Irwadi Bin Ibrahim v Azman Bin Ja'Afar (JA-22NCvC-93-07/2025)

Permohonan di hadapan Mahkamah ini ialah Notis Permohonan oleh Defendan untuk membatalkan Writ dan Pernyataan Tuntutan Plaintif bertarikh 17.07.2025 di 11/02/2026 15:50:01 JA-22NCvC-93-07/2025 Kand. 34 bawah Aturan 18 Kaedah 19(1)(a), (b) dan/atau (d) Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 (“KKM 2012”).

Defendan memohon, antara lain, perintah bahawa: (i) Writ dan Pernyataan Tuntutan dibatalkan menurut A.18 K.19(1)(a), (b) dan/atau (d); (ii) kos; dan (iii) relif-relif lain yang sesuai.

Selepas meneliti dokumen-dokumen difailkan, hujahan bertulis pihak-pihak, serta ikatan otoriti yang dirujuk, Mahkamah ini mendapati permohonan Defendan mempunyai merit dan wajar dibenarkan di bawah limb yang dinyatakan. Oleh kerana tidak berpuas hati dengan keputusan Mahkamah ini, Plaintif telah memfailkan Notis Rayuan pada 04 Februari 2026.

Teras tuntutan Plaintif, menurut Defendan, ialah suatu perjanjian bertarikh 07.05.2015 yang dikatakan melibatkan pemberian pinjaman dan bayaran balik beserta suatu “saguhati” bulanan.

Defendan menghujahkan bahawa kausa tindakan (jika ada) adalah berasaskan kemungkiran perjanjian yang didakwa berlaku pada 07.12.2015, dan bahawa tuntutan-tuntutan kewangan Plaintif (pokok RM500,000.00, “saguhati” 4% dan faedah kelewatan) adalah dikira bermula sekitar tahun 2015.

Writ dan Pernyataan Tuntutan Plaintif difailkan pada

17.07.2025.

Lantaran itu, Defendan mengasaskan permohonan pembatalan pliding ini atas tiga paksi utama:

terhalang oleh had masa di bawah Seksyen 6 Akta

(ii) perjanjian melanggar undang-undang kerana Plaintif didakwa sebagai Peminjam Wang Tidak Berlesen di bawah Money Lenders Act 1951 (“MLA 1951”); dan

(iii) Defendan dihujahkan bukan pihak (‘not privy’) kepada kemudahan ‘Flexi Term Loan’ yang disentuh dalam tuntutan Plaintif. ISU-ISU UNTUK DIPUTUSKAN

Mahkamah merumuskan isu-isu utama untuk penentuan di peringkat permohonan A.18 K.19(1) ini seperti berikut: Isu 1 — Limb dan Kehendak dibawah A.18 K.19(1) KKM 2012: Adakah Writ/Pernyataan Tuntutan wajar dibatalkan di bawah A.18 K.19(1)(a), (b) dan/atau (d), KKM 2012 dan khususnya limb manakah yang terpakai berdasarkan alasan permohonan Defendan? Isu 2 — Had masa: Adakah, dengan menerima fakta pliding pada penelitian awal pliding (tanpa bicara), tuntutan Plaintif jelas terhalang oleh Seksyen 6 Akta Had Masa 1953 sehingga ia menzahirkan tiada kausa tindakan munasabah / merupakan penyalahgunaan proses? Isu 3 — ‘Illegality’, ‘privity’ dan ‘locus’ (intipati kebolehlaksanaan tuntutan): Adakah tuntutan Plaintif bergantung kepada suatu perjanjian yang didakwa tidak sah/illegal di bawah MLA 1951 dan/atau melibatkan tuntutan terhadap pihak yang bukan ‘privy’, sehingga tindakan ini pada asasnya tidak boleh diteruskan dan wajar ditamatkan pada peringkat pliding? ANALISIS DAN DAPATAN MAHKAMAH Isu 1 - Prinsip dan Kehendak Permohonan di bawah Aturan 18 Kaedah 19(1) KKM 2012. Adakah Writ/Pernyataan Tuntutan wajar dibatalkan di bawah A.18 K.19(1)(a), (b) dan/atau (d), KKM 2012 dan khususnya limb manakah yang terpakai berdasarkan alasan permohonan Defendan?

