Kamaruzaman bin Hashim v Pendakwa Raya (KA-42S-4-12/2021)

KAMARUZAMAN BIN HASHIM [NO. KP: 780502-11-5191]

MOHAMAD FADZIL VOON BIN FANDI VOON [NO. KP: 841129-08-5671]

SAIFUL AZHAR BIN ISMAIL [NO. KP: 840130-02-5153]

MUHAMAD IZRUL BIN ISMAIL … RESPONDEN- [NO. KP: 890124-02-6139] RESPONDEN S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w ALASAN PENGHAKIMAN Pendahuluan [1] Kes ini melibatkan rayuan oleh kesemua Perayu ke atas keputusan Tuan Hakim Mahkamah Sesyen yang telah mensabitkan kesemua Perayu bagi satu kesalahan di bawah seksyen 137 (1)(b) Akta Kastam 1967 (Akta 235) dan dijatuhi hukuman penjara selama 24 bulan dari tarikh sabitan (26/12/2021). [2] Rayuan kesemua Perayu adalah ke atas sabitan dan terdapat satu rayuan silang oleh PR ke atas hukuman yang dijatuhkan. [3] Pertuduhan-Pertuduhan yang dikenakan ke atas kesemua Perayu adalah seperti berikut; KA-42(R)(A)-1-12/2021; KA-42S-(4)-12/2021 DAN KA- 42(R)(A)-2-01/2022 “Bahawa kamu pada 21.05.2019, jam lebih kurang 6.49 petang, di Kampung Namek Tua, di dalam daerah Sik, didalam negeri Kedah Darul Aman, telah menerima sejumlah Ringgit Malaysia Tiga Ribu (RM3,000.00) melalui transaksi atas talian daripada Amir Fadzli bin Basirun sebagai ganjaran kerana tidak menangkap atau mengambil tindakan terhadap Md Radzi bin Puteh yang telah didapati berada dalam S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w simpanannya rokok dan mercun yang belum lulus kastam, dan dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan dibawah seksyen 137(1)(b) Akta Kastam 1967 yang boleh dihukum dibawah Seksyen 137(1) Akta yang sama. KA-42(R)(A)-1-01/2022 DAN KA-42(R)(A)-3-01/2022 Bahawa kamu dengan niat bersama pada 21.05.2019, jam lebih kurang 6.30 petang, di Kampung Namek Tua, didalam daerah Sik, didalam negeri Kedah Darul Aman, telah menerima sejumlah Ringgit Malaysia Dua Puluh Dua Ribu (RM22,000.00) daripada Md Radzi bin Puteh yang telah didapati berada dalam simpanannya rokok dan mercun yang belum lulus kastam, dan dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan dibawah seksyen 137(1)(b) Akta Kastam 1967 yang dibaca bersama dengan seksyen 34 Kanun Keseksaan yang boleh dihukum dibawah seksyen 137(1) Akta Kastam 1967. Fakta kes [4] Pihak PR telah memanggil seramai 15 orang saksi dan fakta kes pihak PR bolehlah diringkaskan seperti berikut: a) pada 21/5/2019, jam diantara 4.00 petang, di Kampung Namek Tua, Sik, Kedah, sewaktu Zaharah bt Ahmad (SP6) S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w baru membuka kedai, SP6 telah didatangi oleh 2 orang pegawai memperkenalkan diri sebagai pegawai Kastam. Pegawai Kastam tersebut memaklumkan telah terima maklumat bahawa kedai runcit tersebut ada menjual rokok seludup; b) SP6 kemudiannya telah keluar ke belakang kedai runcit dan meminta Husna Hayati bt Md Radzi (SP9) untuk memanggil suaminya iaitu Md Radzi bin Puteh (SP1) yang sedang tidur di dalam rumah. Pada ketika itu, SP9 berada bersama suami beliau Amir Fadzli bin Basirun (SP10) sedang berbual di bahagian ruang luar rumah. SP9 kemudiannya telah mengejutkan SP1 dari tidur. Tidak lama kemudian, SP1 telah keluar dan berbual dengan pegawai Kastam tersebut; c) SP6 kemudiannya masuk ke dalam rumah dengan diikuti oleh Perayu 2. Pemeriksaan telah dijalankan oleh Perayu 2 ke atas bilik stor di bawah tangga dan telah menjumpai rokok dan mercun. Perayu 2 telah memaklumkan perkara tersebut kepada Perayu 1. Perayu 1 telah melihat barang tersebut dan berkata “Oh banyak!” dan ini didengar oleh SP9; d) selepas itu, Perayu 1 telah memaklumkan kepada SP1 terdapat 4 kesalahan yang telah dilakukan dan hukuman adalah denda sebanyak RM100,000.00 serta ingin menahan SP1 untuk direman kerana memiliki barang larangan kastam; S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w e) SP1 telah meminta Perayu-perayu berbincang dengan menantunya (SP10). Akhirnya, Perayu 1 kononnya setelah berbincang dengan Ampoma (informer) dan bersetuju kadar penyelesaian bagi melepaskan SP1 daripada direman dan ditangkap adalah sebanyak RM25,000.00; f) SP9 telah meminta bantuan adik beradik sebelum keluar bersama SP6 untuk membuat pengeluaran wang tunai di bank. Setelah kembali, SP6 dan SP1 telah membuat pengiraan wang tunai tersebut diikat dalam jumlah RM1,000.00; g) jumlah keseluruhan adalah sebanyak RM22,000.00 tunai telah dimasukkan ke dalam sebuah plastik biru dan diserahkan oleh SP1 kepada Perayu 1. Manakala, RM3,000.00 telah diserahkan oleh SP10 secara atas talian ke dalam akaun Perayu 1; dan h) pada masa yang sama, Perayu 1 bersesama Perayu 2, Perayu 3 dan Perayu 4 telah membawa balik rokok dan mercun tersebut. [5] Manakala di peringkat pembelaan, seramai 4 orang saksi telah memberi keterangan dan pembelaan kesemua Perayu bolehlah diringkaskan seperti berikut: a) pada 21/5/2019, jam lebih kurang 3.00 petang, Perayu 1 telah dipanggil ke bilik mesyuarat dan diarahkan oleh pihak atasan iaitu Tuan Mustaqim dan Tuan Azwar untuk S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w menjalankan Operasi Ramadan (Ops Ramadhan) di kawasan sekitar Jeniang dan Sik; b) pada ketika itu terdapat arahan bertulis untuk Ops Ramadhan dijalankan bagi tujuan membuat rondaan di kawasan Bazar Ramadhan serta mengesan rokok dan minuman keras di premis – premis sekitarnya; c) setelah selesai taklimat, Perayu 1 telah bergerak menaiki kereta jabatan iaitu Honda Odyssey bersama-sama sepasukan anggota yang terdiri daripada Perayu 2, Perayu 3 dan Perayu 4; d) kesemua Perayu telah sampai di kawasan Jeniang pada jam lebih kurang 4.15 petang. Pemeriksaan, pemantauan dan risikan telah dibuat di kawasan Bazar Ramadhan dan premis sekitarnya namun tidak menemui sebarang perkara yang mencurigakan; e) selepas