Hatimuda Sdn Bhd v Nawraz Inspire (BA-24NCC-42-04/2024)

deklarasi bahawa pengisuan Notis menurut Seksyen 465(1)(e) Akta Syarikat 2016 bertarikh 18-1-2024 (“Notis Seksyen 465”) oleh Defendan melalui peguam caranya untuk tuntutan RM589,171.18 (“Hutang yang Didakwa”) dan petisyen penggulungan yang diniatkan berdasarkan kepada Notis Seksyen 465 tersebut oleh Defendan terhadap Plaintif ialah satu penyalahgunaan proses Mahkamah.

deklarasi bahawa Notis Seksyen 465 adalah tidak sah.

perintah bahawa Defendan sama ada melalui secara mereka sendiri atau melalui pengkhidmat-pengkhidmat, ejen-ejen, pekerja-pekerja dan/atau sebaliknya dengan apa cara sekalipun dihalang dan satu injunksi diberikan untuk menghalang Defendan daripada memfailkan, membentangkan dan/atau memulakan petisyen penggulungan berdasarkan Notis Seksyen 465 tersebut terhadap Plaintif.

secara alternatif, satu perintah bahawa Defendan sama ada melalui secara mereka sendiri atau melalui pengkhidmat-pengkhidmat, ejen-ejen, pekerja-pekerja dan/atau sebaliknya dengan apa cara sekalipun dihalang dan satu injunksi diberikan untuk menghalang Defendan daripada mengiklankan, mewartakan dan/atau meneruskan petisyen penggulungan berdasarkan Notis Seksyen 465 tersebut terhadap Plaintif, sekiranya Defendan telah memulakan dan/atau mengemukakan petisyen penggulungan terhadap Plaintif.

Plaintif diberi kebebasan untuk memohon perintah-perintah lanjut atau arahan-arahan sepertimana yang diperlukan.

kos ditanggung oleh Defendan.

relief lebih lanjut dan/atau lain-lain relief yang dianggap adil dan suai manfaat yang difikir wajar oleh Mahkamah ini. [2] Alasan permohonan Plaintif adalah dinyatakan dalam afidavit sokongan Plaintif yang diikrarkan oleh pengarah syarikat Plaintif (Dato’ Zainal bin Bachik) yang difailkan bersama Saman Pemula ini dan dinyatakan secara ringkas seperti berikut:

terdapatnya isu-isu serius untuk dibicarakan antara Plaintif dan Defendan dalam Saman Pemula.

terdapat suatu pertikaian terhadap hutang secara bona fide dan bahawa hutang yang dialegasi adalah dipertikaikan secara sungguh-sungguh (vigrously) oleh Plaintif.

bahawa Hutang yang Didakwa sebanyak RM589,171.18 adalah tidak tertunggak dan tidak terhutang kepada Defendan.

bahawa Defendan sedar sepenuhnya bahawa Plaintif merupakan satu syarikat yang solven.

pengisuan Notis Seksyen 465 adalah diisukan untuk satu tujuan kolateral untuk memberi tekanan kepada Plaintif.

terdapat remedi-remedi yang lebih kurang drastik yang tersedia kepada Defendan.

petisyen penggulungan yang diniatkan oleh Defendan terhadap Plaintif tidak mempunyai peluang untuk berjaya dari segi undang-undang dan fakta.

dalam keadaan jika injunksi tidak dibenarkan, kemudaratan yang tidak dapat dipulihkan dan kerosakan yang tidak boleh diperbaiki akan diakibatkan daripada pembentangan petisyen penggulungan terhadap Plaintif.

bahawa Imbangan Kebarangkalian (Balance of Convenience) memihak kepada Plaintif. [3] Dalam afidavit balasan Setiausaha Syarikat Plaintif (En Izhar bin Ibrahim) menyatakan bahawa − • permohonan dalam Saman Pemula Terpinda Plaintif bukan suatu penyalahgunaan proses Mahkamah kerana hutang yang dituntut oleh Defendan itu adalah dipertikaikan secara bona fide. • Saman Pemula ini juga untuk menahan prosiding penggulungan apabila pihak-pihak tidak dapat mencapai penyelesaian secara baik. • Notis Seksyen 465 yang dikeluarkan kepada Plaintif adalah tanpa asas dan suatu penyalahgunaan proses dengan mengancam untuk menggulungkan syarikat Plaintif dan memaksa Plaintif membayar hutang yang didakwa. • Plaintif telah membayar baki terakhir kepada Defendan dan tiada lagi hutang tertunggak. • sejak tahun 2022, Defendan tidak memulakan apa-apa tindakan di Mahkamah untuk menuntut hutangnya terhadap Plaintif dan/atau prosiding adjudikasi. • dakwaan hutang oleh Defendan perlu diputuskan dalam prosiding di Mahkamah dan bukan melalui prosiding penggulungan. Pengeluaran Notis Seksyen 465 ini oleh Defendan ini tidak akan berjaya dari segi undang-undang dan fakta. • Plaintif adalah sebuah syarikat yang solven dan mempunyai hasil sebanyak RM220,581,942.00. Plaintif adalah syarikat yang berkredibiliti. • Pengeluaran Notis Seksyen 465 ini akan menyebabkan kemudaratan yang tidak boleh diperbaiki kepada Plaintif yang akan mengakibatkan gangguan kepada perniagaan pembinaan Plaintif, kemudahan bank yang diperoleh oleh Plaintif, pembekuan akaun bank Plaintif yang digunakan untuk membayar pekerja, kontraktor, perunding dll dan kehilangan reputasi Plaintif. Bantahan Defendan [4] Defendan yang membantah kepada Saman Pemula dan permohonan Plaintif. [5] Defendan menyatakan dalam afidavit jawapan pemilik tunggal Defendan (Mohd Zawawi bin Awang), iaitu −

Saman Pemula/Saman Pemula Terpinda Plaintif adalah suatu penyalahgunaan proses Mahkamah.