Mahkamah ini memulakan analisis dengan menegaskan prinsip asas yang mengawal penggunaan Aturan 18 Kaedah 19(1) KKM 2012, iaitu bahawa kuasa untuk membatalkan pliding adalah suatu kuasa yang drastik, namun sah dan perlu digunakan dalam keadaan yang sesuai.

Prinsip ini telah lama dimantapkan oleh Mahkamah Agung dalam kes Bandar Builder Sdn Bhd & Ors v United Malayan Banking Corporation Bhd [1993] 3 MLJ 36; [1993] 4 CLJ 7, yang menegaskan bahawa walaupun Mahkamah lazimnya berhati-hati dalam membenarkan ‘striking out’, Mahkamah tidak seharusnya membenarkan sesuatu tindakan diteruskan ke perbicaraan sekiranya ada zahirnya ia pasti gagal, walaupun semua fakta plaintif diambil sebagai benar.

Dalam menilai permohonan di bawah A.18 K.19(1) KKM 2012, Mahkamah tidak menjalankan perbicaraan mini atau menimbang keterangan secara mendalam. Tumpuan Mahkamah adalah terhad kepada persoalan sama ada, berdasarkan pliding itu sendiri dan fakta material yang tidak dipertikaikan, tuntutan tersebut: i. gagal mendedahkan suatu kausa tindakan yang munasabah [limb (a)]; ii. bersifat remeh atau menyusahkan [limb (b)]; atau iii. merupakan suatu penyalahgunaan proses Mahkamah [limb (d)].

Dalam kes ini, Defendan dengan jelas mengasaskan permohonannya terutamanya di bawah limb (a) dan limb

(d), dengan hujahan bahawa tuntutan Plaintif adalah cacat secara undang-undang, dan bukan semata-mata isu fakta yang perlu diuji melalui perbicaraan.

Oleh itu, Mahkamah mendapati bahawa kehendak dan syarat untuk menilai permohonan ini telah dipenuhi,dan isu-isu substantif yang dibangkitkan oleh Defendan wajar dipertimbangkan secara langsung di peringkat ini. Dapatan Isu 1: Mahkamah berpuas hati bahawa permohonan ini sesuai diputuskan di bawah Aturan 18 Kaedah 19(1)(a) dan (d), KKM 2012 tertakluk kepada dapatan terhadap isu-isu substantif yang dibangkitkan seterusnya. Isu 2 - Had Masa di bawah Seksyen 6 Akta Had Masa 1953. Adakah, dengan menerima fakta pliding pada penelitian awal pliding (tanpa bicara), tuntutan Plaintif jelas terhalang oleh Seksyen 6 Akta Had Masa 1953 sehingga ia menzahirkan tiada kausa tindakan munasabah / merupakan penyalahgunaan proses?

Isu kedua berkaitan sama ada tuntutan Plaintif adalah jelas terhalang oleh had masa, dan jika ya, sama ada kecacatan tersebut cukup serius untuk membatalkan tindakan di bawah A.18 K.19(1) KKM 2012.

Berdasarkan Pernyataan Tuntutan dan alasan yang dikemukakan oleh Defendan, tarikh-tarikh material yang menjadi asas tuntutan Plaintif adalah sekitar tahun 2015, termasuk tarikh kemungkiran yang didakwa dan tarikh bermulanya tuntutan kewangan Plaintif.

Plaintif sendiri mengakui dalam afidavit bahawa kemungkiran berlaku pada akhir 2015, walaupun mendakwa meneruskan ‘due diligence’ dengan tuntutan susulan. Namun, prinsip undang-undang menetapkan bahawa had masa bermula pada tarikh kemungkiran, dan usaha ‘due diligence’ tidak menunda had masa statutori. Oleh itu, Mahkamah memutuskan bahawa had masa kekal bermula pada akhir 2015, dan tindakan ini terhalang, sekali gus tidak mendedahkan kausa tindakan munasabah.