itu, kesemua Perayu telah bergerak ke Sik. Semasa dalam perjalanan ke sana, Perayu 1 telah menerima 1 panggilan daripada Ampoma (informer) memaklumkan terdapat 1 premis yang menjual rokok tak sah di kawasan berhampiran Banggol Kiat; f) Perayu 1 telah menghubungi pihak atasan dan memaklumkan tentang maklumat tersebut. Arahan yang diberikan oleh pihak atasan pada ketika itu untuk kesemua Perayu melakukan pemeriksaan di premis tersebut; S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w g) sesampainya di tempat kejadian, Perayu 1 telah memperkenalkan diri sebagai pegawai Kastam kepada SP6. Perayu 1 memberitahu SP6 bahawa pihaknya ada menerima maklumat bahawa premis tersebut memiliki barang salah; h) Perayu 1 kemudiannya telah mengarahkan Perayu 2 untuk memeriksa premis tersebut. Hasil pemeriksaan telah menemui 3 bungkusan rokok di belakang kedai; i) lebih kurang 5 minit kemudian, SP1 telah keluar dan bertemu dengan Perayu 1, di mana SP1 menafikan rokok tersebut milik beliau; j) penemuan barang salah tersebut telah dimaklumkan kepada Tuan Mustaqim dan arahan yang diterima adalah untuk merampas rokok tersebut dan menasihati SP1; k) Perayu 1 juga menasihati SP1 untuk memuat turun aplikasi melalui “google play” yang boleh mengesan tentang stamp palsu. SP1 meminta Perayu 1 untuk menerangkan pekara tersebut kepada anak dan menantu beliau iaitu SP9 dan SP10; l) pada jam lebih kurang 6.00 petang, SP9 dan SP10 sampai dan Perayu 1 telah menerangkan tentang aplikasi tersebut kepada mereka; dan S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w m) lebih kurang jam 6.30 petang, kesemua Perayu telah pulang ke Pejabat dan berbuka puasa di dalam perjalanan. Mereka sampai di Pejabat lebih kurang jam 9.00 malam. [6] Untuk rekod, terdapat 2 orang Hakim Mahkamah Sesyen yang mendengar perbicaraan kes ini. Hakim Mahkamah Sesyen yang pertama (Tuan HMS 1) adalah Tuan Murtadzadi bin Imran yang telah mendengar kes di peringkat pendakwaan dan bersara pada 17/6/2021. Kes diambil alih kemudiannya oleh Tuan Harmi Thamri bin Mohamad @ Shahrudin (Tuan HMS 2) pada 15/6/2021. Semasa pengambilalihan kes tersebut, pihak PR telah menutup kes dan pihak-pihak telah memfailkan hujahan masing-masing di peringkat pendakwaan. [7] Apabila Tuan HMS 2 mengambil alih, telah terdapat alasan penghakiman ringkas di akhir kes pendakwaan yang telah disediakan oleh Tuan HMS 1 dan Tuan HMS2 hanya membaca alasan ringkas tersebut dan memerintahkan kesemua Perayu membela diri. Tuan HMS 2 kemudiannya telah meneruskan kes di peringkat pembelaan sebelum mensabitkan dan menjatuhkan hukuman ke atas kesemua Perayu. Isu-isu yang perlu diputuskan [8] Berdasarkan kepada hujahan-hujahan secara lisan dan bertulis yang dikemukakan oleh kesemua peguam Perayu-perayu, S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w Mahkamah merumuskan bahawa isu-isu yang perlu diputuskan bagi maksud rayuan ini adalah seperti berikut: a) sama ada terdapat ketidakpatuhan ke atas seksyen 261 Kanun Prosedur Jenayah (Akta 593) apabila Tuan HMS2 tidak langsung mempertimbangkan keterangan-keterangan di peringkat pendakwaan sebelum memerintahkan kesemua Perayu membela diri; b) sama ada Alasan Penghakiman yang disediakan adalah merupakan satu alasan yang “non-speaking” apabila Tuan HMS 2 gagal membuat pertimbangan ke atas keseluruhan keterangan; c) sama ada satu kes prima facie telah dibuktikan secara khususnya ke atas kesemua Perayu dengan mengambilkira isu-isu berikut: i. pihak PR telah gagal untuk membuktikan penyerahan wang tunai sebanyak RM22,000.00 dan RM3,000.00 secara atas talian telah diserahkan kepada Perayu 1; ii. percanggahan keterangan saksi-saksi PR iaitu SP1, SP3, SP6, SP9 dan SP10; iii. sama ada Perayu 2, Perayu 3 dan Perayu 4 telah dicamkan terlibat; S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w iv. misalan (g) seksyen 114 Akta Keterangan 1950 (Akta 56) adalah terpakai apabila pihak PR gagal memanggil dan menawarkan 2 orang saksi iaitu Tuan Mustakim dan Tuan Azwa yang merupakan Pegawai KDRM; dan v. sama ada terdapat keterangan berkaitan niat bersama di bawah seksyen 34 Kanun keseksaan (Akta 574) d) Tuan HMS telah gagal menimbangkan pembelaan kesemua Perayu secara maksima; e) peguambela Perayu 1 yang tidak kompeten; dan f) sama ada hukuman yang dijatuhkan oleh Tuan HMS 2 adalah setimpal. Analisis dan dapatan Mahkamah Isu (a); sama ada terdapat ketidakpatuhan ke atas seksyen 261 Kanun Prosedur Jenayah (KPJ) [9] Isu ini berbangkit apabila Tuan HMS2 telah dihujahkan oleh peguam sebagai tidak langsung mempertimbangkan keterangan-keterangan di peringkat pendakwaan sebelum memerintahkan kesemua Perayu membela diri. Ini dapat dilihat melalui Nota Keterangan di mana menunjukkan bahawa Tuan HMS2 yang telah S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w mengambil alih kes ini daripada Tuan HMS1 hanya membacakan keputusan di akhir kes pendakwaan yang telah disediakan oleh Tuan HMS1. [10] Jelas di dalam Nota Keterangan tersebut menunjukkan bahawa Tuan HMS2 tidak mengambil sebarang inisiatif untuk menimbang keterangan-keterangan di peringkat pembelaan. Dengan kata lain, Tuan HMS2 bergantung sepenuhnya kepada keputusan Tuan HMS1. [11] Seksyen 261 Akta 593 memperuntukkan seperti berikut; “Whenever any Magistrate after having heard and recorded the whole or any part of the evidence in a trial ceases to exercise jurisdiction in it and is succeeded by another Magistrate who has and who exercises such jurisdiction, the Magistrate so succeeding may act on the evidence so recorded by his predecessor, or partly recorded by his predecessor and partly recorded by himself, or he may re-summon the witnesses and recommence the inquiry or trial: Provided as follows:

in any trial the accused may, when the second Magistrate commences his proceedings, demand that the witnesses or any of them be re-summoned and re-heard; S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w

the High Court may, whether there be an appeal or not, set aside any conviction had on evidence not wholly recorded by the Magistrate before whom the conviction was had, if that Court is of opinion that the accused has been materially prejudiced thereby, and may order a new trial.” [12] Peruntukan ini dengan secara jelas membenarkan Tuan HMS2 “may act” ke atas keterangan-keterangan yang direkodkan oleh Tuan HMS1 dan ia tertakluk kepada hak Perayu-perayu untuk meminta mana-mana saksi untuk dipanggil semula. Namun di dalam kes ini, Nota Keterangan turut menunjukkan bahawa pihak PR dan para peguam yang mengendalikan kes ini bersetuju agar Tuan HMS2 untuk terus mendengar kes ini tanpa ianya de novo. Oleh itu, persoalan berkaitan bidangkuasa Tuan HMS2 untuk meneruskan kes adalah tidak berbangkit. [13] Namun persoalannya adalah apabila Tuan HMS2 meneruskan kes secara apakah prosedur yang sepatutnya dilaksanakan oleh beliau. Seksyen 261 Akta 593 dengan jelas menunjukkan bahawa Tuan HMS2 “may act on the evidence”. Ia memberi maksud memberi bidang kuasa dan budi bicara kepada Tuan HMS untuk meneruskan kes dengan bertindak ke atas keterangan-keterangan yang telah direkodkan oleh Tuan HMS1. S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w [14] Penerusan kes bagi pandangan Mahkamah hendaklah bermaksud meneruskan kes pada mana-mana peringkat Tuan HMS1 berhenti. Di mana di dalam kes ini, pihak PR telah pun menutup kes pihak pendakwaan dan kedua-dua pihak, telahpun mengemukakan hujahan masing-masing. Kes berhenti sebelum sempat Tuan HMS1 membuat apa-apa keputusan di akhir kes pendakwaan. [15] Apabila pihak PR telah menutup kes pihak pendakwaan, maka tugas Mahkamah adalah untuk mempertimbangkan sama ada pihak PR telah membuktikan satu kes prima facie. Ini sepertimana yang diperuntukkan di bawah seksyen 173(f)(i) Akta 593 seperti berikut; “(f) (i) When the case for the prosecution is concluded the Court shall consider whether the prosecution has made out a prima facie case against the accused.” [16] Perkataan “shall” memberikan konotasi bahawa ia adalah suatu yang mandatori ke atas Mahkamah untuk membuat pertimbangan tersebut. Ia bersandarkan kepada keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Chua Kian Voon v. Menteri Dalam Negeri Malaysia & Ors [2020] 1 CLJ 747 yang mengatakan; [45] In our considered opinion, the provisions of s. 4(1) and (5) of 1985 Act are very clear. It is trite that where the words are clear and unambiguous, a court should give effect to the plain S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w words. In Megat Najmuddin Dato Seri (Dr) Megat Khas v. Bank Bumiputra Malaysia Bhd [2002] 1 CLJ 645; [2002] 1 MLJ 385, citing the decision of the Supreme Court of India in the case of Hiralal Ratan Lal v. The Sales Tax Officer, Section III, Kanpur AIR 1973 SC 1034, this court observed: In construing a statutory provision, the first and foremost rule of construction is the literary construction. All that we have to see at the very outset is what does that provision say? If the provision is unambiguous and if from that provision the legislative intent is clear, we need not call into aid the other rules of construction of statutes. (emphasis added). [46] In Lock Wee Kock v. Menteri Hal Ehwal Dalam Negeri & Anor [1993] 4 CLJ 211; [1993] 3 MLJ 691, the facts were very similar to the present case where the appellant was arrested and detained by the police under s. 3(1) of the 1985 Act. In determining whether a provision is mandatory or otherwise, the Supreme Court had this to say: The use of the word 'may' and 'shall' has led to some confusion in the interpretation of provision of a statute. In ordinary usage, the word 'may' is permissive and the word 'shall' is imperative. The courts have always construed these words with reference to the context in which it is used. In order to find out whether these words are being S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w used in a directory or mandatory sense, the intent of the legislature should be looked into, along with the pertinent circumstance. If it appears to be the settled intention of the legislature to convey the sense of compulsion, then whether the word 'may' or 'shall' is used, it has mandatory effect. Perhaps the task or the court in interpreting these words would be solved if the Interpretation Acts 1948 and 1967 (consolidated and revised 1989) were to contain such provisions as that found in s. 37 of the Barbados Interpretation Act: - Laws of Barbados Cap 1 which states – In an enactment passed or made after 16 June 1996, the expression 'shall' shall be construed as imperative and the expression 'may' as permissive and empowering. (emphasis added). [47] The issue of whether a provision is mandatory or directory is question of law. We recognise that the use of the word "shall", although significant, does not invariably create a mandatory duty. However, the general rule is that when the Legislature uses the word "shall", it suggests, although not conclusive, that the provisions are intended to be mandatory. (penekanan ditegaskan) S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w [17] Persoalannya kini adalah, siapakah yang perlu membuat pertimbangan tersebut iaitu sama ada Tuan HMS1 ataupun Tuan HMS2. Pendirian peguam Perayu-perayu adalah, memandangkan kes telahpun disambung oleh Tuan HMS2, maka tanggungjawab tersebut kini ditanggung oleh Tuan HMS2. [18] Puan TPR sebaliknya berhujah bahawa kesemua OKT tidak diprejudiskan apabila kesemua OKT telah diberi peluang untuk berhujah. Tiada mana-mana OKT yang dihalangi dari mengemukakan hujahan masing-masing dan oleh itu tidak timbul hak mereka terhalang (rujuk; Diana Nelson Tanoja v PP [2010] 3 CLJ 1 dan Lee Kwan Who v PP [2009] 5 CLJ 631). [19] Oleh itu, apabila Tuan HMS2 membacakan keputusan Tuan HMS1, maka ia dihujahkan sebagai tidak memprejudiskan mana-mana Perayu. [20] Mahkamah sebaliknya berpandangan bahawa hujahan Puan TPR adalah agak tersasar. Isu sebenar di dalam kes ini adalah sama ada keperluan di bawah seksyen 173(f) Akta 593 dipenuhi apabila keputusan prima facie adalah dibuat oleh Tuan HMS2 dengan hanya membaca alasan ringkas yang disediakan oleh Tuan HMS1. Fakta adalah jelas, Tuan HMS1 bukan sahaja tidak lagi mendengar kes itu, malahan telah bersara dari perkhidmatan. S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w [21] Di bawah seksyen 173(f) Akta 593, Mahkamah yang mendengar perbicaraan, yang buat masa itu bagi kes ini berdasarkan seksyen 216 Akta 593 adalah merupakan Tuan HMS2, adalah bertanggungjawab untuk mempertimbangkan kesemua keterangan yang telah dikemukakan semasa peringkat pendakwaan dan membuat kesimpulan sama ada satu kes prima facie telah dibuktikan ke atas kesemua Perayu. [22] Pertimbangan Tuan HMS2 hendaklah dibuat secara bebas tanpa sebarang pergantungan kepada apa-apa dapatan Tuan HMS1. Ini perlu bagi memastikan Tuan HMS2 membuat satu kesimpulan yang adil dan tanpa berat sebelah dengan mengambilkira bahawa Tuan HMS2 yang perlu mendengar pembelaan para Perayu jika satu kes prima facie dibuktikan. [23] Ternyata di dalam kes ini, Tuan HMS2 telah gagal melaksanakan tugas tersebut apabila Tuan HMS2 memilih untuk membaca sahaja alasan penghakiman ringkas Tuan HMS1 tanpa membuat apa-apa pertimbangan ke atas keterangan-keterangan yang telah dikemukakan oleh pihak PR. [24] Persoalan turut berbangkit apakah kesan ke atas alasan ringkas Tuan HMS1 tersebut yang dibuat sebelum Tuan HMS1 bersara dari perkhidmatan dan hanya dibacakan selepas dari tarikh beliau bersara. Mahkamah ini berpandangan bahawa, selagi mana prosiding tidak dijalankan semasa proses perbicaraan di Mahkamah terbuka dan dengan kehadiran Perayu-perayu, maka S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w apa sahaja keputusan yang disediakan secara bertulis adalah kekal sebagai suatu deraf yang tidak direkodkan di dalam perbicaraan. Ianya tidak mempunyai kesan perundangan dan tidak boleh dikuatkuasakan. [25] Sehubungan dengan itu, Mahkamah ini bersetuju dengan hujahan peguam Perayu-perayu bahawa telah berlaku kepincangan ke atas prosedur perbicaraan ke atas Perayu-perayu. Ini membangkitkan persoalan seterusnya iaitu sama ada ia menyebabkan keseluruhan prosedur sebagai satu yang tidak sah (nullity) dan apakah kesannya. [26] Perhatian Mahkamah dibawa kepada seksyen 422 Akta 593 yang memperuntukkan kuasa kepada Mahkamah ini iaitu jika sekalipun wujud salah arah di peringkat Tuan HMS2, sabitan masih boleh dikekalkan di atas alasan keterangan yang “overwhelming” dan salah arah Tuan HMS2 tersebut tidak mendatangkan ketidakadilan ke atas Perayu-perayu. [27] Apa yang dikatakan sebagai “ketidakadilan ke atas Perayu” telah dibincangkan oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes Tunde Apatira & ors v PP [2001] 1 CLJ 381 di mana isu yang berbangkit di Mahkamah Persekutuan adalah berkaitan penggunaan anggapan pengedaran di dalam seksyen 37(da) Akta Dadah Berbahaya 1952 (Akta 234). Mahkamah Persekutuan telah merujuk kepada seksyen 92(1) Akta Mahkamah Kehakiman 1964 (Akta 91) dan memutuskan bahawa di dalam perjalanan biasa S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w Mahkamah akan membatalkan sabitan, namun Mahkamah memutuskan bahawa kes ini sebagai satu pengecualian di atas dasar am tersebut. Mahkamah berpuashati di dalam keadaan biasa, mana-mana Mahkamah akan mensabitkan Perayu di atas keterangan sedia ada. Mahkamah Persekutuan selanjutnya telah menafsirkan perkataan “failure of justice” di bawah seksyen tersebut yang turut terwujud di bawah seksyen 422 Akta 593. Mahkamah mengatakan; “The expression “miscarriage of justice” appears in the proviso to s. 92(1) of the Courts of Judicature Act 1964. A similar expression, “failure of justice” appears in s. 422 of the Criminal Procedure Code. They mean the same thing. For, the same result follows when justice either fails or miscarries. The proviso reads as follows; Provided that the Federal Court may, notwithstanding that it is of opinion that the point raised in the appeal might be decided in favour of the appellant, dismiss the appeal if it considers that no substantial miscarriage of justice has occurred. “…. As a general rule this court will, in the normal course of events, quash a conviction where there has been a misdirection. Exceptionally, a conviction will be upheld despite a misdirection where this court is satisfied that a reasonable tribunal would have convicted the accused on the available evidence on a proper direction.” S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w [28] Terbaru, Mahkamah Rayuan di dalam kes PP v Ramesh a/l Rajaratnam [2024] CLJU 1769 menegaskan bahawa Mahkamah yang mendengar rayuan jenayah adalah mempunyai tanggungjawab kehakiman yang dinyatakan seperti berikut; “(1) the HC, as an appellate court, has a judicial duty under s. 316 CPC to consider the merits of the appeal [HC's Judicial Duty (Section 316 CPC)]. If otherwise, there would have been an abdication of the C's Judicial Duty (Section 316 CPC). The HC's Judicial Duty (Section 316 CPC) entails the following judicial functions on the part of the HC in deciding an appeal against a subordinate court's decision after a trial-

after the close of the prosecution case –

(i)(a) whether the lower court had erred in law and in fact in determining that the prosecution had failed to prove a prima facie case of the charge against the accused person pursuant to s. 173(f)(ii) CPC; and

(i)(b) had the subordinate court decided correctly law and in fact that the prosecution had proven a prima facie case of the charge against the accused person under s. 173(f)(i) CPC?