Defendan dilantik oleh Plaintif sebagai sub-kontraktor bagi Projek kerja-kerja elektrik luaran. Butiran lanjut Projek adalah − • jumlah harga kontrak yang diawardkan oleh Plaintif kepada Defendan ialah RM927,950.00. • pada 6-12-2019 Plaintif telah membayar sebanyak RM50,000.00 bagi kerja yang disiapkan oleh Defendan.

surat tuntutan Defendan terhadap Plaintif bagi bayaran tertunggak dan terhutang bagi kerja yang telah disiapkan oleh Defendan dan disahkan melalui persetujuan pihak-pihak. Plaintif tidak memberikan maklum balas kepada surat tuntutan Defendan.

kegagalan Plaintif untuk menjelaskan bayaran tertunggak dan terhutang menyebabkan peguam cara Defendan menyampaikan Notis Seksyen 465 kepada Plaintif.

Plaintif mendakwa bahawa tuntutan Defendan tiada apa-apa asas dan mengarahkan agar Notis Seksyen 465 itu ditarik balik.

Defendan melalui peguam caranya telah menghubungi peguam cara Plaintif untuk berbincang mengenai tuntutan Defendan. Di samping itu, Plaintif telah meminta agar Defendan menyerahkan dokumen sokongan bagi tuntutan Defendan. Defendan percaya bahawa tuntutan Defendan akan diselesaikan secara baik apabila permintaan Plaintif bagi dokumen sokongan dan dokumen tambahan diserahkan oleh Defendan.

pada 21-3-2024 wakil Plaintif telah memberikan cek berjumlah RM4,697.50 kepada Defendan atas persetujuan supaya Defendan menangguhkan pemfailan petisyen penggulungan. Plaintif akan mendapatkan pengesahan daripada pihak pengurusan atasannya bagi menyediakan cadangan penyelesaian bayaran yang tertunggak. Dalam perbincangan pada tarikh yang sama, Plaintif telah dimaklumkan mengenai tuntutan bayaran tertunggak dan terhutang tersebut. Plaintif mohon agar Defendan memberi masa kepada Plaintif meneliti dan menyediakan cadangan penyelesaian.

Defendan menegaskan bahawa tindakan wakil Plaintif menunjukkan bahawa Plaintif sememangnya mengakui mengenai bayaran tertunggak dan terhutang kepada Defendan.

wakil Plaintif iaitu En. Zain memaklumkan bahawa pihaknya telah mengesahkan jumlah tuntutan Defendan ialah sebanyak RM172,657.18. Memandang cuti perayaan, Plaintif mohon lanjutan masa untuk pihak pengurusan atasannya mengesahkan jumlah tuntutan lain sebelum Plaintif menyerahkan cadangan penyelesaian.

dalam cadangan penyelesaian, Plaintif bertindak dengan mengurangkan jumlah tertunggak dan terhutang. Defendan tidak bersetuju. Defendan meneruskan permohonan untuk memfailkan petisyen penggulungan syarikat Plaintif.

dakwaan Plaintif bahawa petisyen penggulungan syarikat Plaintif yang diniatkan itu tiada peluang berjaya adalah suatu andaian Plaintif sahaja dan tidak berasas sama sekali. [6] Kegagalan, keengganan dan/atau kemungkiran Plaintif membayar jumlah tertunggak dan terhutang kepada Defendan bagi kerja-kerja yang telah disiapkan oleh Defendan menyebabkan Defendan percaya bahawa Plaintif dianggap sebagai sebuah syarikat insolven yang tidak mampu untuk membayar hutangnya kepada Defendan. Wakil Plaintif telah memaklmkan Defendan bahawa syarikat Plaintif tiada dana untuk membayar tuntutan Defendan. [7] Atas imbangan kebarangkalian (balance of probabilities) sama sekali tidak memihak kepada Plaintif. Tuntutan Defendan adalah sah, benar dan bermerit, yang konsisten dan disahkan oleh wakil Plaintif sendiri. [8] Defendan menafikan dengan tegas dakwaan Plaintif bahawa terdapat isu serius yang perlu dibicarakan berkenaan dengan keberhutangan bagi kerja variasi. Kerja variasi dibuat atas permintaan Plaintif dan jumlah bayaran bagi kerja variasi telah dimuktamadkan semasa mesyuarat pihak-pihak pada 8-10-2022. [9] Dalam permohonan Plaintif bagi injunksi interim, Plaintif tidak mendedahkan maklumat penuh dan terus terang. Maka, Defendan menyatakan bahawa permohonan Plaintif ialah suatu penyalahgunaan proses Mahkamah dan perlu ditolak. Keputusan Mahkamah pada 12-8-2024: [10] Pada 12-8-2024 Mahkamah memutuskan untuk menolak Saman Pemula Terpinda Plaintif dan Perintah Injunksi Ad-Interim diketepikan serta kos sebanyak RM7,000.00 (tertakluk kepada fi alokatur) diawardkan kepada Defendan. [11] Plaintif (Hatimuda Sdn Bhd) tidak berpuas hati dengan keputusan ini dan merayu kepada Mahkamah Rayuan. [12] Penghakiman ini mengandungi alasan mengapa Mahkamah menolak Saman Pemula Terpinda Plaintif. Penilaian dan Dapatan Mahkamah [13] Undang-undang mengenai permohonan Fortuna Injunction boleh digarap melalui ungkapan yang berikut: • “[31] Although the principles on winding up of a company for inability to pay debts are trite, the ultimate decision on whether to wind-up the company is fact-centric, depending on the circumstances of each case.”. (kes: Bludream City Development Sdn Bhd v. Pembinaan Bina Bumi Sdn Bhd [2024] 6 CLJ 149 Court of Appeal, Putrajaya) • “[38] When the debt is clearly established it follows that the court would not in general at any rate, interfere eventhough the company would appear to be solvent. (see: Mann v. Goldstein (supra). Vaisey J once said in the case of In re a Company [1950] 94 SJ 369: Rich men and rich companies who did not pay their debts had only themselves to blame if it were thought that they could not pay them.”. (kes: Pacific & Orient Insurance Co Bhd v. Muniammah Muniandy [2011] 1 CLJ 947 Court of Appeal, Putrajaya). Penghakiman Mahkamah-Mahkamah [14] Keputusan-keputusan Mahkamah mengenai peruntukan seksyen 465 dan 466 Akta Syarikat 2016 −

Mahkamah Tinggi:

