Ifi Izwan Bin Zainal Abidin v Pendakwa Raya (WA-42S-2-02/2022)

Preamble

Mengikut keterangan SP1/Pengadu, pada masa kejadian, OKT-2 telah masuk ke dalam keretanya melalui pintu belakang penumpang sebelah kanan dan terus mengacukan sebilah pisau terhadapnya. OKT-1 pula telah menahan pintu pemandu, menyebabkan SP1 tidak dapat keluar dari kereta tersebut. SP1 menjelaskan bahawa beliau terpaksa menyerahkan rantai lehernya akibat ketakutan setelah diancam oleh OKT-2 dengan pisau. Berdasarkan keterangan SP1, beliau juga dapat mengecam OKT-1 dan OKT-2 ketika kejadian tersebut kerana keadaan di dalam keretanya adalah tidak gelap. Tambahan pula, kejadian rompakan tersebut berlaku dalam tempoh agak lama iaitu dalam tempoh 20 minit. Mahkamah mendapati selain daripada itu, terdapat komunikasi (bincang-membincang) yang berlaku secara langsung di antara mereka. Kedua-dua OKT juga tidak memakai pelitup muka ketika melakukan rompakan tersebut sekaligus mengupayakan SP1 mengecam kedua-dua mereka semasa kawad cam dan memenifestasikan pengecaman tersebut di dalam Mahkamah bicara melalui “dock identification”. [30] Mahkamah ini juga bersependapat dengan HMS bahawa SP1/Pengadu adalah seorang saksi yang “reliable” dan kredibel. Beliau adalah saksi mata yang berada di tempat kejadian dan mengalami sendiri situasi tegang ini selama 20 minit. Tidak ada sebab untuk Mahkamah ini untuk tidak mempercayai beliau. Justeru, keterangan beliau di atas boleh bertegak dengan sendirinya tanpa perlunya keterangan sokongan. [31] Namun demikian terdapat beberapa keterangan-keterangan sokongan telah berjaya dikemukakan oleh pihak Pendakwaan. [32] Keterangan sokongan pertama ialah keterangan penimbulan cap jari yang telah berjaya dilakukan oleh Polis di atas permukaan kereta SP1 (Pengadu). Kesan cap jari tersebut telah dianalisis dan SP6 telah berjaya membuat padanan cap jari dari database dan mengesahkan bahawa cap jari bertanda “D” yang dijumpai di permukaan kereta SP1 adalah sepadan dengan cap jari OKT-1 (“Ekshibit P17”). [33] Keterangan sokongan seterusnya adalah keupayaan Pengadu mengecam kedua-dua Tertuduh di mana selain daripada berupaya mengecam kedua-dua Tertuduh di kandang Tertuduh, SP1/Pengadu telah berjaya mengecam Tertuduh-Tertuduh secara positif semasa sessi kawad cam. (Lihat Borang Kawad Cam yang disediakan oleh SP3 seperti di Ekshibit P10). Selain daripada itu, SP1/Pengadu berupaya mengecam gambar rantai emas miliknya itu apabila ditunjukkan oleh SP9 kepadanya seperti di Ekshibit P6 (1) dan (2). [34] Fakta-fakta yang telah terbukti (established facts) juga dengan sendirinya merupakan satu keterangan sokongan terhadap kes ini. (Established facts speak more eloquently than words) [35] Keterangan sokongan lain ialah penemuan pakaian-pakaian yang ditemui oleh pihak Polis hasil dari pandu arah OKT-1 dan rampasan pisau (P8) yang digunakan di dalam kejadian dari OKT-2 yang telah memandu arah pasukan Polis ke rumahnya membuktikan SP1/Pengadu tidak mereka-reka cerita sebaliknya mengesahkan naratif kes ini. [36] Dari keterangan-keterangan yang dinyatakan di