Imelda Nasreen Binti Nasruddin @ Balchin v Masyitah Binti MD Hassan (JA-37J-2-04/2023)

Pada 17.11.2022, Mahkamah Rayuan telah membenarkan rayuan Pemiutang Penghakiman (selepas ini dirujuk sebagai JC) dan memerintahkan supaya Penghutang Penghakiman (selepas ini dirujuk sebagai JD) memulangkan kos berjumlah RM5,000.00 dan fi alokatur sebanyak RM200.00 yang telah dibayar JC kepada JD menurut perintah Mahkamah Tinggi bertarikh 23.2.2022.

JD juga diperintahkan untuk membayar kos sejumlah RM10,000.00 tertakluk kepada fi alokatur berjumlah RM400.00. Maka, selaras dengan perintah tersebut, JD diperintahkan untuk membayar JC sejumlah RM15,600.00 secara keseluruhan.

Peguam JC telah mengeluarkan surat bertarikh 22.12.2022 untuk menyampaikan

Mahkamah Rayuan tersebut yang bermeterai kepada peguam JD dalam rekod pada ketika itu. Dalam surat yang sama, JC menuntut pembayaran dari JD sejumlah RM15,600.00. Setelah beberapa surat susulan untuk menuntut jumlah tersebut tidak berjaya, JC telah memfailkan Saman Penghutang Penghakiman terhadap JD.

Selepas mendapat tahu berkenaan prosiding Saman Penghutang Penghakiman ini, peguam JD telah membuat pembayaran sejumlah RM15,804.00 kepada akaun anakguam peguam JC pada 15.07.2023. Peguam JD seterusnya telah menghantar borang 90 iaitu borang Persetujuan Untuk Mencatatkan Penunaian kepada peguam JC.

JC tidak bersetuju untuk menandatangani borang 90 tersebut dan JC telah mengarahkan peguam JC untuk menuntut kos RM5,000.00 dari JD iaitu kos bagi prosiding Saman Penghutang Penghakiman ini.

JD telah mengambil pendirian konsisten bahawa bayaran RM15,804.10 kepada JC melalui peguam JC adalah penyelesaian penuh dan muktamad tuntutan JC terhadap JD dan JC tidak berhak memohon sebarang kos lanjutan sebagaimana dipohon. Memandangkan tuntutan prinsipal JC telah ditunaikan dan pihak-pihak hanya bercanggahan pendirian berkenaan isu kos prosiding Saman Penghutang Penghakiman, Mahkamah telah menasihati pihak-pihak untuk berbincang untuk penyelesaian secara damai isu tersebut namun pihak-pihak masih tidak dapat mencapai penyelesaian dan memohon Mahkamah memutuskan isu tersebut. Analisis dan keputusan Mahkamah

Undang-undang adalah mantap bahawa Mahkamah mempunyai budi bicara yang luas dalam menentukan isu kos dan dalam melaksanakan budi bicara tersebut, Mahkamah seharusnya bertindak mengikut lunas undang-undang (judiciously) dan tidak membuat keputusan sewenang-wenangnya. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada petikan dari artikel “Effective ways to persuade in taxation proceedings” [2010] 1 LNS(A) li, di mana pengarang merumuskan prinsip ini seperti berikut:- “Order 59 r. 3(2) RHC gives the court the discretion to make any order as to the costs. Discretion however must be exercised on certain fixed judicial principles according to reason and justice not according to a private or personal dislike or opinion (Sharp v. Wakefield [1891] AC 173, 60 LJMC 73, HL) However, the very same rule also provides that the court shall, subject to this order, order the costs to follow the event, except when it appears to the court that in the circumstances of the case some other order should be made as to the whole or any part of the costs. "In other words, there must be materials or grounds present upon which the court can exercise its discretion."…”

Malah, Akta Penghutang Penghakiman 1957 turut membiarkan isu penentuan kos kepada budi bicara Mahkamah. Perkara ini dapat dilihat dengan jelas dalam seksyen 11 Akta tersebut yang memperuntukkan bahawa:- “Unless in any case the court otherwise orders the costs and expenses of and incidental to the summoning, arrest or imprisonment of any judgment debtor under this Act shall be added to the judgment debt and be recoverable accordingly.”

