebut. Sejajar dengan peruntukan undang-undang perlakuan yang dilakukan dan akibat perlakuan itu telah menimbulkan ketakutan dan kegusaran pada orang yang menerima perbuatan tersebut iaitu SP3. 49) Wujud cabaran tentang SP3 dapat mengingati secara spesifik dan terdapat peringkat perlakuan dan ia dikatakan tidak munasabah untuk SP3 tidak merelakan apabila terdapat peringkat-peringkat perlakuan. Namun, pada hemat mahkamah, ia tetap membawa kepada satu dapatan bahawa perbuatan Tertuduh tetap meletakkan tangan pada anggota badan SP3 tidak kira di bahagian mana secara khususnya atau secara berperingkat atau sebaliknya. 50) Juga, mahkamah mendapati melalui keterangan SP3 dan juga keterangan-keterangan daripada saksi-saksi Pendakwaan, perbuatan Tertuduh telah menimbulkan rasa kurang selesa, takut dan trauma pada dirinya. Ia boleh dilihat melalui reaksi SP3 selepas kejadian yang menangis sebelum menghubungi SP2, tidak mahu berjumpa dengan Tertuduh selepas kejadian dan juga reaksi SP3 semasa memberikan keterangan di Mahkamah. 51) Mahkamah juga menerimapakai hujahan pihak Pendakwaan. Mahkamah mendapati bahawa perbuatan Tertuduh itu merupakan suatu penggunaan kekerasan secara sengaja terdapat pengadu. Sifar perbuatan tersebut, dilakukan tanpa kerelaan pengadu, dengan sendirinya memenuhi takrifan kekerasan jenayah sebagaimana yang diperuntukan di dalam seksyen 350 Kanun Keseksaan. Intipati Ketiga: Tertuduh mempunyai niat untuk mencabul kehormatan mangsa. 52) Mahkamah seterusnya perlu menimbangkan sama ada pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan bahawa Tertuduh mempunyai niat untuk mencabul kehormatan mangsa atau sekurang-kurangnya mengetahui bahawa perbuatannya itu berkemungkinan akan mencabul kehormatan mangsa. Mahkamah perlu mempertimbangkan apakah wujud niat dari Tertuduh untuk mencabul kehormatan SP3. 53) Niat adalah satu perkara yang boleh ditimbulkan dengan pertimbangan melalui keterangan ikut keadaan dan juga fakta kes yang telah diperdengarkan di hadapan mahkamah ini. Ianya adalah satu prinsip undang-undang yang mantap dan diterima pakai oleh mahkamah bahawa niat merupakan suatu keadaan minda yang lazimnya tidak dapat dibuktikan melalui keterangan langsung, sebaliknya perlu dirumuskan daripada keseluruhan fakta dan keadaan kes. Niat Tertuduh dinilai berdasarkan perlakuannya, cara perbuatan itu dilakukan, bahagian tubuh badan mangsa yang disentuh, masa, tempat dan keadaan sekeliling semasa kejadian. dalam menilai apakah wujud niat seseorang dalam melakukan sesuatu kesalahan. 54) Pada pendapat mahkamah, perbuatan Tertuduh yang telah memegang bahu kemudiannya buah dada seterusnya memeluk dan mencium serta meletakkan ctangan mangsa ke kemaluan Tertuduh hanya menimbulkan satu inferen yang munasabah bahawa Tertuduh sememangnya mempunyai niat untuk mencabul kehormatan mangsa. Perbuatan Tertuduh bukanlah dilakukan hanya sekali tetapi berkali-kali di beberapa bahagian anggota badan SP3 dan juga perlakuan hingga menyebabkan SP3 berada dalam keadaan yang tidak selesa dan takut. 