Chantika Kelang Beras Sdn. Bhd. v. Chin Teow Hin Sdn. Bhd. [2024] CLJU 1160 Y.A Kenneth St James, Mahkamah Tinggi Malaya Di Pulau Pinang memutuskan − “PERTINENT STATUTORY PROVISIONS [20] Section 465 of the CA 2016 sets out the circumstances in which a company can be wound up. The circumstance that is relevant to this Petition is that RCo is unable to pay its debts, which is set out in section 465(1)(e). [21] Section 465(1)(e) is set out below for reference Section 465. Circumstances in which company may be wound up by Court (1) The Court may order the winding up if- (e) the company is unable to pay its debts; [22] Section 466 of the CA 2016 sets out deeming provisions for the Court to determine that a company is unable to pay its debt. One of the deeming provisions is section 466(1)(a), where a creditor can serve a statutorily prescribed notice to the debtor company, giving the company 21 days to pay the debt. If the company fails to satisfy this statutory notice, the company is deemed to be unable to pay its debts. [23] But this is not the only way. Another deeming provision is section 466(1)(c), where the creditor satisfies the Court that company is unable to pay its debts by producing evidence of the company’s contingent and prospective liabilities. [24] Section 466(1)(a) and section 466(1)(c) are set out below for reference (with my emphases in bold)- Section 466. Definition of “inability to pay debts”

A company shall be deemed to be unable to pay its debts if −

the company is indebted in a sum exceeding the amount as may be prescribed by the Minister and a creditor by assignment or otherwise has served a notice of demand, by himself or his agent, requiring the company to pay the sum due by leaving the notice at the registered office of the company, and the company has for twenty-one days after the service of the demand neglected to pay the sum or to secure or compound for it to the satisfaction of the creditor;

it is proved to the satisfaction of the Court that the company is unable to pay its debts and in determining whether a company is unable to pay its debts the Court shall take into account the contingent and prospective liabilities of the company. … [40] Section 465(1)(e) provides for one of the grounds on which the Court can make a winding up Order, namely if the company is unable to pay its debts. Then section 466(1)(a) is the deeming provision for what it means to be unable to pay its debts. Section 466(1)(a) provides that if the company is served with the statutory notice to pay a specified sum, and it does not do so in 21 days, it is deemed to be unable to pay its debts, to satisfy the ground to wind up the company under section 465(1)(e). [41] But, as alluded to above, this is not the only way by which a company is deemed to be unable to pay its debts. There is section 466(1)(c). [42] Section 466(1)(c) provides that to determine whether a company is unable to pay its debts, the Court can consider the company’s “contingent and prospective liabilities.”.

(ii) Z&Z Bina Sdn Bhd v. Concrewall Buildings System (IBS) Sdn Bhd [2024] CLJU1035 Mahkamah Tinggi Kuala Lumpur memutuskan − “… the Plaintiff is seeking a Fortuna Injunction to restrain the Defendant from commencing a winding up petition against the Plaintiff based on a statutory demand issued on 28.11.2023 pursuant to section 466 of the Companies Act 2016 (“the Section 466 Notice”). [3] On 14.12.2023, based on a Certificate of Urgency, this Court granted an order in terms of prayer (1) of Enclosure 2 until the inter parte hearing and disposal of both Enclosures 1 and 2. Relevant Facts [5] The Plaintiff’s main ground for the Fortuna Injunction notwithstanding the Judgment was that the Judgment is a “disputed debt”. [16] The Plaintiff clearly does not meet the requirements to entitle them to a Fortuna Injunction as established in Pacific & Orient Insurance Co Bhd v. Muniammah Muniandy [2010] MLJU 2217 and Mobikom Sdn Bhd v. Inmiss Communications Sdn Bhd [2007] 3 MLJ 316.”.

(iii) Technygroup Holdings (M) Sdn. Bhd. v. Kide International Sdn. Bhd. [2023] 1 LNS 1054, Y.A Choong Yeow Choy, JC, Mahkamah Tinggi Shah Alam memutuskan − “It is axiomatic that the raison d'être for the granting of an injunction to restrain a presentation of a winding up petition, commonly referred to as a Fortuna Injunction, is to prevent an abuse of process of court. In Fortuna Holdings Pty Ltd v The Deputy Commissioner of Taxation of the Commonwealth of Australia [1978] VR 83, the juridical basis for the relief was elucidated by McGarvie J of the Supreme Court of Victoria. In this regard, a Fortuna Injunction deserves it rightful place in the annals of civil practice and procedure. Its continued application warrants support. While a Fortuna Injunction may prevent one party from abusing the process of court and inflict irreparable harm on the other party, it may, needless to say, be equally exploited or abused by a party seeking such an order. The legal position [18] The primary motivation behind such an exercise was to apprise potential litigants of the niceties in this area of law and caution parties against any attempt to abuse the process of the court. [19] It is apposite that that part of the judgment in HSC Logistics be reproduced here. The overriding principle governing the granting of a Fortuna Injunction [17] For brevity, an applicant seeking a Fortuna Injunction will succeed if the applicant is able to pivot its application on either one of two distinctive situations. These two distinguishing circumstances are often referred to as the two branches that emanate from a sole overriding principle. … The first branch of the principle [19] Under the first branch of the principle, an applicant will succeed in an application for a Fortuna Injunction if the applicant is able to convince the Court that (i) the presentation of a winding up petition against a company might produce irreparable damage to the company; AND (ii) the proposed winding up petition has no chance of success. [20] Under this first branch of the principle, both limbs in (i) and (ii) must be established. The second branch of the principle [21] Under the second branch of the principle, an applicant will succeed if the applicant is able to persuade the court that there is indeed a more suitable alternative procedure available to a would-be petitioner. [22] It is vital to note that a claim or debt asserted by an intended petitioner under this second branch must be one that is disputed and the presentation of the winding up petition might result in irreparable damage to the subject company.”.

