JMV Ferry Services Sdn. Bhd. v Hai Huat (Kedah) Sdn. Bhd. (KA-12ANCC-2-11/2025)

Responden di dalam rayuan ini telah mengemukakan tuntutan Guaman Sivil No: KA-B52NCC-31-07/2025 di Mahkamah Sesyen Alor Setar. Melalui Lampiran 6, Responden telah mengemukakan permohonan interlokutori bagi Penghakiman Terus di bawah Aturan 14 Kaedah 1, Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 (“KKM 2012”). Permohonan interlokutori Responden tersebut telah disokong oleh Afidavit Sokongan (mukasurat 24 – 136, Rekod Rayuan) bagi menuntut sejumlah RM938,300.00 yang merupakan baki terhutang setakat 14.4.2025 daripada Perayu berserta dengan faedah dan kos.

Pada 24.11.2025, Hakim Mahkamah Sesyen yang bijaksana, setelah mendengar, meneliti dan mempertimbangkan hujahan, afidavit dan nas undang-undang kedua-dua belah pihak, telah membenarkan permohonan Responden sebagaimana di Lampiran 6 dengan kos sebanyak RM3,000.00.

Pihak Perayu tidak berpuashati dengan keputusan HMS yang bijaksana, dan telah mengemukakan rayuan ke Mahkamah Tinggi.

Pada 30.4.2026, setelah Mahkamah ini meneliti dan mempertimbangkan Rekod Rayuan, serta hujahan-hujahan dan nas undang-undang yang dikemukakan oleh kedua-dua belah pihak, Mahkamah ini memutuskan untuk menolak Rayuan Perayu dan mengekalkan keseluruhan keputusan HMS yang bijaksana.

Pihak Perayu tidak berpuas hati terhadap keputusan Mahkamah ini, dan mengemukakan rayuan ke Mahkamah Rayuan.

Perayu di dalam rayuan ini merupakan sebuah syarikat yang terlibat dalam perniagaan pengendalian feri dan perkhidmatan hotel. Responden pula merupakan sebuah syarikat yang terlibat dalam perdagangan diesel, petrol, produk-produk petroleum dan penyediaan perkhidmatan pengangkutan.

Secara ringkas, antara bulan Disember 2024 sehingga April 2025 (“Tempoh tersebut”), Perayu telah membuat pesanan kepada Responden untuk membeli “Shell Diesoline IGO” (“Diesel terbabit”). Selaras dengan pesanan-pesanan Perayu, Responden telah membekalkan Diesel terbabit sebagaimana pesanan dan telah membuat pembekalan dalam keadaan yang baik dan sempurna.

Pembekalan Diesel terbabit melibatkan pembekalan diesel bagi tujuan operasi feri-feri milik Perayu yang beroperasi di Langkawi, Kedah. Setiap transaksi pembekalan diesel yang telah disempurnakan telah diperakui pembekalan dan penerimaan melalui nota-nota penghantaran (delivery notes) yang berkaitan.

Responden juga telah menetapkan suatu Akaun Perdagangan No.: 3000/J15 bagi tujuan merekodkan urusniaga pembelian dan pembayaran Perayu berkenaan pembekalan Diesel terbabit sepanjang Tempoh tersebut. Berdasarkan Akaun Perdagangan tersebut juga, jumlah sebanyak RM938,300.00 setakat 14.4.2025 telah menjadi terhutang ke atas Perayu.

HMS yang bijaksana dalam Alasan Penghakimannya telah memutuskan bahawa jumlah yang terhutang tersebut tidak pernah dipertikaikan oleh Perayu, penghantaran barangan adalah sempurna, tiada aduan berkenaan pembekalan, dan Perayu sendiri telah mengakui penerimaan Diesel terbabit tanpa sebarang bantahan.

HMS yang bijaksana juga telah memutuskan bahawa pembekalan Diesel terbabit telah disokong melalui eksibit ‘A-3’ iaitu Akaun Perdagangan atas nama Perayu dan juga eksibit-eksibit ‘A-4’ yang mengandungi invois, pesanan penghantaran (delivery order) dan nota-nota penghantaran (delivery notes).