Tidak dipertikaikan bahawa tindakan ini hanya difailkan pada 17 Julai 2025, iaitu lebih daripada enam (6) tahun selepas kausa tindakan yang didakwa timbul. Seksyen 6 Akta Had Masa 1953 memperuntukkan bahawa tindakan berasaskan kontrak hendaklah dimulakan dalam tempoh enam tahun dari tarikh kausa tindakan terakru. Seksyen 6 Akta Had Masa 1953 memperuntukkan:

"Limitation of actions of contract and tort and certain other actions

Save as hereinafter provided the following actions shall not be brought after the expiration of six years from the date on which the cause of action accrued, that is to say—

actions founded on a contract or on tort;

Mahkamah menerima bahawa tidak semua isu had masa sesuai diputuskan melalui permohonan ‘striking out’, terutamanya apabila ia memerlukan dapatan fakta yang kompleks, seperti persoalan penangguhan masa atau ‘accrual’ yang dipertikaikan. Namun, di mana tarikh-tarikh asas jelas dinyatakan dalam pliding sendiri dan menunjukkan tuntutan sudah luput masa, Mahkamah bukan sahaja boleh, malah wajar, menamatkan tindakan tersebut pada peringkat awal.

Dalam kes ini, Mahkamah mendapati bahawa tuntutan Plaintif, sebagaimana diplid, jelas melepasi tempoh statutori. Kecacatan ini adalah kecacatan undang-undang yang bersifat fatal dan tidak boleh diperbaiki melalui perbicaraan atau pindaan. Bagi tuntutan sebanyak RM500,000.00 tersebut, tuntutan ini telah pun melebihi had masa enam (6) iaitu selepas 9 TAHUN 7 BULAN DAN 10 HARI kausa tindakan terakru pada

07.12.2015. Manakala bagi tuntutan faedah 4% sebanyak RM2.4 juta tersebut pula, tuntutan bagi jumlah ini difailkan selepas 10 TAHUN 10 HARI dari jumlah tersebut diakui terakru iaitu pada 07.07.2015. Plaintif tidak boleh setelah sekian lama, barulah kini menuntut haknya walau atas apa sebab sekalipun. Mahkamah ini bersetuju dengan kes yang dirujuk oleh Defendan berkenaan dengan prinsip yang diputuskan oleh Mahkamah Agung di dalam kes Credit Corporation (M) Bhd v Fong Tak Sin [1991] 1 MLJ 409 yang memutuskan seperti berikut: "The doctrine of limitation is said to be based on two broad considerations. Firstly there is a presumption that a right not exercised for a long time is non existent. The other consideration is that it is necessary that matters of right in general should not be left too long in a state of uncertainty or doubt or suspense. The limitation law is promulgated for the primary object of discouraging plaintiffs from sleeping on their actions and more importantly, to have a definite end to litigation” [Penekanan ditambah]

Mahkamah ini juga mendapati hanya apabila Defendan memplidkan berkenaan isu had masa ini di dalam Pembelaan, Plaintif telah menimbulkan fakta baharu di dalam Jawapan Kepada Pembelaan iaitu tuntutan-tuntutan Plaintif tersebut masih lagi dalam tempoh enam (6) tahun kerana terdapatnya "pengakruan tindakan baru atas akuan atau pembayaran sebahagian" (perenggan 3 Jawapan Kepada Pembelaan) yang menimbulkan satu kausa tindakan yang baharu sedangkan fakta ini tidak diplidkan pada awalnya di dalam Pernyataan Tuntutan.