Mahkamah Rayuan:

Pacific & Orient Insurance Co Bhd v. Muniammah Muniandy [2011] 1 CLJ 947 Court of Appeal, Putrajaya Ramly Ali JCA, Kang Hwee Gee JCA, Jeffrey Tan JCA memutuskan − “[19] Under s. 218(1)(e) of the Companies Act 1965, a company may be wound up if it is unable to pay its debts. The New Oxford Thesaurus of English defined “debt” as “bill, account, tally, financial obligation, outstanding payments, amount due, money arising, dues, arrears and charges”. … [23] In the instant case, the respondent has the right to proceed to issue a statutory notice under s. 218(2)(a) of the Companies Act 1965. Upon the expiration of the 21 days period as set out in the statutory notice and the amount claimed remaining unpaid, the debt becomes ‘due and payable’ and the appellant as the insurer is deemed to be unable to pay its debts. Consequently, the respondent acquires the status of ‘creditor’ for the purpose of winding up proceedings under s. 217(1)(h) and 218(1)(e) of the Companies Act 1965. [24] The right of the respondent to initiate winding-up proceedings against the appellant in this case, is a substantive right conferred by substantive law ie, s. 96(1) of the Road Transport Act 1987, read together with ss. 217(1)(b); 218(1)(e) and 218(2) of the Companies Act 1965. Neither procedural law nor inherent jurisdiction of the court can deprive the respondent of that right. The proper exercise of that right by the respondent by issuing the 218 notice as in the present case, cannot amount to an abuse of court process. (see: R Rama Chandran v. Industrial Court of Malaysia & Anor [1997] 1 CLJ 147). [25] An application for an injunction to restrain an intended winding-up petition against a company is known as a “Fortuna Injunction”, taking its name from the case of Fortuna Holdings Pty Ltd v. The Deputy Commissioner of Taxation [1978] VR 83. In that case the court laid down the basis on which a court acts to restrain the presentation of a winding-up petition and the two principles that guide courts in the grant of an injunction to that effect. (see also: Mobikom Sdn Bhd v. Inmiss Communications Sdn Bhd [2007] 3 CLJ 295 (Court of Appeals)). [26] The first principle laid down in that case in that an injunction of that nature may be granted by court where the presentation of the petition might produce irreparable damage to the company and where the proposed petition has no chance of success. In order to succeed in getting injunction under this principle, the applicant must satisfy both limbs of the principle i.e.: (i) the intended petition has no chance of success, as a matter of law as well as a matter of fact; and (ii) the presentation of such petition (which has no chance of success) might produce irreparable damage to the company. [27] … The intended petition if filed is not bound to fail. He has a good chance to succeed. Therefore, whether or not it causes irreparable damage is of no consequence. Thus, the injunction applied for by the appellant in the present case, cannot be granted by court under this principle. [28] The second principle established in the Fortuna case is that an injunction of that nature may be granted in cases where a petitioner proposing to present a petition has chosen to assert a disputed claim, by a procedure which might produce irreparable damage to the company, rather than by a suitable alternative procedure. [29] This principle applies only to disputed debt. It does not apply to cases where the debt in question is undisputed. As long as the debt cannot be disputed, it is not consequence whether or not it will cause irreparable damage to the company, if presented. A valid and enforceable judgment of court as in the present case, (unless set aside or stayed) cannot be considered a disputed debt. The law is settled on this point. Therefore, an order for injunction as prayed for by the appellant in the present case, also cannot be granted under this principle. [38] When the debt is clearly established it follows that the court would not in general at any rate, interfere eventhough the company would appear to be solvent. (see: Mann v. Goldstein (supra). Vaisey J once said in the case of In re a Company [1950] 94 SJ 369: Rich men and rich companies who did not pay their debts had only themselves to blame if it were thought that they could not pay them.”.

(ii) di Mahkamah Rayuan, Lim Chong Fong JCA dalam kes Bludream City Development Sdn Bhd V. Pembinaan Bina Bumi Sdn Bhd [2024] 6 CLJ 149 memutuskan − “Findings of This Court [22] Before us, the appellant broadly contended that a party, who has successfully obtained an enforced adjudication decision, cannot proceed to rely on the adjudication decision to commence winding up proceeding when the adjudicated dispute has been referred for final determination either by arbitration or the court. This is premised upon there being no express provision provided in the CIPAA as well as depriving the appellant of its right to be heard in arbitration. Since the status of an adjudication decision is that of temporary finality only, the right to wind-up a company based on the decision is contrary to the legislative intent of CIPAA. Otherwise, the company would be wound-up based on an adjudication decision that has permanency from which the company cannot recover. … [30] Generally, the law on winding up based on inability to pay debts has been comprehensively explained in Lafarge Concrete (Malaysia) Sdn Bhd v. Gold Trend Builders Sdn Bhd [2011] CLJU 1763; [2011] 1 LNS 1763; [2012] 6 MLJ 817, where Jeffrey Tan JCA (later FCJ) held as follows with emphasis added by us: [6] Before we proceed to answer those questions, we should perhaps say that “a creditor is not required to obtain a judgment before serving a statutory demand ...” (The Law of Company Liquidation 4th edn. by Andrew R Keay at p. 83) and “whether or not judgment had been obtained, an unpaid creditor is, as a general rule, entitled to a winding-up order against a company which is insolvent” (The Law of Company Liquidation 4th edn. by Andrew R Keay at p. 91). Where there is no judgment, it is not uncommon for companies to argue that the debt is disputed. But “in order to oppose a winding-up petition, the respondent must raise a bona fide dispute in both a subjective and objective sense. It must be honestly believed to exist and must be based on substantial or reasonable grounds. BMC Construction Sdn Bhd v. Dataran Rentas Sdn Bhd [2001] 1 CLJ 591; [2001] 1 MLJ 356” (Chan & Koh on Malaysian Company Law 2nd edn. at para. 22.145). [31] Although the principles on winding up of a company for inability to pay debts are trite, the ultimate decision on whether to wind-up the company is fact-centric, depending on the circumstances of each case. [33] In Likas Bay Precinct Sdn Bhd v. Bina Puri Sdn Bhd [2019] 3 CLJ 499, Abang Iskandar JCA (now PCA) held as follows with emphasis added by us: [17] Again, prima facie, a creditor who is not paid, has a right to file a petition to wind up the debtor company. That appears to be the law. [38] It is trite and plain that a company may be wound-up on the grounds of inability to pay debts albeit the payment sought is not a judgment debt; see PECD Construction Sdn Bhd v. Freehold Point Sdn Bhd [2008] 3 CLJ 215. This is commonly done for debt premised on unpaid invoices and thereafter upon the service of notice which invokes the statutory presumption accorded by s. 466(1)(a) of the CA. In such instances, it is also common that the non-paying party will seek a Fortuna injunction to restrain the commencement or continuation of the winding up proceeding. If it is established that there is a bona fide dispute on the alleged debt on substantial or reasonable grounds, either the Fortuna injunction will be granted, see Lafarge Concrete (M) Sdn Bhd v. Gold Trend Builders Sdn Bhd (supra) or the winding up proceeding will be struck out; see Pembinaan Purcon Sdn Bhd v. Entertainment Village (M) Sdn Bhd [2004] CLJU 682; [2004] 1 LNS 682; [2004] 1 MLJ 545.”. [15] Mahkamah ini berhati-hati apabila menolak Saman Pemula yang difailkan oleh Plaintif ini bahawa keputusan untuk meneruskan prosiding penggulungan syarikat Plaintif kelihatannya suatu draconian procedure which may result in irreparable damage to business and reputation tetapi kewujudan peruntukan sedemikian sejak Akta Syarikat 1965 hingga tergubalnya Akta Syarikat 2016, Mahkamah berpendapat objektif peruntukan tersebut perlu difahami. [16] Fakta kes dibaca melalui hujahan bertulis peguam cara terpelajar Defendan iaitu −