atas, Mahkamah bersetuju dengan dapatan HMS bahawa pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan elemen pertama pertuduhan di dalam kes ini. Elemen Kedua: Jumlah orang yang bersama-sama melakukan rompakan tersebut hendaklah sekurang-kurangnya 2 orang. [37] SP1/Pengadu di dalam keterangannya telah menerangkan bahawa terdapat 2 orang yang terlibat iaitu OKT-1 dan OKT-2 sebagai penjenayah-penjenayah yang telah merompak rantai lehernya dan SP1/Pengadu dapat mengecamnya. SP1/Pengadu juga telah mengesahkan bahawa OKT-1 dan OKT-2 telah bekerjasama bersama-sama di dalam melakukan rompakan ke atasnya. SP1/Pengadu telah menjelaskan setiap perbuatan OKT-1 dan OKT- 2 dengan terperinci. Berdasarkan keterangan dan pengecaman oleh SP1/Pengadu, Mahkamah bersetuju dengan dapatan HMS bahawa berdasarkan keterangan yang dikemukakan, rompakan yang dilakukan di dalam kes ini telah dilakukan oleh dua (2) orang iaitu OKT-1 dan OKT-2. Justeru adalah terbukti bahawa rompakan tersebut telah dilakukan secara berkumpulan di bawah Seksyen 391 dan Seksyen 395 Kanun Keseksaan. Elemen Ketiga: Dalam melakukan jenayah ini, OKT-OKT telah menggunakan senjata berbahaya. [38] Mahkamah ambil maklum bahawa SP1/Pengadu di dalam keterangannya telah menerangkan bahawa OKT-2 telah mengacukan pisau ke atasnya dan juga mengetuk bahunya menggunakan pisau tersebut. Sementara OKT-1 pula menahan pintu pemandu kereta SP1 untuk menghalang SP1 dari keluar dari keretanya. SP1/Pengadu telah mengesahkan dan juga mengecam pisau yang digunakan oleh OKT-2 tersebut dan telah diterima masuk sebagai keterangan iaitu di Ekshibit P8. Pisau (P8) tersebut adalah satu jenis senjata merbahaya. Justeru Mahkamah ini bersetuju dengan dapatan HMS bahawa pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan elemen ketiga ini. [39] Di akhir kes Pendakwaan, HMS telah menggunakan kaedah di bawah Seksyen 173 (f) dan (h) KAJ seperti mana yang dinyatakan di dalam otoriti-otoriti unggul seperti Looi Kow Chai v. PP [2003] 1 CLJ 734; Balachandran v. PP [2005] 2 MLJ 302. Ini adalah pendekatan yang betul, di mana kaedah penilaian maksima telah digunakan, di akhir kes Pendakwaan untuk menentukan sama ada satu kes “prima facie” telah berjaya dibuktikan. [40] Dengan keterangan-keterangan di atas, Mahkamah bersetuju dengan dapatan HMS bahawa setelah penilaian maksima dibuat, satu kes prima facie telah berjaya dibuktikan oleh Pendakwa Raya dan kedua-dua OKT perlu dipanggil untuk membela diri. [41] Mahkamah ingin menyentuh di sini bahawa di peringkat kes Pendakwaan ada beberapa isu-isu telah dibangkitkan oleh kedua-dua Peguam yang mewakili kedua-dua Tertuduh. Makhmah mendapati ianya melibatkan isu teknikal dan prosedur yang tidak menjejaskan kes Pendakwaan seperti kegagalan Polis melengkapkan siasatan kerana gagal merampas rakaman CCTV di tempat kejadian, dan kelemahan di dalam pengendalian kawad cam. Mahkamah memutuskan kes ini perlu dibezakan dengan kes melibatkan pengedaran dadah. Tambahan lagi, kes ini melibatkan keterangan langsung secara “one to one” yang berlangsung selama 20 minit di antara OKT-OKT