Hon Wan Fatt v 1. ) Ketua Pengarah Jabatan Insolvensi Malaysia (JA-29PB-385-06/2023)

MOHD HAIL BIN ARBAIN … PLAINTIF … DEFENDAN-DEFENDAN ---------------------------------------------------------------------------------------------------- ALASAN PENGHAKIMAN ----------------------------------------------------------------------------------------------------

Pemiutang Penghakiman (selepas ini dirujuk sebagai JC) telah memperolehi penghakiman muktamad terhadap Penghutang Penghakiman (selepas ini dirujuk sebagai JD) pada 28.12.2004. Lanjutan itu, Perintah Penerimaan dan Perintah Penghukuman telah diperintahkan terhadap JD pada 6.9.2007. JC telah memfailkan Borang Bukti Hutang dan Ketua Pengarah Insolvensi (selepas ini dirujuk sebagai KPI) telah memperakui RM57,676.66 setakat 6.9.2007 sebagai hutang JD terhadap JC.

Setakat ini, JC tidak pernah menerima sebarang bayaran berkenaan hutang JD tersebut. KPI juga tidak pernah isytiharkan sebarang dividen sejak pemfailan Borang Bukti Hutang tersebut. Selaras seksyen 33B(1) Akta Insolvensi 1967 (selepas ini dirujuk sebagai Akta Tersebut), pada 15.02.2023, KPI telah mengeluarkan Notis Tentang Niat untuk Mengeluarkan Perakuan Pelepasan di bawah seksyen 33A dan notis tersebut telah diterima oleh JC pada 21.3.2023.

Pada 3.4.2023, Peguam JC telah memfailkan Notis Bantahan Sipiutang menurut seksyen 33B(2) Akta Tersebut bertarikh 29.3.2023. Melalui surat bertarikh 10.5.2023, KPI menolak bantahan yang dikemukakan

Pada 19.6.2023, Peguam JC memfailkan permohonan bagi menghalang KPI dari mengeluarkan sijil pelepasan di bawah seksyen 33A sebagaimana diperuntukkan di bawah seksyen 33B(4) Akta Tersebut yang menjadi subjek perbicaraan di hadapan Mahkamah ini. Isu awalan: Sama ada permohonan JC kepada Mahkamah adalah di luar had masa yang ditetapkan menurut seksyen 33B(4) Akta Tersebut

Dalam Afidavit Balasan yang difailkan, KPI mengusulkan bantahan bahawa permohonan di Mahkamah hanya difailkan pada 19.6.2023. KPI berhujah bahawa surat pemberitahuan bantahan ditolak yang dikeluarkan oleh Jabatan Insolvensi Malaysia bertarikh 10.5.2023, telah dihantar serah secara pos berdaftar kepada peguam JC pada 15.5.2023 dan menerusi semakan “tracking” Pos Malaysia, serahan tersebut disempurnakan penyampaian pada 24.5.2023 (Eksibit DNSPP- 1 Lampiran 6). Maka, KPI berhujah bahawa tarikh akhir untuk pemfailan permohonan di Mahkamah adalah pada 14.6.2023. KPI berhujah lanjut bahawa permohonan JC yang difailkan pada 19.6.2023 adalah di luar tempoh had masa yang dibenarkan di bawah seksyen 33B(4) Akta Tersebut.

Peguam JC berhujah bahawa surat dari KPI bertarikh 10.5.2023 tidak pernah diterima oleh JC dan JC hanya dimaklumkan peguam JC, Tetuan Xin, Lin & Co berkenaan surat tersebut pada 8.6.2023. Memandangkan JC telah memfailkan permohonan untuk menghalang KPI pada 19.6.2023, maka permohonan tersebut adalah dalam tempoh masa yang ditetapkan menurut seksyen 33B(4) Akta Tersebut iaitu 21 hari dari tarikh JC dimaklumkan peguam JC pada 8.6.2023.

Seksyen 33B(4) Akta Tersebut memperuntukkan bahawa:- “(4) A creditor who has furnished a notice of his objection and the grounds of his objection in accordance with subsection (2) may, within twenty-one days of being informed by the Director General of Insolvency that his objection has been rejected, make an application to the court for an order prohibiting the Director General of Insolvency from issuing a certificate of discharge.”