(ii) after the close of the defence case – S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w

(ii)(a) whether the lower court had rightly acquitted in law and in fact the accused person of the charge pursuant to s. 173(m)(iii) CPC; and

(ii)(b) did the subordinate court err in law and in fact in convicting an accused person of the charge within the meaning of s. 173(m)(ii) CPC? If this question is answered in the affirmative by the HC, the HC should then consider the legality and extent of the sentence imposed by the lower court on the accused person; and

the Errors/Omission (Trial Court's GD) constituted "errors" and/or "omission" in the judgment of the trial court as understood in s. 422(a) CPC. Hence, the HC is duty bound as an appellate court to consider whether the Errors/Omission (Trial Court's GD) had caused a failure of justice in the case at hand {HC’s Judicial Duty [Section 422(a) CPC]}. Whether the Errors/Omission (Trial Court's GD) had occasioned a failure of justice requires the HC to consider the merits of the appeal;

the fulfilment of both the HC's Judicial Duty (Section 316 CPC) and C's Judicial Duty [Section 422(a) CPC] [referred collectively in this judgment as the "HC's 2 Judicial Duties (Appeals against Subordinate Court's Decisions)'] is essential in the administration of criminal justice. If otherwise, an accused person may be wrongly acquitted or erroneously convicted on an appeal to the HC against a lower court's decision...." S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w [29] Persoalan yang paling utama berdasarkan kepada kedua-dua nas ini adalah, Mahkamah ini bertanggungjawab untuk menentukan sama ada kekhilafan Tuan HMS2 ini telah membawa kepada ketidakadilan kepada kesemua Perayu. [30] Mahkamah ini berpandangan bahawa seksyen 422 Akta 593 hanyalah satu peruntukan yang memberi ruang kepada Mahkamah ini untuk memperbetulkan sesuatu kecacatan teknikal semasa perbicaraan yang berkaitan “apa-apa kesilapan, ketinggalan atau luar aturan dalam aduan, sanksi, keizinan, saman, waran, pertuduhan, penghakiman atau perosiding lain sebelum atau semasa perbicaraan atau dalam apa-apa siasatan atau prosiding lain di bawah kanun ini;” atau “ketiadaan apa-apa sanksi;” atau “penerimaan atau penolakan yang tidak wajar apa-apa keterangan” semata-mata. [31] Namun di dalam kes di hadapan Mahkamah, Tuan HMS2 telah melakukan satu salah arah di dalam menentukan sama ada pihak PR telah membuktikan satu kes prima facie. Ia bagi pandangan Mahkamah bukan merupakan suatu isu teknikal namun ia melibatkan satu peruntukan nyata di dalam Akta 593 dan ia turut melibatkan prinsip yang penting secara umumnya di dalam pentadbiran keadilan. [32] Mahkamah ini berpandukan kepada keputusan Mahkamah Rayuan di dalam kes Harun bin Abdullah v PP [1998] 3 MLJ 1 S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w yang telah merujuk kepada keputusan MT di dalam kes Ishak Shaari v PP [1997] 3 CLJ 223 dan menggariskan seperti berikut; “In Shaari v. Public Prosecutor [1962] 1 LNS 185, the appellant/ accused appealed against the decision of the learned Sessions Court Judge stating that there was a misdirection by the said learned judge on the standard of proof. The substantial issue for determination in the appeal was the effect of the misdirection by the learned judge on the standard of proof in the criminal trial. The findings of the High Court (Augustine Paul, JC) [see CLJ headnotes] in that case were as follows: [1] based on the Federal Court judgment in Bahruni bin Ismail v. Pendakwa Raya [1997] 3 CLJ 267, the recent amendment to the Code providing for a prima facie standard of proof at the close of the prosecution case did not have a retrospective effect in the absence of anything in the amendment to suggest a contrary intention. As such, the law prior to the amendment applied to the instant appeal; [1a] the law prior to the amendment was that the prosecution must prove its case beyond reasonable doubt before an accused can be called upon to enter his defence as per Eusoff Chin, Chief Justice's landmark judgment in Arulpragasan a/l Sandaraju v. Public Prosecutor [1996] 4 CLJ 597 and section 173 of the Code; S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w [1c] the errors made by the learned Sessions Court Judge were the combination of the two standards of proof at the end of the prosecution case, and the omission to make a finding at the end of the whole case that it was proved beyond reasonable doubt. The learned Sessions Court Judge, therefore, misdirected himself on the standard of proof required of the prosecution; [2] section 422 of the Code cannot be invoked to cure a breach where it involves the breach of an explicit provision of the Code or where the breach involves a principle of general importance in the administration of justice; [2a] the rules relating to the burden of proof are expressly provided for in the Code and also constitutes principles of general importance to the administration of criminal justice; [2b] as the error committed by the learned Sessions Court Judge in misdirecting himself on the standard of proof on the prosecution fell within both the classifications it was incapable of rectification under section 422 of the Code; [3] the conviction could not be confirmed under section 316(b)(ii) of the Code in view of the fundamental nature of the breach as the misdirection on the rules relating to the burden of proof was fundamental; S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w [4] the Supreme Court's decision in Khoo Hi Chiang v. Public Prosecutor & Anor Appeal [1994] 2 CLJ 151 (refd) (supra) could not be followed, wherein it was held that the wrong standard of proof applied by the High Court did not vitiate the conviction as long as no substantial miscarriage of justice occurred. This was because the power under which the Supreme Court acted was a power that was specially enacted for the Court and the Court of Appeal in the Act. However, no such power is given to the High Court; [4a] even if the instant court had the power to act as the Supreme Court did in Khoo Hi Chiang (supra), it would not be able to do so in view of the learned Sessions Court judge's misdirection on the requirements of corroboration which is critical in cases involving sexual offences as in this case.” [33] Di dalam Harun Abdullah (supra), Perayu telah didapati bersalah di Mahkamah Sesyen bagi satu kesalahan di bawah seksyen 467 Akta 574. Semasa rayuan di Mahkamah Tinggi, isu yang berbangkit adalah HMS telah menggunakan ujian prima facie yang salah dan tidak boleh dipulihkan oleh seksyen 422 Akta 593, namun rayuan Perayu ditolak. Peguam Perayu menghujahkan bahawa kesalahan HMS adalah kesalahan beban bukti yang menjadikan keseluruhan prosiding adalah satu kepenyalahan undang-undang. Manakala TPR menghujahkan bahawa ia tidak S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w menjadikan sabitan tidak sah kerana jika HMS menggunakan beban yang betul keputusannya adalah tetap sama. [34] Mahkamah Rayuan walaubagaimanapun memutuskan bahawa seksyen 422 Akta 593 tidak boleh digunakan untuk memulihkan sesuatu kemungkiran apabila ianya melibatkan kemungkiran peruntukan yang jelas dan khusus di dalam Akta 593 atau di mana kemungkiran tersebut melibatkan prinsipal yang penting secara amnya dalam mentadbirkan keadilan. Oleh kerana kesilapan yang telah dilakukan oleh hakim perbicaraan adalah berkaitan mengarahkan dirinya ke atas tahap pembuktian yang salah, maka ia terlingkung dalam kedua-dua klasifikasi ini. Oleh itu, ianya tidak boleh dipulihkan di bawah seksyen 422 Akta 593 tersebut. [35] Mahkamah Rayuan turut menegaskan bahawa peruntukan Akta 593 tersebut adalah jelas dan merupakan suatu prinsip penting yang pada umumnya bagi mentadbirkan keadilan jenayah. Ianya adalah suatu kekhilafan undang-undang dan bukannya merupakan satu kesilapan, peninggalan, kelalaian atau luar aturan bagi yang mana satu keputusan, hukuman atau perintah yang boleh diakas atau diubah di bawah seksyen 422 Akta 593. Ini tidak mengira samada kesilapan, peninggalan atau luar aturan yang sedemikian telah menyebabkan kegagalan keadilan. Pada hakikatnya ia tidak boleh dipakai bagi kes-kes di mana beban pembuktian yang salah telah terpakai. S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w [36] Pendekatan yang sama telah turut digunapakai oleh Mahkamah Rayuan di dalam kes Surandran Rajaretnam v PP [1998] 2 CLJ 207 di mana Mahkamah Rayuan berhadapan dengan isu bahawa HMS telah tersalah pertimbangan di sisi undang-undang dalam menggunakan tahap pembuktian prima facie semasa penutupan perbicaraan sedangkan beliau sepatutnya menggunakan tahap pembuktian melampaui keraguan munasabah. Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa HMS tersebut telah tersalah arah, dan kejadian tersalah arah ini tidak boleh dipulih oleh seksyen 422 Akta 593 kerana ia melibatkan kepentingan umum dalam pengendalian pengadilan. [37] Mahkamah Rayuan menyatakan; “[1] The issue was not whether the sessions judge would still have called on the appellant to enter on his defence even if he had applied the ‘beyond reasonable doubt’ standard of proof. The issue was whether the sessions judge had applied the right and proper standard of proof at the close of the case for the prosecution. [2] The standard of proof to be applied in all cases, whether before or after the decision in Arulpragasan Sandaraju v. Public Prosecutor, must necessarily be the ‘beyond reasonable doubt’ standard. The Criminal Procedure Code (Amendment) Act 1997 only takes effect after 31 January 1997, and it is not retrospective. S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w [3] Thus, it was clear that the sessions judge had misdirected himself, and this misdirection could not be cured by s. 422 of the Criminal Procedure Code as it involved a principle of general importance in the administration of justice.” [38] Mengadaptasikan prinsip yang telah digariskan oleh Mahkamah Rayuan ini, Mahkamah memutuskan bahawa Tuan HMS2 telah melakukan salah arah yang melibatkan kepentingan umum dalam pengendalian pengadilan. Maka salah arah Tuan HMS2 tersebut, bagi pandangan Mahkamah ini, tidak dapat dipulihkan oleh Mahkamah ini melalui seksyen 422 Akta 593. Isu (b); sama ada Alasan Penghakiman yang disediakan adalah merupakan satu alasan yang “non-speaking” [39] Peguam selanjutnya menghujahkan bahawa berdasarkan kepada Alasan Penghakiman yang disediakan oleh Tuan HMS2, ia menunjukkan Tuan HMS2 telah gagal untuk membuat pertimbangan ke atas keseluruhan keterangan. Ini kerana Tuan HMS2 dihujahkan sebagai menerima secara sepenuhnya Alasan Penghakiman Tuan HMS1 dan hanya menyediakan alasan berkaitan pembelaan tanpa ianya merujuk kepada dapatan Tuan HMS1 berkaitan prima facie. [40] Adalah jelas di dalam Alasan Penghakiman, Tuan HMS2 hanya menyalin semula rumusan dan keputusan Tuan HMS1. S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w [41] Adalah menjadi prinsip undang-undang yang mantap bahawa Mahkamah yang mendengar rayuan lazimnya tidak akan mengganggu dapatan yang dilakukan oleh Mahkamah bicara. Ia akan dilakukan hanya sekiranya dapat ditunjukkan bahawa hakim bicara telah membuat dapatan yang tidak disokong oleh keterangan, bercanggah dengan prinsip undang-undang atau gagal menggunakan keistimewaan sebagai hakim bicara yang berpeluang melihat saksi-saksi memberi keterangan dan telah membuat dapatan yang salah. [42] Namun, Mahkamah yang mendengar rayuan mempunyai budi bicara mengganggu dapatan Mahkamah yang mendengar perbicaraan sepertimana yang dinyatakan oleh Mahkamah Rayuan di dalam kes Ramesh a/l Rajaratnam (supra) seperti berikut; “(3) the fulfilment of both the HC's Judicial Duty (Section 316 CPC) and HC's Judicial Duty [Section 422(a) CPC] [referred collectively in this judgment as the "HC's 2 Judicial Duties (Appeals against Subordinate Court's Decisions)" ] is essential in the administration of criminal justice. If otherwise, an accused person may be wrongly acquitted or erroneously convicted on an appeal to the HC against a lower court's decision. At this juncture, we rely on the following judgment of Lord Diplock in the House of Lords in R v. Sang [1980] AC 402, at 437 - S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w "... for the fairness of a trial according to law is not all one-sided; it requires that those who are undoubtedly guilty should be convicted as well as that those about whose guilt there is any reasonable doubt should be acquitted." (emphasis added). The above judgment in Sang has been approved by our Supreme Court in a judgment delivered by Mohd. Azmi SCJ in Ramli bin Kechik v. Public Prosecutor [1986] CLJ Rep 243; [1986] 1 CLJ 308; [1986] 2 MLJ 33, at 38;