Melalui Surat Awad bertarikh 14-06-2013, Plaintif sebagai kontraktor utama telah melantik Defendan sebagai sub-kontraktor untuk menjalankan kerja “External Electrical Service” bagi Projek yang dikenali sebagai “Proposed Construction and Completion of 69 units shop office (Row 1 to 7) Consisting of 2 Storey Shop Office (15 units), 3 Storey Shop Office (33 units), 4 storey shop office (21 units), 1 block multilevel car park (4 storey), 1 unit refuse centre, 1 unit TNB Sub Station, Associates Works and Landscapping Works at Neighbourhood Commercial Centre (Phase 2), Diplomatic Enclave, Precinct 15, Wilayah Persekutuan Putrajaya” (selepas ini dirujuk sebagai “Projek tersebut”), di mana nilai kontrak adalah sebanyak RM927,950-00.

Sepanjang menjalankan Projek tersebut, Defendan juga telah menjalankan dan menyiapkan dua (2) kerja-kerja variasi bagi Projek tersebut, kesemua Pesanan Penghantaran Variasi telah dihantar dan diakui terima oleh Plaintif melalui cop dan tandatangan wakilnya.

Walaupun kerja-kerja yang diawadkan; kerja asal dan kerja variasi telah disiapkan oleh Defendan tetapi Plaintif telah gagal, enggan dan/atau abai untuk menjelaskan bayaran kerja-kerja yang disiapkan oleh Plaintif seperti mana di bawah peruntukan kontrak, di mana terdapat jumlah tertunggak bagi kerja asal berjumlah RM17,919-00.

Lanjutan daripada itu, Defendan telah mengeluarkan lima Surat Tuntutan bagi menuntut jumlah bayaran terhutang dan tertunggak tersebut daripada Plaintif, yang mana kesemua Surat Tuntutan telah diakui terima oleh Plaintif melalui cop dan tandatangan.

Pada 18-10-2022, satu mesyuarat telah dijalankan di antara wakil-wakil Plaintif dan wakil Defendan bagi membincangkan tuntutan bayaran bagi kerja-kerja yang disiapkan oleh Defendan, di mana kedua-dua pihak bersetuju berkenaan nilai kerja-kerja variasi.

Walaupun nilai kerja-kerja variasi tersebut telah disahkan, Plaintif tetap gagal, enggan dan/atau abai untuk menjelaskan baki jumlah kerja asal dan jumlah kerja variasi.

Pada 30-12-2022 dan 08-09-2023, Defendan telah menghantar Surat Tuntutan Akhir kepada Plaintif untuk menuntut bayaran, di mana tiada sebarang respons atau balasan yang diterima daripada pihak Plaintif.

Pada 18-01-2024, Defendan telah mengeluarkan Notis Seksyen 465 terhadap Plaintif atas kegagalannya untuk menjelaskan bayaran tertunggak dan terhutang kepada Plaintif bagi kerja-kerja yang telah disiapkan oleh Defendan.

Pada 01-02-2024, Plaintif telah membalas Notis Seksyen 465 tersebut dengan mendakwa bahawa tuntutan Defendan tersebut tidak mempunyai sebarang asas dan mengarahkan Plaintif untuk menarik semula Notis tersebut.

Selanjutnya, Plaintif melalui peguam caranya telah menghubungi peguam cara Defendan dengan memaklumkan bahawa pihak Plaintif bersedia untuk mengadakan perbincangan berkenaan tuntutan-tuntutan Defendan.

Selain itu, Plaintif juga meminta supaya Defendan menyerahkan dokumen-dokumen sokongan bagi tuntutan Defendan tersebut, di mana Defendan atas kepercayaan yang diberikan bahawa tuntutan ini akan diselesaikan secara baik; telah menyerahkan dokumen berkenaan.

Pada 21-03-2024, satu perbincangan dijalankan di antara wakil Plaintif bersama peguamcaranya dan wakil Defendan bersama peguam caranya, di mana Defendan telah menunjukkan kesemua dokumen berkaitan tuntutan Defendan tersebut.

Dalam masa yang sama, wakil Plaintif juga telah meminta Defendan untuk menyerahkan dokumen sokongan tambahan untuk mendapatkan pengesahan daripada pihak pengurusan atasan.

Semasa perbincangan dijalankan, wakil Plaintif telah menyerahkan cek sebanyak RM4,697-50 untuk bayaran tertunggak kerja-kerja asal di mana, wakil Plaintif telah memberikan kepercayaan bahawa Plaintif akan menyediakan cadangan penyelesaian untuk menjelaskan bayaran tertunggak bagi kerja-kerja variasi.

Berdasarkan kepercayaan yang diberikan, Defendan melalui peguam caranya telah menyerahkan dokumen sokongan tambahan tersebut kepada Plaintif, di mana Plaintif telah meminta beberapa lanjutan masa untuk mendapatkan pengesahan pihak atasan.

