IDRES BIN ISMAIL v Pendakwa Raya (DA-41S(A)-2-02/2024)

Perayu menghadapi satu pertuduhan di bawah seksyen 15(1) ADB 1952 yang berbunyi seperti berikut: Pertuduhan Bahawa kamu pada 30/04/2020 lebih kurang jam 0105 bertempat di tandas pejabat Narkotik IPD Kota Bharu, di dalam Daerah Kota Bharu, di dalam Negeri Kelantan telah memberikan kepada diri kamu sendiri dadah berbahaya jenis Amphetamine Type Stimulants – Amphetamine dan Methamphetamine. Oleh yang demikian kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 15(1) Akta yang sama dan dibacakan bersama seksyen 38B Akta yang sama. Hukuman Barang siapa jika disabitkan kesalahan hendaklah didenda tidak lebih daripada lima ribu ringgit atau dikenakan hukuman penjara selama tempoh tidak lebih daripada dua tahun. Seksyen 38B ADB 1952 Barang siapa yang didapati bersalah di bawah seksyen 15, hendaklah menjalani pengawasan oleh pegawai sebagaimana ditakrifkan dibawah seksyen 2 Akta Penagih Dadah(Rawatan dan P0emulihan) 1983 bagi tempoh tidak kurang dari dua tahun dan tidak lebih daripada tiga tahun sebagaimana Perintah.

Pada asalnya perayu menghadapi 2 pertuduhan iaitu dibawah seksyen 12(2) dan 15(1)(a) ADB 1952. Di akhir kes pendakwaan Tuan Majistret yang bijaksana telah memutuskan kes prima facie telah gagal dibuktikan ke atas perayu bagi kedua-dua pertuduhan dan dengan itu perayu telah dilepaskan dan dibebaskan tanpa dipanggil untuk membela diri terhadap pertuduhan-pertuduhan yang dikemukakan.

Keputusan tersebut telah dirayu oleh pihak pendakwaan, namun begitu pihak pendakwaan menarik balik rayuan terhadap keputusan membebaskan perayu bagi pertuduhan di bawah seksyen 12(2) ADB 1952 dan hanya meneruskan rayuan terhadap pembebasan perayu bagi pertuduhan di bawah seksyen 15(1) ADB 1952. Hakim Mahkamah Tinggi 2 Kota Bharu telah membenarkan rayuan pihak pendakwaan lalu perayu diperintahkan untuk membela diri bagi pertuduhan tersebut di hadapan Tuan Majistret.

Setelah perbicaraan bagi kes pembelaan dilangsungkan di hadapan Tuan Majistret yang baru, perayu telah disabitkan atas pertuduhan yang dihadapi dan dijatuhkan hukuman denda RM 4000.00 jika gagal bayar penjara untuk tempoh 6 bulan akan dikenakan. Disamping itu perayu dikenakan perintah pengawasan dengan melapor diri di Balai Polis Bunut Susu, Pasir Mas untuk tempoh selama 2 tahun. Keputusan atas sabitan dan hukuman ini telah dirayu ke Mahkamah ini manakala hukuman yang dijatuhkan dirayu oleh pihak pendakwaan.

Setelah mendengar rayuan yang dikemukakan oleh kedua-dua pihak, Mahkamah Tinggi ini diperingkat rayuan telah mengekalkan keputusan yang dibuat Tuan Majistret yang bijaksana dengan menolak rayuan pihak perayu dan pihak pendakwaan tersebut.