Selain itu juga, HMS yang bijaksana turut mendapati bahawa isu-isu yang dibangkitkan oleh Perayu adalah dakwaan kosong dan bersifat rekaan (afterthought). Secara spesifik, HMS menyatakan bahawa isu berkenaan dengan subsidi merupakan isu yang di luar konteks kes semasa, sedangkan Responden merupakan pemegang lesen yang sah di bawah Petroleum Development Act 1974 dan Control of Supplies Regulations 1974 (eksibit-eksibit ‘A-5’ dan ‘MAG-1’). Juga berkenaan isu pembelian minyak dari Miru Enterprise Sdn Bhd, HMS yang bijaksana juga telah memutuskan bahawa ia tiada kaitan dengan kes ini dan tidak patut dipertimbangkan oleh Mahkamah Sesyen. Selain itu juga, isu-isu lain yang dibangkitkan Perayu pula telah diputuskan oleh HMS sebagai bersifat remeh dan tiada kena mengena dengan tuntutan Responden terhadap Perayu ini.

Perayu dalam Memorandum Rayuan telah mengemukakan alasan-alasan rayuan yang dirangkumkan seperti yang berikut: a) HMS yang bijaksana telah terkhilaf apabila mendapati: i) pembekalan Diesel terbabit telah dihantar dan diterima oleh Perayu dengan baik dan sempurna tanpa sebarang aduan; ii) Perayu telah mengakui penerimaan pembekalan Diesel terbabit dan telah menandatangani nota-nota penghantaran, dan iii) jumlah yang terhutang tidak pernah dipertikaikan serta perakuan penerimaan Diesel terbabit telah dibuktikan melalui nota-nota penghantaran, sedangkan kesemua pliding dan dokumen-dokumen Perayu jelas menunjukkan bahawa Perayu tidak mempunyai sebarang urusan/kaitan urusniaga dengan Responden; b) HMS yang bijaksana telah gagal membezakan antara Lesen Bunkering dan Lesen Jualan Minyak; c) HMS yang bijaksana telah khilaf apabila mendapati Miru Enterprise Sdn Bhd tidak ada kena mengena dengan kes ini, sedangkan urusan Perayu adalah dengan pihak Miru Enterprise Sdn Bhd dan bukannya dengan Responden; dan d) HMS yang bijaksana telah gagal merujuk kepada hujahan Perayu berkaitan invois-invois bernombor sama yang telah dikeluarkan ke atas Perayu dan juga Koperasi Permata Kedah Bhd.

Perayu menghujahkan bahawa bagi tujuan suatu permohonan Penghakiman Terus, Perayu hanya perlu membuktikan kepada Mahkamah bahawa terdapat sekurang-kurangnya satu isu untuk dibicarakan (triable issue).

Responden menghujahkan bahawa di dalam rayuan ini, tiada kesilapan atau kekhilafan oleh HMS yang bijaksana dalam membenarkan permohonan penghakiman terus oleh Responden. Alasan-alasan Responden adalah seperti yang berikut: a) Pembelaan yang dikemukakan oleh Perayu melalui Pernyataan Pembelaan dan Afidavit-Afidavit Jawapan yang difailkan tidak mempunyai merit bagi membantah permohonan Penghakiman Terus Responden; dan b) Tidak wujud isu-isu untuk dibicarakan (no triable issues)

Mahkamah ini mengambil maklum prinsip dan fungsi Mahkamah ini dalam mendengar rayuan, terutamanya dalam rayuan ini yang melibatkan rayuan atas keputusan HMS yang telah membenarkan suatu Penghakiman Terus dimasukkan terhadap Perayu. Bersandarkan kepada Aturan 55 Kaedah 2, Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 (“KKM 2012”), bahawa semua rayuan ke Mahkamah Tinggi adalah suatu pendengaran semula (all appeals to the High Court are to be by way of rehearing).

Dalam menjalankan bidangkuasa rayuannya, Mahkamah ini mengambil pendekatan bahawa pendengaran rayuan di hadapan Mahkamah ini adalah suatu pendengaran yang baharu didengar. Kedua-dua belah pihak diberi peluang untuk mengemukakan hujahan masing-masing bagi membolehkan Mahkamah ini menilai sebarang kekhilafan, ketinggalan ataupun kealpaan yang mungkin timbul dalam keputusan HMS yang bijaksana.