Pada 22-03-2024, wakil Defendan telah dihubungi oleh wakil Plaintif, Encik Zain yang memaklumkan pihaknya telah memperakui suatu tuntutan lain, tetapi Plaintif sekali lagi meminta lanjutan masa untuk mendapatkan pengesahan pihak atasan berkenaan nilai kerja variasi tersebut.

Pada 18-04-2024, Plaintif melalui peguam caranya telah menyerahkan cadangan penyelesaian tetapi bertindak untuk menurunkan jumlah tertunggak bersama tempoh bayaran ansuran yang panjang, yang mana tidak dapat dipersetujui oleh Defendan.

Pada 19-04-2024, Defendan melalui peguam caranya telah memaklumkan perkara tersebut dan mencadangkan beberapa cadangan penyelesaian, di mana Plaintif kemudiannya bertindak untuk memfailkan permohonan-permohonan di sini. [17] Plaintif dalam memulakan Prosiding Mahkamah ini telah memfailkan Notis Permohonan (Ex-Parte) di bawah Aturan 29 kaedah 1

Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012, bagi mendapatkan suatu perintah Injunksi ad-interim bagi menghalang Defendan untuk memfailkan Petisyen Penggulungan sehingga permohonan Injunksi Fortuna didengar dan diputuskan. Mahkamah ini telah membenarkan permohonan ini dan seterusnya pendengaran inter parte diadakan. [18] Tuntutan Defendan adalah untuk mendapatkan balik baki bayaran tertunggak apabila Defendan sudah selesai melaksanakan kerja. Tiada penghakiman diperoleh oleh Defendan dan tiada apa-apa tuntutan melalui writ saman difailkan oleh Defendan terhadap Plaintif. Plaintif menggunakan “lacuna” ini untuk mempertikaikan langkah Defendan yang memfailkan Notis Seksyen 465. Siri perbincangan antara Defendan dan Plaintif berlangsung demi memperoleh baki bayaran tertunggak. Namun langkah ini gagal. Sama ada Petisyen Penggulungan Tidak Mempunyai Peluang untuk berjaya? [19] Dalam afidavit-afidavitnya, Plaintif mendakwa Defendan tidak mempunyai peluang untuk berjaya dalam Petisyen Penggulungan yang diniatkan atas alasan jumlah terhutang dan tertunggak. [20] Mahkamah ini telah meneliti afidavit jawapan Defendan yang menyatakan kronologi kepada tuntutan hutang tertunggak terhadap Plaintif di mana Defendan menegaskan bahawa tiada pertikaian bona fide berkenaan jumlah yang perlu dibayar kerana pada setiap masa, jumlah terhutang dan tertunggak yang dituntut oleh Defendan adalah satu jumlah yang telah diperakui dan disahkan oleh Plaintif itu sendiri. [21] Mahkamah ini mendapati walaupun jumlah terhutang dan tertunggak yang dituntut oleh Defendan itu dipertikaikan oleh Plaintif, TETAPI Plaintif tidak menafikan mengenai kerja-kerja yang sudah disiapkan oleh Defendan bagi Projek pembinaan Plaintif. [22] Persoalan yang dibangkitkan oleh Plaintif ialah Defendan tidak pernah dan tidak memfailkan apa-apa tuntutan di Mahkamah bagi mendapat bayaran jumlah tertunggak tersebut daripada Plaintif, SEBALIKNYA Defendan “terus” mengeluarkan Notis Seksyen 465 terhadap Plaintif. Pada kaca mata Plaintif ini ialah suatu penyalahgunaan proses Mahkamah oleh Defendan yang hendak mengancam Plaintif agar membayar jumlah terhutang dan tertunggak yang dituntut oleh Defendan itu. [23] Pemahaman Mahkamah ini mengenai afidavit-afidavit pihak-piah ialah terdapat siri perbincangan/mesyuarat yang diadakan berkenaan dengan tuntutan Defendan. Keupayaan Defendan yang mengemukakan dokumen sokongan dan dokumen tambahan untuk diperiksa dan disemak oleh Plaintif menunjukkan bahawa Defendan telah memulakan tuntutannya di luar Mahkamah tanpa perlu campurtangan Mahkamah. Defendan telah melampirkan surat-surat tuntutan kepada Plaintif yang membawa kepada cadangan Plaintif bagi penyelesaian. [24] Tanpa kerja-kerja yang sudah disiapkan oleh Defendan, Mahkamah ini pasti Plaintif pasti dikenakan tindakan undang-undang oleh pihak-pihak yang berkepentingan dalam Projek tersebut. Sebagai sub-kontraktor Defendan menuntut bayaran tertunggak yang masih belum dijelaskan bagi kerja berdasarkan Surat Award tersebut dan kerja-kerja variasi. [25] Hujahan peguam cara terpelajar Defendan yang menghujahkan bahawa Plaintif gagal menjelaskan jumlah tertunggak dan terhutang tersebut walaupun telah dituntut secara konsisten oleh Defendan menunjukkan bahawa Plaintif tidak mampu membayar hutangnya. Untuk menyokong hujahan tersebut, peguam cara terpelajar Defendan merujuk keputusan Mahkamah Tinggi Kuala Lumpur (Insolvensi) dalam kes Jacdex Interlogistics Sdn Bhd v Action Apparel Sdn Bhd [2021] MLJU 763, di mana Y.A Mahkamah Nadzarin Wok Nordin J dalam penghakimannya memutuskan bahawa − “[15] After examining the various exhibits at exhibit P8 of Enclosure 1 being the emails dated 23.4.2019, 24.5.2019 and 19.6.2019 as well as the emails dated 28.5.2019, 31.5.2019 and 3.6.2019 in exhibits P11 in enclosure 1 and exhibit P2 in enclosure 7 and the whatsapp communications found at exhibit P4 of enclosure 17, this Court is satisfied that the Respondent had on many occasions seeked from the Petitioner for indulgence and extension of time to settle the Debt. These exhibits are on its own strong evidence that there was a course of business transactions as per the details in the Petition and that the Debt is acknowledged and admitted as being owed by the Respondent as well as evidence of the Respondent seeking indulgence to pay the Debt which is proof of the Respondent being unable to pay the Debt and consequently of the Respondent’s insolvency by their statements that they were facing financial difficulties.”. [26] Plaintif sebagai syarikat pembinaan perlu memikirkan bab/hal/perkara pembayaran kepada kontraktor dan/atau sub-kontraktornya, sama ada syarikat atau pemilik tunggal. Apabila kerja kontraktor dan/atau sub-kontraktornya sudah disiapkan isu mengenai kerja variasi, jumlah tuntutan bayaran tidak teratur, dan sebagainya sewajarnyalah Plaintif memfailkan tuntutan terhadap Defendan. Defendan dari semasa ke semasa menanti bayaran daripada Plaintif apabila permintaan Plaintif agar Defendan mengemukakan dokumen sokongan dan dokumen tambahan telah dipatuhi. Selanjutnya, “janji” Plaintif bahawa perkara tuntutan Defendan akan dibawa kepada pihak pengurusan atasan Plaintif juga menjadi faktor untuk Defendan berfikiran bayaran akan diperolehnya. [27] Oleh itu, isu/persoalan “Sama ada Petisyen Penggulungan tidak mempunyai peluang untuk berjaya?” tidak menjadi halangan untuk Defendan memfailkan dan/atau mengemukakan Notis Sekesyen 465 kepada Plaintif. Sama ada Petisyen Penggulungan akan Menyebabkan Kerosakan yang Tidak Boleh Diperbaiki? [28] Hanya selepas pengemukaan Notis Sekesyen 465 kepada Plaintif, isu mengenai kerosakan, keaiban dan menjejaskan reputasi syarikat Plaintif dan lain-lain kesan akan dialami oleh Plaintif dibangkitkan dalam Saman Pemula ini. [29] Peguam cara terpelajar Defendan menghujahkan bahawa tiada kerosakan yang tidak boleh diperbaiki akan dialami oleh Plaintif sekiranya Petisyen Penggulungan dimulakan terhadapnya kerana, Plaintif sememangnya sebuah syarikat yang tidak berkemampuan untuk menjelaskan keberhutangannya. Bagi menyokong hujahan ini, peguam cara terpelajar Defendan menegaskan bahawa − • nilai kerja-kerja variasi telah dituntut secara konsisten oleh Defendan sejak dari tahun 2020 lagi, di mana potongan harga dan/atau diskaun juga telah diberikan, tetapi Plaintif sehingga ke hari ini telah gagal untuk menjelaskannya. • berikutan kegagalan berterusan Plaintif untuk menjelaskan jumlah terhutang dan tertunggak tersebut, ia jelas membuktikan bahawa Plaintif adalah tidak berkemampuan untuk menjelaskan keberhutangannya, di mana Penyelesai adalah wajar dilantik untuk mengumpulkan dan menghasilkan aset syarikat bagi menjelaskan liabilitinya. • dakwaan Plaintif bahawa syarikatnya adalah solven dan berdaya maju kerana mempunyai aset, wang simpanan dan keuntungan adalah disangkal kerana carian syarikat (SSM) tersebut juga menunjukkan Plaintif masih mempunyai 20 cagaran yang masih belum diselesaikan daripada 37 cagaran; Liabiliti semasa Plaintif adalah sebanyak RM145,243,560.00 lebih tinggi berbanding aset semasa berjumlah RM130,876,803.00. Maka, apabila Plaintif tidak dapat menjelaskan hutang semasa yang perlu dibayar, Plaintif dianggap sebagai sebuah syarikat mengalami insolven komersial kerana tidak mempunyai kemampuan mencukupi untuk memenuhi tanggungjawab kewangan semasanya walaupun mendakwa asetnya melebihi liabilitinya. [30] Peguam cara terpelajar Defendan menghujahkan bahawa Plaintif TIDAK seharusnya menyatakan Petisyen Penggulungan yang diniatkan tidak mempunyai peluang untuk berjaya dan akan menyebabkan kemudaratan yang tidak boleh diperbaiki, apabila Plaintif tidak mempunyai keupayaan untuk membayar hutang tepat pada masanya. Maka, hujahan peguam cara terpelajar Defendan, adalah jelas bahawa Plaintif gagal untuk membuktikan elemen kedua untuk membolehkan Mahkamah ini untuk membenarkan permohonan Injunksi Fortuna yang dipohonnya. Hujahan peguam cara terpelajar Plaintif [31] Mahkamah juga meneliti hujahan peguam cara terpelajar Plaintif yang berulang kali menyatakan pertikaian “Alleged Debt” yang dituntut oleh Defendan dan ini termasuk “Variation Works” yang dkatakan telah dilakukan oleh Defendan dengan jumlah dituntut sebanyak RM477,335.00. [32] Peguam cara terpelajar Plaintif menghujahkan − “WINDING UP COURT IS NOT THE PROPER FORUM

