Hong Leong Bank Berhad v 1. ) C & L Minerals Sdn Bhd (WA-B52NCC-158-01/2025)

C&L MINERALS SDN BHD [No. Syarikat: 201101042165 (970285-H)]

CHOO KHEN LON [No. K/P: 840212-05-5161]

TENG AI LENG [No. K/P: 821027-14-6500] …DEFENDAN-DEFENDAN ALASAN PENGHAKIMAN (Kandungan 13 di bawah Aturan 14 Kaedah 1 Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012)

PENDAHULUAN Alasan penghakiman ini disediakan atas notis rayuan yang telah difailkan oleh Defendan-Defendan terhadap keseluruhan keputusan Mahkamah ini yang telah diputuskan memihak Plaintif bagi permohonan Plaintif di kandungan 13 di bawah Aturan 14 Kaedah 1 Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012.

Pada 23.7.2025, mahkamah ini telah membenarkan permohonan Plaintif untuk antara lain memasukkan penghakiman terus terhadap Defendan-Defendan di kandungan 13 dengan kos RM4,000.00.

KANDUNGAN 12 Plaintif di dalam tindakan ini telah pada 14.5.2025 memfailkan suatu permohonan di bawah A.14 KKM 2012 yang memohon antara lain untuk suatu perintah bagi memasukkan penghakiman terus terhadap Defendan Pertama selaku peminjam dan Defendan Kedua dan Ketiga selaku penjamin kepada Defendan Pertama untuk butiran-butiran yang berikut:

3.1 Jumlah wang yang kena dibayar sebanyak RM523,214.06 setakat 14.1.2024 yang kena dibayar kepada Plaintif oleh kesemua Defendan-Defendan;

3.2 Faedah atas jumlah principal sebanyak RM451,691.20 pada kadar 10.39% setahun (3.50% setahun di atas kadar pinjaman asa Plaintif) dan kadar semasa iaitu 6.89% setahun [tertakluk kepada perubahan dari semasa ke semasa[ dengan kiraan rehat harian dikira mulai dari 15.1.2025 sehingga tarikh penyelesaian penuh.

3.3 Kos tindakan ini; dan

3.4 Relog-relif dan perintah-perintah lain yang dianggap adil dan wajaroleh Mahkamah ini. C.

4.

Alasan-alasan permohonan Plaintif adalah seperti berikut: - 1 Defendan Pertama adalah pelanggan Plaintif selaku peminjam manakala Defendan Kedua dan Defendan Ketiga selaku Penjamin kepada Defendan Pertama.

4.2 Atas kemungkiran, kegagalan, kecuaian dan keengganan Defendan Pertama membuat ansuran bayaran bulanan bagi kemudahan fasiliti yang diberikan, maka Plaintif kini menuntut terhadap Defendan-Defendan bagi hutang tertunggak untuk dibayar kepada Plaintif dan memfailkan tindakan ini.

4.3 Defendan-Defendan tidak mempunyai pembelaan bermerit dan tiada isu untuk dibicarakan.

4.4 Oleh itu, permohonan ini hendaklah dibenarkan. D.

Secara ringkas fakta kes ini adalah seperti berikut:

5.1 Defendan Pertama adalah pelanggan Plaintif yang merupakan peminjam, manakala Defendan Kedua dan Ketiga adalah penjamin-penjamin kepada Defendan Pertama atas kemudahan fasiliti Bank Guarantee yang telah diluluskan oleh Plaintif kepada Defendan Pertama.

5.2 Plaintif telah menawarkan kepada Defendan Pertama suatu kemudahan Bank Guarantee yang mengandungi terma-terma perjanjian fasiliti yang mengikat di antara pihak-pihak dan diterima oleh Defendan Pertama melalui satu perjanjian iaitu surat tawaran Plaintif bertarikh 14.3.2022 dan surat tawaran tambahan Plaintif bertarikh 1.4.2022.

5.3 Sebagai balasan kepada kemudahan bank Guarantee Palintif tersebut, Defendan Kedua dan Ketiga telah melalui surat jaminan bertarikh 15.2.2022 bersetuju untuk menjamin secara bersesama dan berasingan bagi bayaran balik semua baki pinjaman dan mengaku janji akan membayar segala kerugian, caj perkhidmatan ada apa jua kos perbelanjaan yang dihadapi Palintid dalam mendapatkan kembali wang pinjaman yang telah diberikan sekiranya Defendan Pertama gagal mematuhi obligasi perjanjian fasiliti ini.