Di samping itu juga, ujian yang terpakai dalam menentukan suatu Penghakiman Terus telah diperjelaskan oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes National Company for Foreign Trade v Kayu Raya Sdn Bhd [1984] 2 MLJ 300 yang telah memutuskan seperti yang berikut: “… We think it appropriate to remind ourselves once again that in every application under Order 14, the first considerations are (a) whether the case comes within the Order and (b) whether the plaintiff has satisfied the preliminary requirements for proceeding under Order 14. For the purpose of an application under Order 14, the preliminary requirements are-

the defendant must have entered an appearance;

(ii) the statement of claim must have been served on the defendant; and

(iii) the affidavit in support of the application must comply with the requirements of rule 2 of the Order 14. … If the plaintiff fails to satisfy either of these considerations the summons may be dismissed. If however, these considerations are satisfied, the plaintiff will have established a prima facie case and he became entitled to judgment. The burden then shifts to the defendant to satisfy the Court why judgment should not be given against him [see Order 14 Rules 3 and 4(1)].”.

Rayuan ini melibatkan tuntutan hutang berjumlah RM938,300.00 setakat 14.4.2025 terhadap Perayu. Dalam rayuannya, isu utama yang ditimbulkan oleh Perayu adalah bahawa Perayu tidak membuat pembelian sebagaimana ditegaskan oleh Responden, malahan Perayu tidak mempunyai sebarang urusniaga (dealings) dengan Responden.

Dalam menyokong dakwaan mereka ini, Perayu menegaskan bahawa selaku syarikat yang menjalankan operasi perkhidmatan feri di Langkawi, Perayu tidak boleh membuat pembelian diesel daripada mana-mana pihak yang tidak mempunyai Lesen PDA-2 yang dikeluarkan oleh Kementerian Dalam Negeri Dan Kos Sara Hidup (“KDNKSH”).

Selanjutnya, pihak Perayu turut menghujahkan bahawa sebagai syarikat yang menjalankan operasi perkhidmatan feri di Langkawi, mereka adalah terikat dengan kelulusan subsidi diesel yang dikeluarkan oleh KDNKSH sebagaimana dieksibitkan di eksibit ‘MAG-1’ (mukasurat 153 – 154, Rekod Rayuan). Secara nyata, di dalam kelulusan subsidi diesel tersebut dinyatakan, antaranya bahawa pembekal diesel wajib mempunyai ‘PDA-2 – Perkhidmatan Bunkering dan CSA Runcit’. Lanjutan itu juga, Perayu menghujahkan bahawa Perayu hanya memperoleh bekalan diesel daripada pembekal yang mempunyai kapal sebagai tempat penyimpanan (storage) dan Responden tidak mempunyai perkhidmatan tersebut.

Perayu menghujahkan bahawa adalah tidak munasabah untuk mereka membuat pembelian Diesel terbabit daripada Responden sedangkan mereka dibenarkan untuk membuat pembelian diesel pada harga subsidi, yang mana dihujahkan adalah lebih menguntungkan Perayu. Selain itu juga, Perayu menghujahkan bahawa Perayu tidak mungkin akan membahayakan atau merisikokan kehilangan kebenaran pembelian kuota subsidi diesel yang telah dikeluarkan oleh KDNKSH dengan membuat pembelian diesel daripada Responden yang tidak mempunyai Lesen PDA-2.

Di samping itu juga, Perayu menegaskan bahawa mereka sebenarnya mendapat bekalan diesel bagi feri-feri milik Perayu daripada syarikat Miru Enterprise Sdn. Bhd dan ini disokong melalui eksibit ‘MAG-2’ (mukasurat 156 – 157, Rekod Rayuan), dan tidak pernah mempunyai sebarang urusniaga (dealings) dengan Responden.

Perayu turut mempertikaikan invois-invois dan pesanan-pesanan penghantaran (delivery order) yang dieksibitkan oleh Responden seperti di dalam eksibit ‘A-3’, serta nota-nota penghantaran (delivery notes) yang tidak mempunyai tandatangan ataupun cop penerimaan oleh Perayu, di samping menafikan kesemua nota-nota penghantaran (delivery notes) yang mana didakwa tidak diketahui ditandatangani oleh siapa.