Merujuk kepada perenggan 6 Jawapan Kepada Pembelaan, Plaintif memplidkan bahawa terdapat bayaran sebanyak RM25,000.00 dibuat oleh Defendan "yang merupakan bayaran sebahagian kecil daripada pinjaman tersebut" dan pembayaran ini adalah merupakan "pengakruan tindakan baharu". Namun pembayaran sebanyak RM25,000.00 yang dikatakan telah dibayar oleh Defendan selepas dari tarikh 07.07.2015 mewujudkan satu kausa tindakan yang baharu, tidak dinyatakan pula bilakah tarikh Defendan membuat pembayaran sebanyak RM25,000.00 tersebut? Tarikh ini adalah sangat penting bagi menentukan sama ada kausa tindakan baharu ini adalah masih lagi dalam tempoh enam

tahun dan tidak dihalang oleh Seksyen 6(1)(a) Akta Had Masa 1953. Peruntukan undang-undang adalah jelas dan mantap iaitu apabila sesuatu isu yang mustahak tidak ditimbulkan di dalam pliding ia tidak boleh dihujahkan. Kes yang dirujuk adalah di dalam kes Mahkamah Agong, Lee Ah Chor v Southern Bank Bhd [1991] 1 MLJ 428 telah menekankan bahawa sesuatu fakta yang material diplidkan dalam pliding supaya pihak yang satu lagi dapat mengetahui dengan jelas tuntutan yang dibuat bagi membolehkannya mengemukakan pembelaan yang sewajarnya.

Oleh itu, suatu tuntutan yang telah luput masa tidak lagi menzahirkan suatu kausa tindakan yang munasabah. Tambahan pula, membenarkan tindakan sedemikian diteruskan akan memaksa Defendan menjalani suatu litigasi yang pada akhirnya pasti gagal, dan ini bercanggah dengan prinsip keadilan prosedur.

Mahkamah mendapati bahawa tuntutan Plaintif adalah jelas terhalang oleh Seksyen 6 Akta Had Masa 1953, dan oleh itu wajar dibatalkan di bawah Aturan 18 Kaedah 19(1)(a) KKM 2012, serta merupakan suatu penyalahgunaan proses Mahkamah di bawah limb (d). Isu 3 – ‘Illegality’ di bawah Moneylenders Act 1951, Privity & Penyalahgunaan Proses. Adakah tuntutan Plaintif bergantung kepada suatu perjanjian yang didakwa tidak sah/’illegal’ di bawah Moneylenders Act 1951 dan/atau melibatkan tuntutan terhadap pihak yang bukan ‘privy’, sehingga tindakan ini pada asasnya tidak boleh diteruskan dan wajar ditamatkan pada peringkat pliding?

Isu ketiga melibatkan kebolehlaksanaan substantif tuntutan Plaintif, khususnya sama ada tuntutan tersebut bergantung kepada suatu transaksi yang dicabar sebagai menyalahi undang-undang, serta sama ada Plaintif mempunyai ‘privity’ dan ‘locus standi’ yang mencukupi.

Dalam perkara ini, Seksyen 2 Moneylenders Act 1951 mentakrifkan ‘moneylenders’, ‘moneylending’, dan ‘moneylending agreement’ seperti berikut: "moneylenders" means any person who carries on or advertises or announces himself or hold himself out in any way as carrying on the business of moneylending, whether or not he carries on any business.” "moneylending" means the lending of money at interest, with or without security, by a moneylender to a borrower; "moneylending agreement" means an agreement made in writing between a moneylender and a borrower for the repayment, in lump sum or instalments, of money borrowed by the borrower from the moneylender;”

Seksyen 10OA Moneylenders Act 1951 memperuntukkan bahawa: “Where in any proceedings against any person, it is alleged that such person is a moneylender, the proof of a single loan at interest made by such person shall raise a presumption that such person is carrying on the business of moneylending, until the contrary is proved.” (Penekanan ditambahkan)

Seksyen 2 Moneylenders Act 1951 mentakrifkan “interest” secara luas seperti berikut: "interest" does not include any sum lawfully charged in accordance with this Act by a moneylender for or on account of stamp duties, fees payable by law and legal costs but, save as aforesaid, includes any amount by whatsoever name called in excess of the principal paid or payable to a moneylender in consideration of or otherwise in respect of a loan;” (Penekanan ditambahkan) Takrifan ini dengan jelas memperluaskan konsep faedah melangkaui istilah teknikal ‘interest’ semata-mata dan merangkumi apa-apa pulangan melebihi jumlah pokok walau apa jua perkataan yang digunakan.

