IEC POWER ENGINEERING SDN BHD v DANGA JED DEVELOPMENT MALAYSIA SDN BHD (dahulu dikenali sebagai Greenland Danga Bay Sdn Bhd) (JA-24C-3-02/2024)

Sebagai latar belakang ringkas, melalui surat tawaran bertarikh

30.6.2015 (Kontrak Lama), Defendan telah melantik CTMCC Engineering (M) Sdn Bhd (“CTMCC”) sebagai kontraktor utama bagi satu projek yang dikenali sebagai “Building and External Works For: Cadangan Pembangunan Perdagangan yang mengandungi: Parcel F1-A: Bangunan 46 Tingkat yang mengandungi:

2 menara pangsapuri perkhidmatan 33 dan 36 tingkat (388 unit)

(ii) 10 tingkat podium tempat letak kenderaan termasuk 2 tingkat ruang perniagaan dan 1 tingkat kemudahan rekreasi; Parcel F1-B: Bangunan 52 tingkat yang terdiri daripada;

3 menara pangsapuri perkhidmatan 41, 41 dan 43 tingkat (695 unit).

(ii) 9 tingkat Podium tempat letak kenderaan termasuk 2 tingkat ruang perniagaan dan 1 tingkat kemudahan rekreasi; Parcel F1-C: Bangunan 45 tingkat yang terdiri daripada;

3 menara pangsapuri perkhidmatan 33, 35 dan 37 tingkat (592 unit)

(ii) 8 tingkat Podium tempat letak kenderaan termasuk 2 tingkat ruang perniagaan dan 1 tingkat kemudahan rekreasi; di atas lot 23996 (Parcel F1-A), Lot PTB 23997 (Parcel F1-B), Lot PTB 23998 (Parcel F1-C), Persiaran Abu Bakar Sultan, Mukim Bandar, Daerah Johor Bahru, Johor Darul Takzim For Danga Jed Development Malaysia Sdn Bhd” (Projek).

Melalui Borang Perjanjian bertarikh 1.10.2018 dan Surat Award bertarikh 13.10.2018 (subkontrak), CTMCC melantik EIC sebagai subkontraktornya bagi reka bentuk, pembekalan, penghantaran, pemasangan, kerja “boring” untuk pembukaan, pengujian dan pentauliahan kerja-kerja pemasangan elektrik dan ELV bagi projek tersebut (kerja-kerja). Jumlah subkontrak ialah RM15,200,000.00.

Kedua-dua CTMCC dan Defendan kemudiannya telah memasuki kontrak lain untuk Projek tersebut melalui Perjanjian Pembinaan bertarikh 22.11.2019 (Perjanjian Pembinaan) untuk menyemak dan/atau mengurangkan skop kerja CTMCC (Kerja-kerja Kontrak Induk) bagi Projek tersebut (Kontrak Induk). Kontrak Induk tersebut merangkumi, antara lain, Perjanjian Pembinaan tersebut, Perjanjian dan Syarat-syarat Kontrak PAM 2006 (Dengan Kuantiti) (“Agreement and Conditions of PAM Contract 2006 (With Quantities)” (Syarat-syarat Kontrak). Pihak-pihak bersetuju bahawa kontrak asal bertarikh 30.6.2015 akan ditamatkan secara bersama.

Akibat penamatan tersebut, Defendan dan CTMCC perlu memuktamadkan akaun akhir bagi kerja-kerja yang telah dilaksanakan oleh CTMCC di bawah kontrak asal bagi menentukan sama ada terdapat wang yang perlu dibayar, dan jika ada, jumlah dan pihak yang bertanggungjawab membayar setelah mengambil kira semua bayaran terdahulu dan set-off. Namun sehingga kini, akaun akhir tersebut masih belum dimuktamadkan.

Disebabkan pertikaian pembayaran antara Plaintif dan CTMCC, Plaintif telah memulakan prosiding adjudikasi di bawah Akta Pembayaran dan Adjudikasi Industri Pembinaan 2012 (CIPAA) terhadap CTMCC bagi menuntut bayaran tertunggak.

Pada 20.10.2021, adjudikator (Sir Isaac Sunder Rajan Packianathan) telah memutuskan supaya Plaintif diberikan jumlah adjudikasi sebanyak RM3,086,580.89 (“jumlah adjudikasi”), berserta faedah sebanyak 5% setahun ke atas jumlah tertunggak sijil-sijil bayaran interim no.8 hingga 12 dari tarikh tamat sijil sehingga 20/10/2021, serta kos adjudikasi sebanyak RM91,117.90.