Dalam kes ini, salah satu isu yang diutarakan dan dipertikaikan pihak-pihak adalah berkenaan penyampaian Saman Penghutang Penghakiman tersebut kepada JD. Menurut JC, penyampaian Saman Penghutang Penghakiman adalah sempurna atas alasan-alasan berikut:-

JC telah dimaklumkan rakannya bahawa JD telah berpindah ke Pulau Pinang dan carian maklumat syarikat JD menunjukkan perkara yang sama;

Berdasarkan maklumat tersebut, peguam JC telah membuat percubaan penyampaian melalui kerani penyampaian Tetuan Willie Ong & JL Ooi;

Kerani penyampaian tersebut telah bercakap dengan pembantu rumah, anak lelaki dan suami JD di luar premis rumah JD di Pulau Pinang. Pembantu rumah, anak lelaki dan suami JD tidak menyatakan bahawa JD tidak berada di rumah;

Pembantu rumah JD mengesahkan bahawa JD berada di rumah pada masa material. Pembantu rumah dan anak JD memaklumkan kepada kerani tersebut bahawa mereka akan meminta JD untuk berjumpa kerani penyampaian di luar rumah;

Semasa bercakap dengan suami JD, kerani penyampaian mendengar suara seorang wanita dari dalam rumah tersebut. Kerani penyampaian menjerit “Masyitah Binti Md Hassan, saya serah Saman ini kepada kamu”; dan

Memandangkan JD enggan menerima Saman Penghutang Penghakiman, kertas-kertas kausa telah diletakkan di dalam peti pos premis tersebut.

JD berhujah bahawa JD telah mendeposkan secara bersumpah bahawa ia tidak menerima Saman Penghutang Penghakiman sebagaimana didakwa JC. JD mendakwa bahawa JD tidak pernah dimaklumkan ahli keluarga mahupun pembantu JD berkenaan kehadiran penyampai saman dan JD tidak pernah melihat Saman tersebut di dalam peti surat atau di mana-mana bahagian rumah JD. JD juga mendeposkan bahawa ia tidak pernah mendengar jeritan penyampai saman sebagaimana didakwa JC. JD mendakwa hanya mengetahui berkenaan kewujudan Saman Penghutang Penghakiman ini setelah peguam JD membuat carian fail. Maka, JD berhujah bahawa bentuk penyampaian yang dinyatakan JC tidak memenuhi peruntukan undang-undang yang memerlukan penyampaian kediri Saman Penghutang Penghakiman ke atas JD.

JD seterusnya merujuk kepada kes Loi Teck Chai v Kinta Medical Centre Sdn Bhd [2019] MLJU 239; [2019] 1 LNS 400; [2019] MLRHU 257; [2019] AMEJ 0555 di mana Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa:- “[15] Kesan proses Saman penghutang penghakiman ini adalah serius dimana penghutang penghakiman boleh ditangkap dan dipenjarakan dan disebabkan itulah saman penghutang penghakiman perlu diserahkan secara kendiri. Walaubagaimanapun meneliti ayat yang dinyatakan didalam Aturan 74 11D(2) KKM 2012 tersebut iaitu "Unless the Court otherwise orders", ia memberi kuasa kepada mahkamah untuk memerintahkan selainnya. Ini juga diputuskan di dalam kes Lim Gag @ Lim Hua Chuan v. Ng Sen Yap (Berniaga sebagai Swee Choon Hin Trading Co) (supra ) yang diputuskan oleh Ahmad Maarop JC (pada masa itu) dimana isu yang sama dibangkitkan. Dalam kes tersebut telah diputuskan dan saya bersetuju bahawa: Saya berpendapat walaupun peruntukan tersebut menyatakan bahawa saman penghutang penghakiman mesti disampaikan kediri orang yang disaman sekurang-kurang 7 hari sebelum hari yang ditetapkan bagi pendengaran, terdapat pengecualian kepada peraturan ini.Perkataan-perkataan "melainkan jika diperintahkan selainnya oleh mahkamah" memberikan kuasa kepada mahkamah untuk mengecualikan penyampaian saman penghutang penghakiman secara kediri sekurang-kurangnya 7 hari sebelum hari yang ditetapkan bagi pendengaran.Dalam lain-lain perkataan, saman penghutang penghakiman boleh disampaikan melalui saman gantian jika terdapat perintah mahkamah untuk berbuat demikian. Selanjutnya didalam kes tersebut juga diputuskan bahawa: ".... saya memutuskan bahawa mahkamah boleh memerintahkan supaya saman penghutang penghakiman disampaikan dengan cara penyampaian gantian dibawah A. 37 k. 16(2) dan A. 7 k. 18(1) KMR, jika terdapat fakta-fakta dan keadaan yang memuaskan hati mahkamah untuk berbuat demikian. Memandangkan bahawa proses saman penghutang penghakiman ini boleh melibatkan penghutang ditangkap dan dipenjarakan, maka permohonan untuk penyampaian ganti bagi saman tersebut hendaklah disokong oleh bukti-bukti yang jelas dan kukuh serta meyakinkan.”… [18] Saya mendapati bahawa sepatutnya mahkamah perlu lebih berhati-hati dalam membenarkan penyampaian ganti didalam kes-kes saman penghutang penghakiman kerana kesannya adalah serius…”

