INDRA A/P SHANUGAM @ SAMUKUM SEBAGAI WASI KEPADA SHANUGAM @ SAMUKUM A/L SINNIAH NO. K/P 480802-01-5091 SI MATI v RANI A/P DAHRUMAN (Rumah Yang Diduduki Oleh Mendiang Mahalinggam A/L Sinniah Dan Keluarganya atas Hartanah HS(M) 834 Lot 1177 Mukim Ulu Sungai Johor, Daerah Kota Tinggi, Negeri Johor) (JA-24NCvC-1412-09/2025)

RANI A/P DAHRUMAN (Rumah Yang Diduduki Oleh Mendiang Mahalinggam A/L Sinniah Dan Keluarganya atas Hartanah HS(M) 834 Lot 1177 Mukim Ulu Sungai Johor, Daerah Kota Tinggi, Negeri Johor)

PENGHUNI-PENGHUNI YANG TIDAK DIKENALI YANG MENDUDUKI HAKMILIK HS(M) 834 LOT 1177 MUKIM ULU SUNGAI JOHOR, DAERAH KOTA TINGGI, NEGERIJOHOR (Rumah Yang Diduduki Oleh Mendiang Saktivel A/L Sinniah Dan Keluarganya atas Hartanah HS(M) 834 Lot 1177 Mukim Ulu Sungai Johor, Daerah Kota Tinggi, Negeri Johor) …DEFENDAN-DEFENDAN ALASAN PENGHAKIMAN

Ini merupakan suatu permohonan melalui Saman Pemula oleh Plaintif sebagai wasi kepada si mati Shanugam @ Samukum berhubung suatu hartanah yang dipegang di bawah Hakmilik HS(M) 834 Lot 1177 Mukim Ulu Sungai Johor, Daerah Kota Tinggi, Negeri Johor. Permohonan ini difailkan antara lain di bawah seksyen 8 Akta Relief Spesifik 1950 serta Aturan 89 dan Aturan 92 Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012.

Intipati permohonan Plaintif adalah untuk mendapatkan pengisytiharan hak serta perintah pengosongan terhadap Defendan-Defendan yang didakwa menduduki hartanah tersebut tanpa kebenaran.

Permohonan ini difailkan oleh Plaintif dalam kapasiti beliau sebagai wasi kepada si mati Shanugam @ Samukum A/L Sinniah, sebagaimana yang diperakui melalui Geran Probet Mahkamah Tinggi Johor Bahru No. JA-32NCVCC-442-05/2024.

Hartanah yang menjadi subjek pertikaian adalah sebuah tanah pegangan hakmilik individu iaitu HS(M) 834 Lot 1177 Mukim Ulu Sungai Johor, Daerah Kota Tinggi, Negeri Johor (“Hartanah tersebut”).

Hak milik ke atas Hartanah tersebut telah dibuktikan melalui Eksibit I-1, iaitu salinan geran tanah, yang menunjukkan bahawa si mati adalah pemilik berdaftar Hartanah tersebut pada masa material. Selain itu, melalui Eksibit I-2, iaitu salinan wasiat si mati, Plaintif telah dilantik secara sah sebagai wasi kepada harta pusaka si mati. Oleh itu Plaintif mempunyai ‘locus standi’ yang sah untuk memulakan prosiding ini bagi pihak harta pusaka.

Fakta selanjutnya menunjukkan bahawa Defendan Pertama, Rani A/P Dahruman, adalah seorang individu yang mempunyai hubungan kekeluargaan dengan si mati, iaitu sebagai ipar kepada si mati. Defendan Pertama bersama ahli keluarganya telah menduduki sebahagian daripada Hartanah tersebut, termasuk sebuah rumah yang didakwa telah didiami oleh mendiang Mahalinggam A/L Sinniah dan keluarganya. Selain itu, terdapat juga Defendan-Defendan lain yang tidak dikenali yang turut menduduki Hartanah tersebut tanpa sebarang kebenaran yang sah daripada Plaintif sebagai wasi.

Plaintif dalam Afidavit Sokongan menyatakan bahawa pendudukan tersebut berterusan walaupun selepas kematian si mati dan tanpa sebarang kebenaran daripada pentadbir harta pusaka. Defendan dalam Afidavit Jawapan pula mendakwa bahawa pendudukan tersebut adalah berdasarkan kebenaran si mati semasa hayatnya dan bahawa mereka mempunyai justifikasi moral dan/atau hak untuk terus tinggal di Hartanah tersebut.