an appeal to the HC against a subordinate court's decision after trial is a continuation of the trial by way of rehearing and despite the Errors/Omission (Trial Court's GD), the HC is duty-bound to consider the merits of the appeal; and

neither the prosecution nor an accused person should be penalized or faulted due to the Errors/Omission (Trial Court's GD). This is understandable because the preparation of a trial court's GD is solely within the judicial purview of the trial court which should not be encroached upon by either the prosecution or defence.” [43] Mengambil pendekatan yang sama, maka Mahkamah ini memutuskan bahawa isu ini tidaklah mewajarkan Mahkamah ini untuk menolak rayuan Perayu. Mahkamah bertanggungjawab untuk menilai keseluruhan keterangan yang diberikan apatah lagi S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w di dalam kes ini, Mahkamah mendapati bahawa pihak PR telah mengemukakan keterangan melalui saksi-saksi yang telah diperiksa dengan panjang lebar oleh PR dan peguam-peguam yang mewakili kesemua OKT. Oleh itu, Mahkamah kini boleh menilai kembali keseluruhan keterangan-keterangan ini. [44] Pandangan Mahkamah ini adalah berpaksikan kepada apa yang pernah digariskan oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes Ahmad Najib Aris v PP [2009] 2 CLJ 800 bila mana Hakim Zulkefli Makinuddin HMP (pada ketika itu) menyatakan; "As regards the first main ground of appeal raised by the appellant, I am of the view that the Court of Appeal has the power to review or to re-evaluate all the evidence available as adduced by the prosecution. The Court of Appeal is in a position to do so in the present case even though the grounds of decision of the trial judge as appearing in the appeal records is found lacking in specific findings and with no reasons for the findings. In a case involving purely a question of fact, the Court of Appeal is free to determine whether or not the various findings of the trial Court are correct (See Mohamed Mokhtar v. PP [1971] 1 LNS 84; [1972] 1 MLJ 122). In the present case even though the Court of Appeal took the view that the High Court judgment was of no assistance, it nevertheless had considered and subjected all the evidence adduced by the prosecution to a critical re-examination. The Court of Appeal had given sound reasons as to why the evidence was admitted S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w and how it had implicated the appellant. There was no miscarriage agai nst the appellant as the Court of Appeal'sdecision was based on evidence adduced from the witnesses called by the prosecution as appearing in the appeal records. I am therefore of the view that the Court of Appeal did not err on this issue." [45] Oleh yang demikian, walaupun Alasan Penghakiman Tuan HMS2 terjumlah sebagai penghakiman yang “non-speaking”, namun menjadi tanggungjawab Mahkamah ini untuk melihat dan meneliti semula merit kes ini secara keseluruhan. Isu (c); sama ada satu kes prima facie telah dibuktikan secara khususnya ke atas kesemua Perayu [46] Isu pertama adalah berkaitan wang tunai seba nyak RM22,00.00 dan RM3,000.00 secara atas talian yang diserahkan kepada OKT1. Peguam menghujahkan bahawa jumlah wang tunai sebanyak RM22,000.00 tidak berjaya dibuktikan oleh PR apabila tiada apa-apa keterangan sokongan dikemukakan oleh pihak PR. Manakala wang sebanyak RM3,000.00 hanya dapat dibuktikan terdapat pemindahan wang tanpa pembuktian bahawa ianya diterima oleh Perayu 1. [47] Keterangan oleh SP6 bersama-sama anaknya iaitu SP9 telah menyatakan bahawa mereka telah secara bersama-sama S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w mengeluarkan wang dari mesin ATM yang menurut SP1 meliputi wang pencen SP1 dari akaun Public Bank, wang pencen SP6 dari akaun RHB Bank dan wang pusingan meniaga dari akaun bank CIMB. Wang tunai tersebut kemudiannya telah dikumpulkan dan diikat RM1000.00 setiapnya oleh SP6 dan SP1 yang keseluruhannya berjumlah RM22,000.00. [48] Keterangan SP6 dan SP9 ini disokong oleh keterangan-keterangan dokumen seperti berikut: a) P11 – Penyata Akaun RHB Islamic Bank Berhad di atas nama SP6; dan b) P12 – Penyata Akaun Public Islamic Bank di aats nama SP1 [49] Isunya adalah sama ada keterangan lisan oleh kesemua saksi-saksi ini boleh berdiri hanya dengan disokong oleh keterangan-keterangan dokumen di P11 dan P12 serta oleh keterangan SP4 iaitu Pegawai Maybank yang mengesahkan pembukaan akaun serta penyata akaun SP10. [50] Kesemua ekshibit iaitu P11 dan P12 menunjukkan terdapatnya pengeluaran wang melalui ATM pada 21/5/2019. Ini menyokong keterangan lisan yang diberikan oleh SP6 dan SP9. Kedua-dua saksi ini, adalah merupakan saksi yang tidak mempunyai apa-apa alasan untuk tidak bercakap benar kerana mereka tidak mengenali kesemua Perayu dan peranan mereka hanyalah sekadar S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w mengeluarkan wang tunai tersebut dan mengikatnya bagi maksud diserahkan kepada Perayu 1. [51] Keterangan SP6 dan SP9 adalah jelas kukuh dan tidak goyah walaupun diperiksa balas oleh peguam Perayu-perayu. Malahan kedua mereka dapat mengesahkan bahawa terdapatnya pengeluaran wang tunai dari mesin ATM. Di peringkat ini, tiada alasan bagi Mahkamah ini untuk mempertikaikan keterangan yang telah diberikan oleh kedua-dua saksi ini. Oleh itu, isu berkenaan dengan wang sebanyak RM22,000.00, Mahkamah memutuskan bahawa ianya telah berjaya dibuktikan oleh pihak PR. [52] Berkenaan dengan wang RM3,000.00 yang dipindahkan di atas talian, ia dapat dibuktikan melalui keterangan oleh SP10 yang menyatakan telah memindahkan secara atas talian kepada akaun Perayu 1. Ini disokong oleh keterangan sokongan di P6 yang merupakan dokumen Pembukaan dan Penyata Akuan Maybank di atas nama SP10 yang menunjukkan pemindahan wang sebanyak RM3,000.00 ke dalam akaun Perayu 1 sepertimana di P9 iaitu Penyata Akaun Maybank di atas nama Perayu 1. [53] Selain itu, keterangan-keterangan ini turut disokong oleh SP5 iaitu Pengurus CIMB bank yang mengesahkan pembukaan akaun Perayu 1 serta terdapat kemasukan wang sebanyak RM3,000.00 pada 21/5/2019 pada jam 6.49 petang yang selari dengan P6. S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w [54] Berdasarkan kepada keterangan-keterangan ini, Mahkamah ini berpuashati bahawa pihak PR telah berjaya membuktikan bahawa wang sebanyak RM22,000.00 telah diserahkan kepada Perayu 1 dan wang sebanyak RM3,000.00 telah dipindahkan secara atas talian kepada Perayu 1. [55] Selanjutnya peguam turut menghujahkan berkenaan percanggahan keterangan saksi-saksi PR secara khususnya SP1, SP3, SP6, SP9 dan SP10. Kesemua saksi-saksi ini adalah merupakan saksi-saksi awam dan mempunyai hubungan kekeluargaan sesama mereka. [56] Percanggahan-percanggahan dikatakan adalah ke atas perkara-perkara berkaitan pengecaman ke atas wang tunai sebanyak RM22,000.00 di dalam plastik biru. Ini dikatakan bercanggahan kerana SP10 mengatakan bahawa SP10 tidak nampak kewujudan RM22,000.00 tersebut sedangkan SP1 dan SP6 menyatakan bahawa terdapat wang tunai sebanyak RM22,000.00 di dalam plastik biru diserahkan kepada Perayu 1. [57] Peguam telah membawa perhatian mahkamah kepada Nota Keterangan di mukas surat 187 – 188 Jilid 2A RR dan membawa perhatian mahkamah ini kepada kes AB Malek Atan v PP [2002] 2 MLRH di mana Mahkamah memutuskan: S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w “The unresolved contradiction in a material part of the evidence of PW5 in relation to the second charge thus leaves her credibility in suspense. In the circumstances her whole evidence must be disregarded. As Wan Yahya J (as he then was) said in Pie bin En Chin v. PP [1983] 1 CLJ 316; [1983] CLJ (Rep) 703: It is only when a witness's evidence on material and obvious matters in the case is so irreconcilable, ambivalent or negational that his whole evidence is to be disregarded.” [58] Manakala di dalam kes PP v Mohd Saipol Bahri Yaakub [2016] MLRHU 402, Mahkamah menyatakan; “[27] Having said that, I then turn to the conflicting versions in the prosecution evidence. It is trite that there is no legal presumption that an interested witness should not be believed. He or she is entitled to credence until cogent reasons for disbelief can be advanced in the light of evidence to the contrary and in the surrounding circumstances. See Balasingham v. Public Prosecutor [1959] CLJU 8; [1959] 1 LNS 8; [1959] MLJ 193. Ummi is therefore entitled to credence until cogent reasons for disbelief are advanced. S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w [28] The evidence given by Ummi contradicting the version of the events on 9 February 2015 was damaging but not beyond salvation. However, no attempt was made by the prosecution to seek the leave of the court to cross examine her or to impeach her credibility. Section 154 of the Evidence Act 1950 permits the prosecution to cross examine its own witness. It provides: The court may, in its discretion, permit the person who calls a witness to put any questions to him which might be put in cross-examination by the adverse party. [29] This omission precludes the prosecution from challenging her veracity as a witness. Ummi's evidence is therefore an integral part of the prosecution's own case. In the result, the prosecution case is based on two sets of evidence which are inconsistent and contradictory with each other. The effect of inconsistency in the prosecution evidence in relation to a critical issue, was considered in the case of Adzhaar bin Ahmad & Anor v. PP [1996] CLJU 68; [1996] 1 LNS 68; [1996] 4 MLJ 85. Alaudin J (as he then was) observed: By introducing P15 A and B, the prosecution had without doubt, led two sets of evidence which were contradictory with each other. What then would be the effect of such contradiction? It would inevitably show that the evidence is unreliable and the result is that the court would be left with no trustworthy evidence upon which the conviction could be S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w based. My finding finds support in the case of PP v. Lee Eng Kooi [1993] 2 CLJ 534; [1993] 2 MLJ 322. The learned Vincent Ng JC (as he then was) in the course of his judgment at p 333 had this to say: The function of the court in a criminal trial is to find whether the person arraigned before it as the accused is guilty of the offence with which he is charged. For this purpose, the court scans the material on record to find whether there is any reliable and trustworthy evidence upon the basis of which it is possible to found the conviction of the accused and to hold that he is guilty of the offence with which he is charged. If in a case the prosecution leads two sets of evidence, each one of which contradicts and strikes at the other and shows it to be unreliable, the result would necessarily be that the court would be left with no reliable and trustworthy evidence upon which the conviction of the accused might be based. Inevitably, the accused would have the benefit of such a situation. [30] Applying the foregoing principle, with which I agree, to the facts of the instant case, this means the court has no reliable and credible evidence that proves that the accused had possession of the drugs mentioned in the charges. This finding is sufficient to dispose of the charges against the accused. Nevertheless, for completeness I shall proceed to deal with the remaining two issues in this case.” S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w [59] Mahkamah berpandangan bahawa percanggahan yang dibangkitkan oleh peguam Perayu adalah sesuatu yang tidak material. Ini kerana ia tidak dapat menyanggah keterangan yang telah diberikan oleh SP1, SP6 dan SP9. Keterangan-keterangan lisan ini disokong pula oleh keterangan dokumen sepertimana yang telah diulas oleh Mahkamah di atas. [60] Prinsip undang-undang berkaitan percanggahan keterangan saksi-saksi adalah mantap. Di dalam kes Suthakar Sivakumar v PP & Rayuan Yang Lain [2024] 10 CLJ 335, Mahkamah Persekutuan menyatakan; [50] Oleh itu, keterangan ketiga-tiga saksi ini adalah mencukupi untuk menunjukkan penglibatan setiap perayu sehingga menyebabkan kematian si mati. Tidak boleh dikatakan terdapat percanggahan antara saksi SP18, SP19 dan SP21 ini mengenai kejadian yang menimpa mangsa sehingga menyebabkan kematiannya. Pada hemat kami, jika terdapat percanggahan keterangan sekalipun, percanggahan tersebut adalah kecil dan tidak menjejaskan keseluruhan kes yang dibawa terhadap semua perayu. Berkaitan perkara ini, terdapat beberapa kes yang telah diputuskan terdahulu untuk menunjukkan prinsip yang harus ditekankan apabila isu seperti ini ditimbulkan dalam perbicaraan. S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w [51] Dalam kes PP v. Datuk Haji Harun Haji Idris (No 2) [1976] CLJU 184; [1976] 1 LNS 184, Raja Azlan Shah HMP (ketika itu) telah menyatakan: In this case different witnesses have testified to different parts of what had happened or what had been said and also there are, in the evidence of the witnesses for the prosecution, some discrepancies, as would be expected of witnesses giving their recollections of a series of events that took place in 1971-1973. In my opinion discrepancies there will always be, because in the circumstances in which the events happened, every witness does not remember the same thing and he does not remember accurately every single thing that happened. It may be open to criticism, or it might be better if they took down a notebook and wrote down every single thing that happened and every single thing that was said. But they did not know that they are going to be witnesses at this trial. I shall be almost inclined to think that if there are no discrepancies, it might be suggested that they have concocted their accounts of what had happened or what had been said because their versions are too consistent. The question is whether the existence of certain discrepancies is sufficient to destroy their credibility. There is no rule of law that the testimony of a witness must either be believed in its entirety or not at all. A court is fully competent, for good and cogent reasons, to accept one part of the testimony of a witness and to reject the S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w other. It is, therefore, necessary to scrutinize each evidence very carefully as this involves the question of weight to be given to certain evidence in particular circumstances. (penekanan ditambah) [52] Begitu juga dalam kes Ong Teng For & Anor v. PP [2013] 1 CLJ 39, Raus Sharif PMR (ketika itu) menjelaskan: [33] It is settled law that the credibility of a particular witness and the weight to be given to his other evidence is manifestly within the province of a trial judge. In Andy Bagindah v. PP [2000] 3 CLJ 289, Shaik Daud JCA said that: There is no dearth of authorities to say that in every case, there are bound to be contradictions and discrepancies. The question to be decided by the trial judge is whether those contradictions and/or discrepancies are material ones so as to strike at the very root of the charge. It is for the trial judge to consider this since he was the one who saw and heard the evidence. In the present case the learned judge concluded that there were discrepancies but those discrepancies were not material ones. Since this involved the credibility of witnesses, we held that S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w the learned judge was a better person to decide and an appellate court ought not to interfere with such findings [34] Further, in PP v. Datuk Harun Haji Idris & Ors [1976] CLJU 184; [1976] 1 LNS 184, Raja Azlan Shah FJ (as His Royal Highness then was) said: In my opinion discrepancies there will always be, because in the circumstances in which the events happened, every witness does not remember accurately every single thing that happened. It may be open to criticism, or it might be better if they took down a notebook and wrote down every single thing that happened and every single thing that was said. But they did not know that they are going to be witnesses at this trial. I shall be almost inclined to think that if there are no discrepancies, it might be suggested that they have concocted their accounts of what had happened or what had been said because their versions are too consistent. The question is whether the existence of certain discrepancies is sufficient to destroy their credibility. There is no rule of law that the testimony of a witness must either be believed in its entirety or not at all. A court is fully competent, for good and cogent reasons, to accept one part of the testimony of a witness and to reject the other. It is, therefore, necessary to scrutinized each evidence very carefully S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w as this involves the question of weight to be given to certain evidence in a particular circumstance. [35] In the final determination of issues, it is incumbent on the trial court to decide, having regard to the probabilities of the case and based on contemporaneous facts and documents, whether the witnesses or set of witnesses are speaking the truth on matters of central importance. (penekanan ditambah) [53] Pendekatan yang sama telah juga diputuskan oleh Abdul Rahman Sebli HMP (ketika ini HBSS) dalam kes Puganeswaran Ganesan & Ors v. PP & Other Appeals [2020] 9 CLJ 326 yang antara lain menegaskan: [82] The proper approach to deal with discrepancies in evidence is well settled by case law. In Khoon Chye Hin v. PP [1961] CLJU 41; [1961] 1 LNS 41; [1961] MLJ 105b it was held that even where a witness demonstrably lies, it would be to go too far to say that his evidence must be rejected entirely. The proper way to deal with the evidence of such witness is to treat it with suspicion and caution. In considering them, what the court has to decide is whether they are of such a nature as to discredit the witness entirely and render the whale of his evidence worthless and untrustworthy: S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w see De Silva v. PP [1964] CLJU 32; [1964] 1 LNS 32; [1964] MLJ 81. (penekanan ditambah) [54] Susulan itu, kami berpandangan MT dan MR tidak khilaf sekiranya benar wujud percanggahan keterangan antara SP18, SP19 dan SP21 seperti yang dihujahkan oleh perayu-perayu, kerana percanggahan berkenaan, jika ada sekalipun, telah tidak menjejaskan dan melemahkan kredibiliti SP18, SP19 dan SP21. [61] Oleh yang demikian, Mahkamah ini berpandangan bahawa percanggahan tersebut tidaklah material sehingga menjejaskan kes pihak pendakwaan. [62] Berkaitan pengecaman kesemua Perayu, walaupun saksi-saksi di dalam keterangan lisan menyatakan bahawa mereka tidak dapat mengecam kesemua Perayu namun kesemua Perayu telah dapat dicamkan semasa perbicaraan di mana SP6, SP9 dan SP10 telah mengecam kesemua Perayu. Malahan pengecaman mereka tidaklah diperiksa balas sehingga boleh menjelaskan keterangan serta pengecaman mereka. [63] Prinsip undang-undang berkaitan pengecaman di dalam mahkamah