Selanjutnya berkenaan Akaun Perdagangan Responden pula, Perayu menafikan wujudnya permohonan untuk kredit dengan resolusi syarikat bagi membolehkan Perayu memohon kredit daripada Responden. Di samping bahawa polisi syarikat Perayu menetapkan bahawa sebarang pesanan yang melebihi RM3,000.00 hendaklah dibuat melalui Pesanan Belian yang ditandatangani oleh penama-penama yang ditetapkan.

Responden pula menghujahkan bahawa kesemua isu-isu yang dihujahkan oleh Perayu adalah tidak mempunyai merit dan tidak langsung menunjukkan wujudnya sebarang isu-isu untuk dibicarakan (triable issues).

Mahkamah Rayuan dalam South East Asia Insurance Bhd v Kerajaan Malaysia [1996] MLJU 642, telah merujuk kepada keputusan Mahkamah Agung dalam Bank Negara Malaysia v. Mohd. Ismail & Ors. [1992] 1 MLJ 400 dalam memutuskan bahawa isu-isu yang dipertikaikan hendaklah merupakan isu-isu yang boleh dibicarakan. Keputusan tersebut adalah seperti yang berikut: “It is well settled that if a defendant in an O. 14 application succeeds in raising even a single triable issue, it will not be a fit and proper case to order summary judgment. It is only in plain and obvious cases where there are no issues to be tried should recourse be had to O. 14. In Bank Negara Malaysia v. Mohd. Ismail & Ors. [1992] 1 MLJ 400, it was held by the Supreme Court that in an application under O. 14 the court has to be satisfied on affidavit evidence that the defence has not only raised an issue, but also that the issue is triable.”. [penekanan ditambah]

Mahkamah ini telah meneliti Rekod Rayuan, Rekod-Rekod Rayuan Tambahan, hujahan-hujahan bertulis serta hujahan-hujahan balas oleh kedua-dua belah pihak. Mahkamah ini berpendapat bahawa isu utama yang ditimbulkan oleh Perayu adalah bahawa mereka tidak mempunyai sebarang urusniaga (dealings) dengan Responden, dan bahawa dokumen-dokumen sokongan yang dieksibitkan oleh Responden adalah dinafikan dan berkemungkinan palsu. Secara tersiratnya, pihak Perayu mengetengahkan pembelaan wujudnya tuntutan palsu atau tipuan (fraud) oleh Responden.

Sebagaimana diputuskan dalam Dexon Electrical Engineering Sdn Bhd V Chin Pooi Yee (Trading As A Sole Proprietor Under The Name Of AA Flexi Trading) & Anor [2021] MLJU 2241, Mahkamah Tinggi telah memutuskan seperti yang berikut: “[33] In view of the Defendants’ Allegations (Fraud), the Defendants’ learned counsel has invited me to dismiss This Appeal on the ground that Enc. 9 could not be filed by the Plaintiff pursuant to O 14 r 1(2)(b) RC. Reliance has been placed on Zakaria Yatim J’s (as he then was) decision in the High Court in United Asian Bank Bhd v Nagindas Karamchand Doshi Karamchand Doshi [1990] 3 CLJ (Rep) 304 (UAB’s Case). [34] O 14 r 1 RC states as follows: “Application by plaintiff for summary judgment O 14 r 1

Where in an action to which this rule applies a statement of claim has been served on a defendant and that defendant has entered an appearance in the action, the plaintiff may, on the ground that the defendant has no defence to a claim included in the writ, or to a particular part of such a claim, or has no defence to such a claim or part thereof except as to the amount of any damages claimed, apply to the Court for judgment against that defendant.

Subject to paragraph (3), this rule applies to every action begun by writ other than -

a claim by the plaintiff for libel, slander, malicious prosecution, false imprisonment, seduction or breach of promise of marriage; or

a claim by the plaintiff based on an allegation of fraud.

This Order does not apply to an action to which Order 81 applies.” (emphasis added). [35] I am not able to accept the above submission by the Defendants’ learned counsel. In the Federal Court case of Tan See Yin Vincent v Noone & Co and Anor [1995] 2 CLJ 195, at 204-205, Mohd. Dzaiddin Abdullah FCJ (as he then was) has delivered the following judgment: “The remaining question is whether the respondents’ application is based, in the words of Encik Manjit, on an allegation tantamount to fraud. This issue may no longer be relevant since the central issue in this appeal concerns an application for summary judgment under O. 16 r .4 and not O.