5.4 Berdasarkan perjanjian tersebut, pihak-pihak adalah terikat dengan terma-terma perjanjian yang antara lain untuk kesemua jumlah terhutang hendaklah dibayar dengan serta merta apabila dituntut.

5.5 Defendan-Defendan telah mendapat manfaat atas kemudahan fasiliti tersebut setelah pinjaman dilepaskan kepada mereka. Namun, atas kegagalan, keingkaran dan keengganan Defendan-Defendan membayar ansuran bulanan kepada Plaintif, Plaintif telah menuntut jumlah hutang tertunggak kepada Defendan-Defendan.

5.6 Akibat kemungkiran Defendan-Defendan tersebut, Plaintif telah menamatkan kemudahan fasiliti yang diberikan. Plaintif memfailkan guaman sivil ini menuntut jumlah tunggakan keberhutangan tersebut berserta faedah daripada Defendan-Defendan dan Defendan-Defendan kini adalah telah memungkiri terma-terma perjanjian dan surat jaminan tersebut.

5.7 Defendan-Defendan menafikan berkenaan kemudahan pinjaman Bank Guarantee yang telah dilepaskan kepada Defendan-Defendan dan tanggungjawab Defendan Kedua dan Ketiga dalam tindakan ini sebagaimana terma-terma yang terkandung di dalam surat tawaran pinjaman kemudahan dan surat jaminan yang telah dimasuki oleh mereka dengan Plaintif.

5.8 Defendan-Defendan menyatakan telah memasuki satu skim penyelesaian hutang kecil pada 4.1.2024. antara lain terma-terma dalam skim tersebut adalah untuk penyelesaian kemudahan bayaran balik sebanyak RM3500.00 setiap bulan dari Januari 2024 sehingga Disember 2025 dengan kadar pinjaman asas 1& untuk tempoh 24 bulan selepas penerimaan skim tersebut.

5.9 Defendan-Defendan menyatakan Plaintif gagal mengambil kira semua dokumen yang berkaitan dan tuntutan Plaintif ini dipertikaikan dan terdapat isu untuk dibicarakan berkenaan kausa tindakan Plaintif.

5.10 Plaintif sepatutnya melaksanakan tindakan undang-undang terhadap Defendan Pertama selaku peminjam utama sebelum mengambil tindakan perundangan terhadap Defendan Kedua dan Ketiga.

5.11 Defendan-Defendan menafikan dan memepertikaikan sijil keberhutangan yang dikemukakan oleh Plaintif di sini.

5.12 Defendan-Defendan juga telah memaklumkan Plaintif untuk membuat permohonan AKPK bagi menyelesaikan kekangan kewangan yang dihadapinya.

5.13 Plaintif telah memberikan kelonggaran atas dasar tanpa prejudiskepada Defendan-Defendan untuk menyelesaikan hutangnya tertakluk kepada terma-terma dan syarat-syarat yang telah ditetapkan melalui surat bertarikh 4.1.2024. Defendan-Defendan ada membuat bayaran namun gagal menjelaskan keseluruhan ansuran tertunggak. Lantaran itu, baki hutang tertunggak masih belum diselesaikan sepenuhnya oleh Defendan-Defendan dan kelonggaran tersebut ditarik balik dan dibatalkan oleh Plaintif.

5.14 Plaintif menghujahkan bahawa penafian Defendan-Defendan adalah penafian kosong dan Defendan-Defendan tidak mempunyai pembelaan bermerit, tiada isu-isu untuk dibicarakan dan tindakan ini adalah amat jelas dan sesuai dilupuskan secara penghakiman terus tanpa perlu perbicaraan dijalankan.

5.15 Defendan Kedua dan Ketiga adalah penjamin yang bertanggungan dan mempunyai liability penuah ke atas Defendan Pertama terhadap hutang dibawah kemudahan fasiliti ini.

5.16 Sijil keberhutangan yang dikeluarkan oleh Plaintif adalah bukti konklusif dan muktamad berkenaan keberhutangan Defendan-Defendan di dalam tindakan ini. E.

Mahkamah ini merujuk kepada Aturan 14 Kaedah 1 KKM 2012 yang memperuntukkan seperti berikut: “1. Application by plaintiff for summary judgment (O. 14 r. 1)

Where in an action to which this rule applies a statement of claim has been served on a defendant and that defendant has entered an appearance in the action, the plaintiff may, on the ground that the defendant has no defence to a claim included in the writ, or to a particular part of such a claim, or has no defence to such a claim or part thereof except as to the amount of any damages claimed, apply to the Court for judgment against that defendant.”