adalah mantap sepertimana yang diputuskan oleh S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w Mahkamah Rayuan di adalam kes Lint Tiong Seng & Satu Lagi v PP [2011] 4 MLJ 411 seperti berikut; “The identification parades belong to the investigation stage. They are generally held during the course of investigation with the primary object of enabling the witnesses to identify persons concerned in the offence, who were not previously known to them. This serves to satisfy the investigating officers of the bona fides of the prosecution witnesses and also to furnish evidence to corroborate their testimony in Court. Identification proceedings in their legal effect amount simply to this; that certain persons are brought to jail or some other place and make statements either express or implied that certain individuals whom they point out are persons whom they recognise as having been concerned in the crime. They do not constitute substantive evidence." [64] Manakala di dalam kes Ong Poh Cheng v PP [1998] 4 CLJ 1, telah diputuskan seperti berikut; “Generally speaking, an identification at an identification parade, held usually a short time after the incident, would tend to strengthen the prosecution's case but it does not follow that the lack of it would be fatal, or would destroy a court or dock identification. It must necessarily depend on the facts and circumstances of each particular case. Unlike in the case of Arumugam s/o Muthusamy v. PP [1998] 3 CLJ 597; [1998] 3 S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w MLJ 73 where the court relied solely on the dock identification, the present case there are other cogent evidence to put the appellant at the scene of the robbery. The court's identification was merely to confirm this. On the facts and circumstances of this case, the court or dock identification of the appellant was rightly accepted.” [65] Manakala Hakim Ahmadi Asnawi HMR di dalam kes PR v Nirmala a/p Subramaniam & ors [2017] 1 LNS 537 telah menyatakan seperti berikut; "[96] Ketiadaan Laporan Kawad Cam tidak memprejudiskan OKT-OKT kerana evidential value laporan tersebut hanyalah berbentuk corroborative sahaja. Keterangan substantive datang dari keterangan lisan SP-14 dan SP-15. Maka seharusnya pihak pembelaan menggunakan peluang dengan sebaikbaiknya untuk elicit keterangan yang berpihak kepada OKT-OKT dari kehadiran SP-14 dan SP-15 dalam kandang saksi dan tidak merengek-rengek meminta salinan Laporan Kawad Cam tersebut [97] Selanjutnya seperti dinyatakan di atas, keterangan kawad cam bukanlah keterangan substantive. Ia hanya boleh digunakan untuk menyokong (corroborate) keterangan substantive yang diberikan oleh saksi-saksi berkaitan dengan pengecaman atau identiti orang kena tuduh sebagai pelaku kesalahan. Tambahan pula, pengecaman dalam kawad cam S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w tidak mempunyai independent value langsung lihat ST Shind (supra) dan Arumugam s/o Muthusamy (supra). Dengan itu kegagalan pihak pendakwaan untuk mengemukakan Laporan Kawad Cam tidak perlu diberikan keberatan yang berlebihan (exaggerated importance)." [66] Berdasarkan kepada nas-nas yang dirujuk, Mahkamah ini berpandangan bahawa hujahan peguam Perayu berkaitan ketiadaan pengecaman adalah tersasar dan Mahkamah berpuashati bahawa kesemua Perayu telah dicamkan secara sempurna. Isu ini turut tidak bermerit. [67] Isu selanjutnya adalah berkaitan dua nama iaitu Tuan Mustakim dan Tuan Azwa yang merupakan Pegawai KDRM yang telah tidak ditawarkan mahupun dipanggil oleh PR untuk memberi keterangan. Ini dihujahkan oleh peguam Perayu sebagai membangkitkan inferens bertentangan di bawah misalan (g) seksyen 114 Akta 56. [68] Prinsip berkenaan inferens bertentangan ini adalah mantap sepertimana di dalam kes Munusamy Vengadasalam v PP [1987] 1 MLJ 492 di mana Mahkamah Agung menyatakan; "It is essential to appreciate the scope of s. 114(g) lest it be carried too far outside its limit. Adverse inference under that illustration can only be drawn if there is withholding or S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w suppression of evidence and not merely on account of failure to obtain evidence. It may be drawn from withholding not just any document, but material document by a party in his possession, or for non-production of not just any witness but an important and material witness to the case." [69] Manakala di dalam kes Amri Ibrahim v PP [2017] 1 CLJ 617, Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman Hakim Hassan Lah HMP menyatakan; "[56] The issue of the non-calling of Phee Chin Guan was argued before the Court of Appeal by the defence. The Court of Appeal held inter alia that Phee Chin Guan was not an essential or material witness to the prosecution inord er to establish a prima facie case at the close of its case or to prove its case beyond reasonable doubt at the end of the defence case and the non-calling of Phee Chin Guan did not leave a gap in the prosecution's case. It was also held that on the facts of the case, the learned trial judge did not err in not invoking s. 114(g) of the Evidence Act 1950 against the prosecution. [57] The power of the court to draw an adverse inference under s. 114(g) of the Evidence Act 1950 is discretionary. It depends on the circumstances of the case and particularly in cases where the material witnesses are not produced (see Lau Song Seng v. PP [1998] 1 SLR 663]. S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w The scope of s. 114(g) has been explained by the Supreme Court in Munusamy Vengadasalam v. PP [1987] 1 CLJ 250; [1987] CLJ (Rep) 221 at p. 223; [1987] 1 MLJ 492 at p. 494: ... It is essential to appreciate the scope of section 114(g) lest it be carried too far outside its limit. Adverse inference under that illustration can only be drawn if there is withholding or suppression of evidence and not merely on account of failure to obtain evidence. It may be drawn from withholding not just any document, but material document by a party in his possession, or for non-production of not just any witness but an important and material witness to the case. [58] On the facts of the case we agree with the finding of the Court of Appeal that adverse inference under s. 114(g) of the Evidence Act ought not to be drawn against the prosecution for not calling Phee Chin Guan as its witness. We agree with the reasons given by the Court of Appeal." [70] Pertimbangan Mahkamah mendapati nama Azwar Muhammad Nor dan Muhammad Mustaqim bin Abdul Wahab telah berbangkit semasa saksi-saksi pendakwaan memberi keterangan terutamanya saksi dari JKDM. S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w [71] Kedua-dua nama ini berbangkit apabila Perayu 1 menyatakan bahawa arahan-arahan adalah diterima daripada kedua-dua nama ini. Peranan mereka, dapat dilihat melalui panggilan telefon walaupun mereka dibuktikan tidak berada di tempat kejadian malahan tidak pernah dinyatakan oleh SP1, SP6, SP9 dan SP10. [72] Keterangan berkaitan kedua-dua nama ini berbangkit semasa SP12 dan SP14 memberi keterangan dan ia berkaitan soal siasat ke atas Perayu 1 di Pejabat Penguatkuasaan Pulau Pinang di mana nama kedua mereka ini dibangkitkan semasa soal siasat tersebut. Ini membawa kepada SP12 memainkan rakaman percakapan telefon di antara Muhammad Mustaqim dengan Perayu 1 yang kemudiannya ditranskipkan dan dikemukakan sebagai P53. [73] Adalah jelas di dalam kes ini, keterangan pihak PR adalah berpaksikan kepada keterangan SP1, SP6, SP9 dan SP10 yang secara jelas telah mengecam kesemua Perayu sepertimana yang telah diulaskan di atas. Keterangan-keterangan ini tidak dapat menafikan perbuatan kesemua OKT berkaitan pertuduhan ke atas mereka. [74] Kewujudan kedua-dua penama ini tidak pernah dilindungi oleh pihak PR dan nama mereka juga diketahui memandangkan mereka adalah pegawai kanan di KDRM. Di dalam masa yang sama, tiada apa-apa keterangan yang menunjukkan apa-apa siasatan yang telah dijalankan ke atas kedua-dua penama ini. S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w [75] Persoalannya kini adakah kedua-dua penama ini adalah merupakan saksi-saksi yang material di mana tindakan PR yang tidak memanggil mereka atau menawarkan mereka sebagai saksi boleh mengundang infrens bertentangan ke atas PR. Bagi menentukan perkara ini, ujian yang perlu dinilai oleh Mahkamah adalah apakah peranan oleh kedua-dua Penama ini. [76] Berdasarkan kepada P53 Mahkamah mendapati bahawa ianya selari dengan keterangan SP10 di mana pada tarikh kejadian, terdapatnya perbincangan di antara SP10 dan Perayu 1 berkaitan tuntutan wang sebanyak RM60,000.00 yang kemudiannya diturunkan sehingga RM25,000.00 Perkara ini seolah-olah telah dilaporkan oleh Perayu 1 kepada Muhammad Mustaqim. [77] Selain itu, keterangan SP10 menunjukkan SP10 ada melihat Perayu 1 berbincang dengan seseorang melalui panggilan telefon dan P53 menunjukkan bahawa ianya pada waktu yang sama ketika Perayu 1 berjumpa dengan SP10. [78] Puan TPR di dalam hujahannya telah merujuk Mahkamah kepada pertuduhan-pertuduhan yang dikenakan ke atas kesemua perayu. Elemen asas ke atas seksyen 137(b) Akta 235 adalah dihujahkan sebagai “menerima sejumlah wang” dan “tidak mengambil apa-apa tindakan ke atas Md Radzi bin Putih”. S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w [79] Bagi maksud tersebut, telah dihujahkan bahawa keterangan-keterangan bagi menunjukkan wang tersebut telah diserahkan dapat dibuktikan melalui keterangan-keterangan yang diringkaskan seperti berikut: i.