Dalam Afidavit Balasan, Plaintif menafikan sebarang kebenaran berterusan dan menegaskan bahawa sebarang toleransi yang mungkin diberikan oleh si mati adalah bersifat sementara dan tidak mewujudkan hak undang-undang. Oleh itu, pertikaian utama antara pihak-pihak adalah sama ada pendudukan Defendan adalah sah di sisi undang-undang atau merupakan suatu pencerobohan terhadap hak milik harta pusaka si mati. HUJAHAN PIHAK-PIHAK Hujahan Plaintif 9. Plaintif berhujah bahawa permohonan melalui Saman Pemula ini adalah berasas di sisi undang-undang dan disokong oleh bukti dokumentari yang kukuh, khususnya berhubung hak milik ke atas hartanah yang menjadi subjek pertikaian. Plaintif menegaskan bahawa beliau bertindak dalam kapasiti yang sah sebagai wasi kepada harta pusaka si mati Shanugam @ Samukum A/L Sinniah, sebagaimana yang dibuktikan melalui Geran Probet yang dikemukakan dalam Afidavit Sokongan.

Plaintif seterusnya berhujah bahawa hak milik ke atas Hartanah tersebut tidak dipertikaikan, dan perkara ini telah dibuktikan melalui Eksibit I-1, iaitu salinan geran tanah yang menunjukkan bahawa si mati adalah pemilik berdaftar Hartanah tersebut. Berdasarkan prinsip undang-undang tanah yang mantap, hak milik berdaftar memberikan hak eksklusif kepada pemilik untuk menguasai dan menikmati hartanah tersebut, termasuk hak untuk menyingkirkan mana-mana pihak yang menduduki tanpa kebenaran.

Plaintif juga menegaskan bahawa melalui Eksibit I-2, iaitu salinan wasiat si mati, beliau telah dilantik secara sah sebagai wasi dan oleh itu mempunyai kuasa penuh untuk mentadbir harta pusaka termasuk mengambil tindakan undang-undang bagi melindungi hak milik tersebut. Oleh itu, Plaintif berhujah bahawa beliau mempunyai ‘locus standi’ yang tidak boleh dipertikaikan untuk memfailkan permohonan ini.

Berhubung dengan kedudukan Defendan, Plaintif berhujah bahawa Defendan Pertama serta penghuni-penghuni lain yang tidak dikenali adalah penceroboh yang menduduki Hartanah tersebut tanpa sebarang hak yang sah. Plaintif menegaskan bahawa walaupun Defendan mungkin mempunyai hubungan kekeluargaan dengan si mati, hubungan tersebut tidak dengan sendirinya mewujudkan hak undang-undang untuk terus menduduki hartanah tersebut selepas kematian si mati.

Plaintif seterusnya berhujah bahawa dakwaan Defendan bahawa mereka menduduki hartanah tersebut dengan kebenaran si mati tidak disokong oleh sebarang bukti dokumentari. Tiada perjanjian bertulis, tiada bukti pembayaran sewaan, dan tiada bukti bahawa suatu hak milikan atau kepentingan telah diwujudkan. Oleh itu, Plaintif berhujah bahawa sebarang kebenaran yang mungkin diberikan oleh si mati hanyalah bersifat sementara atau suatu lesen yang boleh ditamatkan pada bila-bila masa.

Dalam konteks ini, Plaintif merujuk kepada otoriti dalam ikatan autoriti tambahan, termasuk kes Hong Yik Trading v Liziz Plantation Sdn Bhd [2017] 5 MLJ 398, yang menegaskan prinsip bahawa beban pembuktian terletak pada pihak yang mendakwa sesuatu fakta, dan kegagalan untuk mengemukakan bukti sokongan yang mencukupi boleh menyebabkan Mahkamah menolak dakwaan tersebut.

Plaintif juga berhujah bahawa Mahkamah mempunyai kuasa yang jelas di bawah seksyen 8 Akta Relief Spesifik 1950 untuk memberikan relif dalam bentuk pengisytiharan dan perintah pengosongan, memandangkan kes ini melibatkan pelanggaran hak milik hartanah.