dan Pengadu. [42] Mahkamah berpendapat, di dalam kes ini, andainya kawad cam tidak dilakukan sekali pun, Pengadu/SP1 telah berjaya mengecam kedua-dua OKT kerana kejadian berlaku agak lama selama 20 minit dan kedua-dua OKT tidak memakai pelitup muka, antara lain yang memudahkan SP1/Pengadu mengecam kedua-dua OKT. Berbeza dengan kes-kes yang dirujuk pihak Pembelaan yang kebanyakkan melibatkan kes pengedaran dadah, di dalam kes ini terdapat mangsa yang merupakan saksi mata yang berupaya memberi keterangan secara konklusif bahawa jenayah rompakan telah dilakukan oleh kedua-dua Tertuduh. Manakala di dalam kes pengedaran dadah, Pendakwa Raya perlu juga membuktikan dadah yang dirampas dari OKT itu adalah milikan eksklusif OKT dan bukan milikan orang lain. Ini bermakna keterangan Pendakwaan masih tidak konklusif dan Polis perlu mendapatkan keterangan lanjut yang mampu mangakas kemungkinan orang lain mempunyai akses atau orang lain mempunyai kepunyaan terhadap dadah yang di dalam milikan OKT itu. Di dalam ertikata lain, ke arah itu pihak Polis perlu mendapatkan apa-apa bukti/keterangan lanjut seperti rakaman CCTV, telefon bimbit OKT dan lain-lain bagi tujuan tersebut. Bagi kes ini, tiada keperluan perkara-perkara sedemikian dilakukan. F. KES PEMBELAAN [43] Kini Mahkamah akan meneliti Pembelaan kedua-dua Tertuduh. Adalah menjadi undang-undang mantap bahawa tanggungjawab Tertuduh di peringkat kes Pembelaan adalah hanya untuk menimbulkan keraguan yang munasabah sahaja ke atas kes Pendakwaan sebagaimana diputuskan oleh Mahkamah Agung di dalam kes Muhamad Radhi bin Yaakob v. PP [1991] 3 MLJ 196 (lihat juga kes PP v. Saimin & Ors [1971] 2 MLJ 16 bagi maksud “keraguan yang munasabah”). Mengenai Pembelaan OKT 1 [44] OKT-1 menyatakan pada 1.3.2020 jam lebih kurang 9:15 malam, dia telah pergi ke HKL untuk mengambil isterinya (“SD3”) yang baru sahaja selesai bertugas sebagai Jururawat di Wad Ortopedik HKL.

Preamble

Menurut OKT-1 lagi, dia menunggu SD3 bersama anak-anaknya di dalam keretanya di kawasan tempat letak kereta kakitangan HKL, iaitu tempat kejadian. [45]

Preamble

Menurut OKT-1 seterusnya mereka semua telah bertolak balik ke rumah mereka pada pukul 9:30 malam dan sampai pada pukul 9:40 malam. Di dalam erti kata lain OKT-1 walaupun mengaku berada di tempat kejadian tetapi hanya untuk mengambil isterinya sahaja OKT- 1 juga menafikan kejadian rompakan ini. Keterangan OKT-1 ini disokong oleh SD3, iaitu isterinya. [46] Anehnya OKT-1 telah menunjukkan gambar tempat Kawasan yang dia selalu menunggu SD3 iaitu P2 (3), tanpa menyedari di situlah tempat di mana rompakan ini berlaku. OKT-1 menyatakan bahawa terdapat kemungkinan dia ada memegang bahagian luar kereta SP1 ketika sedang menunggu isterinya di tempat kejadian. Semasa disoal balas OKT-1 menyatakan tidak pasti ketika dicadangkan bahawa dia ada memegang bahagian luar kereta SP1 tersebut semasa keluar dari keretanya untuk merokok. OKT-1 juga tidak pasti tentang keberadaan OKT-2 bersamanya pada malam tersebut. [47] Mahkamah telah meneliti keterangan Pembelaan OKT-1 yang merupakan penafian, khususnya