55) Mahkamah berpendapat bahawa seseorang yang waras semestinya mengetahui bahawa perlakuan sedemikian berkemungkinan besar akan menjatuhkan maruah serta mencabul kehormatan seorang perempuan. Justeru, walaupun niat khusus tidak dinyatakan secara terang-terangan oleh Tertuduh, pengetahuan mengenai akibat semula jadi daripada tindakannya itu boleh dirumuskan daripada keadaan kes. 56) Tambahan pula, Mahkamah mengambil kira bahawa tiada sebarang penjelasan munasabah diberikan oleh pihak pembelaan bagi menrangkan tujuan perlakuan tersebut. Ketiadaan penjelasan yang konsisten dan munasabah mengukuhkan lagi inferens bahawa perbuatan itu dilakukan dengan niat yang dilarang oleh seksyen 354 Kanun Keseksaan. 57) Berdasarkan keseluruhan keterangan dan keadaan kes, Mahkamah berpuas hati bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan melampaui keraguan munasabah bahawa Tertuduh mempunayi niat untuk mencabul kehormatan mangsa atau sekurang-kurangnya mengetahui bahawa perbuatannya itu berkemungkinan akan mencabul kehormatan mangsa, SP3. F. ISU-ISU YANG DIBANGKITKAN Tarikh Kejadian Yang Sebenar 58) Di dalam pembelaan Tertuduh dinyatakan bahawa tarikh sebenar kejadian adalah bercanggah di mana dihujahkan bahawa SP3 di dalam laporan polisnya secara spesifik menyatakan bahawa kejadian tersebut berlaku pada 31.12.2020. walaubagaimanapun, pihak Pembelaan melalui keterangan saksi-saksi Pembelaan serta bukti dokumentari telah mengemukakan satu versi yang bercanggah secara material iaitu pertemuan antara SP3 dan Tertuduh hanya berlaku pada 24.12.2020 dan pertemuan tersebut adalah semata-mata bagi tujuan penyerahan cek dan urusan bayaran, tanpa sebarang unsur kekerasan jenayah atau perlakuan mencabul seperti yang didakwa. 59) Saksi-saksi pembelaan yang hadir hanya memberikan keterangan berkenaan penyediaan cek namun tidak dapat merungkai tarikh yang sebenar sepertimana yang dibangkitkan oleh pihak Pembelaan. Berdasarkan keterangan SD2 tarikh yang dinyatakan di dalam cek pada 24.12.2026 tidak dapat menggambarkan tarikh sebenar penyerahan kerana tiada catitan berkaitan. Tarikh yang tertera hanya menunjukkan tarikh penyediaan cek. 60) Keterangan saksi pihak pembelaan tidak dapat menyangkal versi pihak pendakwaan bahawa tarikh kejadian sebenar adalah bukan pada 31.12.2020 sepertimana di dalam laporan polis SP3. Isu yang dibangkitkan tidak berjaya menimbulkan sebarang keraguan munasabah terhadap kes pihak Pendakwaan. Kehadiran SD4 di Tempat Kejadian 61) Selain saksi pihak pembelaan yang hanya terlibat dengan penyediaan cek dan juga pengesahan berkenaan penubuhan Agendsi PEMADAM, turut dikemukakan seorang saksi iaitu SD4 yang merupakan pekerja kedai makanan yang berada di dalam kawasan bangunan tempat kejadian. SD4 telah dipanggil untuk memberikan keterangan pada masa kejadian. 62) Berdasarkan keterangan SD4, beliau merupakan orang yang mengambil pesanan makanan dan menghantar makanan kepada kedua-dua mangsa dan Tertuduh pada hari kejadian. SD4 telah menyangkal bahawa telah terjadi kekerasan jeanayah oleh Tertuduh sepertimana yang didakwa. 63) Namun, pada hemat mahkamah, SP4 yang berada di kedai makan berhampiran tempat kejadian dan turut bertemu dengan SP3 dan Tertuduh semasa menguruskan pesanan makanan, namun, tidak dapat memberikan keterangan yang jelas berkenaan hari kejadian. Ini kerana, keberadaan SD4 hanyalah untuk mengambil pesanan makanan dan kemudiannya menghantar makanan dan minuman yang dipesan kepada SP3 dan Tertuduh. 64) SD4 bukanlah saksi yang melihat kejadian sebenar dan tidak sepanjang masa Nampak apa yang berlaku di dalam pejabat tersebut kerana turut menguruskan pesanan makanan di dalam kedai makan. keterangan yang diberikan tidak dapat menyokong versi Tertuduh. 