Berdasarkan analisis kertas-kertas kausa yang difailkan, Mahkamah dapati JD menafikan ada dimaklumkan ahli keluarga JD mahupun pembantu rumah berkenaan kehadiran penyampai saman tersebut pada 30 Jun 2023. Dalam hal ini, Mahkamah sedia maklum hujahan JC bahawa penyampai saman ada mendengar suara seorang wanita dan dengan demikian, penyampai saman telah menjerit dengan kuat “Masyitah Binti Md Hassan, saya serah Saman ini kepada kamu” sebelum meninggalkan kertas-kertas kausa di dalam peti pos.

Mahkamah tidak terlepas pandang dengan prinsip perundangan yang mantap bahawa sesuatu penyampaian kediri adalah sempurna walaupun kertas kausa enggan diterima oleh penerima sekiranya penyampai dokumen tersebut telah menerangkan tujuan saman tersebut dan meninggalkan saman tersebut berhampiran dengan orang yang ingin disampaikan. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Khooi Beng Aun v Koh Chin Lean [1994] MLJU 377; [1994] 4 CLJ 138; [1994] 2 MLRH 398 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “I take it that by leaving a sealed copy of the document would mean handing it to that person, or at the very least, leaving it physically close to him so that an assumption of possession can arise and, at the same time, telling him of the purpose of the exercise. All the authorities require knowledge on the part of the recipients of the existence of the documents so served. Thus, in Thompson v. Pheney 1 Down 443 where the copy was thrown near the defendant and, in his presence, that copy was opened and the defendant refused to accept it, it was held to be sufficient service. And where the solicitor's clerk pushed the copy of the order in the inner fold of the defendant's coat which was unbuttoned and that copy fell as the defendant opened his coat, it was held that that was good service (Roase v. Kemphouse 103 LT 730; 27 TLR 132).”

Sebagaimana diputuskan dalam kes di atas, penyampaian dokumen secara peninggalan dokumen hanya berkesan dalam kehadiran penerima yang diniatkan (“in his presence” atau “leaving it physically close to him”) . Dalam kes ini, Mahkamah berpendapat bahawa dengan penafian JD bahawa JD pernah mendengar jeritan penyampai saman tersebut, adalah sukar untuk Mahkamah membuat sebarang penemuan bahawa JD sememangnya hadir semasa jeritan penyampai saman hanya semata-mata berdasarkan pernyataan penyampai saman bahawa kedengaran “suara seorang wanita di dalam rumah di premis”. Mahkamah tidak bersedia membuat penemuan ringkas (summary decision) bahawa suara wanita yang dimaksudkan penyampai saman adalah sebenarnya suara JD tanpa sebarang keterangan lain yang konkrit.