Pada 11.11.2021, plaintif melalui peguamcara telah mengemukakan surat kepada CTMCC menuntut bayaran bagi jumlah menurut keputusan adjudikasi. Walaubagaimanapun, CTMCC gagal, abai atau enggan membayar jumlah menurut keputusan adjudikasi.

Seterusnya 07.12.2023 Plaintif melalui Peguamcaranya mengemukakan Notis menurut seksyen 30 CIPAA 2012 kepada Prinsipal (Defendan) yang meminta pembayaran terus (“direct payment”) jumlah menurut keputusan adjudikasi. Pada 20/12/2023, Defendan menjawab dengan mengatakan bahawa tiada sebarang wang yang perlu dibayar oleh Defendan kepada CTMCC, tiada jumlah “due or payable” daripada Prinsipal kepada Kontraktor Utama pada masa notis dikemukakan dan oleh itu tiada asas bagi Plaintif untuk menggunakan seksyen 30 CIPAA 2012. Di samping itu, Kontraktor Utama telah berada dalam keadaan penggulungan oleh sebab Hutang.

Disebabkan sehingga ke hari ini tiada bayaran diterima daripada Defendan dan oleh itu Plaintif memulakan tindakan ini terhadap Defendan untuk mendapatkan bayaran terus daripada Defendan.

Pendengaran Saman Pemula di Mahkamah ini mendapati permohonan Plaintif tidak berasas dan syarat mandatori Seksyen 30(5) CIPAA 2012 tidak dipenuhi kerana tiada amaun “due or payable” daripada Defendan kepada CTMCC pada ketika notis diberikan dan seterusnya menolak Saman Pemula Plaintif. Plaintif tidak berpuashati dan telah memfailkan Notis Rayuan ke Mahkamah Rayuan pada 11.11.2025 terhadap keseluruhan Keputusan Mahkamah ini pada 23.10.2025.

Pihak Terlibat adalah Prinsipal (Defendan) telah melantik CTMCC sebagai Kontraktor Utama projek. CTMCC seterusnya melantik Plaintif sebagai subkontraktor untuk sebahagian kerja di tapak projek tersebut. Suatu adjudikasi CIPAA telah dijalankan di antara Plaintif (sebagai pihak menuntut) dan CTMCC (sebagai responden adjudikasi). Hasilnya, adjudikator memutuskan bagi pihak Plaintif dan memerintahkan CTMCC membayar sejumlah wang kepada Plaintif. CTMCC bagaimanapun enggan membayar.

Plaintif kemudian membuat permohonan bayaran terus kepada Defendan di bawah Seksyen 30 CIPAA 2012 melalui notis bertulis. Pada masa notis itu diserahkan, CTMCC telah berada dalam penggulungan dan tidak mempunyai wang untuk dibayar kepada Plaintif malah Defendan mendakwa Kontraktor Utama berhutang wang kepadanya (contohnya tuntutan ganti rugi cair akibat pembatalan kontrak). Defendan menolak permohonan Plaintif dengan alasan tiada sebarang jumlah yang “due or payable”’ kepada Kontraktor Utama pada masa itu, dan membuat hujah bahawa Seksyen 30(5) CIPAA 2012 adalah syarat mandatori untuk membenarkan bayaran terus

Saya mendapati terdapat tiga (03) Isu utama yang perlu diputuskan iaitu:

sama ada Plaintif telah memenuhi syarat mandatori Seksyen 30(5) CIPAA 2012, iaitu memastikan terdapat wang yang “due or payable” oleh Defendan kepada CTMCC pada masa notis bayaran terus dibuat.