Berhubung dengan isu prosedur, Plaintif menegaskan bahawa Saman Pemula adalah sesuai dalam kes ini kerana tiada pertikaian fakta yang serius yang memerlukan perbicaraan penuh. Fakta utama seperti hak milik, identiti hartanah dan pendudukan oleh Defendan adalah tidak dipertikaikan secara material. Oleh itu, Plaintif memohon agar Mahkamah membenarkan semua relif yang dipohon, termasuk perintah pengosongan dan injunksi, serta kos terhadap Defendan. Hujahan Defendan 17. Defendan, sebaliknya, berhujah bahawa permohonan Plaintif adalah tidak berasas dan wajar ditolak. Defendan Pertama menegaskan bahawa beliau dan keluarganya telah menduduki Hartanah tersebut sejak sekian lama dengan pengetahuan dan kebenaran si mati, dan oleh itu pendudukan tersebut tidak boleh disifatkan sebagai suatu pencerobohan.

Defendan berhujah bahawa hubungan kekeluargaan antara pihak-pihak adalah faktor yang relevan dan perlu diambil kira oleh Mahkamah dalam menentukan sama ada pendudukan tersebut adalah sah atau tidak. Menurut Defendan, si mati telah membenarkan mereka tinggal di Hartanah tersebut sebagai sebahagian daripada pengaturan keluarga, dan oleh itu Plaintif tidak boleh sewenang-wenangnya mengusir mereka.

Defendan juga berhujah bahawa terdapat pertikaian fakta yang serius berhubung sifat dan skop kebenaran yang diberikan oleh si mati, dan oleh itu prosiding melalui Saman Pemula adalah tidak sesuai. Defendan menegaskan bahawa perkara ini memerlukan perbicaraan penuh dengan keterangan lisan bagi menilai kredibiliti saksi. Selain itu, Defendan berhujah bahawa Plaintif telah gagal membuktikan bahawa Defendan adalah penceroboh, memandangkan mereka telah lama menduduki Hartanah tersebut tanpa sebarang bantahan daripada si mati semasa hayatnya.

Defendan turut merujuk kepada otoriti dalam ikatan autoriti mereka, termasuk kes-kes yang menekankan bahawa Mahkamah hendaklah berhati-hati dalam memberikan relif deklaratori atau perintah pengosongan apabila terdapat pertikaian fakta yang memerlukan penilaian lanjut.

Berhubung dengan ‘Prayer 9’, Defendan berhujah bahawa tuntutan ganti rugi am bagi tekanan mental dan gangguan emosi adalah tidak wajar dan tidak boleh dibenarkan melalui Saman Pemula, memandangkan ia memerlukan pembuktian melalui keterangan lisan dan penilaian fakta yang terperinci. Defendan seterusnya berhujah bahawa keseluruhan permohonan Plaintif adalah suatu percubaan untuk menggunakan prosedur ringkas bagi mendapatkan relif yang sepatutnya diputuskan melalui tindakan writ. Oleh itu, Defendan memohon agar Mahkamah menolak Saman Pemula ini dengan kos.

Pada peringkat awal prosiding ini, Mahkamah ini telah pada

5.3.2026 menolak permohonan Plaintif di Lampiran 16 untuk menukar prosiding ini daripada Saman Pemula kepada writ. Dengan keputusan tersebut, Mahkamah ini telah secara nyata memutuskan bahawa prosiding melalui Saman Pemula adalah sesuai dalam keadaan kes ini.

Sehubungan itu, isu berhubung kesesuaian prosedur Saman Pemula tidak lagi berbangkit untuk diputuskan semula dalam alasan penghakiman ini, dan Mahkamah ini tidak akan mengulangi pertimbangan tersebut. Oleh yang demikian, Mahkamah ini merumuskan bahawa pertikaian sebenar antara pihak-pihak kini tertumpu kepada isu-isu substantif berikut: Isu (i) : Sama ada Plaintif telah membuktikan hak yang sah ke atas hartanah serta bahawa pendudukan Defendan adalah tanpa kebenaran (‘trespass’) Isu (ii) : Sama ada Plaintif berhak kepada relif yang dipohon, termasuk perintah pengosongan, injunksi dan tuntutan gantirugi ANALISIS DAN DAPATAN MAHKAMAH Isu (i) - Sama ada Plaintif telah membuktikan hak yang sah ke atas hartanah serta bahawa pendudukan Defendan adalah tanpa kebenaran (‘trespass’)