Dalam kes ini, berdasarkan eksibit DNSPP-1 lampiran 6, adalah jelas bahawa surat makluman KPI dalam menolak bantahan JC bertarikh 10.5.2023 telah hanya dihantar kepada peguam JC iaitu Tetuan Xin, Lin & Co dan bukan secara peribadi kepada JC. Persoalan yang perlu diputuskan Mahkamah adalah sama ada penyampaian surat kepada peguam JC dalam kes ini adalah teratur untuk memutuskan tempoh had masa 21 hari dari tarikh penerimaan peguam tersebut menurut seksyen 33B(4) Akta Tersebut.

Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada Kaedah 63 Kaedah-kaedah Insolvensi 2017 (selepas ini dirujuk sebagai Kaedah Tersebut) yang memperuntukkan bahawa:- “(1) A solicitor suing out or serving any process or other document shall endorse thereon his name or that of his firm and the address at which he will accept service of documents on behalf of the party he represents.

Any process or other written communication which does not require personal service shall be deemed to be sufficiently served upon a party represented by a solicitor if left at the solicitor's address for service.”

Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada surat peguam JC bertarikh 31.3.2023 (Eksibit HWF-1 lampiran 2) kepada KPI yang menyatakan bahawa:- “Dengan hormatnya, kami merujuk pihak Tuan kepada perkara di atas di mana kami mewakili Hon Wan Fatt….Kami juga merujuk kepada Notis Kepada Sipiutang Tentang Niat Untuk Mengeluarkan Perakuan Pelepasan yang diterima oleh anak guam kami pada 21.03.2023.

Bersama-sama ini kami kembarkan dokumen berikut untuk pemfailan:-

Satu salinan Notis Bantahan Pemiutang bertarikh 29.3.2023.

Kami juga dengan rendah diri memohon supaya pihak Tuan dapat memaklumkan kami berkenaan status akaun Bankrap, Mohd Hail Bin Arbain, yang di bawah kawalan pihak Tuan….”

Dalam penilaian Mahkamah, kandungan surat bertarikh 31.3.2023 tersebut dengan jelas memenuhi kaedah 63(1) di mana peguam JC setelah mengembarkan Notis Bantahan Pemiutang, telah memohon supaya makluman mengenai status akaun JD dimaklumkan kepada peguam JC. Isu seterusnya perlu diputuskan Mahkamah adalah sama ada penghantaran surat KPI bertarikh 10.5.2023 melalui pos berdaftar ke alamat firma peguam JC memenuhi keperluan Kaedah 63(2) Kaedah Tersebut.

Penelitian Mahkamah kepada Kaedah 63(2) Kaedah Tersebut menunjukkan bahawa sekiranya sesuatu dokumen tidak memerlukan penyampaian kediri kepada sesuatu pihak, maka sekiranya dokumen tersebut ditinggalkan di alamat firma peguam pihak tersebut, maka penyampaian tersebut dianggap penyampaian yang sempurna. Berbanding peruntukan seksyen 3 dan seksyen 6 Akta Tersebut yang memperuntukkan penyampaian kediri (“shall be served personally”) sebagai cara penyampaian mandatori Notis Kebankrapan dan Petisyen Pemiutang kepada seseorang JD, pembacaan Kaedah 63(2) Kaedah Tersebut yang menggunakan perkataan “if left” berbanding “shall be left” menunjukkan bahawa peninggalan dokumen di alamat firma bukannya satu-satunya kaedah penyampaian eksklusif yang dibenarkan.