(ii) implikasi status penggulungan CTMCC terhadap peruntukan bayaran terus di bawah Seksyen 30 CIPAA 2012 serta kedudukan relatif Plaintif berbanding pemiutang tidak bercagar lain dalam kes permohonan bayaran terus ini; dan

(iii) isu beban bukti dan pertikaian ‘bona fide’ di antara prinsipal dan kontraktor utama, khususnya sama ada pertikaian yang ditimbulkan oleh Defendan telah dibuktikan secara kukuh sehingga menafikan adanya amaun “due or payable”. APLIKASI UNDANG-UNDANG

Dalam kes Cabnet Systems (M) Sdn Bhd v Dekad Kaliber Sdn Bhd & Anor [2020] 1 LNS 187, Mahkamah memutuskan bahawa Plaintif mesti membuktikan empat syarat di bawah s.30 CIPAA 2012, iaitu:

pihak yang kalah dalam adjudikasi gagal membayar jumlah adjudikasi;

Plaintif telah membuat permintaan kepada prinsipal untuk bayaran terus;

terdapat wang yang “due or payable” (terhutang atau perlu dibayar) oleh prinsipal kepada pihak kalah pada masa permintaan diterima; dan

prinsipal gagal mematuhi permintaan itu dengan tidak membuat bayaran terus.

Seperti yang dinyatakan terdahulu, kontrak asal tahun 2015 antara Defendan dan CTMCC telah ditamatkan pada

11.09.2020, dan pihak-pihak masih memuktamadkan akaun akhir. Mahkamah bersetuju bahawa pada masa permintaan Plaintif diterima, belum ada wang yang “due or payable” daripada Defendan kepada CTMCC.

Jumlah wang yang tertunggak dan kena dibayar oleh Defendan kepada CTMCC adalah dipertikaikan oleh Defendan melalui affidavit jawapannya di para 15 sehingga para 28 adalah pertikaian “bona fide” yang tertakluk kepada suatu keputusan muktamad sama ada melalui arbitration atau tindakan sivil di Mahkamah.

Dalam kes Chong Lek Engineering Works Sdn Bhd v PFCE Integrated Plant & Project Sdn Bhd [2020] 1 LNS 2251, Yang Arif Wong Kian Kheong J menjelaskan bahawa istilah “payable” lebih luas daripada “due”, dan bahawa hutang mesti wujud (“accrued”) sebelum ia dianggap “due or payable”.

Dalam kes Glocal Tech Engineering Sdn Bhd v Panzana Enterprise Sdn Bhd [2021] 1 LNS 429, Yang Arif Aliza Sulaiman J memutuskan bahawa peruntukan s.30(5) CIPAA 2012 bersifat mandatori iaitu pemohon hanya boleh memohon bayaran terus jika terdapat wang yang benar-benar “due or payable” oleh prinsipal kepada pihak kalah pada masa permintaan dibuat. Beban pembuktian kemudian berpindah kepada prinsipal untuk menunjukkan bahawa tiada wang yang sedemikian wujud.

Oleh kerana tiada wang yang “due or payable” daripada Defendan kepada CTMCC, jelas bahawa Plaintif gagal memenuhi salah satu syarat utama di bawah s.30 CIPAA 2012. Tambahan pula dalam keadaan dimana CTMCC masih dalam status digulungkan, Tuntutan Plaintif adalah terjumlah kepada satu percubaan untuk mendapatkan wang terhutang daripada CTMCC kepada Plaintif terlebih dahulu daripada pemiutang-pemiutang yang tidak bercagar yang lain. Kuasa untuk membenarkan bayaran terus di bawah s.30 CIPAA 2012 hendaklah digunakan dengan penuh berhati-hati, dan hanya apabila syarat-syarat mandatori dalam seksyen tersebut telah dipenuhi sepenuhnya.

Mahkamah juga merujuk kepada kes yang lebih kurang sama faktanya dengan kes ini iaitu di dalam kes Mahkamah Rayuan, JDI BUILTECH (M) SDN BHD v DANGA JED DEV MSIA [2024] 4 MLJ 29 yang telah dirujuk juga oleh Peguamcara Defendan dalam kes ini dan mengguna pakai para 97 dan 134; “[97] we are of the considered opinion that the remedy of direct payment does not dispense with the need for proof by the subcontractor of money due or payable by the principal to the main contractor, especially in a case like this where the main contract had been terminated and the parties to the dispute over the main contract, have prima facie a bona fide dispute that can only be resolved in a litigation or arbitration”. [Penekanan ditambah]

Ini bermaksud remedi bayaran terus (“direct payment”) tidak menyingkirkan keperluan bagi subkontraktor untuk membuktikan bahawa terdapat wang yang masih terhutang atau perlu dibayar oleh prinsipal kepada kontraktor utama, khususnya dalam kes seperti ini di mana kontrak utama telah ditamatkan dan pihak-pihak yang terlibat dalam pertikaian berhubung kontrak utama mempunyai pertikaian “bona fide” (secara jujur dan berasas) secara “prima facie” yang hanya boleh diselesaikan melalui proses litigasi atau timbang tara. Mahkamah menggunapakai prinsip yang sama yang diputuskan dalam Kes JDI BUILTECH (M) SDN BHD (supra) dalam kes ini.