Considering all the submissions above, the Plaintiff submits that the intended petition by the Defendant will have no chance of success, as there is a valid bona fide dispute against the Alleged Debt Plaintiff is a solvent company

The Plaintiff submits that irreparable harm will be caused to the Plaintiff upon the commencement of the winding-up petition as it will disrupt the Plaintiff’s ongoing projects and/or damage the Plaintiff’s business and reputation. Defendant have better alternative procedures

Based on the arguments above, the Plaintiff states that that the issuance of the Section 465 Notice is not the appropriate procedure …

At all material times, the Plaintiff had challenged the sums claimed by the Defendant. The issuance of the Section 465 Notice is mala fide and an abuse of the court’s process as there is no undisputed debt. It is patently clear that the issuance of the Section 465 Notice is nothing more but for a collateral purpose, to coerce payment of the Alleged Debt, which is currently bona fide disputed.

It is trite that winding-up proceedings are not geared towards resolution of matters involving substantial dispute of facts, the Defendant should resort to other suitable alternative remedies, such as commencing adjudication and/or commencing court proceedings. …

The Defendant should initiate a writ action or to commence CIPAA proceedings against the Plaintiff to recover the Alleged Debt. Hence, the Plaintiff submits that the balance of convenience lies in favour for the Fortuna injunction to be granted, at least until the final determination of the Alleged Debt via writ action or CIPAA proceedings, in order to determine the validity of the bona fide disputed debt.