Malah, sekiranya benar hujahan JC bahawa suara yang didengar penyampai saman adalah sebenarnya suara JD (yang belum dibuktikan di hadapan Mahkamah ini), maka keengganan JD untuk keluar dari premis tersebut bagi menerima penyampaian dokumen dengan jelas menunjukkan bahawa JD mengelak penyampaian (evade service) dan dengan demikian mewajarkan permohonan penyampaian ganti Saman tersebut sebagaimana diputuskan dalam kes Zschimmer & Schwarz GMBH & Co KG Chemische Fabriken v Persons Unknown & Anor (No.2) [2021] MLJU 187; [2021] 3 CLJ 587; [2021] MLRHU 247; [2021] AMEJ 0155 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[70] The Singapore High Court in BNP Paribas (aka Banque National De Paris) v. Polynesia Timber Services Pte Ltd [2002] 1 SLR(R) 539 held that substitution of service may be ordered if circumstances are such as to render personal service, within or out of the jurisdiction impracticable, for the defendant avoids such service. The inference is made when evidence shows that the defendant was unavailable because he knew that an action was being taken against him. [71] Given the circumstances above, the second defendant is likely to be evading service after being aware of this suit against him. Therefore, this application for substituted service should be allowed as it would be impractical for the plaintiff to effect personal service of the cause papers…”

Maka, sebagaimana dihujahkan JD dalam kes ini, wujud keraguan sama ada Saman Penghutang Penghakiman telah sebenarnya disampaikan kepada JD dengan sewajarnya. Namun, Mahkamah berpendapat bahawa keputusan kes Loi Teck Chai (supra) wajar dibezakan dengan kes di hadapan Mahkamah.

Keputusan kes Loi Teck Chai (supra) memerlukan Mahkamah membuat penelitian ketat berkenaan penyampaian saman penghutang penghakiman bagi tujuan prosiding pemeriksaan penghutang penghakiman secara fizikal di Mahkamah antara lain bagi menentukan kemampuan seseorang penghutang penghakiman menyelesaikan hutang pemiutang penghakiman. Dalam kes di hadapan Mahkamah, tiada keperluan bagi Mahkamah ini meneruskan dengan prosiding pemeriksaan fizikal tersebut memandangkan sebagaimana dinyatakan terdahulu, JD sudahpun menyelesaikan hutang JC dengan pembayaran kepada akaun anakguam peguam JC.

Bagi tujuan penentuan berkenaan isu kos dalam kes ini, Mahkamah masih berpendapat bahawa fakta yang tidak boleh dipertikaikan adalah penyampai saman telah sebenarnya hadir pada tarikh dan masa yang dinyatakan dalam Afidavit Penyampaian penyampai saman. Maka, perkara tersebut sememangnya menyebabkan JC menanggung kos bagi tujuan prosiding Saman Penghutang Penghakiman tersebut. Sebagaimana dihujahkan oleh peguam JC, pemfailan Saman Penghutang Penghakiman, apatah lagi percubaan penyampaian saman tersebut oleh JC dapat dielakkan sekiranya JD telah memenuhi surat-surat tuntutan yang dikeluarkan peguam JC kepada peguam JD sebelum pemfailan tindakan pelaksanaan ini.

Mahkamah merujuk kepada surat-surat tuntutan yang dikeluarkan peguam JC masing-masing pada 22.12.2022 (Eksibit INN-2 lampiran 10), 9.1.2023 (Eksibit INN-3 lampiran 10) dan 23.2.2023 (Eksibit INN- 4 Lampiran 10), yang telah diaku terima peguam JD terdahulu masing-masing pada 22.12.2022,