Setelah tidak berpuas hati dengan keputusan tersebut pihak perayu telah mengemukakan pula rayuan ke Mahkamah Rayuan atas sabitan dan hukuman setelah mendapatkan kebenaran daripada Mahkamah Rayuan untuk berbuat demikian. Pihak pendakwaan pula tidak lagi merayu terhadap keputusan menolak rayuan terhadap hukuman. Kes Pembelaan [7] Dengan adanya keputusan Hakim Mahkamah Tinggi 2 Kota Bharu berkenaan peringkat akhir kes pendakwaan yang telah memanggil perayu untuk membela diri bagi pertuduhan yang dihadapi, maka dapatan Mahkamah Tinggi ini tidak lagi tertumpu kepada pembuktian kes secara prima facie oleh pihak pendakwaan kerana suatu Mahkamah yang mempunyai “concurrent jurisdiction” tidak boleh mengenepikan keputusan Mahkamah Tinggi 2 tersebut. Ini jelas dinyatakan melalui keputusan Mahkamah Rayuan di dalam nas Azmi Osman v PP & Anor Appeal [2015] 9 CLJ 845 yang menyatakan: “With respect, we are of the view that the learned HCJ2 had erred when he disturbed the findings of the earlier HCJ1 who had ordered the accused to enter his defence to all the four charges, on appeal. The dominant issue that ought to guide the HCJ2’s mind in dealing with a situation that has now become this preliminary issue must of necessity be the fact that when the HCJ1 made that 5 decision for the defence to be called, the latter was carrying out his appellate jurisdiction. Granted that the High Court jurisdiction is coordinate among its judges, inherent in that concept is the fact that a High Court Judge cannot overrule another High Court Judge who had made a decision at some crucial stage of proceedings in the same case. In the context of this appeal before us, the HCJ1 had ordered the accused’s defence to be called to answer to the four charges levelled against him. The jurisdiction to correct that purported error, said by the HCJ2 as having been committed by the HCJ1, lies with the Court of Appeal, should there be an appeal against the decision of the HCJ2. In other words, as much as the High Court Judge’s decision does not bind his brother or sister judge on the High Court bench, by the same token, neither does it lie with his brother or sister judge of the High Court to overturn his decision in the same case. In a situation now prevailing, the role of the HCJ2 is only limited to see whether the defence evidence as led has succeeded in creating a reasonable doubt in the prima facie case as found by the HCJ1 on appeal by the prosecution. With respect, this must be the preferred position as to what the proper approach ought to be, as was employed by the Court of Appeal in Sulaiman’s case (supra). Coordinate jurisdiction connotes parity and as such, it does not admit nor permit mutual overriding or overruling each other’s decision. Only a higher appeal court can disturb or vary or affirm a High Court’s decision.” (emphasis added)

Dengan keputusan Hakim Mahkamah Tinggi 2 Kota Bharu tersebut bermakna kes prima facie telah berjaya dibuktikan bagi pertuduhan tersebut dan tugas Mahkamah Tinggi ini adalah hanya untuk menilai samada kes pembelaan yang dibentangkan telah berjaya menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes Pendakwaan.

Keadaan yang berlaku di dalam kes ini adalah menyamai nas Fakhrrurazi Ismail v PP [2021] MLJU 1461 dalamana pada asalnya OKT di dalam kes tersebut telah dilepas dan dibebaskan oleh Mahkamah Majistret bagi satu pertuduhan di bawah seksyen 15(1) ADB. Keputusan ini dirayu oleh pihak pendakwaan dan Mahkamah Tinggi memerintahkan agar OKT dipanggil untuk membela diri. Di akhir kes pembelaan Tuan Majistret telah mendapati OKT bersalah dan disabitkan lalu OKT telah merayu terhadap sabitan dan hukuman.

Berikut adalah petikan daripada nas tersebut tentang isu yang relevan untuk rayuan di hadapan Mahkamah ini.

Whilst the above findings have more than adequately justified the disposal of this appeal by the accused, by way of its dismissal, I should also mention that some of the issues raised in this appeal were matters considered at the end of the prosecution case that had resulted in the finding of prima facie as previously affirmed by the High Court (on appeal against acquittal at that stage) that should strictly not be revisited in this appeal (other than in the context of evaluation of the entire evidence at the end of the trial given the evidence of the defence).

The evidence in the prosecution case has already been evaluated by the earlier High Court during the hearing of the appeal by the prosecution in respect of the Magistrate Court’s decision at the end of the prosecution case which reversed the decision of the Magistrate’s Court and ordered the accused to enter his defence. By the said decision of the High Court, a prima facie case was found to have been successfully proven, based on the evidence adduced by the prosecution, on the charge against the accused. As such, it is now not open to the accused to re-argue on such findings, such as on the issue of procedural non-compliance of arrest (nevertheless I have dealt with them as discussed above).

This is because the High Court has set aside and reversed the acquittal and instead determined that a prima facie case has been proved and the acquittal overturned. The duty of the trial court in that situation is to ascertain whether the 7 prosecution at the end of the entire case has proven its case beyond reasonable doubt, which is dependant on whether the accused, who bears the evidential burden, has succeeded in raising a reasonable doubt in the case of the prosecution (for which prima facie has been proved).