Nonetheless, it must be made clear that in terms of O. 14 r. 1(2)(b) RHC, the plaintiff’s claim must be based on an allegation of fraud, which means fraud in the technical sense as used in Derry v Peek. … … In Newton Chemical Ltd & Ors v. Arsenis [1989] 1 WLR 1297, reading from the headnote, the plaintiffs, manufacturers of toiletry products, engaged the defendant as a self-employed sales representative in 1984 and paid him on a commission basis. In 1987 the plaintiffs discovered that the defendant had been fabricating orders from retail chemists and they commenced proceedings against him for repayment of commission and for sums in respect of “bonus” goods to which the defendant had had access. In subsequent criminal proceedings in respect of those matters, the defendant pleaded guilty to a number of charges of false accounting contrary to s. 17(l)(a) of the Theft Act 1968. In their statement of claim the plaintiffs alleged the existence of an oral agreement between the parties whereunder the defendant would be paid, and would only claim payment of, commission on sales actually effected by him. The plaintiffs further claimed that the defendant owed fiduciary duties to them. The allegations made by the plaintiffs in their claim against the defendant were based solely on his breaches of contract and fiduciary duty and his negligence and did not make any claim for damages for fraud or deceit. The plaintiffs took out a summons for summary judgment against the defendant under the provisions of RSC O. 14. The defendant resisted having judgment entered against him on the ground that the plaintiffs’ statement of claim “was based on an allegation of fraud” against him and they were accordingly precluded under O. 14 r. 1(2)(b) from obtaining summary judgment. The Judge on the hearing of the summons upheld the defendant’s case and refused the plaintiffs’ application. On appeal by the plaintiffs, the Court of Appeal held, allowing the appeal, that the exclusion contained in O. r. 1(2)(b) was directed at and confined to actions based on a claim founded on fraud as strictly defined in Derry v. Peek (supra), namely a false representation made knowingly without belief in its truth. It was further held that although the plaintiffs’ statement of claim contained an averment of all the essential factual ingredients of such fraud, they had expressly chosen to found their action on breach of contract and fiduciary duty and negligence and not on fraud, and to succeed with the claims as pleaded the plaintiffs did not have to prove that the defendant had acted dishonestly. The Court of Appeal held that the plaintiffs were not precluded by O. 14 r. 1(2)(b) from obtaining summary judgment against the defendant. … Thus, we find that none of the above-mentioned paragraphs contains an averment of the essential ingredients of fraud in the sense of Derry v. Peek, e.g. a false misrepresentation, although we recognise that the words “conspired” and “deceived” were used. Following the above authorities, we hold that the respondents’ statement of claim does not attract the provision of O. 14 r. 1(2)(b) RHC. In our judgment, Counsel’s submission on the first ground must fall.” (emphasis added). The SOC (Plaintiff’s Suit) is not based on a tort of deceit. Accordingly, as explained in Tan See Yin Vincent, the Plaintiff is not precluded by O 14 r 1(2) RC from filing Enc. 9 in this case. [36] I should add that even if the Plaintiff is not barred by O 14 r 1(2) RC from filing Enc. 9 in this case, it is incumbent upon the court to consider whether the Defendants’ Allegations (Fraud) raise a triable issue which necessitates a dismissal of Enc. 9. This question is discussed at Part L below.”. [penekanan ditambah]

Berdasarkan Pernyataan Pembelaan Perayu (mukasurat 138 – 144, Rekod Rayuan), walaupun Perayu tidak pernah memplidkan secara nyata bahawa Perayu menafikan tuntutan Responden atas dakwaan wujudnya fraud (tipuan) tetapi asas pembelaan Perayu sendiri adalah mereka tidak mempunyai sebarang urusniaga (dealings) dengan Responden, dokumen-dokumen invois, pesanan penghantaran dan nota-nota penghantaran tidak pernah dikeluarkan atau ditandatangani oleh pihak syarikat atau mana-mana pekerja syarikat, yang mana secara tersirat menunjukkan bahawa tuntutan Responden adalah berasaskan kepada tuntutan yang palsu (fraud).