Selain itu, prinsip bahawa Mahkamah melihat kepada merit sebenar transaksi dan bukan nama yang digunakan telah ditegaskan dalam kes-kes yang dirujuk oleh Defendan, termasuk kes Ngui Mui Khin & Anor v Gillespie Bros & Co Ltd [1980] 2 MLJ 9, di mana Mahkamah menekankan bahawa penentuan sama ada seseorang adalah ‘moneylender’ bergantung kepada realiti urus niaga, dan bukan semata-mata istilah yang dipakai oleh pihak-pihak.

Setelah meneliti pliding, Mahkamah mendapati bahawa tuntutan Plaintif adalah berasaskan suatu transaksi pinjaman yang melibatkan bayaran balik pokok bersama “saguhati” atau pulangan berkala. Tuntutan Plaintif yang menuntut bayaran balik pokok bersama “saguhati” bulanan sebanyak 4%, serta faedah kelewatan, pada hakikatnya memperlihatkan suatu pulangan berkala melebihi pokok, yang jatuh dalam takrifan ‘interest’ di bawah Seksyen 2 Moneylenders Act 1951, tanpa mengira perkataan “saguhati” yang digunakan. Maka, anggapan statutrori di bawah Seksyen 10OA Moneylenders Act 1951 adalah terpakai terhadap Plaintif.

Seterusnya, Seksyen 5(1) Moneylenders Act 1951 memperuntukkan bahawa: “No moneylender shall carry on or attempt to carry on business as a moneylender unless he is licensed…” (Penekanan ditambahkan) Defendan turut berhujah bahawa Plaintif tidak memiliki lesen di bawah Moneylenders Act 1951 untuk memberi pinjaman wang kepada Defendan.

Setelah meneliti afidavit jawapan yang difailkan oleh Plaintif, Mahkamah ini bersetuju dengan hujahan Defendan bahawa Plaintif adalah tidak memiliki lesen, memandangkan Plaintif telah gagal mengemukakan sebarang bukti lesen di bawah Moneylenders Act 1951 untuk beliau memberi pinjaman wang kepada Defendan. Oleh itu, Plaintif telah didapati menyalahi Seksyen 5(1) Moneylenders Act 1951.

Seksyen 15 Moneylenders Act 1951 memperuntukkan seperti berikut: “No moneylending agreement in respect of money lent after the coming into force of this Act by an unlicensed moneylender shall be enforceable.”

Seksyen 15 telah menetapkan kesan undang-undang terhadap transaksi yang menyalahi Moneylenders Act 1951, antaranya bahawa kontrak yang dibuat berlawanan dengan Akta adalah tidak boleh dikuatkuasakan, dan Mahkamah tidak akan memberi bantuan bagi menguatkuasakan hak yang terbit daripadanya.

Mahkamah mendapati bahawa tuntutan Plaintif, sebagaimana dirumuskan, memang bersandar kepada penguatkuasaan transaksi tersebut yang tidak dibenarkan di bawah Moneylenders Act 1951. Apabila isu ini digabungkan dengan dapatan bahawa tuntutan sudah jelas terhalang oleh had masa, Mahkamah berpendapat bahawa meneruskan tindakan ini akan membawa kepada litigasi yang tidak produktif dan mahal hanya untuk berhadapan dengan halangan statutori yang serius di kemudian hari serta bercanggah dengan tujuan A.18

Selain itu, Defendan juga membangkitkan isu bukan pihak (‘not privy’) dengan menyatakan bahawa Defendan bukan pihak kepada kemudahan ‘Flexi Term Loan’ yang menjadi sebahagian asas tuntutan Plaintif. Ketiadaan ‘privity’ ini, jika benar, merupakan satu lagi kecacatan undang-undang asas yang menjejaskan hak Plaintif untuk menuntut relif kontraktual terhadap Defendan, sekali gus menjejaskan ‘locus standi’ Plaintif.