10.1.2023 dan 23.2.2023. Mahkamah dapat mengetahui tarikh-tarikh penerimaan oleh peguam JD terdahulu berdasarkan cop penerimaan firma peguam tersebut dalam surat-surat tersebut dan setakat kertas-kertas kausa yang difailkan di Mahkamah, tiada penafian fakta-fakta ini oleh JD. Malah, sebagaimana dinyatakan dalam perenggan 5 surat peguam JD bertarikh 26.7.2023 (Lampiran 7), pembayaran penuh tuntutan RM15,804.10 turut dilaksanakan melalui firma guaman terdahulu tersebut bertarikh 15.7.2023. Undang-undang adalah mantap bahawa sebarang kertas kausa yang disampaikan kepada peguam yang mewakili sesuatu pihak adalah penyampaian yang sempurna ke atas pihak tersebut. Mahkamah dalam hal ini merujuk kepada kes CIMB Bank Berhad v Goh Tai Pak & Anor [2009] 1 LNS 1320; [2009] 11 MLRH 858; [2009] AMEJ 0332 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “The question is whether the service on the solicitor acting for the 2nd defendant is tantamount to communication to the customer, in this case, the 2nd defendant. I should think so. O. 63 r. 13 of the Rules of the High Court 1980 provides as follows… [20] By rule 13 any document or written communication which ought to be delivered to or served on a party represented by a solicitor shall be delivered to or served on such solicitor. Although rule 13 speaks of a party who had initially sued or appeared in person but is now represented by a solicitor, in my opinion it would not make sense to exclude the application of this rule to those who have right from the beginning been represented by solicitors. In such cases, there is more reason for documents and written communications to be delivered or served on the solicitors acting for the party. In Pengurusan Danaharta Nasional Bhd v. Yong Wan Hoi & Anor (No 2) [2007] 9 CLJ 416; [2008] 7 MLJ 297 it was held that the service of the order for possession and the cause papers for the application on the solicitors acting for the defendants was sufficient in lieu of personal service. Similarly in Syarikat Perumahan Pegawai Kerajaan Sdn Bhd v. Sri Komakmur Sdn Bhd (No 2) [1998] 5 MLJ 756 the service on the solicitors, in lieu of personal service on the directors of the company, of an order of the court requiring the defendant company to specifically perform a contract was held to be proper. Following therefore from the provisions of rule 13 and the authorities referred to I am of the view that any document or written communication that have been communicated to the solicitor acting for the 2nd defendant would be as good as having been communicated to the 2nd defendant. Hence, the contention of the 2nd defendant that P.9 was not communicated to her does not hold water.”

Dalam nada yang sama, Mahkamah dalam kes Leung Kai Fook Medical Co Pte Ltd & Anor v Ninso Global Sdn Bhd [2023] MLJU 1704; [2023] 1 LNS 1531 memutuskan bahawa:- “[12] In my opinion, once a party has retained solicitors to act for it on a certain matter, then for as long as that retainer subsists that solicitor is authorised to act for it, on all matters for which it is retained. That is what would be within the reasonable contemplation of the client. Unless expressly excluded either by the client or the solicitor, I would think that that retainer impliedly includes accepting service of process and of all cause papers for the party, unless it expressly states otherwise. If the solicitors have then gone on to communicate with the opposite party or its solicitors, then any further communications by that party or its solicitors with the other or any steps they wish to take against the other, must be communicated to and through them…”

Dalam hal ini, surat tuntutan terakhir peguam JC bertarikh 23.2.2023 ada menyatakan dengan jelas dalam perenggan 3 seperti berikut:- “Kindly let us have the sum of RM15,600.00 by Wednesday, 1st March 2023, failing which we have our client’s instructions to proceed with the necessary legal proceedings to enforce judgment without further notice to you.”

JC dalam kes ini hanya memfailkan Saman Penghutang Penghakiman di Mahkamah ini pada 12.4.2023 iaitu selepas lebih kurang 1 ½ bulan dari tempoh masa yang diberikan kepada JD untuk menyelesaikan tuntutan JC. Maka, Mahkamah berpendapat bahawa Saman Penghutang Penghakiman yang difailkan JC adalah hak JC untuk menguatkuasakan penghakiman yang berpihak kepada JC dan bukan merupakan penyalahgunaan proses Mahkamah. Malah, tindakan-tindakan susulan yang diambil JC untuk cuba menyampaikan Saman tersebut kepada JD juga merupakan tindakan konsequential yang perlu dilaksanakan JC dalam perjalanan prosiding Saman Penghutang Penghakiman tersebut.

Pemfailan dan percubaan penyampaian saman tersebut akan sememangnya mewujudkan kos dan perbelanjaan kepada JC sebagaimana dinyatakan dalam seksyen 11 Akta Penghutang Penghakiman 1957 (“costs and expenses of and incidental to the summoning,”) . Maka, Mahkamah bersetuju dengan hujahan JC bahawa JC berhak menuntut kos bagi pemfailan dan seterusnya untuk tindakan lanjut yang diambil dalam perjalanan prosiding Saman Penghutang Penghakiman tersebut.