Adalah tidak dinafikan bahawa suatu permohonan Penghakiman Terus di bawah Aturan 14 KKM 2012 adalah tidak terpakai kepada suatu tuntutan yang berasaskan tipuan (fraud). Namun begitu, dalam rayuan di hadapan Mahkamah ini, walaupun Perayu menafikan yang mereka mempunyai sebarang urusniaga (dealings) dengan Responden dan menafikan kewujudan dokumen-dokumen yang dieksibitkan oleh Responden, terutamanya nota-nota penghantaran (delivery notes) yang dinafikan ditandatangani oleh wakil syarikat atau pekerja Perayu, tetapi tiada sebarang laporan polis telah dibuat oleh pihak Perayu bagi menafikan kesemua dakwaan mereka ini.

Walaupun dihujahkan bahawa Perayu hanya mengetahui tentang kewujudan tuntutan dan dokumen-dokumen yang dipertikaikan setelah mereka menerima sesalinan Writ Saman, namun begitu pada pendapat Mahkamah, ianya tidak menghalang Perayu daripada membuat laporan polis berkenaan urusniaga yang dituntut Responden, lebih-lebih lagi dalam keadaan Perayu menegaskan yang mereka tidak langsung mempunyai urusniaga dengan Responden, dan mereka tidak mungkin berhutang dengan Responden. Tambahan pula, Writ Saman telah difailkan pada 3.7.2025, permohonan Penghakiman Terus pula difailkan pada 29.7.2025 dan diputuskan pada 24.11.2025, oleh itu dalam tempoh lebih daripada 4 bulan daripada Perayu mendakwa menerima notis tentang tuntutan Responden ini sehinggalah permohonan Penghakiman Terus Perayu diputuskan oleh HMS, mereka mempunyai masa yang mencukupi untuk membuat laporan polis berkenaan suatu tuntutan yang dikatakan tidak wujud.

Dalam hal ini, Mahkamah ini berpendapat bahawa dakwaan Perayu yang mereka tidak mempunyai sebarang urusniaga (dealings) dengan Responden adalah merupakan suatu dakwaan kosong (bare averment) yang tidak disokong oleh sebarang dokumen sokongan. Sebagaimana yang telah diputuskan di dalam kes Dexon Electrical Engineering Sdn Bhd (supra) di atas: “[49] I am of the view that the Defendants’ Allegations (Fraud) constitute an afterthought to stifle unlawfully the Plaintiff’s Suit and Enc. 9. I decide as such due to the following evidence and reasons:

…

no contemporaneous document had been adduced to support the Defendants’ Allegations (Fraud). In other words, the Defendants’ Allegations (Fraud) are merely bare averments. In contradistinction to the Defendants’ Allegations (Fraud), Enc. 9 is supported by the following documentary evidence (Plaintiff’s Documents) – “. [penekanan ditambah]

Berkenaan isu pemilikan Lesen PDA-2, pihak Responden tidak pernah menafikan yang Responden sememangnya tidak mempunyai Lesen PDA-2 yang dimaksudkan. Namun begitu, Responden jelas mempunyai lesen bagi tujuan pembekalan diesel sebagaimana diperuntukkan di bawah Akta Kemajuan Petroleum 1974 [Akta 144] dan Peraturan-Peraturan Kawalan Bekalan 1974 sebagaimana dieksibitkan di dalam eksibit ‘A-5’ (mukasurat 176 - 178, Rekod Rayuan).

Berdasarkan Afidavit Jawapan Responden di Lampiran 12 (mukasurat 165 – 179, Rekod Rayuan) di perenggan 7(g) pula, pembekalan Diesel terbabit dibuat di jeti Responden (daratan) kepada kapal milik Perayu. Berdasarkan kepada lesen pembekalan diesel sebagaimana dieksibitkan di dalam eksibit ‘A-5’ tersebut, jelas bahawa pada Tempoh tersebut, lesen pembekalan diesel Responden masih dalam tempoh yang sah (bermula daripada 11.1.2023 hingga 10.1.2026). Dalam hal ini, Mahkamah ini mendapati bahawa walaupun Responden tidak memiliki Lesen PDA- 2 tetapi Responden mempunyai lesen pembekalan diesel yang sah pada masa yang material. Oleh itu, jikapun Perayu menghujahkan yang mereka tidak akan membuat pembelian melainkan daripada pihak pembekal yang mempunyai Lesen PDA-2, fakta tersebut adalah fakta yang perlu dibuktikan oleh pihak Perayu dan bukannya Responden. Kegagalan Perayu mematuhi syarat di dalam Sijil Kelulusan Subsidi Diesel bukanlah merupakan tanggungjawab Responden untuk memastikannya. Sebagai pembekal diesel, apa yang Responden perlukan adalah pengesahan pembelian seperti di dalam nota-nota penghantaran (delivery notes) yang dieksibitkan.