Undang-undang adalah mantap bahawa peruntukan-peruntukan dalam Akta dan Kaedah-kaedah di bawahnya perlu ditafsir secara harmoni bagi menentukan niat penggubal dalam merangka peruntukan-peruntukan tersebut. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Mudajaya Corporation Bhd v Leighton Contractors (M) Sdn Bhd [2015] 10 MLJ 745; [2015] 5 CLJ 848; [2015] MLRHU 223; [2015] 3 AMR 688 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[19] The first principle is that the legislation must be read as a whole; any specific provision must be read with or against the rest of the Act or in the case of any orders issued, such orders must be read against the substantive or parent Act. In so doing, the court must strive to give a harmonious reading to the law enacted by Parliament, and that would include any orders made by the relevant minister under that relevant law…”

Berdasarkan prinsip kes tersebut di atas, Mahkamah merujuk kepada seksyen 130 Akta Tersebut yang memperuntukkan bahawa:- “All notices and other documents for the service of which no special mode is prescribed may be sent by prepaid registered post letter to the last known address of the person to be served therewith.”

Mahkamah dapati seksyen 33B(4) Akta Tersebut tidak menyatakan secara spesifik bahawa pemakluman penolakan bantahan JC perlu dikemukakan secara kediri kepada JC. Maka, pembacaan seksyen 130 Akta Tersebut secara harmoni dengan Kaedah 63(2) Kaedah Tersebut menunjukkan bahawa KPI boleh menyampaikan surat penolakan bantahan tersebut dengan meninggalkan di alamat firma menurut Kaedah 63(2) Kaedah Tersebut dan sekiranya tindakan tersebut diambil, penyampaian tersebut akan dianggap penyampaian yang sempurna di bawah Kaedah tersebut.

Namun, sekiranya KPI menghantar surat tersebut secara Pos Berdaftar sebagaimana diperuntukkan dalam seksyen 130 Akta Tersebut, maka anggapan yang boleh dipatahkan wujud sebagaimana diperuntukkan di bawah seksyen 12 Akta Tafsiran 1948 & 1967 yang memperuntukkan bahawa:- “12. Where a written law authorises or requires a document to be served by post, then, until the contrary is proved, service:

shall be presumed to be effected by properly addressing, prepaying and posting by registered post a letter containing the document; and

shall be presumed to have been effected at the time when the letter would have been delivered in the ordinary course of the post.”

Dalam mentaksirkan peruntukan tersebut, Mahkamah Persekutuan dalam kes Goh Teng Whoo & Anor v Ample Objectives Sdn Bhd [2021] 3 MLJ 159; [2021] 4 CLJ 348; [2021] 2 MLRA 682; [2021] 3 AMR 881 memutuskan bahawa:- “[31]Section 12 of the Interpretation Acts must be read in its proper context. What it says is that where a document is served by registered post, service and time of service are "presumed" "until the contrary is proved". There is nothing in the section to say that posting by registered post is conclusive proof of service. What is clear is that it is a rebuttable presumption of law that can be displaced by evidence to the contrary. It is not an irrebuttable presumption that shuts out all forms of defence to the proof of posting. [32] Thus, if there is evidence that the defendant has not been served with the document, the presumption is rebutted and the court will make a finding that there has been no service of the document in an application for setting aside. It is anathema to the concept of justice and fair play that a defendant who has no knowledge of the action is attached with liability without being given the opportunity to explain why the default judgment should not be entered against him.”

Memandangkan KPI telah mengemukakan bukti melalui eksibit DNSPP- 1 lampiran 6 bahawa penyampaian surat penolakan bantahan tersebut melalui pos berdaftar telah disempurnakan penyampaian pada 24.5.2023 (melalui semakan “tracking” Pos Malaysia), maka KPI telah berjaya mengungkitkan anggapan penyampaian di bawah seksyen 12 Akta Tafsiran 1948 & 1967. Dalam kes ini, Mahkamah dapati peguam JC tidak pernah mengemukakan sebarang keterangan di hadapan Mahkamah bahawa surat penolakan yang diposkan secara pos berdaftar telah tidak diterima oleh firma peguam JC. Mahkamah percaya pendirian peguam JC adalah semata-mata bahawa tiada penyampaian surat penolakan tersebut kepada JC sendiri, walhal peguam JC sendiri memohon supaya sebarang maklum balas kes si bankrap dimaklumkan KPI kepada peguam JC sebagaimana dalam surat bertarikh 31.3.2023.