Beban pembuktian terletak pada Plaintif untuk membuktikan haknya ke atas hartanah serta sifat pendudukan Defendan sebagai tanpa kebenaran. Prinsip ini adalah selaras dengan seksyen 101 Akta Keterangan 1950, di mana pihak yang mendakwa sesuatu hak hendaklah membuktikannya atas imbangan kebarangkalian.

Dalam konteks ini, Mahkamah ini mendapati bahawa Plaintif telah mengemukakan bukti dokumentari utama yang tidak dicabar secara substantif oleh Defendan. Pertama dan paling penting ialah Eksibit I-1, iaitu salinan geran tanah bagi Hartanah HS(M) 834 Lot 1177 Mukim Ulu Sungai Johor. Eksibit ini menunjukkan bahawa si mati Shanugam @ Samukum A/L Sinniah adalah pemilik berdaftar hartanah tersebut pada masa material.

Kedudukan undang-undang berhubung hak milik berdaftar adalah mantap, iaitu pemilik berdaftar mempunyai hak milikan eksklusif ke atas hartanah tersebut, termasuk hak untuk memiliki, menggunakan dan mengecualikan pihak lain daripada mendudukinya. Hak ini tidak boleh diketepikan melainkan melalui bukti yang jelas yang mewujudkan suatu kepentingan yang diiktiraf undang-undang.

Mahkamah ini seterusnya meneliti Eksibit I-2, iaitu wasiat si mati, serta Geran Probet yang dikemukakan dalam Afidavit Sokongan. Daripada eksibit tersebut, Mahkamah ini berpuas hati bahawa Plaintif telah dilantik secara sah sebagai wasi dan mempunyai kuasa undang-undang untuk mentadbir serta menguat kuasakan hak ke atas harta pusaka si mati, termasuk hartanah yang menjadi subjek pertikaian ini.

Oleh itu, berdasarkan gabungan Eksibit I-1 dan I-2, Mahkamah ini mendapati bahawa Plaintif telah berjaya membuktikan dua perkara asas, iaitu pertama, kewujudan hak milik sah si mati ke atas hartanah tersebut, dan kedua, kapasiti Plaintif sebagai wasi untuk bertindak bagi pihak harta pusaka.

Mahkamah ini seterusnya beralih kepada persoalan sama ada Defendan mempunyai sebarang hak yang boleh menangkis hak tersebut. Hujahan utama Defendan adalah bahawa mereka telah menduduki hartanah tersebut dengan kebenaran si mati semasa hayatnya dan oleh itu pendudukan tersebut adalah sah. Walau bagaimanapun, setelah meneliti Afidavit Jawapan Defendan serta dokumen yang dikemukakan, Mahkamah ini mendapati bahawa dakwaan tersebut tidak disokong oleh sebarang bukti dokumentari relevan dan mencukupi. Tiada sebarang perjanjian bertulis, tiada bukti pembayaran sewaan, dan tiada sebarang dokumen yang menunjukkan bahawa suatu hak milikan atau kepentingan undang-undang telah diwujudkan memihak kepada Defendan.

Ketiadaan bukti ini adalah signifikan, khususnya apabila Defendan berada dalam kedudukan terbaik untuk mengemukakan bukti tersebut jika benar wujudnya suatu kebenaran yang sah atau perjanjian antara mereka dan si mati. Dalam keadaan ini, Mahkamah ini berpendirian bahawa inferens yang tidak memihak di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 adalah wajar dikenakan terhadap Defendan.

Mahkamah ini juga menerima hujahan Plaintif bahawa sebarang kebenaran yang mungkin diberikan oleh si mati semasa hayatnya hanyalah bersifat lesen (‘bare licence’) dan tidak mewujudkan sebarang kepentingan yang boleh dikuat kuasakan terhadap hartanah tersebut. Prinsip undang-undang yang mantap adalah bahawa suatu lesen sedemikian tidak memberikan hak milikan dan boleh ditamatkan pada bila-bila masa oleh pemberi lesen. Dalam keadaan kes ini, Mahkamah ini mendapati bahawa walaupun Defendan mungkin dibenarkan tinggal di hartanah tersebut semasa hayat si mati, kebenaran tersebut adalah bersifat peribadi kepada si mati dan tidak boleh berterusan secara automatik selepas kematiannya tanpa persetujuan wasi atau pentadbir harta pusaka.