Seterusnya, Mahkamah juga merujuk kepada hujahan JD bahawa berkenaan kelewatan bayaran, JC telah memperolehi manfaat dari pembayaran faedah 5% setahun bermula dari 17.11.22 sehingga penyelesaian penuh penghakiman yang diperintahkan. Mahkamah berpendapat bahawa menurut Aturan 42 Kaedah 12 Kaedah-kaedah Mahkamah 2012, JC sememangnya berhak untuk memperolehi faedah ke atas jumlah penghakiman yang tertunggak dan isu tersebut adalah berasingan dengan kos yang tertimbul akibat pemfailan tindakan pelaksanaan ini untuk menguatkuasakan penghakiman tersebut yang terakru menurut seksyen 11 Akta Penghutang Penghakiman 1957.

Mahkamah juga bersetuju dengan hujahan JC bahawa apa-apa dakwaan JD bahawa JD telah dimalukan oleh JC di media sosial mengenai hutang berjumlah RM15,600.00 melalui hantaran-hantaran yang dibuat oleh JC, mewujudkan kausa tindakan yang berasingan dan JD perlu membawa tindakan sivil terhadap JC untuk dibicarakan di Mahkamah. Mahkamah ini yang mendengar permohonan pelaksanaan bukan forum yang sesuai untuk menentukan isu tersebut secara ringkas (summary disposal) tanpa mendengar keterangan saksi-saksi selepas perbicaraan penuh.

Dalam hal ini, walaupun Mahkamah bersetuju dengan hujahan JC bahawa JC berhak memohon kos untuk prosiding Saman Penghutang Penghakiman ini, Mahkamah tidak bersetuju dengan kuantum yang dicadangkan oleh JC. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada hujahan JD bahawa kegagalan JC dalam memfailkan borang 117 di Mahkamah menurut Aturan 59 Kaedah 7 Kaedah-kaedah Mahkamah 2012 (selepas ini dirujuk sebagai KKM) adalah fatal kepada JC. Mahkamah berpendapat bahawa Aturan 59 Kaedah 7(1) KKM dengan jelas memperuntukkan bahawa kos yang tertimbul dalam sesuatu prosiding perlu diputuskan pada mana-mana peringkat prosiding itu atau di akhir prosiding itu (at the conclusion of the proceedings). Kos yang dituntut JC dalam kes ini bukan berkaitan kos yang timbul dalam prosiding itu sendiri tetapi kos yang timbul dalam tindakan pelaksanaan untuk menguatkuasakan kos yang diperintahkan dalam prosiding itu. Perbezaan kedua-dua kos ini ada dibincangkan dalam kes Peter Runin v Sebiro Holdings Sdn Bhd [2016] 1 LNS 1589 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “With due respect, I am unable to adopt the same view as that of Dato' Hue Siew Khang J in the cited case because in my view a taxation proceeding is not an execution proceeding. Cost is ordered as part of the judgment, just like damages. Therefore, taxation of the cost or assessment of damages, as the case may be is not a process to enforce that judgment but is collateral to it. Furthermore, what constitutes an execution proceeding is spelled out by Order 45 r. 1 to r. 5 of the Rules of Court 2012 and a taxation proceeding is omitted from that statutory ambit.”

Maka, permohonan kos oleh JC dalam kes ini adalah di bawah seksyen 11 Akta Penghutang Penghakiman 1957 sebagaimana yang dirujuk di atas yang memberi budi bicara kepada Mahkamah untuk menentukan kos dalam prosiding Saman Penghutang Penghakiman.

Mahkamah bersetuju dengan hujahan JD bahawa kos yang dicadangkan iaitu RM5,000.00 adalah keterlaluan dan eksessif. Mahkamah berpendapat bahawa kes-kes yang dirujuk JC iaitu Azlin Azrai Bin Lan Hawari v United Overseas Bank (M) Bhd [2017] 5 MLJ 43; [2017] 10 CLJ 18; [2017] MLRAU 308 dan Mohd Kamal Bin Omar v United Overseas Bank (M) Bhd and other appeals [2018] MLJU 600; [2018] 5 CLJ 657; [2018] 4 MLRA 87; [2018] 4 AMR 924 wajar dibezakan dengan kes di hadapan Mahkamah.