65) Tertuduh sekali gagal menimbulkan sebarang keraguan munasabah bagi menyangkal versi pihak pendawkaan sekaligus menyokong bersi Tertuduh sendiri. G. PEMBELAAN TERTUDUH: PENAFIAN KOSONG 66) Selain daripada pembelaan yang diketengahkan Tertuduh sebelum ini, Tertuduh juga membangkitkan bahawa Tertuduh mempunyai pelbagai penyakit termasuklah penyakit pembesaran kalenjar prostat dan masalah pada hernia. Ia dikemukakan melalui Laporan Perubatan Tertuduh (D38). Tertuduh menyatakan bahawa Tertuduh memerlukan ubat sepanjang sepanjang hayat. Ekoran itu, Tertuduh tidak ada nafsu dan tiada perasaan rangsangan seksual terhadap wanita. Justeru, Tertuduh tidak mungkin mempunyai niat untuk mencabul kehormatan mangsa sebagaimana diperuntukan di dalam seksyen 354 Kanun Keseksaan. 67) Pertamanya, kesalahan di bawah seksyen 354 Kanun Keseksaan tidak mensyaratkan pihak pendakwaan membuktikan kewujudan dorongan seksual, nafsu syahwat atau keinginan seksual pada diri Tertuduh. Apa yang perlu dibuktikan ialah bahawa Tertuduh telah menggunakan kekerasan jenayah terhadap seorang perempuan dengan niat untuk mencabul kehormatannya atau dengan pengetahuan bahawa perbuatannya itu berkemungkinan akan mencabul kehormatannya. 68) Dalam kes Major Singh v. State of Punjab [1967] SC 63, mahkamah menegaskan bahawa persoalan utama ialah sama ada perlakuan yang dilakukan itu mempunyai kecendurangan untuk mencabul kehormatan seorang perempuan, dan bukannya sama ada Tertuduh memperoleh kepuasan seksual daripada perlakuan tersebut. 69) Keduanya, niat seseorang Tertuduh lazimnya perlu dirumuskan daripada keseluruhan keadaan kes, termasuk sifat perbuatan yang dilakukan, bahagian tubuh badan mangsa yang disentuh, cara perbuatan itu dilakukan serta keadaan sekeliling kejadian. oleh itu, dakwaan Tertuduh tidak mempunyai nafsu terhadap wanita tidak dengan sendirinya menafikan niat atau pengetahuan yang dikehendaki di bawah seksyen 354 Kanun Keseksaan. 70) Merujuk kes PP v. Roslan Abdullah [2007] 7 CLJ 249, YA Hakim Mahkamah Tinggi memutuskan maksud keraguan munasabah seperti berikut: "Apakah yang dimaksudkan dengan Keraguan Munasabah atau "Reasonable Doubt" itu? Di dalam satu kes di India, K. Gopala Reddy v. State of Andhra Pradesh [1979] SCC (CR) 310 dinyatakan seperti berikut: ... reasonable doubt does not mean some light, airy, insubstantial doubt that may fit through the minds of any of us about almost anything at some time or the other, it does not mean a doubt begotten by sympathy out of reluctance to evict, it means a real doubt; doubt founded upon reasons." 71) Turut diputuskan di dalam kes PP v. The Eng Wah [1999] 8 CLJ 451, Mahkamah Tinggi memperincikan maksud keraguan yang munasabah seperti berikut: "It would not do any violence to the above if the difference between 'fanciful' and 'reasonable' is viewed as whether the evidence is credible, probable, plausible or logical that a reasonable person, having regard to the ordinary course of nature or natural events, human conduct, and in the particular circumstances of the particular case, would accept it as to act upon it as having occurred or been proven to have occurred, or as truthful or accurate; and not any doubt that could, with the application of some ingenuity, be conjured up, envisioned or visualized." 