Walaupun isu ‘illegality’ dan ‘privity’ ini, secara teori, mungkin memerlukan penelitian lanjut dalam kes tertentu, Mahkamah menegaskan bahawa dalam konteks kes ini, isu-isu tersebut mengukuhkan dapatan bahawa tindakan Plaintif adalah tidak wajar diteruskan dan tidak menzahirkan suatu kausa tindakan yang munasabah di bawah A.18 k.19(1)(a) KKM 2012, khususnya setelah Mahkamah mendapati isu had masa adalah jelas dan fatal.

Mahkamah juga mengambil kira kesan kumulatif isu-isu ini terhadap proses kehakiman. Membenarkan tindakan yang sudah luput masa, dan pada masa yang sama bergantung kepada transaksi yang dicabar kesahannya serta isu ‘privity’, adalah suatu penggunaan proses Mahkamah yang tidak selari dengan keadilan dan ekonomi kehakiman.

Mahkamah mendapati bahawa isu ‘illegality’ di bawah Moneylenders Act 1951 dan isu ‘privity’/’locus standi’, apabila dinilai bersama dapatan had masa, mengukuhkan kesimpulan bahawa tuntutan Plaintif tidak menzahirkan kausa tindakan yang munasabah dan penerusannya akan merupakan suatu penyalahgunaan proses Mahkamah, justeru wajar dibatalkan di bawah Aturan 18 Kaedah 19(1)(a) dan (d) KKM 2012.

Selaras dengan prinsip yang digariskan dalam kes Bandar Builder Sdn Bhd v United Malayan Banking Corp Bhd [1993] 3 MLJ 36; [1993] 4 CLJ 7, Mahkamah bukan sahaja berhak, malah berkewajipan, untuk menamatkan tindakan yang pasti gagal agar masa kehakiman dan kepentingan keadilan prosedur terpelihara.

Setelah menimbangkan keseluruhan pliding, hujahan bertulis pihak-pihak dan otoriti yang dirujuk, Mahkamah merumuskan dapatan seperti berikut.

Mahkamah berpuas hati bahawa permohonan ini wajar diputuskan di bawah Aturan 18 Kaedah 19(1) KKM 2012, khususnya limb (a) dan limb (d). Prinsip plain and obvious terpakai dan Mahkamah tidak terikat untuk membenarkan perbicaraan apabila, pada zahirnya, tindakan tersebut pasti gagal walaupun fakta plaintif diambil sebagai benar.

Berdasarkan tarikh-tarikh material yang diplid, tindakan Plaintif jelas terhalang oleh Seksyen 6 Akta Had Masa

Kecacatan ini bersifat substantif dan fatal, tidak boleh diperbaiki melalui keterangan atau pindaan, dan dengan sendirinya menyebabkan tuntutan tidak lagi menzahirkan suatu kausa tindakan yang munasabah di bawah limb (a).

Isu ‘illegality’ di bawah Moneylenders Act 1951 dan isu ‘privity’/’locus standi’ bukanlah isu remeh atau sampingan. Walaupun tidak perlu diputuskan secara muktamad setelah dapatan had masa dibuat, isu-isu ini mengukuhkan kesimpulan bahawa tuntutan Plaintif bergantung kepada penguatkuasaan transaksi yang serius dicabar kesahannya dan/atau terhadap pihak yang tidak mempunyai ‘privity’. Ini menegaskan lagi bahawa tuntutan tersebut tidak berdaya maju di sisi undang-undang.

Apabila dapatan-dapatan di atas dibaca secara kumulatif, Mahkamah mendapati bahawa meneruskan tindakan ini akan memaksa pihak-pihak menanggung kos dan masa kehakiman bagi suatu litigasi yang pada akhirnya tidak dapat dielakkan akan gagal. Keadaan ini menepati ciri penyalahgunaan proses Mahkamah di bawah Aturan 18 Kaedah 19(1)(d) KKM 2012.

Oleh itu, Mahkamah merumuskan bahawa tindakan

gagal mendedahkan kausa tindakan yang munasabah di bawah A.18 K.19(1)(a) KKM 2012, khususnya akibat halangan had masa; dan

merupakan penyalahgunaan proses Mahkamah di bawah A.18 K.19(1)(d) KKM 2012 apabila dinilai secara kumulatif bersama isu ‘illegality’ dan ‘privity’.