6.1 Berdasarkan peruntukkan undang-undang, penghakiman terus hanya boleh diberikan di dalam keadaan yang jelas (plain and obvious) serta bila mana defendan-defendan gagal untuk mengemukakan isu-isu untuk dibicarakan.

6.2 Prinsip undang-undang ini telah dijelaskan di dalam kes CEMPAKA FINANCE BHD V. HO LAI YING & ANOR [2006] 3 CLJ 544; [2006] 2 MLJ 685, dan NATIONAL COMPANY FOR FOREIGN TRADE V. KAYU RAYA SDN BHD [1984] 1 CLJ (REP) 283; [1984] 1 MLRA 190; [1984] 2 MLJ 300, Mahkamah Persekutuan dan Mahkamah Persekutuan telah memutuskan: “1) In an application under O. 14, the burden is on the plaintiff to establish the following conditions: - that the defendant must have entered appearance; - the statement of claim must have been served on the defendant; and - the affidavit in support of the application must comply with the requirements of r. 2 of the O. 14 in that it must verify the facts on which the claim is based and must state the deponent’s belief that there is no defence to the claim. Once those conditions are fulfilled, the burden then shifts to the defendant to raise triable issues. The law on this is trite (see para. 5); Supreme Leasing Sdn Bhd v. Dior Enterprises & Ors [1990] 2 MLJ 36 followed.”

6.3 Kaedah pemakaian A. 14 KKM 2012 juga dapat dilihat melalui kes MALAYAN INSURANCE (M) SDN BHD V. ASIA HOTEL SDN BHD [1987] 1 CLJ 246; [1987] CLJ (REP) 182; [1987] 2 MLJ 183, Mahkamah Agung telah memutuskan: “The underlying philosophy in the O. 14 provision is to prevent a plaintiff clearly entitled to the money from being delayed his judgment where there is no fairly arguable defence to the claim. The provision should only be applied to cases where there is no reasonable doubt that the plaintiff is entitled to judgment. Order 14 is not intended to shut out a defendant. The jurisdiction should only be exercised in very clear cases.”

6.4 Sehubungan itu, berdasarkan prinsip undang-undang dan keputusan mahkamah persekutuan di atas mahkamah ini setelah meneliti keseluruhan kertas kausa mendapati bahawa Plaintif telah memenuhi keperluan awalan berikut:

6.4.1 Penyataan tuntutan telah diserahkan kepada Defendan;

6.4.2 Defendan telah memasuki memorandum kehadiran; dan 6.4.3 permohonan Plaintif disokong dengan suatu afidavit yang menentusahkan fakta yang menjadi asas tuntutan yang permohonan berkaitan itu diasaskan. Deponen afidavit sokongan tersebut juga telah menyatakan bahawa mengikut kepercayaannya Defendan-Defendan tidak ada pembelaan terhadap tuntutan dalam penyataan tuntutan.

6.5 Memandangkan keperluan awalan tersebut di atas telah dipenuhi, beban kini beralih kepada Defendan-Defendan untuk membuktikan di bawah Aturan 14 kaedah-kaedah 3 dan KKM 2012 bahawa terdapat isu atau persoalan yang dipertikaikan yang patut dibicarakan atau terdapat sesuatu sebab yang lain patut untuk diadakan perbicaraan mengenai tuntutan terhadapnya (rujuk juga UNITED MERCHANT FINANCE BHD V. MAJLIS AGAMA ISLAM NEGERI JOHOR [1999] 2 CLJ 151; [1999]

6.6 Seterusnya bagi menggunapakai peruntukan undang-undang tersebut, sekiranya Defendan-Defendan dapat menimbulkan sebarang isu yang boleh dibicarakan hatta satu isu sekalipun, maka ianya sudah memadai untuk penghakiman terus ditolak dan kes dibicarakan. Di dalam kes ABDULLAH ROHANI V. PUNCA KLASIK SDN BHD [2004] 1 CLJ 773; [2004] MLJU 754, Mahkamah Rayuan telah memutuskan bahawa suatu kes wajar dibicarakan sekiranya defendan berjaya memuaskan mahkamah bahawa terdapat “isu yang dipertikaikan” atau satu “isu yang bona fide untuk dibicarakan”.