Tambahan pula, tiada bukti bahawa Plaintif sebagai wasi telah memberikan kebenaran tersebut selepas kematian si mati. Sebaliknya, Plaintif melalui Afidavit Balasan secara jelas menafikan sebarang kebenaran berterusan dan menuntut supaya Defendan mengosongkan hartanah tersebut.

Mahkamah ini juga mengambil kira bahawa Defendan tidak mengemukakan sebarang eksibit atau bukti sokongan yang boleh menunjukkan kewujudan suatu hak yang diiktiraf undang-undang, sama ada dalam bentuk lesen yang tidak boleh ditarik balik, ‘estoppel’, atau kepentingan ekuiti.

Dalam menilai keseluruhan bukti, Mahkamah ini mendapati bahawa kes Plaintif disokong oleh dokumen rasmi yang mempunyai nilai probatif yang tinggi, manakala kes Defendan bergantung semata-mata kepada dakwaan tanpa sokongan bukti yang mencukupi.

Prinsip yang dinyatakan dalam kes Hong Yik Trading(supra) adalah relevan, di mana Mahkamah Persekutuan menegaskan bahawa sesuatu dakwaan yang tidak disokong oleh bukti yang mencukupi tidak boleh diterima, dan Mahkamah berhak menolak cubaan untuk mencabar bukti pihak lawan tanpa asas yang kukuh. Berdasarkan keseluruhan analisis tersebut, Mahkamah ini berpuas hati bahawa Plaintif telah membuktikan bahawa Defendan tidak mempunyai sebarang hak sah untuk menduduki hartanah tersebut.

Oleh itu, Mahkamah ini mendapati bahawa pendudukan berterusan oleh Defendan selepas kematian si mati, tanpa kebenaran daripada wasi, adalah suatu pendudukan tanpa kebenaran dan seterusnya merupakan suatu pencerobohan (‘trespass’) di sisi undang-undang. Sehubungan itu, Mahkamah ini memutuskan bahawa Isu (i) diputuskan memihak kepada Plaintif. Isu (ii) : Sama ada Plaintif berhak kepada relif yang dipohon, termasuk perintah pengosongan, injunksi dan tuntutan 37. Setelah Mahkamah ini memutuskan di bawah Isu (i) bahawa Plaintif telah berjaya membuktikan hak yang sah ke atas Hartanah tersebut serta bahawa pendudukan Defendan adalah tanpa kebenaran dan merupakan suatu pencerobohan, Mahkamah ini seterusnya beralih kepada persoalan sama ada Plaintif berhak kepada relif yang dipohon dalam Saman Pemula ini.

Pada asasnya, relif yang dipohon oleh Plaintif merangkumi tiga kategori utama, iaitu perisytiharan hak, perintah pengosongan hartanah, serta injunksi bagi menghalang Defendan daripada terus menduduki atau menceroboh Hartanah tersebut. Selain itu, Plaintif turut memohon ganti rugi am bagi tekanan mental dan gangguan emosi.

(A) Relif Perisytiharan Hak 39. Mahkamah ini mendapati bahawa relif perisytiharan hak yang dipohon adalah selaras dengan seksyen 8 Akta Relief Spesifik 1950, yang memberi kuasa kepada Mahkamah untuk mengisytiharkan hak seseorang pihak apabila terdapat suatu pelanggaran atau penafian terhadap hak tersebut.

Dalam kes ini, berdasarkan dapatan bahawa Plaintif sebagai wasi mempunyai hak sah ke atas Hartanah tersebut melalui Eksibit I-1 (geran tanah) dan Eksibit I-2 (wasiat dan probet), serta bahawa Defendan telah menduduki hartanah tersebut tanpa kebenaran, Mahkamah ini berpendirian bahawa suatu pengisytiharan adalah wajar untuk mengesahkan kedudukan undang-undang Plaintif. Relif deklaratori ini adalah penting bukan sahaja untuk mengiktiraf hak Plaintif, tetapi juga untuk menamatkan sebarang ketidakpastian atau pertikaian berhubung hak milik dan penguasaan hartanah tersebut.