Sebagaimana dibincangkan di atas, Mahkamah memutuskan bahawa penyampaian surat penolakan bantahan JC kepada firma peguam JC melalui pos berdaftar adalah penyampaian sempurna berdasarkan pembacaan harmoni seksyen 130 Akta Tersebut dan Kaedah 63 Kaedah Tersebut.

Penyelidikan Mahkamah menunjukkan tidak terdapat sebarang kes yang diputuskan berkenaan keesahan penyampaian kertas kausa kepada peguam sesuatu pihak selaras dengan Kaedah 63 Kaedah Tersebut. Namun, secara analogi, Mahkamah-mahkamah telah secara konsisten memutuskan bahawa penyampaian kertas kausa melalui peguamcara sesuatu pihak adalah penyampaian yang teratur di bawah Aturan 62 Kaedah 13 Kaedah-kaedah Mahkamah 2012. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes CIMB Bank Berhad v Goh Tai Pak & Anor [2009] 1 LNS 1320; [2009] 11 MLRH 858; [2009] AMEJ 0332 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “The question is whether the service on the solicitor acting for the 2nd defendant is tantamount to communication to the customer, in this case, the 2nd defendant. I should think so. O. 63 r. 13 of the Rules of the High Court 1980 provides as follows… [20] By rule 13 any document or written communication which ought to be delivered to or served on a party represented by a solicitor shall be delivered to or served on such solicitor. Although rule 13 speaks of a party who had initially sued or appeared in person but is now represented by a solicitor, in my opinion it would not make sense to exclude the application of this rule to those who have right from the beginning been represented by solicitors. In such cases, there is more reason for documents and written communications to be delivered or served on the solicitors acting for the party. In Pengurusan Danaharta Nasional Bhd v. Yong Wan Hoi & Anor (No 2) [2007] 9 CLJ 416; [2008] 7 MLJ 297 it was held that the service of the order for possession and the cause papers for the application on the solicitors acting for the defendants was sufficient in lieu of personal service. Similarly in Syarikat Perumahan Pegawai Kerajaan Sdn Bhd v. Sri Komakmur Sdn Bhd (No 2) [1998] 5 MLJ 756 the service on the solicitors, in lieu of personal service on the directors of the company, of an order of the court requiring the defendant company to specifically perform a contract was held to be proper. Following therefore from the provisions of rule 13 and the authorities referred to I am of the view that any document or written communication that have been communicated to the solicitor acting for the 2nd defendant would be as good as having been communicated to the 2nd defendant. Hence, the contention of the 2nd defendant that P.9 was not communicated to her does not hold water.”

Dalam nada yang sama, Mahkamah dalam kes Leung Kai Fook Medical Co Pte Ltd & Anor v Ninso Global Sdn Bhd [2023] MLJU 1704; [2023] 1 LNS 1531 memutuskan bahawa:- “[12] In my opinion, once a party has retained solicitors to act for it on a certain matter, then for as long as that retainer subsists that solicitor is authorised to act for it, on all matters for which it is retained. That is what would be within the reasonable contemplation of the client. Unless expressly excluded either by the client or the solicitor, I would think that that retainer impliedly includes accepting service of process and of all cause papers for the party, unless it expressly states otherwise. If the solicitors have then gone on to communicate with the opposite party or its solicitors, then any further communications by that party or its solicitors with the other or any steps they wish to take against the other, must be communicated to and through them… [17] In my opinion, the true underlying purpose and intent of Order 62 rule 1 is that, the moment a defendant, prospective or otherwise, gives notice to the plaintiff, prospective or otherwise, or its solicitors that it is being represented by solicitors, then all documents and cause papers shall be delivered to the solicitor, unless and until the plaintiff is informed that that solicitors has ceased to possess such authority to accept them. Should those solicitors not have such instructions, then they would surely notify the plaintiff's solicitors immediately and without any undue haste.”