6.7 Berdasarkan ringkasan fakta kes ini, Defendan-Defendan telah membangkitkan dan mempertikaikan sijil keberhutangan yang disediakan oleh Palintif. Walaubagaimanapun, mahkamah ini mendapati Defendan-Defendan tidak langsung mengemukakan sebarang bukti dokumentasi untuk mencabar keesahan sijil keberhutangan tersebut.

6.8 Plaintif telah mengemukakan perakuan keberhutangan dan penyata akaun sebagaimana di ekshibit A-6. Mahkamah ini merujuk kepada kes CEMPAKA FINANCE BHD V. HO LAI YING (TRADING AS KH TRADING) & ANOR [2006] 3 CLJ 544; [2006] 2 MLJ 685 di mana Mahkamah Persekutuan telah memutuskan bahawa perakuan keberhutangan adalah keterangan muktamad dan mencukupi untuk Plaintif membuktikan keberhutangan Defendan-Defendan dan jika dicabar maka beban terletak kepada Defendan-Defendan untuk membuktikan sebaliknya seperti berikut: "A certificate of indebtedness operates in the field of adjectival law, excusing the plaintiff from adducing the proof of debt and shifting the burden onto the defendant to disprove the amount claimed. In the instant case, the relevant cls. 27 and 7.03 of the loan agreement and guarantee agreement respectively were sufficiently clear. A clause of this nature has been described as a conclusive evidence clause and has been held to be binding and valid by courts in Australia and England. The certificate of indebtedness, issued in accordance with the aforesaid cls. 27 and 7.03, was lucid enough. There was nothing to indicate or suggest any manifest error on the face of the said certificate nor was any fraud shown."

6.9 Selanjutnya mahkamah ini merujuk kepada kes nas undang-undang yang menyatakan bahawa pihak-pihak adalah terikat dengan perjanjian yang telah dimasuki dan ditandatangani serta jika terma adalah jelas, maka tidak perlu ada bukti lain. Plaintif dan Defendan Pertama di sini telah memasuki perjanjian kemudahan pinjaman dan Defendan Kedua serta Ketiga pula selaku penjamin yang mana terma-termanya adalah dengan jelas mengikat setiap pihak. Di dalam kes DEUTSCHE BANK (MALAYSIA) BHD v. MBD HOLDINGS BERHAD & ANOR [2015] 8 CLJ 1068; [2015] 6 MLRA 583, diputuskan seperti berikut: "But where a claim is based on a proved or admitted express agreement, the courts do not require, in addition, proof that parties to an ordinary commercial relationship actually intended to be bound"

6.10 Di dalam kes BANK MUAMALAT MALAYSIA BHD & ORS v. REDHARESOURCES SDN BHD & ORS [2016] CLJU 1156, diputuskan seperti berikut: "[21] Parties in this case were aware of these clear terms upon entering into all the agreements between them and have agreed on these terms voluntarily. They have acted on the agreements and the Respondents had in fact benefitted from the transactions involved and should not be allowed to raise issues on the terms voluntarily agreed upon.”

6.11 Berkaitan isu penjamin utama yang mana Defendan Kedua dan Ketiga di dalam kes ini dianggap penjamin utama, rujukan kepada kes ANDREW LEE SIEW LING v. UNITED OVERSEAS BANK (M) BHD [2012] 3 CLJ 708 yang memutuskan seperti berikut: "It is our considered view that in the present case the appellant, being a person who has given a guarantee and more importantly an indemnity, is primarily liable for losses which the principal borrower could not have been made liable. His liability is not dependent or secondary to the liability of the principal borrower. He is a principal debtor himself. The liability under a contract of indemnity does not depend on whether the principal debt is enforceable. It has no reference in law to the obligation of any third person. In essence, the liability of the person who has given an indemnity can be more extensive than that of the liability of the principal borrower.”

6.12 Mahkamah ini mendapati terma-terma perjanjian jaminan adalah jelas, maka Defendan Kedua dan Ketiga tidak boleh lari dari tanggungjawab masing-masing sebagai penjamin dan/ atau merupakan atau dianggap sebagai peminjam utama. Apabila perlanggaran atau pengabaian Defendan Pertama dalam memenuhi obligasinya terhadap Plaintif untuk membuat bayaran ansuran sebagaimana perjanjian, Defendan Kedua dan Ketiga adalah bertanggungan untuk tanggung rugi terhadap tuntutan tunggakan keberhutangan Defendan Pertama kepada Plaintif.