Penghakiman tersebut menyatakan lagi: [134] for all the above reasons given, we are unable to see how the high court had erred in its decision to dismiss the s.30 of the CIPAA application of the appellant. we found no merits in the appeal as overall, the appellant had not discharged its legal burden on the balance of probabilities to prove that there is money due or payable by the respondent to its main contractor or CTMCC which money if conclusively determined, could be the subject matter of a direct payment order to the appellant as the subcontractor. [Penekanan ditambah]

Dengan menggunakan prinsip ini, memandangkan secara keseluruhannya Plaintif gagal menunaikan beban undang-undang atas imbangan kebarangkalian untuk membuktikan bahawa terdapat wang yang masih terhutang atau perlu dibayar oleh Defendan kepada kontraktor utama (CTMCC), dan bahawa wang tersebut, jika dapat ditentukan secara muktamad, boleh menjadi subjekkepada perintah bayaran terus (“direct payment order’) kepada Perayu sebagai subkontraktor.

Berdasarkan kes di Mahkamah Rayuan bahawa dalam kes

terdapatnya “bona fide” “dispute” antara Prinsipal (Defendan) dan kontraktor Utama (CTMCC);

Prinsipal telah melepaskan beban pembuktian untuk membuktikan bahawa tiada jumlah yang harus dibayar oleh prinsipal kepada kontraktor utama;

Maka tiada bayaran langsung yang harus dibuat oleh Prinsipal (Defendan) kepada sub-kontraktor (Plaintif) yang dilantik oleh kontraktor utama iaitu CTMCC dalam kes JDI dan juga Plaintif dalam tindakan ini. BAYARAN TERUS DI BAWAH SEKSYEN 30 CIPAA 2012 25. Seksyen 30 CIPAA 2012 memperuntukkan seperti berikut: Bayaran Terus daripada Prinsipal S.30(1) Jika pihak terhadap siapa keputusan adjudikasi dibuat gagal membayar jumlah adjudikasi, pihak yang memperoleh keputusan adjudikasi itu boleh membuat permintaan bertulis untuk bayaran terus daripada prinsipal kepada pihak yang kalah tersebut.

Setelah menerima permintaan bertulis itu, prinsipal hendaklah menyerahkan notis bertulis kepada pihak yang kalah supaya menunjukkan bukti pembayaran, dan menyatakan bahawa bayaran terus akan dibuat selepas 10 hari bekerja daripada tarikh notis diserahkan.

Sekiranya tiada bukti pembayaran diberikan dalam tempoh tersebut, prinsipal hendaklah membayar jumlah adjudikasi terus kepada pihak yang berjaya dalam adjudikasi.

Prinsipal boleh menuntut semula jumlah yang dibayar di bawah subseksyen (3) sebagai hutang atau menolak jumlah itu (set-off) daripada mana-mana wang yang masih perlu dibayar oleh prinsipal kepada pihak yang kalah.

Seksyen ini hanya boleh digunakan jika terdapat wang yang masih terhutang atau perlu dibayar oleh prinsipal kepada pihak yang kalah pada masa permintaan bertulis diterima. ANALISA DAN DAPATAN MAHKAMAH Isu (i) sama ada Plaintif telah memenuhi syarat mandatori Seksyen 30(5) CIPAA 2012, iaitu memastikan terdapat wang yang “due or payable” oleh Defendan kepada CTMCC pada masa notis bayaran terus dibuat.

Syarat Mandatori Seksyen 30(5) dimana Seksyen 30 CIPAA 2012 memperuntukkan mekanisme bayaran terus oleh prinsipal kepada subkontraktor jika kontraktor utama tidak membayar adjudikasi. Namun, seksyen 30(5) menetapkan bahawa mekanisme itu hanya boleh diaktifkan jika, pada masa notis permohonan diterima oleh prinsipal, terdapat wang yang “due or payable” oleh prinsipal kepada pihak yang gagal bayar adjudikasi (Kontraktor Utama).