Mahkamah berpendapat bahawa prinsip-prinsip yang diputuskan dalam kes-kes di atas adalah juga terpakai dalam prosiding di bawah Akta Insolvensi 1967, terutama dalam mentaksirkan peruntukan Kaedah 63 Kaedah Tersebut. Mahkamah berpendapat bahawa JC tidak seharusnya dibenarkan mengambil pendirian bertentangan dengan meminta Mahkamah mengesahkan pemfailan bantahan pemiutang di bawah seksyen 33B(2) Akta Tersebut oleh pihak peguam JC bagi pihak JC, dan pada masa yang sama meminta Mahkamah menolak penyampaian surat penolakan bantahan oleh KPI yang ditujukan kepada peguam JC yang sama bagi pihak JC. Berdasarkan alasan-alasan yang dinyatakan di atas, Mahkamah memutuskan bahawa penyampaian surat pemolakan bantahan tersebut melalui pos berdaftar yang telah disempurnakan penyampaian pada 24.5.2023 kepada peguam JC adalah penyampaian yang teratur.

Dengan demikian, sebagaimana dihujahkan KPI, JC seharusnya memfailkan permohonan di bawah seksyen 33B(4) Akta Tersebut di Mahkamah paling lewat pada 14.6.2023. Namun, dalam kes ini, permohonan JC hanya difailkan pada 19.6.2023.

Penelitian Mahkamah kepada lampiran 1 juga menunjukkan bahawa JC tidak pernah memohon sebarang lanjutan masa untuk memfailkan permohonan menurut seksyen 33B(4) Akta Tersebut. Mahkamah sedia maklum bahawa seksyen 93(4) Akta Tersebut memberi bidang kuasa yang luas kepada Mahkamah ini untuk memberi sebarang lanjutan masa atas permohonan mana-mana pihak atau atas usul Mahkamah sendiri sekiranya terdapat merit untuk perlanjutan masa. Seksyen 93(4) Akta Tersebut memperuntukkan bahawa:- “(4) Where by this Act or by general rules the time for doing any act or thing is limited, the court may extend the time, either before or after the expiration thereof, upon such terms, if any, as to the court seems fit.”

Dalam membincangkan pemakaian seksyen 93(4) Akta Tersebut dalam konteks seksyen 33B Akta Tersebut, Mahkamah ini dalam kes Berkenaan: Murugaveloo Narayanan; Ex Parte: Alliance Bank Malaysia Berhad [2023] MLJU 32; [2023] MLRHU 78 memutuskan bahawa:- “[22] Perbandingan kedua-dua peruntukan tersebut dengan jelas menunjukkan bahawa apabila KPI mengeluarkan notis niat untuk mengeluarkan sijil pelepasan di bawah s 33A Akta Tersebut, pemiutang-pemiutang yang ingin membantah niat KPI tersebut adalah diwajibkan untuk mengemukakan bantahan kepada KPI dalam tempoh 21 hari dan tiada sebarang lanjutan masa yang boleh dipohon kerana perkataan yang digunakan adalah "shall". Maka, berdasarkan nas-nas di atas, peruntukan tersebut adalah mandatori dan Mahkamah tidak boleh bergantung kepada s 93(4) Akta Tersebut untuk sebarang perlanjutan masa. [23] Namun, apabila KPI menolak bantahan pemiutang tersebut, pemiutang wajar memfailkan permohonan kepada Mahkamah untuk menghalang KPI dari mengeluarkan sijil pelepasan dalam tempoh 21 hari dari tarikh penolakan bantahan tersebut. Namun, sekiranya berlaku kelewatan, Mahkamah masih mempunyai budi bicara untuk melanjutkan tempoh masa yang dinyatakan kerana perkataan yang digunakan adalah "may"… [24] Maka, Mahkamah boleh menggunakan budi bicara di bawah s 93(4) Akta Tersebut. Mahkamah dapati had masa 21 hari yang diperuntukkan di bawah s 33B(4) Akta Tersebut turut dinyatakan dalam Kaedah 196 dibaca bersama borang 98 Kaedah Tersebut. Maka, pemohon perlu menunjukkan bahawa terdapat keadaan khas dan sebab yang baik untuk melanjutkan masa sebagaimana diperutukkan di bawah k 283 Kaedah Tersebut: "The court may under special circumstances and for good cause shown extend or abridge the time appointed by these Rules or fixed by any order of the court for doing any act or taking any proceedings." [25] Mahkamah juga merujuk kepada kes Nazlan Hashim & Anor v. Mohamad Akmal Mohd Rashid [2015] MLRHU 1491 di mana Mahkamah memutuskan bahawa: "[24] The Rules Committee must have taken into consideration the fact that litigants may require more time to decide, whether to appeal against the decision of the High Court to the Court of Appeal. That must have been the reason that a period of thirty days is given for the litigant. The thirty days period is more than ample time. [25] In my opinion, where the period given is substantial, such as thirty days, an applicant seeking for an extension of time has an onerous burden to justify the delay, as opposed to a shorter period of time, such as fourteen days..."