6.13 Tiada pada bila-bila masa Defendan-Defendan menafikan keberhutangan terhadap Plaintif. Selanjutnya melalui surat-surat Defendan-Defendan kepada Plaintif tiada bantahan atau pertikaian oleh Defendan-Defendan berkenaan keberhutangan tersebut melainkan untuk mencari penyelesaian bagi menjelaskan hutang tersebut, maka Defendan-Defendan kini adalah diestop untuk mempertikaikan tunggakan keberhutangan sebagaimana yang dituntut Plaintif. Merujuk kepada kes HSBC BANK MALAYSIA BHD (FORMERLY KNOWN AS HONG KONG BANK MALAYSIA BHD) V. LH TIMBER PRODUCTS SDN BHD (FORMERLY KNOWN AS HO LIM SAWMILL SDN BHD) & ORS [2005] 8 CLJ 249; [2005] 6 MLJ 625, mahkamah tinggi memutuskan bahawa: “A fact which is formally admitted ceases to be in issue. Any party who makes a formal admission and such admission is generally conclusive for purposes of the proceedings would certainly save his opponent the trouble, time and expense of proving the fact in issue. This was what had happened here. The defendants had admitted to the amount owing to the plaintiff. I must categorically say that the three letters of admissions as to the amount owing to the plaintiff by the defendants constituted open letters or letters not based on "without prejudice" basis. The three letters did not carry the "without prejudice" labels and according to the case of Ted Bates (M) Sdn. Bhd. v. Balbir Singh Jholl [1976] CLJU 157; [1976] 1 LNS 157; [1979] 2 MLJ 257, FC, that the letter which was not headed "without prejudice" was not made on the basis of without prejudice. This meant that the defendants here had admitted to their liability and thus it would be a fit and proper case for summary judgment. The Federal Court in Ted Bates was also of the view that the contents of the defendant's letter in appealing for an extension of time to repay the sum should be considered as not been written or made on the basis of without prejudice. Lee Hun Hoe C.J. (Borneo) who delivered the decision of the Federal Court in Ted Bates aptly said at p. 258 of the judgment: The learned judge considered that that letter should have been regarded as written without prejudice. With respect, we think he is wrong. This has no application to a case where a man says he owes another a certain sum but merely asks for time to repay the sum. The letter was not even headed without prejudice. How could a letter written in such a situation be said to be written under prejudice. The question of prejudice has no application unless a person is in dispute or negotiation with another at the time. This very principle was also adopted by Abdul Aziz Mohamad J (now JCA) in Prodeal Sdn Bhd v. Kelimis Jaya Sdn. Bhd [1999] 3 CLJ 409 and there his Lordship held that communication regarding a claim that was not disputed cannot be regarded as privilege. In Lien Chong Credit & Leasing Sdn Bhd v. Sri Saga Holdings Sdn Bhd & Ors [1996] 4 CLJ 168 CA, the Court of Appeal was of the opinion that the letter of admission by the defendant to the sum owed, like the facts of the present appeal, constituted a plain and obvious case for summary judgment. F.

Atas imbangan kebarangkalian mahkamah ini mendapati Defendan-Defendan tidak mempunyai pembelaan bermerit dan tidak terdapat isu-isu untuk dibicarakan. Defendan Pertama telah melanggari perjanjian dan dimasuki dan Defendan Kedua dan Ketiga yang merupakan penjamin bagi Defendan Pertama mempunyai tanggungjawab dan obligasi atas tunggakan keberhutangan Defendan Pertama tersebut.

Selanjutnya mahkamah ini mendapati pembelaan Defendan-Defendan hanyalah berbentuk penafian dan tidak membangkitkan isu-isu untuk dibicarakan. Pembelaan penafian bukanlah pembelaan bermerit untuk diteruskan dengan perbicaraan.