Dengan kata lain, mesti wujud liabiliti prinsipal kepada kontraktor utama pada ketika itu. Mahkamah Persekutuan dan Mahkamah Rayuan terkini menegaskan bahawa Seksyen 30(5) adalah “asas dan dasar” kepada keseluruhan subseksyen bayaran terus.

Dalam kes JDI Builtech (M) Sdn Bhd lwn Danga Jed Development Malaysia Sdn Bhd [2024] 4 MLJ 29, Mahkamah Rayuan dengan jelas menyatakan bahawa pemohon bayaran terus perlu membuktikan kewujudan amaun terhutang oleh prinsipal kepada kontraktor utama sebelum mana-mana tiada jumlah “due or payable” yang wujud, hak subkontraktor untuk bayaran terus tidak dapat dijalankan.

Kegagalan Plaintif Memenuhi Syarat Seksyen 30(5) CIPAA

2012.

Dalam hal kes ini, tidak timbul sebarang tuntutan bayaran dari kontraktor utama kepada Defendan yang telah disahkan atau pasti pada masa notis diberikan. Defendan mendakwa terdapat jumlah tuntutan gantirugi daripada CTMCC (sebagai pihak yang menuntut) berjumlah anggaran RM41.4 juta akibat pembatalan kontrak. Namun Defendan tidak membuktikan tuntutan tersebut secara formal dan tiada penyata akhir, sijil pembatalan kos, atau sebarang penghakiman menentukannya. Sebaliknya, CTMCC sendiri tidak menuntut jumlah tersebut di mahkamah. Dalam situasi ini, Plaintif tidak dapat mengemukakan sebarang bukti bahawa Defendan mempunyai liabiliti itu kepada CTMCC. Tanpa bukti kewujudan hutang kontraktor utama kepada prinsipal, syarat mandatori Seksyen 30(5) adalah tidak dipenuhi dan sekaligus, permohonan bayaran terus Plaintif menjadi tidak berasas secara undang-undang.

Beban Pembuktian “Due or Payable”

Berdasarkan keputusan kes JDI Builtech, apabila subkontraktor mengemukakan permohonan, beban awalnya ialah menunjukkan bahawa semestinya ada wang terhutang oleh prinsipal kepada kontraktor utama. Setelah itu, prinsipal boleh menjawab semula kepada isu tersebut. Mahkamah Rayuan dalam kes JDI Builtech menegaskan secara khusus bahawa membuktikan amaun “due or payable” adalah tanggungjawab awal subkontraktor

Begitu juga dalam kes Kinu Sdn Bhd v Kerajaan Malaysia (JKR) [2025] MLJU 1708, Mahkamah Rayuan menegaskan pengalih beban bukti iaitu subkontraktor hanya perlu membuktikan, pada kadar kemungkinan besar, bahawa ada amaun berkenaan, prinsipal kemudian perlu mengemukakan bukti bertulis jika mendakwa tiada hutang yang perlu dibayar Dalam kes Kinu itu, kekurangan bukti oleh prinsipal (tidak mengeluarkan sijil kos penamatan, dsb.) membawa kepada kesimpulan bahawa wang yang diperoleh (jaminan prestasi) sebenarnya harus dibayar kepada kontraktor utama kerana tiada hak untuk ditahan.

Mahkamah ini mengambil maklum akan prinsip yang diputuskan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Kinu Sdn Bhd v Kerajaan Malaysia (JKR) (supra) di mana istilah ‘due or payable’ tidak memerlukan amaun tersebut disahkan melalui sijil atau penentuan muktamad, memadai jika wujud hak kontraktor utama terhadap prinsipal pada masa notis s.30 CIPAA 2012 dikemukakan. Walau bagaimanapun, dalam kes ini, tidak seperti dalam kes Kinu, Plaintif didalam kes ini gagal menunjukkan sebarang asas hak sedemikian. Tiada dokumen, sijil, tuntutan atau pengesahan bahawa CTMCC mempunyai sebarang hak pembayaran terhadap Defendan pada masa notis diberikan.

Sebaliknya, Defendan melalui afidavit-afidavitnya membuktikan bahawa kontrak utama telah ditamatkan, akaun akhir belum dimuktamadkan, dan wujud pertikaian “bona fide” yang hanya boleh diselesaikan melalui litigasi atau timbang tara. Maka, beban pembuktian awal di bawah Seksyen 30(5) CIPAA 2012 tidak pernah dipenuhi oleh Plaintif dan beban tersebut tidak berpindah kepada Defendan sebagaimana prinsip dalam Kinu.