Di samping itu juga, pemerhatian Mahkamah ini ke atas eksibit ‘MAG- 1’ Perayu menunjukkan bahawa Sijil Kelulusan Subsidi Diesel tersebut bertarikh 30.5.2025, yang mana Sijil tersebut adalah tidak relevan dan tiada kaitan dengan tuntutan-tuntutan oleh Responden kerana kelulusan yang diperolehi adalah selepas daripada tempoh yang material dalam tuntutan Responden ini.

Selain itu juga, Mahkamah ini turut mendapati bahawa Perayu juga gagal membuktikan bahawa mereka sememangnya menerima bekalan diesel daripada pembekal lain, pada Tempoh tersebut. Semasa soalan dikemukakan oleh Mahkamah berkenaan operasi feri-feri Perayu, Perayu mengesahkan bahawa feri-feri Perayu beroperasi hampir setiap hari. Oleh itu, sekiranya Perayu mendakwa yang operasi feri-feri Perayu adalah dijalankan berdasarkan bekalan diesel daripada pihak pembekal yang lain, maka bukti pembekalan oleh pihak lain perlu dibuktikan di Mahkamah. Pada pendapat Mahkamah, sekiranya Perayu mampu membuktikan yang mereka menerima bekalan diesel daripada pihak lain pada Tempoh tersebut, maka ia berkemungkinan dapat menyangkal dakwaan Responden atas imbangan kebarangkalian. Akan tetapi, perkara ini tidak berlaku. Apa yang dieksibitkan oleh Perayu dalam dakwaan mereka bahawa mereka mendapat bekalan diesel daripada syarikat Miru Enterprise Sdn Bhd, hanyalah dua invois yang dilampirkan di dalam eksibit ‘MAG-2’ (mukasurat 156 – 157, Rekod Rayuan) yang kedua-duanya bertarikh 19.7.2025 dan 29.7.2025. Tarikh kedua-dua invois tersebut adalah jelas berlaku selepas daripada masa yang material dalam tuntutan oleh Responden ini. Perayu sepatutnya mengeksibitkan rekod-rekod pembelian atau pembekalan diesel oleh pembekal lain sebagaimana yang Perayu dakwa, yang mana pada pendapat Mahkamah ini, kegagalan melakukan sedemikian jelas menunjukkan bahawa sebenarnya tiada bukti yang dapat menyokong dakwaan Perayu bahawa feri-feri Perayu tidak mendapat bekalan diesel daripada Responden.

Di samping itu, berkenaan isu-isu lain yang dibangkitkan seperti resolusi syarikat, isu pemilikan feri, dokumen-dokumen yang tiada tandatangan atau tandatangan tidak diketahui, invois bertindih, adalah pada pendapat Mahkamah ini merupakan isu bersifat remeh, kerana sebagaimana diputuskan pada awal Alasan Penghakiman ini, dakwaan utama Perayu bahawa mereka tidak mempunyai sebarang urusniaga (dealings) dengan Responden ataupun tuntutan Responden adalah palsu, adalah tidak disokong dan merupakan afterthought serta penafian semata-mata.

Secara keseluruhannya, Mahkamah ini mendapati bahawa tiada kekhilafan pada keputusan HMS dalam membenarkan permohonan Penghakiman Terus di bwh Aturan 14 Kaedah 1, KKM 2012 kerana jelas pihak Perayu telah gagal membuktikan bahawa wujudnya isu-isu untuk dibicarakan (triable issues) dalam tuntutan Responden terhadap mereka. Sehubungan itu, keputusan HMS yang bijaksana adalah dikekalkan, dan rayuan Perayu adalah ditolak dengan kos sebanyak RM10,000.00. Bertarikh 24 Jun 2026 Evawani (Evawani Farisyta binti Mohammad) Hakim Mahkamah Tinggi 2 Alor Setar, Kedah Bagi Pihak Perayu: Ranjit Singh Dhillon Tetuan Ranjit Singh Dhillon & Co.