OKT-1 menafikan berada di tempat kejadian bersama OKT-2 pada tarikh dan waktu seperti pertuduhan kerana telah berada di rumah sejak 9:40 malam. Mahkamah mengambil maklum rompakan berlaku di tempat seperti di dalam gambar P2 (3) iaitu tempat yang OKT-1 selalu menunggu SD3 balik dari kerja. Mahkamah mengambil maklum OKT-2 di dalam pembelaannya telah mengesahkan pada tarikh dan waktu kejadian OKT-2 memang berada bersamanya namun menafikan tentang rompakan tersebut. Ini bermakna OKT-1 tidak bercakap benar kerana selain daripada keterangan langsung daripada SP1/Pengadu, keterangan-keterangan mengikut keadaan menjurus kepada penglibatan OKT-1 di dalam rompakan ini. [48] Apabila diaju dengan keterangan bahawa cap jarinya terdapat dibahagian luar kereta Pengadu, OKT-1 mengaku ada kemungkinan, namun kemudiannya menyatakan tidak pasti. Jelas keterangan OKT- 1 tidak konsisten, bercanggah, tidak berasas, berdolak-dalik menjadikan keterangannya sebagai tidak kredibel, tidak “reliable” dan tidak probabel. Ini telah mengakibatkan pembelaannya adalah rekaan semata-mata dan sekali lagi menjadikan OKT-1 seorang saksi yang tidak boleh dipercayai. [49] SD3, isteri OKT-1 telah hadir ke Mahkamah untuk memberi keterangan bagi menyokong keterangan suaminya, OKT-1. Walaupun tidak ada anggapan undang-undang bahawa keterangan SD3 sebagai isteri kepada OKT-1 tidak boleh dipercayai, namun meneliti kesemua keterangan yang telah dikemukakan, Mahkamah ini bersetuju keterangan SD3 adalah diragui dan tidak dapat menyokong penafian dan Pembelaan OKT-1. [50] Seperkara lagi, Mahkamah mengambil maklum bahawa OKT-1 juga di dalam pembelaannya menyatakan bahawa dia berada di tempat kejadian hanya untuk mengambil isterinya, SD3. Namun perkara ini tidak dicadangkan kepada saksi-saksi Pendakwaan khususnya SP9 (Pegawai Penyiasat) dan SP1/Pengadu menjadikan pembelaannya sebagai pemikiran semula (after thought). [51] Ke arah itu, Mahkamah ini bersetuju dengan dapatan HMS seperti berikut: “Adalah sukar untuk saya mempercayai dan menerima alasan yang dikemukakan oleh OKT-1 bahawa beliau kebetulan berada di tempat kejadian pada 1.3.2020 kerana mununggu isterinya SD3. Pihak Pembelaan tidak pernah mencadangkan atau membangkitkan dakwaan semasa peringkat kes Pendakwaan. Saksi-saksi Pendakwaan terutamanya SP1 dan SP9 tidak pernah dicadangkan dengan dakwaan tersebut. Adalah amat penting untuk memeriksa balas SP1 dan SP9 dengan dakwaan bahawa OKT-1 berada di tempat kejadian pada masa kejadian kerana menunggu isterinya bagi mengesahkan kebenaran pembelaan OKT-1. Namun, perkara tersebut tidak berlaku dan kredibiliti SP1 dan SP9 kekal utuh. Kegagalan pihak Pembelaan mengemukakan Pembelaan ini telah menjejaskan kredibiliti Saksi Pembelaan iaitu OKT-1 dan SD3. Dakwaan OKT-1 dan SD3 mengenai isu tersebut juga boleh dianggap sebagai afterthought atau pemikiran selepas. Dapatan saya ini adalah selaras dengan kes Public Prosecutor v. Ho Sek Kong [2006] 2 MLJ 81.” Pembelaan OKT 2 [52] OKT-2 juga di dalam keterangannya ketika disoal balas dengan spontannya mengaku bahawa pada 1.3.2020 