Mahkamah mendapati bahawa prinsip Kinu sebenarnya menguatkan kes Defendan, iaitu bahawa mekanisme bayaran terus tidak boleh diaktifkan tanpa kewujudan amaun “due or payable”’. Oleh itu, syarat threshold Seksyen 30(5) CIPAA 2012 tidak dipenuhi dan permohonan Plaintif tidak mempunyai asas di sisi undang-undang. Isu (ii) implikasi status penggulungan CTMCC terhadap peruntukan bayaran terus di bawah Seksyen 30 CIPAA 2012 serta kedudukan relatif Plaintif berbanding pemiutang tidak bercagar lain dalam kes permohonan bayaran terus ini Status CTMCC dalam Penggulungan

CTMCC telah digulungkan semasa prosiding ini, menimbulkan persoalan tambahan tentang hubungannya dengan kes ini dan hak-creditor. Pertamanya, berdasarkan keputusan Mahkamah Persekutuan dalam CT Indah Construction Sdn Bhd lwn BHL Gemilang Sdn Bhd [2020] 1 CLJ 75, Seksyen 30 CIPAA 2012 membabitkan suatu liabiliti mandatori berasingan ke atas prinsipal yang tidak terjejas oleh status insolvensi kontraktor utama.

Mahkamah Persekutuan telah menegaskan bahawa walaupun kontraktor utama dalam penggulungan, prinsipal tetap wajib membayar subkontraktor apabila syarat tercapai. Bayaran dari prinsipal itu bukanlah bayaran daripada aset kontraktor utama, tetapi menjadi hutang yang perlu dituntut balik oleh prinsipal daripada kontraktor utama melalui subseksyen 30(4) CIPAA

2012.

Oleh itu, hujahan bahawa bayaran terus kepada subkontraktor menjadikan plaintif “lebih layak” daripada pemiutang tidak bercagar Kontraktor Utama tidak tepat menurut prinsip CIPAA

Malah, pindaan ekonomi (sekuriti) pembayaran dalam penggulungan tidak ditindas oleh Seksyen 30 CIPAA 2012. Prinsip ini mengekalkan asas “pari-passu” iaitu sebarang lebihan yang dibayar kepada subkontraktor akan dituntut semula oleh prinsipal sebagai hutang daripada kontraktor utama.

Namun demikian, dalam kes kita ini tiada wang yang didakwa “terhutang” kepada kontraktor utama menurut rekod pada masa notis dikeluarkan. Oleh itu, isu penggulungan ini lebih relevan pada konteks sama ada terdapat wang sedia ada untuk didapatkan. Memetik kes CT Indah, Mahkamah Rayuan menyatakan bahawa Pembayaran Terus di bawah Seksyen 30 CIPAA 2012 tidak menyalahi undang-undang kebankrapan dan ia dianggap sebagai liabiliti baru atas prinsipal, bukannya pengagihan aset kontraktor utama.

Sejak itu tiada prinsip baru yang membatalkan kedudukan ini. Oleh itu, dari aspek prinsip kebankrapan, tidak ada halangan tambahan kepada Plaintif, melainkan ia terlebih dulu memenuhi syarat s30(5) CIPAA 2012. Di sini, hakikat CTMCC digulungkan ianya mengekalkan lagi kesukaran Plaintif dan oleh kerana tiada jumlah yang terhutang wujud kerana kontrak telah dihentikan, maka bayaran terus tidak boleh diperintahkan, tanpa mengira status pembayaran kepada pemiutang lain. Isu (iii) isu beban bukti dan pertikaian ‘bona fide’ di antara prinsipal dan kontraktor utama, khususnya sama ada pertikaian yang ditimbulkan oleh Defendan telah dibuktikan secara kukuh sehingga menafikan adanya amaun “due or payable”. Pertikaian Bona Fide dan Notis Suku 30(2) CIPAA 2012

Defendan cuba mempertahankan bahawa wujud pertikaian bersifat “bona fide” (sebenar) antara Defendan dan CTMCC, dengan menyenaraikan pelbagai tuntutan gantirugi dan penahankan bahawa kontrak berakhir sebelum Plaintif mengemukakan notis. Mahkamah mendapati pertikaian sedemikian tidak dibuktikan dengan bukti konkrit. Penting dinyatakan bahawa Mahkamah tidak mensyaratkan ketiadaan sebarang pertikaian dan apa yang diperlukan ialah bukti justifikasi kewujudan amaun tertunggak. Dalam kes Kinu, Mahkamah menyebut bahawa jika prinsipal menyatakan wujudnya pertikaian, ia mestilah disokong dokumen yang teliti, termasuk notis formal di bawah Seksyen 30(2) CIPAA 2012 dan pengiraan kos. Kegagalan Defendan untuk mengeluarkan notis apa-apa atau sijil sokongan bermakna pertikaian tersebut tidak dimuktamad, justeru tidak boleh digunakan untuk menolak kewujudan amaun “due or payable”.