72) Berdasarkan kedua-dua kes di atas, jelas bahawa Tertuduh perlu mewujudkan keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan, bukan semudah penafian semata-mata mengikut prinsip-prinsip yang telah diputuskan. 73) Oleh yang demikian, mahkamah harus waspada meneliti dengan mendalam dan terperinci keterangan pembelaan melalui keterangan Tertuduh. 74) Mahkamah ini juga merujuk kes D A Duncan v. PP [1980] LNS 1 12, di mana dinyatakan (dengan izin); “Now this evidence, if accepted and believed, is clearly sufficient to establish a prima facie case against the appellant. The High Court at Alor Setar accepted it and called on the defence. The defence was, in effect, a simple denial of the evidence connecting the appellant with the four boxes. We cannot see any plausible ground for saying that the four boxes were not his. In this circumstances of the prosecution evidence, the High Court came, in our view, to the correct conclusion that this denial did not cast a doubt on the prosecution case against the appellant.” 75) Mahkamah juga selanjutnya merujuk kes PP v. Ho Sek Kong [2006]5 CLJ 49, di mana diputuskan bahawa (dengan izin); “There was nothing in the defence which merits any consideration as a defence that could raise a reasonable doubt in the prosecution's case. In his testimony, the accused had not adverted to his confession, save for a total denial. He also did not refer to the telephone conversations he had with his sister, SP3 and to the fact that he had told SP3 that the deceased had vomited a lot of blood. A total appraisal of the accused's evidence shows nothing more than a bare denial which in law is not a true defence. The duty now on the accused is only to cast a reasonable doubt on the prosecution case; he is not required to prove his innocence.” 76) Dalam menentukan sama ada ini adalah rekaan Tertuduh semata-mata yang diwujudkan oleh pihak pembelaan untuk menyelamat Tertuduh, mahkamah ini telah meneliti semula keseluruhan keterangan saksi-saksi pendakwaan dan pembelaan. 77) Tambahan pula, Mahkamah mendapati bahawa pihak pembelaan tidak mengemukakan sebarang keterangan pakar perubatan yang meyakinkan bagi membuktikan bahawa penyakit yang dihadapi Tertuduh telah menyebabkan Tertuduh kehilangan sepenuhnya keupayaan untuk membentuk niat yang menjadi elemen kesalahan tersebut. D38 hanya mengesahkan keadaan kesihatan Tertuduh tanpa mengaitkan berkenaan pembelaan yang dikemukakan Tertuduh. 78) Walaupun Mahkamah menerima bahawa Tertuduh mungkin menghidap masalah kesihatan sebagaimana yang didakwa, namun, keadaan tersebut tidak menjejaskan dapatan Mahkamah bahawa Tertuduh melalui tindakannya sendiri sekurang-kurangnya mengetahui bahawa perbuatannya itu berkemungkinan akan mencabul kehormatan mangsa. Oleh itu, pembelaan itu hanyalah suatu penafian semata-mata dan gagal menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pihak pendakwaan. H. HUKUMAN TERHADAP TERTUDUH 79) Setelah mahkamah memutuskan pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes melampaui keraguan yang munasabah manakala pihak pembelaan gagal membangkitkan sebarang keraguan yang munasabah. Mahkamah telah membuat dapatan salah dan mensabitkan Tertuduh di atas pertuduhan pindaan. 80) Mahkamah kemudiannya mempertimbangkan rayuan Tertuduh bagi pengurangan hukuman dan faktor pemberat pihak pendakwaan. Dalam mempertimbangkan hukuman terhadap Tertuduh, mahkamah mempertimbangkan prinsip-prinsip hukuman sepertimana yang digariskan di dalam kes yang telah diputuskan. 