jam 9:00 malam dia ada bersama OKT-1 dan berada di tempat kejadian. Dalam masa yang sama, OKT-2 menjelaskan bahawa pada tarikh tersebut dia tidak ingat secara khusus sebarang kejadian yang berlaku pada malam itu. OKT-2 juga menyatakan pada hari tersebut dia berada di rumah bersama ayahnya (SD2) dan ahli keluarga yang lain sepanjang hari pada tarikh kejadian. Keterangan ini bercanggah kerana memaparkan 3 set fakta yang berbeza dan tidak boleh diterima akal. Ini telah memberi kesan kepada kredibiliti OKT-2 sebagai seorang saksi yang tidak boleh dipercayai kerana memberi keterangan yang berdolak-dalik/tidak konsisten dan tidak rasional. Di dalam erti kata lain, OKT-2 menafikan melakukan rompakan ini kerana tidak berada di tempat kejadian. OKT-2 telah turut memanggil bapanya, SD2 untuk menyokong keterangannya. Mahkamah mengambil maklum bahawa sungguhpun SD2 adalah bapa kepada OKT-2, iaitu saksi yang ada talian darah dan berkepentigan, ini tidak bermakna keterangan SD2 tidak boleh diterima. Keterangan SD2 ini hanya tertumpu tentang keberadaan OKT-2. [53] Apapun semasa pemeriksaan balas ketika dicadangkan bahawa OKT-2 tidak berada di rumah pada 1.3.2020 jam lebih kurang 9:30 malam, SD2 menegaskan bahawa beliau tidak pasti, namun kebanyakan masa OKT-2 berada di rumahnya. Mahkamah mendapati keterangan SD2 ini jelas tidak dapat menyatakan dengan tepat tentang keberadaan OKT-2. Ini secara tidak langsung menunjukkan keterangan SD2 tidak dapat menyokong Pembelaan OKT-2 dan menyangkal keterangan SP1 yang mengesahkan bahawa OKT-2 bersama OKT-1 berada di tempat kejadian dan telah melakukan rompakan tersebut ke atasnya. [54] Mahkamah ini berpendapat bahawa Pembelaan OKT-2 ini hanyalah penafian dan rekaan semata-mata dan gagal menimbulkan apa-apa keraguan munasabah ke atas kes Pendakwaan. [55] Mahkamah juga mendapati Pembelaan kedua-dua OKT ini melibatkan kononnya ketidakberadaan OKT-OKT di tempat kejadian semasa rompakan berlaku. Ini melibatkan Pembelaan alibi di mana notis alibi perlu diberikan. Kedua-dua OKT telah gagal mengeluarkan notis tersebut dan ini adalah fatal. Maka, Pembelaan ini tidak boleh dipertimbangkan. Lihat kes Ku Lip See v. PP [1982] 1 MLJ 194 dan kes Vasan Singh v. PP [1988] 3 MLJ 412. [56] Mahkamah ini telah meneliti sekali lagi Pembelaan OKT-OKT di akhir kes Pembelaan, dibandingkan dengan kes Pendakwaan yang kukuh. Mahkamah mendapati kedua-dua Tertuduh telah gagal menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah ke atas kes Pendakwaan dan Pendakwa Raya telah berjaya membuktikan kesnya melampaui keraguan yang munasabah dan kedua-dua OKT wajar didapati bersalah dan disabitkan. [57] Ke arah itu, Mahkamah bersetuju dengan dapatan HMS yang memutuskan seperti berikut: “Setelah mendengar dan mempertimbangkan keseluruhan keterangan yang dikemukakan oleh pihak Pembelaan, dan menilai semula keterangan-keterangan pihak Pendakwaan dan setelah saya membuat penilaian maksimum ke atas keterangan-keterangan berkaitan, saya mendapati bahawa Pembelaan OKT-OKT gagal menimbulkan keraguan yang munasabah, saya seterusnya memutuskan