Bagi kes Pembelaan hanya perayu telah memberikan keterangan yang berkisar sepertimana berikut: a) Perayu menyatakan polis yang mengambil air kencing perayu adalah salah seorang polis yang menangkap perayu ketika ditahan di tepi jalan Yaakubiah Lundang berhadapan dengan masjid putih, yang mana namanya ialah Lans Koperal Khairul, dan bukannya Sarjan Abdul Karim. b) Seterusnya perayu menyatakan perayu ada menurunkan tandatangannya pada borang ujian pengesanan dadah (P3), tetapi perayu menafikan bahawa tandatangan pada botol air kencing (P2-a) tersebut merupakan milik perayu. c) Perayu turut menyatakan bahawa Lans Koperal Khairul ada menalipon Sarjan Ahmad untuk mengambil sampel air kencing perayu ketika itu. d) Perayu juga menyatakan bahawa selepas perayu menyerahkan sampel air kencingnya itu, tiada seorangpun pegawai polis yang berada di Pejabat Narkotik IPD Kota Bharu. Ketika itu hanya ada Lans Koperal Khairul, yang mana seterusnya telah membawa perayu ke lokap. Perayu mendakwa bahawa air botol kencingnya itu diletakkan di atas meja tanpa pengawasan sesiapapun. Keputusan Mahkamah Majistret [12] Tuan Majistret yang bijaksana dalam mensabitkan perayu telah mendapati bahawa pihak perayu telah gagal menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan. Keputusan Tuan Majistret di akhir kes pembelaan adalah berasaskan bahawa pihak pembelaan telah menghujahkan isu-isu yang sama sebagaimana telah ditolak oleh Mahkamah Tinggi 2 Kota Bharu bilamana Mahkamah tersebut memutuskan bahawa kes prima facie telah dibuktikan bagi pertuduhan di bawah seksyen 15(1) ADB terhadap perayu. Dengan adanya keputusan Mahkamah Tinggi 2 Kota Bharu tersebut maka Tuan Majistret tidak boleh menilai semula keterangan-keterangan yang telah diputuskan oleh Mahkamah Tinggi 2 Kota Bharu.

Tugasan Tuan Majistret dengan itu hanya untuk menilai samada pembelaan perayu telah berjaya menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan yang telah dibuktikan secara prima facie dan adalah menjadi dapatan Tuan Majistret bahawa pembelaan perayu adalah berbentuk bare denial dan afterthought semata dan telah ditolak. Prinsip Rayuan [14] Undang-Undang sedia ada telah memutuskan bahawa Mahkamah diperingkat rayuan tidak akan campurtangan untuk mengubah keputusan dari Mahkamah Rendah berhubung perkara-perkara yang menyentuh dapatan fakta Hakim Bicara kerana dapatan fakta tersebut adalah hasil dari penilaian dengan teliti terhadap keterangan saksi-saksi di hadapan Hakim Bicara yang membicarakan kes itu dan beliau yang mempunyai kelebihan “audio-visual” adalah dalam kedudukan yang terbaik untuk membuat penemuan fakta tersebut.

Dalam nas Lai Kim Hon & Ors v PP (1981) 1 MLJ 84, Mahkamah Persekutuan mengatakan: “The principle of law governing appeals in criminal cases on questions of fact is well established, in that the Appeal Court will not interfere unless the balance of evidence is grossly against the conviction especially upon a finding of a specific fact involving the evaluation of the evidence of a witness founded on the credibility of such witness. In the instant case the learned trial judge very carefully analysed all the available evidence before him and made specific finding of fact founded upon that which he believed to be the truth. He also drew certain inferences from facts specifically found. In this respect we may form our independent view but we should only do so where the fact upon which the inference was drawn was either unwarranted or manifestly against the weight of evidence. That was not the case here.”

Dalam otoriti Public Prosecutor v Wan Razali Kassim (1970) 2 MLJ 79 pula diputuskan: “An appellate court should be slow to interfere with the finding of fact by a lower court as an appellate court does not have the advantage of seeing and hearing the witnesses and therefore of assessing their credibility.”

Dalam kes Herchun Singh & Ors. v Public Prosecutor (1969) 2 MLJ 209, dinyatakan, antara lain: “This view of the trial judge as to the credibiity of a witness must be given proper weight and consideration. An appellate court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there are substantial and compelling reasons for disagreeing with the finding.” Analisa Pembelaan [18] Setelah meneliti keseluruhan nota keterangan yang terkandung di dalam Rekod Rayuan Tambahan 1, naratif sepertimana di dalam perenggan 11 (a) hingga (d) di atas tidak pernah dicadangkan kepada mana-mana saksi pendakwaan, manakala versi di para (b) pula hanyalah merupakan aferthought dan juga merupakan suatu penafian kosong semata-mata. Dalam ertikata lain, pembelaan yang dibangkitkan hanyalah bersifat “afterthought” dan “bare denial”.