Mahkamah dapati kedua-dua kes yang dirujuk tersebut adalah merupakan kes yang sama di mana kes tahun 2017 adalah keputusan Mahkamah Rayuan dan kes 2018 adalah keputusan Mahkamah Persekutuan berkenaan rayuan dari keputusan Mahkamah Tinggi yang sama. Penelitian kes-kes tersebut menunjukkan bahawa Mahkamah Tinggi ada mengawardkan kos RM4,000.00 bagi prosiding Saman Penghutang Penghakiman. Namun, penelitian lanjut penghakiman-penghakiman tersebut menunjukkan bahawa kos yang diawardkan tersebut adalah setelah proses pendengaran Saman Penghutang Penghakiman diselesaikan sepenuhnya di Mahkamah. Perkara ini dapat dilihat melalui penghakiman Mahkamah Persekutuan seperti berikut:- “The respondent as the judgment creditor ('JC') had obtained final judgment against the appellants as judgment debtors ('JD') for the sum of RM79,804,851.04. The JC then commenced a judgment debtors summons ('JDS') before the Senior Assistant Registrar ('SAR') and obtained an order against the JD ('JDS order'). The JD appealed against the JDS order. The High Court ordered that the JDS order ordering the JD to pay the sum of RM3,520,000 forthwith to the JC be set aside and ordered that the JDS order ordering the JD to pay the monthly instalment of RM5,000 to the JC until full settlement and costs of RM4,000 to the JC, remain unchanged. The JD complied with the JDS appeal order and made the required payments. ”

Berbeza dengan kes yang tersebut di atas, kes di hadapan Mahkamah masih belum melalui proses perbicaraan Saman Penghutang Penghakiman di mana JD telah menyelesaikan tuntutan JC setelah Saman Penghutang Penghakiman telah difailkan dan percubaan penyampaian saman tersebut telah dibuat JC. Maka, Mahkamah berpendapat bahawa JC hanya berhak mendapat kos yang jauh lebih rendah dari kos yang dicadangkan oleh JC.

Dalam kes ini, disamping kos pemfailan dokumentasi di Mahkamah sebagaimana dinyatakan JD dalam perenggan 22 hujahan JD, Mahkamah juga mendapati peguam JC sememangnya perlu menanggung kos untuk menyediakan dan mengaku sumpah setiap lampiran eksibit dalam afidavit-afidavit yang difailkan. Sebagaimana dihujahkan peguam JD, walaupun pihak-pihak tidak hadir secara fizikal di Mahkamah, namun Mahkamah berpendapat bahawa kehadiran peguam secara e-review masih memerlukan peguam JC untuk menangani isu-isu yang ditimbulkan dalam sesi e-review tersebut oleh peguam JD.

Di samping itu, sebagaimana dibutirkan terdahulu, Mahkamah juga dapati JC sememangnya telah melantik penyampai saman untuk menyampaikan saman ke alamat JD di Pulau Pinang dan penyampai saman tersebut sememangnya telah hadir ke alamat JD walaupun pihak-pihak dalam pertikaian sama ada penyampaian telah dilakukan dengan sempurna. Maka, tindakan susulan JC tersebut setelah memfailkan tindakan Saman Penghutang Penghakiman sememangnya akan menyebabkan JC menanggung kos untuk proses penyampaian tersebut. Malah, sebelum melakukan percubaan penyampaian ke atas JD, menurut perenggan 15.3 Afidavit Balasan JC (Lampiran 10), peguam JC juga telah membuat carian syarikat terhadap syarikat milik JD bagi mengenal pasti alamat terkini JD.