81) Merujuk kes PP v. Morah Chekwube Chukwudi [2017] 1 LNS 864 telah diputuskan bahawa (dengan izin): “It is well established that there are a number of factors that courts take into consideration before sentencing. Some of them are as follows: (a) the gravity or severity of the facts constituting the offence; (b) the circumstances in which it was committed; (c) the rampancy of such offence in the area; (d) the offender’s previous record; (e) the offender’s contribution and support to his family members; (f) the offender’s means; (g) the effect of conviction and sentence on his job opportunities; (h) the age and health of the accused; (i) whether it is his first offence; (j) whether the accused had cooperated with the police after the commission of the offence; (k) whether the accused had pleaded guilty; (l) status of the accused; (m) whether there was violence during the crime; (n) public interest, etc.” 82) Mahkamah juga merujuk kes PP v. Nik Ishak Mohamed [2025] 1 SMC 520, mahkamah telah menjatuhkan hukuman Penjara 3 bulan dan Denda RM5000 gagal bayar 3 bulan penjara. 83) Mahkamah mempertimbangkan umur Tertuduh yang berusia 77 tahun, faktor kesihatan Tertuduh tanpa menidakkan fakta kes dan trauma yang dialami mangsa. Setelah mempertimbangkan faktor-faktor tersebut, mahkamah memutuskan hukuman terhadap Tertuduh dan mahkamah berpendapat hukuman yang dikenakan terhadap Tertuduh adalah setimpal dan munasabah. I. DAPATAN MAHKAMAH 84) Atas alasan-alasan tersebut dan setelah membuat pertimbangan secara maksima keterangan-keterangan saksi-saksi pendakwaan, saksi-saksi pembelaan dan juga eksibit-eksibit yang dikemukakan serta meneliti hujahan pihak-pihak, mahkamah mengambil pendekatan bahawa pihak pendakwaan perlu membuktikan bahawa tidak terdapat sebarang lompang dalam kes pihak pendakwaan. tersebut dan setelah membuat pertimbangan secara maksima keterangan-keterangan saksi-saksi pendakwaan, mahkamah mendapati bahawa kes prima facie tidak dapat dibuktikan sekiranya terdapat lompang dalam kes pihak pendakwaan. 85) Begitu juga pihak pendakwaan perlu memastikan bahawa versi yang diberikan tidak lebih daripada satu inferen selain menjurus kepada kebersalahan Tertuduh maka pendakwaan berjaya membuktikan kes terhadap Tertuduh. Pihak pendakwaan perlu berjaya membukti kes melampaui keraguan munasabah manakala pihak pembelaan pula telah gagal menimbulkan keraguan yang musabah. Sekiranya sebaliknya, kebersalahan Tertuduh gagal dibuktikan. 86) Oleh itu, berdasarkan pertimbangan tersebut, mahkamah berpendapat pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes melampaui keraguan yang munasabah manakala pihak pembelaan telah gagal menimbulkan keraguan musabah bagi mencabar kebersalahan Tertuduh terhadap pertuduhan. Pihak pendakwaan dari peringkat pendakwaan sehingga pembelaan telah berjaya membuktikan intipati-intipati pertuduhan tanpa gagal dan keraguan yang musabah. 87) Dengan ini, Tertuduh, Hassan bin Othman, didapati bersalah dan disabitkan dengan kesalahan bagi Pertuduhan Pindaan di bawah seksyen 354 Kanun Keseksaan yang boleh dihukum di bawah seksyen yang sama. DISEDIAKAN PADA 5 JULAI; nurshahida NURSHAHIDA BINTI ABDUL RAHIM MAJISTRET MAHKAMAH MAJISTRET KANGAR PERLIS