Justeru, permohonan Defendan di bawah Aturan 18 Kaedah 19(1) KKM 2012 adalah bermerit dan wajar dibenarkan.

Walau dan tanpa menjejaskan dapatan Mahkamah ini bahawa tuntutan Plaintif adalah jelas terhalang oleh Seksyen 6 Akta Had Masa 1953, Mahkamah ini mendapati bahawa, secara alternatif atas alasan yang dinyatakan dengan jelas di atas tadi yang boleh berdiri dengan sendiri, tindakan Plaintif tetap wajar dibatalkan di bawah Aturan 18 Kaedah 19(1) KKM 2012. Ini adalah kerana tuntutan tersebut, sebagaimana diplid, bergantung kepada penguatkuasaan suatu transaksi yang serius dicabar kesahannya di bawah Moneylenders Act 1951 serta melibatkan tuntutan terhadap pihak yang tidak mempunyai ‘privity’ dan ‘locus standi’ yang mencukupi. Kecacatan- kecacatan ini adalah kecacatan undang-undang substantif yang tidak boleh diperbaiki melalui perbicaraan penuh. Oleh itu, walaupun sekiranya isu had masa diketepikan, penerusan tindakan ini tetap merupakan suatu penyalahgunaan proses Mahkamah dan gagal mendedahkan suatu kausa tindakan yang munasabah di bawah Aturan 18 Kaedah 19(1)(a) dan (d) KKM 2012.

Berdasarkan dapatan Mahkamah terhadap Isu 1 hingga Isu 3, dan khususnya setelah menilai kecacatan undang-undang yang bersifat fatal sebagaimana dirumuskan dalam Bahagian Rumusan. Mahkamah ini memutuskan seperti berikut:

Pembatalan di bawah A.18 K.19(1)(a) KKM 2012 yang merupakan Asas Utama 49. Mahkamah ini mendapati bahawa tindakan Plaintif gagal mendedahkan suatu kausa tindakan yang munasabah, khususnya kerana tuntutan tersebut jelas terhalang oleh Seksyen 6 Akta Had Masa 1953. Oleh yang demikian, Writ dan Pernyataan Tuntutan Plaintif adalah wajar dibatalkan di bawah Aturan 18 Kaedah 19(1)(a) KKM 2012.

(ii) Pembatalan di bawah A.18 K.19(1)(d) KKM 2012 yang merupakan Asas Kumulatif 50. Tanpa menjejaskan dapatan di perenggan 45 di atas, Mahkamah juga mendapati bahawa, apabila isu ‘illegality’ di bawah Moneylenders Act 1951 dan isu ‘privity’/’locus standi’ dibaca secara kumulatif bersama dapatan had masa, penerusan tindakan ini akan merupakan suatu penyalahgunaan proses Mahkamah. Justeru, tindakan Plaintif juga wajar dibatalkan di bawah Aturan 18 Kaedah 19(1)(d) KKM 2012.

(iii) Perintah Muktamad 51. Sejajar dengan dapatan-dapatan di atas, Mahkamah memerintahkan bahawa:

Writ dan Pernyataan Tuntutan Plaintif dibatalkan menurut Aturan 18 Kaedah 19(1)(a) dan, secara kumulatif, Aturan 18 Kaedah 19(1)(d) KKM 2012;

Kos permohonan ini berjumlah RM4,000.00 dibayar oleh Plaintif kepada Defendan. BERTARIKH: 10 FEBRUARI 2026 t.t MANIRA BINTI MOHD NOR PESURUHJAYA KEHAKIMAN MAHKAMAH TINGGI SIVIL 4 JOHOR BAHRU Peguam Bagi Pihak Plaintif Pheegenraj Darma a/l Darmala Tetuan Nazrin & Izzat Kuala Lumpur Peguam Bagi Pihak Defendan Khairunnadiah Hasni binti Yusof Tetuan Muhammad Abd Kadir & Co, Johor Bahru