The choice of the Defendant not to do so is clear that the Defendant itself is aware that its purported variation claims are barred by limitation. This can only lead to the conclusion that the Defendant issued the Section 465 Notice with the collateral motive to put undue pressure to the Plaintiff to pay the Alleged Debt, without having the subject matter being finalized.”. [33] Mahkamah ini mendapati hujahan Plaintif merumuskan bahawa Defendan telah tersalah arah dan tersilap langkah dengan mengemukakan Notis Seksyen 465. Mahkamah ini tidak bersetuju. Jika Plaintif menyenaraikan bahawa Defendan berpeluang untuk memperoleh baki bayaran tertunggaknya dengan baik tanpa perlu Notis Seksyen 465, maka, Mahkamah ini mendapati tiada alasan konkrit dinyatakan oleh Plaintif untuk enggan menjelaskan bayaran tertunggak kepada seorang sub-kontraktor yang sudah siap melaksanakan obligasi, Defendan. [34] Mahkamah gagal menjumpai sebab pengataan Plaintif bahawa Defendan bertindak secara mala fide terhadap Plaintif. Setiap kes mesti berdasarkan fakta tersendfiri di hadapan Mahkamah. Prinsip undang-undang yang perlu digunapakai oleh Mahkamah dalam kes permohonan mengenai injunksi ini adalah seperti diputuskan dalam Tan Kok Tong v. Hoe Hong Trading Co Sdn Bhd [2007] 2 CLJ 305, apabila Mahkamah Rayuan menyatakan prinsip am yang perlu dipatuhi adalah seperti berikut: “... Whether it is just and equitable to issue an injunction in a given fact pattern must vary from case to case. Accordingly, it is not practical just to apply a uniform or standard measure for a wide ranging set of circumstances. That is because equitable relief is flexible and to apply a standard formula would be to deprive or erode the wide discretion which a court has in deciding whether or not to grant interim equitable relief. In the application of this general principle to the kind of injunction sought in the present instance, the test is whether the debt claimed is bona fide disputed on substantial grounds.”. [35] Penjelasan Defendan mengenai siri dan kronologi tuntutan Defendan kepada Plaintif adalah jelas dan tiada pertikaian mengenai outstanding sum yang dituntut oleh Defendan sama ada bagi kerja utama mahupun kerja variasi. [36] Berkenaan dengan hujahan balas peguam cara terpelajar Plaintif bahawa Plaintif berjaya memenuhi ujian agar Mahkamah ini membenarkan Fortuna Injunction iaitu −

The threatened winding up petition will have no chance of success, as there is no debt due and owing to the Defendant. There is a genuine dispute as to the Alleged Debt.

The Alleged Debt of RM589,171.18 is clearly disputed and they are not due and owing to the Defendant. There is in fact no debt due.

The Plaintiff is a commercially solvent company, the threatened petition to wind-up the Plaintiff will produce irreparable damage to the Plaintiff.

There are more suitable alternative means of resolving the dispute, and the Section 465 Notice is for the collateral purpose to coerce payment of the Alleged Debt; Winding Up No Chance of Success, Mahkamah ini merumuskan alasan Plaintif pada (a) hingga (d) tidak menghalang Defendan untuk mengeluarkan Notis Seksyen 465. Defendan berjaya menangkis melalui keterangan dokumen sebagaimana dilampirkan dalam afidavit bahawa jumlah yang dituntut Defendan adalah “due and owing to the Defendant”. Tiada apa-apa pertikaian mengenai jumlah yang dituntut. Alegasi bahawa “the purported variation works were not certified and verified by the Plaintiff at all material times” adalah helah Plaintif semata-mata untuk melarikan diri daripada membayar baki bayaran tertunggak kepada Defendan. [37] Jika peguam cara terpelajar Plaintif menghujahkan bahawa “the Defendant’s baseless letters of demand as they were disputed by the Plaintiff.”; “the Plaintiff states that it is misconceived for the Defendant to rely on the Plaintiff’s purported non-response to the Notices of Demand when the Defendant itself had failed to furnish the relevant supporting documents for the certification process.”; “the Plaintiff states that the Defendant had failed to commence litigation and/or adjudication proceedings to justify its entitlement to the Alleged Debt” dan “The Plaintiff submits that the Alleged Debt by the Defendant is genuinely disputed on substantial grounds and it is not established as a debt” adalah alasan tidak bijaksana. Defendan “secara berhemah” menuntut secara baik tanpa melalui proses Mahkamah kepada Plaintif. Keengganan Plaintif menjadi punca pengeluaran Notis Seksyen 465. Maka, Mahkamah tidak bersetuju dengan hujahan peguam cara Plaintif bahawa kes Jacdex Interlogistics yang dirujuk oleh peguam cara terpelajar Defendan adalah tidak terpakai. [38] Isu lain yang dibangkitkan Plaintif iaitu tuntutan Defendan Didakwa Melebihi Had Masa dan Plaintif Mendakwa Tidak Pernah Mengeluarkan Perintah Kerja Variasi adalah isu sampingan yang sama sekali ditolak. Tuntutan hutang Defendan kepada Plaintif tidak dihalang oleh had masa. Tindakan pembayaran terkini oleh Plaintif menyebabkan Defendan hanya menuntut kepada baki yang tertunggak. Kerja Variasi yang dilakukan oleh Defendan adalah atas perintah dan permintaan Plaintif dan Defendan sebagai sub-kontraktor memenuhi permintaan Plaintif demi memastikan kerja bagi Projek tersebut sempurna. Kesimpulan [39] Sebagai kesimpulan kepada alasan yang dinyatakan, Mahkamah ini memutuskan bahawa Saman Pemula bagi Fortuna Injunction adalah ditolak dengan kos. Bertarikh: 2 September 2024. RoziBainon ( ROZI BINTI BAINON ) Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi Shah Alam Sivil NCvC12 Peguam cara: Bagi pihak Plaintif − Hing Hong Jer dan Adam Lee Tetuan Sanjay Mohan, Kuala Lumpur Bagi pihak Defendan − Noor Afikah binti Kahar Sham Tetuan Hakem Arabi & Associates, Kuala Lumpur