(B) Perintah Pengosongan (‘Vacant Possession’)

Mahkamah ini seterusnya meneliti permohonan Plaintif untuk mendapatkan perintah pengosongan terhadap Defendan. Prinsip undang-undang adalah jelas bahawa pemilik sah sesuatu hartanah berhak untuk mendapatkan kembali milikan kosong daripada mana-mana pihak yang menduduki hartanah tersebut tanpa kebenaran.

Dalam kes ini, setelah Mahkamah ini mendapati bahawa Defendan adalah penceroboh, maka secara langsung Plaintif berhak untuk mendapatkan perintah pengosongan. Mahkamah ini dan tanpa sebarang asas undang-undang yang sah, serta telah berlanjutan walaupun selepas tuntutan dibuat oleh Plaintif.

Oleh itu, Mahkamah ini berpendirian bahawa perintah pengosongan adalah suatu relif yang bukan sahaja wajar tetapi perlu bagi memberikan kesan praktikal kepada hak yang telah diisytiharkan. Tanpa perintah pengosongan, relif deklaratori yang diberikan akan menjadi tidak bermakna dan tidak dapat dikuatkuasakan secara efektif.

(C) Injunksi Kekal 44. Mahkamah ini seterusnya mempertimbangkan permohonan untuk mendapatkan injunksi kekal bagi menghalang Defendan daripada terus menduduki atau memasuki Hartanah tersebut. Prinsip undang-undang yang mengawal pemberian injunksi kekal adalah bahawa Mahkamah boleh memberikan relif tersebut apabila terdapat pelanggaran hak yang berterusan atau ancaman pelanggaran yang berulang. Dalam kes ini, Mahkamah ini mendapati bahawa pendudukan Defendan adalah suatu pelanggaran hak milik yang berterusan.

Terdapat juga risiko yang nyata bahawa tanpa perintah injunksi, Defendan atau pihak lain mungkin akan terus menduduki atau kembali memasuki Hartanah tersebut walaupun selepas perintah pengosongan diberikan. Oleh itu, Mahkamah ini berpendirian bahawa injunksi kekal adalah wajar bagi melindungi hak Plaintif secara menyeluruh dan mencegah berulangnya pencerobohan.

(D) ‘Prayer 9’–Ganti rugi Am 46. Mahkamah ini seterusnya meneliti ‘Prayer 9’, iaitu tuntutan Plaintif bagi ganti rugi am berhubung tekanan mental, penderitaan emosi serta gangguan berterusan yang didakwa dialami akibat tindakan Defendan. Walaupun Mahkamah ini tidak menafikan bahawa pendudukan tanpa kebenaran boleh menyebabkan kesulitan dan tekanan kepada pemilik hartanah, persoalan utama adalah sama ada tuntutan ganti rugi am tersebut boleh diputuskan melalui prosiding Saman Pemula.

Mahkamah ini berpendirian bahawa tuntutan gantirugi am adalah suatu tuntutan yang memerlukan penilaian fakta yang mendalam, termasuk keterangan lisan, penilaian kredibiliti saksi, serta pembuktian tahap kerugian atau penderitaan yang dialami. Saman Pemula, secara sifatnya, adalah suatu prosedur ringkas yang sesuai untuk penentuan isu undang-undang atau fakta yang tidak dipertikaikan secara serius, dan bukan untuk menentukan tuntutan yang memerlukan perbicaraan penuh.

Dalam keadaan ini, Mahkamah ini mendapati bahawa tuntutan ganti rugi am bagi tekanan mental dan penderitaan emosi tidak sesuai diputuskan dalam prosiding ini. Oleh itu, Mahkamah ini menolak Prayer 9 dalam tindakan kes semasa. Walau bagaimanapun, Mahkamah ini menegaskan bahawa penolakan ini adalah tanpa prejudis kepada hak Plaintif untuk memfailkan tindakan berasingan melalui writ sekiranya Plaintif berhasrat untuk menuntut ganti rugi tersebut.