Mahkamah juga telah mengambil kira bahawa peguam JC juga perlu memfailkan hujahan bertulis bagi mengetengahkan hujahan-hujahan JC bagi memohon kos prosiding Saman Penghutang Penghakiman dan bagi menjawab isu-isu yang diutarakan JD bagi menentang tuntutan kos oleh JC. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Lim Kai Hee & Ors v Patent View Development Sdn Bhd & Ors [2019] MLJU 723; [2019] 1 LNS 1044; [2019] MLRHU 1407; [2019] 8 AMR 175 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[21] The solicitors too should not be deprived of fees for getting-up in preparation for the litigation work as illustrated by the case Southern Finance Co Bhd v. Zamrud Properties Sdn Bhd (No 3) [1999] 4 CLJ 754; [1998] 7 MLJ 168 as follows: It is wrong for the learned SAR to have only considered the two issues identified by me in the judgment. He erred in failing to take account of the fact that the defendant had researched and submitted on all the other issues for which the defendant is entitled to getting-up fees. As was said by his Lordship Chong Siew Fai J (as he then was) in Lloyds Bank plc v. Ang Cheng Ho Quarry & Ors [1992] 1 LNS 49; [1993] 1 MLJ 127, an advocate and solicitor should not be precluded from preparing his client's case in greater depth to enhance chances of success. [Emphasis Added]”

Maka, kesemua perkara ini melibatkan kos dan perkara-perkara ini timbul akibat keingkaran JD menyelesaikan penghakiman yang diawardkan sebaik sahaja dituntut oleh JC melalui surat-surat tuntutan sebagaimana dihuraikan di atas.

Maka, berdasarkan penilaian-penilaian di atas, Mahkamah berpendapat bahawa kos RM1,500.00 adalah munasabah dalam kes ini. Kesimpulan:

Berdasarkan alasan-alasan yang dinyatakan di atas, Mahkamah membatalkan Saman Penghutang Penghakiman yang difailkan dan JD diperintahkan membayar kos bagi prosiding ini berjumlah RM1,500.00 kepada JC, tertakluk kepada fi alokatur. Bertarikh: 18 Oktober 2023 Disediakan oleh, …………………………………. ARUN A/L NOVAL DASS Timbalan Pendaftar Mahkamah Tinggi Malaya Johor Bahru Pihak-pihak:

Tetuan Raja, Darryl & Loh Peguambela & Peguamcara Peguam Pemiutang Penghakiman Level 26, Menara Hong Leong No.6, Jalan Damanlela Bukit Damansara 50490 Kuala Lumpur (Ruj: res.1233759.chk/rbr) … Latifa Haiqa binti Yusoff

Tetuan Asiah Abd Jalil Law Chambers Peguambela & Peguamcara Peguam Penghutang Penghakiman No.21, Lorong BDK 1/11 Bandar Damansara Kuantan 26100 Kuantan Pahang (Ruj: AAJ/Masyitah/2023(08)/156) … ASIAH BT ABD JALIL Kes-kes yang dirujuk:

Loi Teck Chai v Kinta Medical Centre Sdn Bhd [2019] MLJU 239; [2019] 1 LNS 400; [2019] MLRHU 257; [2019] AMEJ 0555

Khooi Beng Aun v Koh Chin Lean [1994] MLJU 377; [1994] 4 CLJ 138; [1994] 2

MLRH 398 Zschimmer & Schwarz GMBH & Co KG Chemische Fabriken v Persons Unknown & Anor (No.2) [2021] MLJU 187; [2021] 3 CLJ 587; [2021] MLRHU 247; [2021] AMEJ 0155

CIMB Bank Berhad v Goh Tai Pak & Anor [2009] 1 LNS 1320; [2009] 11 MLRH 858; [2009] AMEJ 0332

Leung Kai Fook Medical Co Pte Ltd & Anor v Ninso Global Sdn Bhd [2023] MLJU 1704; [2023] 1 LNS 1531

Azlin Azrai Bin Lan Hawari v United Overseas Bank (M) Bhd [2017] 5 MLJ 43; [2017] 10 CLJ 18; [2017] MLRAU 308

Mohd Kamal Bin Omar v United Overseas Bank (M) Bhd and other appeals [2018] MLJU 600; [2018] 5 CLJ 657; [2018] 4 MLRA 87; [2018] 4 AMR 924

Lim Kai Hee & Ors v Patent View Development Sdn Bhd & Ors [2019] MLJU 723; [2019] 1 LNS 1044; [2019] MLRHU 1407; [2019] 8 AMR 175

Peter Runin v Sebiro Holdings Sdn Bhd [2016] 1 LNS 1589