bahawa pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan kesnya melangkaui keraguan yang munasabah (Mat v. PP [1963] MLJ 263).” [58] Justeru, Mahkamah ini mendapati bahawa tidak terdapat apa-apa kesilapan yang dilakukan oleh HMS yang memerlukan campur tangan Mahkamah ini. Mahkamah juga mendapati bahawa sabitan ini adalah selamat. Justeru itu, Mahkamah ini memutuskan bahawa rayuan oleh kedua-dua Tertuduh ini terhadap sabitan ditolak. F. RAYUAN TERTUDUH/PERAYU TERHADAP HUKUMAN [59] Kedua-dua Tertuduh/Perayu telah merayu terhadap hukuman yang mengikut kedua-dua Tertuduh/Perayu adalah terlalu berat. Hukuman yang telah dijatuhkan HMS adalah 13 tahun penjara dan 3 sebatan masing-masing. [60] Mahkamah ini mengambil-maklum bahawa kesalahan di bawah Seksyen 395/397 KAJ memperuntukkan pemenjaraan sehingga 20 tahun penjara serta hukuman sebatan. Adalah menjadi tanggungjawab mana-mana Mahkamah sebelum menjatuhkan hukuman supaya memberi keutamaan kepada kepentingan awam yang mengatasi kepentingan peribadi Tertuduh/Perayu sendiri sepertimana yang ditekankan di dalam kes PP v. Loo Choon Fatt [1976] 2 MLJ 256. [61] Namun kepentingan seseorang Tertuduh tidak boleh diketepikan langsung. (Lihat kes Tan Sri Abdul Rahim Noor v. PP [2001] 1 MLJ 193). Bergantung kepada keadaan masing-masing, terdapat keadaan di mana kepentingan awam sendiri mewajarkan seseorang Tertuduh itu tidak dimasukkan ke dalam penjara di dalam tempoh yang panjang kerana ia akan membawa banyak keburukan daripada kebaikan, di mana seseorang Pesalah itu akan menjadi penjenayah tegar (hardened criminal) selepas selesai menjalani hukuman penjara. [62] Justeru itu, Mahkamah ini sebagai Mahkamah yang mendengar rayuan perlu menjalankan satu kaedah pengimbangan (balancing exercise) untuk memastikan keadilan dilaksanakan kepada mangsa/orang awam dan juga Tertuduh/Perayu di dalam menentukan hukuman yang sesuai yang akan dijatuhkan. Ke arah itu, Mahkamah akan menggunakan kaedah ini di dalam menentukan hukuman yang sesuai di dalam kes ini. [63] Mahkamah juga ingin memetik ungkapan Hakim Mahkamah Rayuan YA Datuk Seri Gopal Sri Ram di dalam kes Adam Atan v. PP [2009] 1 CLJ 33 yang menyatakan: “In an appeal against sentence, the initial function of this court is one of review only. The fact that each of us sitting separately or together would have imposed a lesser sentence is irrelevant. The appellant must satisfy this court that the sentencing court has either erred in principle or imposed a sentence that was manifestly excessive. We find it unnecessary to cite any authority in support of this well-established principle”. [64] Di dalam keadaan di mana tertuduh telah memfailkan rayuan terhadap hukuman dan Pendakwa Raya pula tidak memfailkan rayuan silang sedangkan Pendakwa Raya adalah “guardian of public interest”, maka adalah menjadi tanggungjawab Mahkamah di peringkat rayuan untuk meninggikan (menambah) hukuman yang telah dijatuhkan oleh Hakim bicara dengan syarat Mahkamah mendapati penambahan hukuman itu adalah wajar dan bermerit berdasarkan fakta kes masing-masing. Jemput lihat kes