Memandangkan tindakan kebankrapan mempunyai kesan yang serius terhadap kehidupan seseorang Penghutang Penghakiman, Mahkamah seharusnya mengkaji alasan-alasan kelewatan dengan ketat untuk melihat sama ada terdapat merit untuk melanjutkan tempoh masa yang ditetapkan di bawah seksyen 33B(4) Akta Tersebut. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Mahkamah Rayuan Dato’ Ramesh Rajaratnam v Datin Zaleha Abd Rahman & Ors [2014] 6 MLJ 651; [2014] 5 CLJ 669; [2015] 1 MLRA 41 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “It is trite that bankruptcy proceedings are quasi-penal in nature. Judgment creditors are obliged to strictly follow the provisions of the Act and/or rules unless the non-compliance is condonable pursuant to the Act and/or rules or fiat of case laws. (see Wee Chow Yang t/a Vienna Music Centre v. Public Finance Bhd [1989] 3 MLJ 508). In Sobri Arshad v. Associated Tractors Sdn Bhd [1991] CLJ 798; [1991] 3 CLJ (Rep) 756; [1991] 3 MLJ 32, Edgar Joseph Jr observed: On a concluding note, bearing in mind that bankruptcy proceedings, if successful, would have harsh and penal consequence meticulous compliance with the law is often necessary. The case of In re North ex-parte Hasluck is the authority for the proposition that the statute relating to bankruptcy should be construed in a manner most favourable to the person affected. Failure to comply may attract art. 5(1) of the Federal Constitution which reads as follows: No person shall be deprived of his life or personal liberty save in accordance with law.”

Malah, penelitian ketat terhadap alasan-alasan kelewatan menjadi lebih mustahak dalam kes ini memandangkan JD dalam kes ini sudah berusia 47 tahun dan berada dalam kebankrapan selama 16 tahun sejak Perintah Penerimaan dan Perintah Penghukuman pada 6.9.2007. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Re Mohana Sundari M Subramaniam Ex P United Prime Corporation Bhd [2004] 5 MLJ 227; [2004] 1 CLJ 624; [2003] 3 MLRH 719; [2004] 2 AMR 141 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “The judgment debtor has been a bankrupt for almost 14 years and that 14 years is a long period of penance by any measure. The judgment debtor is now currently 45 years of age and humbly desires to spend the remainder of her mortal life free from the shackles and stigma of bankruptcy that has plagued her for so many years…”

Penelitian Mahkamah kepada afidavit-afidavit JC menunjukkan bahawa tiada sebarang alasan munasabah yang diberikan JC dalam kelewatan memfailkan permohonan ini di Mahkamah. Terutamanya, tiada penjelasan dari peguam JC berkenaan kelewatan memaklumkan JC iaitu hanya pada 8.6.2023, walaupun keterangan di hadapan Mahkamah menunjukkan bahawa surat penolakan bantahan tersebut telah disampaikan kepada peguam JC seawal 24.5.2023. Mahkamah berpendapat bahawa kelewatan peguam JC memaklumkan berkenaan surat penolakan bantahan tersebut kepada anakguamnya hanya selepas hampir 14 hari tanpa sebarang alasan munasabah merupakan kelewatan yang tidak munasabah, lebih-lebih lagi apabila surat tersebut dengan jelas menyatakan keperluan JC untuk memfailkan permohonan di Mahkamah dalam tempoh 21 hari dari tarikh pemakluman penolakan bantahan oleh KPI.