Prinsip undang-undang berkenaan pembelaan yang bersifat “afterthought” dan “bare denial” telah jelas tentang pemakaiannya. Pembelaan sebegini tidak mempunyai apa-apa nilai dan tidak menggugat kes Pendakwaan. Merujuk kes klasik D.A. Duncan v PP [1980] 2 MLJ 195 (Supreme Court) para D-E yang memutuskan: “the defence was, in effect a simple denial of the evidence connecting the appellant with the four boxes. We cannot see any plausible ground for saying that the four boxes were not his. In the circumstances of the prosecution evidence, the High Court came in our view, to the correct conclusion that this denial did not cause a reasonable doubt on the prosecution case against the appellant.”

Manakala di dalam nas Hamidon bin Mat Yatim v PP [1995] 3 CLJ 724 @ 735 para A-C menyatakan: “..questions were not put to Rasul in the course of cross examination (AEG Carapiet v AY Derderian [1961] AIR Cal.359: Re Pitchi Muthu [1970] 2 MLJ 143, Wong Swee Chin v PP [1981] 1 MLJ 212 F; PP v Datuk Haji Harun bin Hj.Idris & Ors [1971] 1 MLJ 180 especially at p.194) and consequently, they can be dismissed as mere afterthoughts.”

Perayu Idres bin Ismail seharusnya membangkitkan versi cerita atau naratif pembelaannya seawal yang boleh yang mana ini sama sekali gagal dilakukannya. Hanya selepas beliau diperintahkan membela diri barulah versi ini dibangkitkan. Rujukan dibuat kepada kes Mahkamah Rayuan Megat Halim Megat Omar v. Public Prosecutor [2009] 1 CLJ 154 yang menyatakan seperti berikut: “Although in our criminal jurisprudence, there is no burden on an accused person of his innocence but merely for him to raise a reasonable doubt as to is guilt, it is trite that his defence should be put to the prosecution at an early stage during the prosecution case. Failure to do so may move the trial court to dismiss a particular line of defence as an afterthought, or a recent invention as happened in this case”.

Oleh demikian Mahkamah berpendapat bahawa adalah wajar dan tepat bagi versi naratif perayu ditolak sebagai sesuatu yang bersifat difikirkan kemudian (afterthought) dan rekaan semata-mata.

Adalah juga ingin ditegaskan bahawa perayu mempunyai evidential burden untuk membuktikan versi pembelaannya. Beban untuk membuktikan kewujudan dan peranan L/Kpl. Khairul di peringkat kes pembelaan “falls squarely” ke atasnya dan bukannya ke atas pihak Pendakwaan. Atas kehendak perayu Responden yang menginginkan Mahkamah mempercayai versi pembelaan maka sebagaimana di peruntukkan di bawah seksyen 103 Akta Keterangan 1950, beban pembuktian adalah terletak ke atas perayu.

Nas Balachandran v. PP [2005] 1 CLJ 85; [2005] 1 AMR 321 (di m.s. 338) menyatakan (Augustine Paul, JCA): “...A prima facie case is therefore one that is sufficient for the accused to be called upon to answer. This is turn means that the evidence adduced must be such that it can be overthrown only by evidence in rebuttal.”

Mahkamah ini merujuk kes Mahkamah Rayuan PP v Alfian (2011) 1 LNS 1731 yang menyatakan : “[72]...In PP V. Mohd Farid Mohd Sukis & Anor [2002] 8 CLJ 814 p. 844; [2002] 3 MLJ 401, at pp.429 to 430, Augustine Paul J (later FCJ) correctly sets out the law in these erudite terms: Generally, in a criminal trial, there is no burden on an accused to call witnesses (see Goh Ah Yew v.PP [1948] 1 LNS 13; [1949] MLJ 150; Abu Bakar v R [1963] 1 LNS 4; [1963] MLJ 288; Tan Foo Su v.PP [1967] 1 LNS 179; [1967] 2 MLJ 19). Thus, no adverse inference can be drawn against the defence for a failure to call witnesses. However, such an inference may be drawn where there is an onus on the accused to prove an issue (see Baharom v.PP[1960] 1 LNS 9; [1960] MLJ 249). An onus may be placed on the accused in certain instances by statutory presumptions. The legal burden is then on the accused to negate the presumed fact. In order to discharge the burden, there will be an onus on the defence to call material witnesses. (see Liew Siew & Anor v.PP[1969] 1 LNS 90; [1969] 2 MLJ 232). Failure to do so will warrant the drawing of an adverse inference. In this case a presumption of trafficking has been drawn against the first accused. The onus is in him to prove, on the balance of probabilities, that he was not trafficking in the drugs. An adverse inference would be drawn against him for failure to call material witnesses on this issue.