Berdasarkan keseluruhan analisis di atas, Mahkamah ini mendapati bahawa:

(a) Plaintif berhak kepada relif deklaratori;

(b) Plaintif berhak kepada perintah pengosongan;

(c) Plaintif berhak kepada injunksi kekal;

(d) tuntutan gantirugi am tidak sesuai diputuskan dalam Saman Pemula.

Oleh itu, Mahkamah ini berpuas hati bahawa relif utama yang dipohon oleh Plaintif adalah berasas di sisi undang-undang dan wajar diberikan, tertakluk kepada penolakan ‘Prayer 9’. Sehubungan itu, Isu (ii) diputuskan memihak kepada Plaintif setakat relif deklaratori, pengosongan dan injunksi, tetapi tidak berhubung tuntutan ganti rugi am.

Mahkamah ini turut mempertimbangkan keperluan untuk menetapkan suatu tempoh munasabah bagi pematuhan terhadap perintah pengosongan. Walaupun Plaintif secara prinsip berhak kepada milikan segera setelah dapatan pencerobohan dibuat, Mahkamah ini mengambil pendekatan yang seimbang dengan memberikan tempoh yang munasabah kepada Defendan untuk mengosongkan Hartanah tersebut secara teratur, mengambil kira keadaan kediaman serta kepentingan praktikal pihak-pihak.

Dalam masa yang sama, Mahkamah ini menegaskan bahawa perintah pengosongan tidak boleh dibiarkan sebagai suatu deklarasi kosong tanpa mekanisme pelaksanaan yang berkesan. Oleh itu, Mahkamah ini berpendirian bahawa adalah wajar untuk memperuntukkan secara jelas bahawa sekiranya Defendan gagal mematuhi perintah tersebut dalam tempoh yang ditetapkan, Plaintif adalah berhak untuk mendapatkan bantuan bailif Mahkamah bagi melaksanakan pengosongan tersebut tanpa perlu memfailkan prosiding baharu.

Pendekatan ini adalah selaras dengan prinsip bahawa sesuatu perintah Mahkamah hendaklah bukan sahaja bersifat deklaratori, tetapi juga boleh dikuatkuasakan secara efektif bagi memberi kesan sebenar kepada hak pihak yang berjaya. Mahkamah ini menegaskan bahawa kes Plaintif adalah berasaskan bukti dokumentari yang jelas dan tidak dicabar secara substantif, manakala pembelaan Defendan gagal disokong oleh bukti yang mencukupi. Dalam keadaan ini, Mahkamah ini mendapati bahawa tiada asas untuk menolak permohonan Plaintif atau menangguhkan pemberian relif yang sewajarnya. Mahkamah ini juga berpendirian bahawa isu-isu yang dibangkitkan oleh Defendan tidak menimbulkan sebarang pertikaian fakta yang memerlukan perbicaraan penuh, dan oleh itu tidak menjejaskan kesesuaian prosiding ini.

Setelah meneliti keseluruhan afidavit, eksibit-eksibit yang dikemukakan, hujahan bertulis pihak-pihak serta prinsip undang-undang yang terpakai, Mahkamah ini berpuas hati bahawa Plaintif telah berjaya membuktikan kesnya atas imbangan kebarangkalian.

Berhubung Isu (i), Mahkamah ini mendapati bahawa Plaintif, melalui Eksibit I-1 (salinan geran tanah) dan Eksibit I-2 (wasiat serta Geran Probet), telah membuktikan hak milik sah si mati ke atas Hartanah tersebut serta kapasiti Plaintif sebagai wasi untuk bertindak bagi pihak harta pusaka. Mahkamah ini juga mendapati bahawa Defendan gagal mengemukakan sebarang bukti yang mencukupi untuk menyokong dakwaan bahawa mereka mempunyai hak yang sah untuk menduduki Hartanah tersebut.

Mahkamah ini seterusnya mendapati bahawa sebarang kebenaran yang mungkin diberikan oleh si mati semasa hayatnya hanyalah bersifat lesen semata-mata dan tidak mewujudkan sebarang kepentingan yang boleh dikuatkuasakan. Lesen tersebut telah berakhir sekurang-kurangnya apabila si mati meninggal dunia, dan pendudukan berterusan oleh Defendan selepas itu adalah tanpa kebenaran. Oleh itu, Mahkamah ini berpuas hati bahawa pendudukan Defendan adalah suatu pencerobohan (‘trespass’) di sisi undang-undang.