Walaupun Defendan telah mengemukakan alasan bahawa wujud pertikaian “bona fide” antara Defendan dan CTMCC, Mahkamah mendapati bahawa isu pertikaian bona fide itu sendiri bukanlah asas untuk menolak permohonan ini. Prinsip undang-undang yang ditetapkan dalam kes JDI Builtech dan disokong oleh keputusan Mahkamah Rayuan dalam Kinu adalah jelas iaitu kewujudan pertikaian tidak menutup pintu kepada mekanisme bayaran terus di bawah s.30 CIPAA 2012.

Namun, beban pertama terletak kepada Plaintif untuk menunjukkan bahawa, pada masa notis s.30 CIPAA 2012 dikemukakan, terdapat amaun yang ‘due or payable’ daripada Defendan kepada CTMCC. Beban ini adalah prasyarat (“threshold requirement”) kepada keseluruhan s.30 CIPAA 2012.

Dalam kes ini, Plaintif gagal menunjukkan sebarang asas hak kewangan yang wujud antara Defendan dan CTMCC iaitu tiada sijil bayaran, tiada pengesahan interim, tiada akaun akhir, dan kontrak utama telah pun ditamatkan. Maka, tiada asas bagi Mahkamah membuat dapatan bahawa wujud amaun yang” due or payable”. Oleh itu, Mahkamah tidak perlu memutuskan sama ada pertikaian “bona fide” yang didakwa Defendan itu dibuktikan secara memuaskan atau tidak. Kegagalan Plaintif melepasi syarat s.30(5) CIPAA 2012 itu sendiri sudah mencukupi untuk menolak permohonan ini terhutang daripada CTMCC kepada Plaintif terlebih dahulu daripada pemiutang-pemiutang yang tidak bercagar yang lain.

Berdasarkan keadaan di atas dan penghakiman perundangan yang ditetapkan, Plaintif gagal memenuhi syarat asas Seksyen 30(5) CIPAA 2012. Hakikatnya tidak wujud jumlah wang yang “due or payable” oleh Defendan kepada Kontraktor Utama pada ketika notis Plaintif dikemukakan. Oleh sebab itu, mahkamah berpendirian bahawa subseksyen 30(5) CIPAA 2012 tidak dipenuhi, dan keseluruhan mekanisme bayaran terus (Seksyen 30) tidak boleh digunakan didalam kes ini.

Tiada faktor lain ( termasuk penggulungan Kontraktor Utama ) yang menukar keputusannya malah Seksyen 30 CIPAA 2012 tidak membenarkan pihak subkontraktor “mendahului /memotong” ke hadapan pemiutang lain melainkan syarat asas itu dipenuhi. S.30(5) CIPAA2012 adalah syarat mandatori. Tanpa pematuhan syarat tersebut, mahkamah tidak boleh mengarahkan bayaran terus kepada subkontraktor. Oleh itu permohonan bayaran terus Plaintif tidak boleh diteruskan. Permohonan Plaintif dalam Lampiran 1 ditolak dengan kos RM5000.00 dibayar oleh Plaintif kepada Defendan. Namun dengan keputusan ini ianya tidak menghalang Plaintif untuk menuntut hutang daripada CTMCC dengan menggunakan saluran undang-undang yang lain. BERTARIKH: 8 DISEMBER 2025 t.t MANIRA BINTI MOHD NOR PESURUHJAYA KEHAKIMAN MAHKAMAH TINGGI SIVIL 4 JOHOR BAHRU Peguam Bagi Pihak Pemohon Bryan Ho Jian You bersama Kimberly Ng Wenn Mei Tetuan Ho Partnership Petaling Jaya Peguam Bagi Pihak Responden Tang Kian Khuang bersama Chew Chun Wei Tetuan Han & Partners Kuala Lumpur