Selanjutnya mahkamah ini telah meneliti sijil perakuan keberhutangan yang diperakui oleh Plaintif, adalah menjadi undang-undang yang mantap bahawa perakuan berkenaan merupakan keterangan yang muktamad mengenai keberhutangan Defendan-defendan sebagaimana yang telah diputuskan di Mahkamah Persekutuan dalam kes BANK KERJASAMA RAKYAT MALAYSIA SDN BHD V. HONG VOON CHUNG [2021] CLJU 250; [2021] 1 LNS 250, Lee Heng Cheong HMP memutuskan dan menyebut: "[28] In the present case, there is such a certificate of indebtedness under the hand of an authorised officer of the appellant. The judgment of Bank Bumiputra Malaysia Bhd v. Doric Development Sdn Bhd [1988] 1 CLJ 361 (Rep); [1988] 1 CLJ 311 is an authority for the proposition that such a certificate is indeed binding unless there is manifest error. [29] A certificate of indebtedness operates in the realm of adjectival law. It exempts the plaintiff from adducing proof of debt. Such a certificate shifts the burden onto the defendant to disprove the amount claimed. [30] The fundamental rationale underlying the acceptance of conclusive evidence clauses was approved in the Federal Court cases of Citibank MA v. Ooi Boon Leong & Ors [1980] CLJU 168; [1980] 1 LNS 168 and Cempaka Finance Bhd. v. Ho Lai Ying [2006] 3 CLJ 544. The Federal Court held that a certificate of indebtedness operates in the field of adjectival law, and it excuses the bank from adducing the proof of debt. It is for the borrower to disprove the amount claimed."

Di mahkamah ini, keterangan melalui affidavit-afidavit yang telah difailkan disini, Defendan-Defendan gagal menunjukkan terdapat isu-isu untuk dibicarakan. Oleh itu, Mahkamah ini boleh memutuskan berdasarkan dokumen yang dikemukakan melalui afidavit. Selanjutnya, pernyataan pembelaan Defendan-Defendan juga tidak menunjukkan apa-apa pembelaan yang bermerit dan boleh dipertahankan.

Berdasarkan isu-isu yang telah dihuraikan di atas, Mahkamah ini mendapati bahawa pihak Plaintif jelas mempunyai kausa tindakan yang munasabah dan jelas terhadap Defendan-Defendan, sebaliknya Defendan-Defendan tiada pembelaan bermerit dan hanyalah berbentuk penafian semata-mata atas tuntutan Plaintif tersebut.

Mahkamah ini merujuk kepada keputusan kes BANK NEGARA MALAYSIA V. MOHD ISMAIL ALI JOHOR & ORS [1992] 1 CLJ 14 yang memutuskan seperti berikut: "…where such assertion, denial or dispute is equivocal, or lacking in precision or is inconsistent with undisputed contemporary documents or other statements by the same deponent or is inherently improbable in itself, then the Judge has a duty to reject such assertion or denial, thereby rendering the issue as not triable".

Selain itu, di dalam kes MALAYAN INSURANCE (M) SDN BHD V. ASIA HOTEL SDN BHD [1987] CLJ REP 182; [1987] 1 CLJ 246; [1987] 2 MLJ 183, di mana Mahkamah Agung telah memutuskan seperti berikut: "(4) the underlying philosophy in the Order 14 provision is to prevent a plaintiff clearly entitled to the money from being delayed his judgment where there is no fairly arguable defence to the claim. The provision should only be applied to cases where there is no reasonable doubt that the plaintiff is entitled to judgment. Order 14 is not intended to shut out a defendant. The jurisdiction should only be exercised in very clear cases." G.

Mahkamah ini setelah menimbangkan dan membuat penelitian menyeluruh ke atas kertas-kertas kausa, hujahan-hujahan dan ikatan-ikatan otoriti yang telah difailkan di mahkamah ini dan otoriti yang telah dirujuk di atas mendapati Defendan-Defendan tidak membangkitkan isu-isu yang perlu untuk dibicarakan atau disiasat lebih lanjut melalui perbicaraan penuh kerana isu yang dibangkitkan boleh diselesaikan melalui keterangan afidavit seperti yang telah dibincangkan di atas.

Mahkamah ini mendapati atas imbangan kebarangkalian bahawa Defendan-Defendan telah gagal melunaskan jumlah tertunggak yang perlu dibayar kepada Plaintif sebagaimana perjanjian dan oblihgasi yang telah dimasuki serta ditandatangani oleh pihak-pihak sekaligus Defendan-Defendan telah melanggari terma-terma kemudahan bank guarantee tersebut. Oleh itu, permohonan Plaintif di kandungan 13 dibenarkan dengan kos RM4000.00. [SITI FATIMAH BINTI TALIB] HAKIM MAHKAMAH SESYEN SIVIL 11 KUALA LUMPUR Tarikh: 29.12.2025 Peguam Plaintif : KATHIRAVAN A/L RAVEENTHRAN : CHE MOKHTAR & LING Peguam Defendan : CINDY TAN