Berhubung Isu (ii), Mahkamah ini mendapati bahawa Plaintif berhak kepada relif perisytiharan hak di bawah seksyen 8 Akta Relief Spesifik 1950 bagi mengesahkan haknya ke atas Hartanah tersebut. Mahkamah ini juga mendapati bahawa Plaintif berhak kepada perintah pengosongan (‘vacant possession’) memandangkan Defendan adalah penceroboh dan tidak mempunyai sebarang hak untuk terus menduduki Hartanah tersebut.

Selain itu, Mahkamah ini berpendirian bahawa suatu injunksi kekal adalah wajar bagi menghalang Defendan daripada terus menduduki atau memasuki semula Hartanah tersebut, bagi memastikan perlindungan berkesan terhadap hak Plaintif. Walau bagaimanapun, berhubung ‘Prayer 9’ bagi ganti rugi am, Mahkamah ini mendapati bahawa tuntutan tersebut tidak sesuai diputuskan melalui prosiding Saman Pemula memandangkan ia memerlukan penilaian fakta yang terperinci serta keterangan lisan. Oleh itu, Mahkamah ini menolak tuntutan ganti rugi am tersebut dalam prosiding ini, tanpa prejudis kepada hak Plaintif untuk memfailkan tindakan berasingan jika difikirkan perlu.

Berdasarkan keseluruhan dapatan ini, Mahkamah ini berpuas hati bahawa Saman Pemula Plaintif adalah berasas dan wajar dibenarkan, tertakluk kepada penolakan ‘Prayer 9’.

Sehubungan dengan itu, Mahkamah ini dengan ini memerintahkan seperti berikut:

(a) Saman Pemula Plaintif adalah dibenarkan;

(b) Satu deklarasi bahawa Plaintif, dalam kapasiti sebagai wasi kepada harta pusaka si mati Shanugam@ Samukum A/L Sinniah, adalah berhak kepada milikan, penguasaan dan kawalan penuh ke atas Hartanah yang dikenali sebagai HS(M) 834 Lot 1177 Mukim Ulu Sungai Johor, Daerah Kota Tinggi, Negeri Johor;

(c) Defendan-Defendan, sama ada secara sendiri atau melalui ejen, pekerja, ahli keluarga atau mana-mana pihak yang bertindak di bawah arahan mereka, hendaklah mengosongkan dan menyerahkan milikan kosong (‘vacant possession’) Hartanah tersebut kepada Plaintif dalam tempoh tiga puluh (60) hari dari tarikh perintah ini;

(d) Sekiranya Defendan-Defendan gagal, enggan atau cuai untuk mematuhi perintah di perenggan (c) di atas dalam tempoh yang ditetapkan:

(i) Plaintif adalah dengan ini diberi kebenaran untuk memohon dan/atau mendapatkan ‘Writ of Possession’ tanpa perlu memfailkan prosiding baharu;

(e) Satu perintah injunksi kekal dengan ini dikeluarkan melarang Defendan-Defendan, sama ada secara sendiri atau melalui mana-mana pihak lain:

(i) daripada memasuki atau menduduki semula Hartanah tersebut;

(f) ‘Prayer 9’ berhubung tuntutan gantirugi am adalah ditolak tanpa prejudis kepada hak Plaintif untuk memulakan tindakan berasingan melalui writ;

(g) Defendan-Defendan hendaklah membayar kos sebanyak RM8,000.00 kepada Plaintif, tertakluk kepada fi alokatur;

(h) Pihak-pihak diberikan kebebasan untuk memohon (‘liberty to apply’) bagi tujuan pelaksanaan dan/atau penjelasan perintah ini. BERTARIKH 4 JUN 2026 t.t MANIRA BINTI MOHD NOR PESURUHJAYA KEHAKIMAN MAHKAMAH TINGGI SIVIL 4 JOHOR BAHRU Peguam Bagi Pihak Plaintif Maithily a/p Manoher Tetuan C. Sankaran & Co Johor Bahru Peguam Bagi Pihak Responden Kalpana a/p Kumara Tetuan Kalpana & Partners Johor Bahru