Mahkamah Rayuan yang menyatakan sedemikian di dalam kes Kesavan a/l Baskaran v. PP [2008] 6 MLJ 384/ [2008] 6 CLJ 390 melalui Gopal Sri Ram Rayuan HMR ketika itu. [65] Berbalik kepada kes ini, Mahkamah mendapati HMS telah mempertimbangkan rayuan mitigasi dan hujahan pemberatan dan peringanan hukuman daripada kedua-dua pihak. Seterusnya, HMS telah mengambil kira prinsip-prinsip hukuman khususnya kepentingan awam perlu diutamakan daripada kepentingan Tertuduh-Tertuduh dan juga keseriusan kesalahan dan juga mitigasi Tertuduh-Tertuduh seperti mana akan dirujuk selepas ini, sebelum menjatuhkan hukuman 13 tahun penjara dan 3 sebatan. [66] Di dalam mengambil kira keseriusan kesalahan ini, HMS telah menyatakan seperti berikut dan Mahkamah ini bersetuju dengan dapatan HMS itu: “Di dalam kes di hadapan Mahkamah ini, kesalahan merompak menggunakan senjata adalah satu kesalahan yang serius. Hukuman maksimum yang diperuntukkan di bawah Seksyen 395 Kanun Keseksaan adalah pemenjaraan selama 20 tahun. OKT-OKT juga menggunakan pisau ketika melakukan rompakan, berdasarkan Seksyen 397 Kanun Keseksaan, OKT-OKT juga hendaklah dikenakan hukuman sebatan. Mahkamah ini berpendapat bahawa Kesalahan merompak menggunakan senjata ini memerlukan suatu hukuman pemenjaraan dan sebatan yang boleh memberi pengajaran kepada OKT-OKT dan juga sebagai amaran bahawa sesiapa yang melakukan perbuatan seperti kes ini, akan menerima padahnya.” [67] HMS juga telah mempertimbangkan latar belakang tertuduh, bahawa keganasan telah digunakan di mana di dalam kes ini pisau telah digunakan, antara lain. Mahkamah bersetuju dengan dapatan HMS yang memutuskan seperti berikut: “Saya juga perlu akur bahawa setiap hukuman yang akan dijatuhkan hendaklah berdasarkan kepada nature of the offence, keadaan ketika mana kesalahan dilakukan, sama ada dengan atau tanpa keganasan, umur, character, antecendents, latar belakang tertuduh, rayuan mitigasi dan pandangan pihak Pendakwaan. Setelah mempertimbangkan faktor-faktor tersebut, saya berpendapat bahawa hukuman yang dijatuhkan ke atas OKT-OKT adalah wajar. Dapatan ini selaras dengan kes Veerian T Latchmanen v. PP [2001] 7CLJ 466, ....” [68] HMS juga adalah tidak tersalah arah apabila telah mengikuti trend hukuman semasa bagi kesalahan yang serupa. HMS telah merujuk kepada kes Riky Rinaldi Mohd Yunus v. PP [2019] 1 LNS 1621 di mana Tertuduh telah didapati bersalah bagi kesalahan yang sama seperti ini iaitu di bawah Seksyen 395/397 Kanun Keseksaan di mana Mahkamah Tinggi telah mengekalkan Keputusan Mahkamah Sesyen yang telah mengenakan hukuman 14 tahun penjara dan 5 sebatan. [69] Mahkamah ini juga telah membuat penyelidikan terhadap trend hukuman bagi kesalahan sebegini sejak 10 tahun yang lalu. Mahkamah ini mendapati adalah lazim bagi Mahkamah untuk menjatuhkan hukuman yang berat kerana Mahkamah telah iktiraf bahawa kesalahan sebegini adalah kesalahan yang serius dan berat yang meninggalkan kesan (impak) yang berterusan seperti trauma dan phobia ke atas mangsa khususnya wanita yang bersendirian seperti di dalam kes ini dan satu hukuman yang berbentuk