We categorically say that when there is an onus placed on the respondent to prove, on the balance of probabilities, that he was not trafficking in the dangerous drugs, and in order to discharge that burden the respondent has the onus of calling material witnesses like Ayub and Zul. And the failure to do so would entitle the court to draw an adverse inference against the respondent.”

Beban adalah terhadap perayu untuk memanggil mana-mana saksi bagi menyokong naratif pembelaan itu. Kegagalan pembelaan mengemukakan saksi tersebut telah mengakibatkan naratif pembelaan tiada sokongan dan gagal untuk “rebut” kes pendakwaan. Anggapan yang dicapai adalah bahawa perkara-perkara yang didakwa oleh perayu sebenarnya tidak berlaku sama sekali dan hanyalah rekaan semata-mata.

Oleh itu, memandangkan pihak pembelaan gagal untuk memanggil saksi-saksi yang relevan untuk menyokong kes pembelaan, ianya menunjukkan bahawa tiada keterangan yang dapat menyokong dan membantu pembelaan untuk menimbulkan sebarang keraguan dalam kes pendakwaan. Dengan itu jelaslah bahawa tiada keraguan yang munasabah berjaya ditimbulkan oleh pihak pembelaan terhadap kes pendakwaan. Hukuman [28] Bagi pertuduhan yang dikemukakan ke atas perayu hukuman yang boleh dijatuhkan adalah denda tidak melebihi lima ribu ringgit atau dikenakan penjara tidak melebihi dua tahun.

Adalah menjadi undang-undang yang matan Mahkamah diperingkat rayuan akan mengubah sesuatu bentuk hukuman hanya dalam keadaan dimana hukuman yang dijatuhkan adalah “manifestly excessive” atau “manifestly inadequate.”

Adalah menjadi dapatan Mahkamah ini hukuman yang berbentuk denda sebanyak RM 4000 yang dikenakan adalah wajar dan tidak perlu diakas. Tambahan lagi Tuan Majistret telah memilih untuk tidak mengenakan hukuman penjara ke atas perayu. Tuan Majistret juga telah mempertimbangkan faktor-faktor yang tepat dalam menjatuhkan hukuman iaitu: a) Mitigasi perayu b) Kepentingan awam c) Trend hukuman semasa. Keputusan [31] Adalah menjadi prinsip undang-undang yang jelas bahawa tanggungjawab Mahkamah diperingkat rayuan adalah sepertimana ditetapkan di dalam Sivalingam a/l Periasamy v Periasamy & Anor (1995) 3 MLJ 395 dalamana diputuskan: “It is trite law that an appellate court will not readily interfere with the findings of fact arrived at by the trial court to which the law entrusts the primary task of evaluation of evidence. However, the appellate court has a duty to intervene where a trial court has misdirected itself, that one may say that no reasonable court which had properly directed itself and asked the correct questions would have arrived at the same conclusion”

Mahkamah ini telah mengambilkira nas tersebut dan setelah mengambilkira dapatan Tuan Majistret yang bijaksana didapati tiada kekhilafan dari segi undang-undang dan fakta telah dilakukan. Dengan itu Mahkamah diperingkat rayuan memutuskan bahawa keputusan Tuan Majistret yang bijaksana mensabitkan kesalahan perayu di akhir kes pembelaan adalah selamat dan perlu dipelihara. Dengan itu rayuan pihak perayu adalah ditolak dengan keputusan Tuan Majistret yang bijaksana atas sabitan dan hukuman dikekalkan. Bertarikh: 28 Oktober 2025. AZMI BIN ABDULLAH HAKIM MAHKAMAH TINGGI MAHKAMAH TINGGI KOTA BHARU PEGUAM Peguam Perayu/Responden: Nik Saiful Adli bin Burhan @ Jaohari Tetuan Irmohizam Rosley & Nik Adli Peguambela & Peguamcara PT 361 Tingkat 1, Kompleks Niaga Melor, 16400 Kota Bharu, Kelantan. Timbalan Pendakwa Raya: Khairul Anuar bin Wahab Timbalan Pendakwa Raya Pejabat Pendakwaan Negeri Kelantan AG-3-03-06, Al-Waqah @ Tunjong, Tingkat 3, Bangunan H Elite Design 16010 Kota Bharu, Kelantan.