Undang-undang adalah mantap bahawa salah satu tugas penting seseorang peguam adalah untuk memastikan tarikh-tarikh penting direkodkan dan seterusnya anakguam dinasihatkan dengan sewajarnya berkenaan tarikh-tarikh penting tersebut. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Lim Soh Wah & Anor v Wong Sin Chong & Anor & Another Appeal [2001] 2 CLJ 344; [2001] 1 MLRA 116; [2001] 2 AMR 2001 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “Advocates and solicitors undertake an onerous task when they agree to act for a client. There is an assumption of responsibility by the solicitor coupled with reliance by the client on the skill of the solicitor. The solicitor's duty to exercise reasonable care and skill is imposed both by contract and by the law of tort…One of the fundamental duties of a solicitor is to diarize his cases, keep his client informed of the diarized dates and prepare the case with the client.”

Maka, atas alasan ini, Mahkamah berpendapat bahawa JC telah gagal menunjukkan keadaan khas dan sebab yang baik di bawah kaedah 283 Kaedah Tersebut untuk Mahkamah menggunakan budi bicara menurut seksyen 93(4) Akta Tersebut atas usul sendiri untuk melanjutkan masa bagi membolehkan permohonan JC di bawah seksyen 33B(4) Akta Tersebut didengar atas merit. Sekiranya Mahkamah membenarkan permohonan JC yang difailkan di luar tempoh masa yang dibenarkan tanpa sebarang alasan yang munasabah, maka perkara ini akan membuka “flood gate” untuk kesemua pihak memperlekehkan had masa yang ditetapkan menurut seksyen 33B(4) Akta Tersebut. Perkara ini bertentangan dengan polisi awam kerana akan menggagalkan niat parlimen dalam menetapkan had masa untuk seseorang JC membuat permohonan di Mahkamah.

Berdasarkan alasan-alasan yang dinyatakan di atas, Mahkamah menolak permohonan JC menurut seksyen 33B(6)(a) Akta Tersebut. Mahkamah menggunakan budi bicara untuk tidak mengenakan sebarang perintah terhadap kos. Bertarikh: 5 Oktober 2023 Disediakan oleh, ………………………………….

Tetuan Xin, Lin & Co Peguamcara Pemiutang Penghakiman/ Pemohon No.43B, 1st Floor, Jalan Tuanku Munawir 70000 Seremban, Negeri Sembilan [No Ruj: XLC/S/SL/22051] …

Ketua Pengarah Insolvensi Aras 12, Menara Tabung Haji, Jalan Ayer Molek, Johor Bahru, Johor [No Ruj:-] … Puan Rosaziana Binti Mohd Salleh Kes-kes yang dirujuk:

Mudajaya Corporation Bhd v Leighton Contractors (M) Sdn Bhd [2015] 10 MLJ 745; [2015] 5 CLJ 848; [2015] MLRHU 223; [2015] 3 AMR 688

Goh Teng Whoo & Anor v Ample Objectives Sdn Bhd [2021] 3 MLJ 159; [2021] 4

CLJ 348; [2021] 2 MLRA 682; [2021] 3 AMR 881 CIMB Bank Berhad v Goh Tai Pak & Anor [2009] 1 LNS 1320; [2009] 11 MLRH 858; [2009] AMEJ 0332

Leung Kai Fook Medical Co Pte Ltd & Anor v Ninso Global Sdn Bhd [2023] MLJU 1704; [2023] 1 LNS 1531

Berkenaan: Murugaveloo Narayanan; Ex Parte: Alliance Bank Malaysia Berhad [2023] MLJU 32; [2023] MLRHU 78

Dato’ Ramesh Rajaratnam v Datin Zaleha Abd Rahman & Ors [2014] 6 MLJ 651; [2014] 5 CLJ 669; [2015] 1 MLRA 41

Re Mohana Sundari M Subramaniam Ex P United Prime Corporation Bhd [2004] 5 MLJ 227; [2004] 1 CLJ 624; [2003] 3 MLRH 719; [2004] 2 AMR 141

Lim Soh Wah & Anor v Wong Sin Chong & Anor & Another Appeal [2001] 2 CLJ 344; [2001] 1 MLRA 116; [2001] 2 AMR 2001