menyekat (detteran) wajar diberikan. [70] Contohnya, di dalam kes Ahmad Rashidi Bin Zainol & Anor v. PP [2014] 9 MLJ 562, di mana mangsa adalah seorang wanita warga emas yang tinggal berseorangan telah menjadi mangsa rompakan berkumpulan yang dilakukan OKT dan rakannya. HMS telah menjatuhkan hukuman 5 tahun penjara dan 3 sebatan setelah perbicaraan penuh dijalankan. Tertuduh-Tertuduh telah memfailkan rayuannya ke Mahkamah Tinggi. Setelah mendengar rayuan OKT-OKT/Perayu-Perayu, YA Hakim Mahkamah Tinggi telah menolak rayuan OKT-OKT dan dengan menggunakan budi bicaranya, YA Hakim Mahkamah Tinggi telah menaikkan hukuman tersebut kepada 12 tahun penjara dan 10 sebatan, dengan alasan antara lain ialah ianya merupakan satu kesalahan serius dan kekerapan berlakunya jenayah ini (rampancy), fakta dan keadaan kes di mana mangsa adalah wanita warga emas dan tinggal berseorangan. [71] Di dalam kes Muhammad Safriadi v. PP [2011] 1 MLJU 1405, OKT telah mengaku bersalah kerana melakukan kesalahan yang serupa (i.e Seksyen 395/397) dengan menggunakan parang. Oleh kerana keseriusan kes dan kekerapan kesalahan ini, antara lain, HMS telah menjatuhkan hukuman 12 tahun penjara dan 12 sebatan. Setelah rayuan dibuat ke Mahkamah Tinggi, YA Hakim telah mengekalkan hukuman tersebut. [72] Di dalam kes Muhammad Ridoan & Anor v. PP [2013] 1 AMR 566 kedua-dua Tertuduh telah melakukan kesalahan yang serupa (Seksyen 395/397). Di atas pengakuan bersalah mereka, HMS telah menjatuhkan hukuman 7 tahun penjara dan 7 sebatan. Apabila keputusan ini dirayu ke Mahkamah Tinggi, Yang Arif Hakim telah menaikkan hukuman kepada 10 tahun penjara dan 10 sebatan. Yang Arif Hakim menyatakan: “In my view the sentences in the present case is not deterrent enough and does not sufficiently reflect the degree of public abhorrence for this type of criminal behavior. The offence is rampant....” [73] Justeru itu, Mahkamah ini mendapati bahawa HMS tidak tersalah arah apabila menjatuhkan hukuman sedemikian. Justeru itu, Mahkamah menolak rayuan OKT-OKT terhadap hukuman memandangkan keputusan HMS itu adalah betul yang tidak mewajarkan campur tangan Mahkamah ini. [74] Mahkamah ini juga telah mengambil kira bahawa keputusan ini adalah dibuat setelah satu perbicaraan penuh dijalankan dan bukan ekoran daripada pengakuan bersalah kedua-dua Tertuduh, yang mana boleh menjimatkan masa semua pihak khususnya masa Mahkamah (judicial time) dan hukuman penjara yang lazimnya dikenakan adalah di sekitar 10 tahun dan sebatan. G. KESIMPULAN [75] Di atas alasan-alasan yang diberikan di atas, rayuan kedua-dua Tertuduh terhadap sabitan dan hukuman ditolak. Keputusan HMS dikekalkan. Tarikh: 31 Januari 2024 (DATO’ AHMAD BIN BACHE) Hakim Mahkamah Tinggi Jenayah 1 Kuala Lumpur. Pihak-Pihak Perayu/Tertuduh: Cik Ezreen Binti Abdul Rahman TETUAN FAHMI ZHAFRI ASHRAF & CO 1-1, Perdana The Place Jalan PJU 8/5G Damansara Perdana 47820 Petaling Jaya SELANGOR Pendakwa Raya/ Encik Mohd Isa bin Mohamed Responden: JABATAN PEGUAM NEGARA Unit Pendakwaan Wilayah Persekutuan Kuala Lumpur Wisma Chase Perdana 50512 KUALA LUMPUR