Kejadian tersebut telah dirakam melalui P3 oleh SP3. [80] Manakala keterangan berkaitan tiadanya tindakan ke atas Md Radzi bin Putih diiringkaskan seperti berikut: S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w i. kewujudan barang salah diakui oleh SP6, SP9 dan SP10; ii. keterangan ini tidak pernah disoal balas dan dicadangkan kepada saksi-saksi bahawa tiada barang salah dijumpai di dalam bilik stor; iii. kesemua Perayu adalah pegawai Kastam dan mempunyai kuasa untuk mengambil tindakan dibawah Akta 235 telah dibuktikan melalui keterangan SP8; iv. kewujudan barang salah tersebut telah dibuktikan melalui gambar yang diekstrak oleh SP7 dan disahkan oleh SP13 melalui P17. SP9 juga turut mengesahan beberapa keping gambar di P17 adalah keadaan bilik stor dimana tempat barang salah tersebut ditemui oleh Perayu 1 dan Perayu 2; dan v. Perayu 1 mengesahkan terdapatnya penglibatan daripada pihak atasan melalui rakaman suara yang kemudiannya telah ditranskrip sebagai P53, di mana kesalahan tersebut telah dilakukan semasa beliau memaklumkan penemuan barang salah tersebut kepada Tuan Mustaqim, namun tiada sebarang tindakan diambil. [81] Keterangan-keterangan ini dihujahkan oleh Puan TPR sebagai memadai untuk menunjukkan bahawa kedua-dua elemen tersebut dibuktikan dan Mahkamah dirujuk kepada penghakiman Hakim Nazlan Ghazali HMT (pada ketika itu) di dalam kes PR v Tan Sri Mohd Isa bin Abdul Samad [2022] 12 MLJ 747 seperti berikut; S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w “[915] Oleh itu Mahkamah dapati usaha pihak pembelaan menyoal lagi isu kebolehpercayaan keterangan SP21 (dan SP16) tidak bermerit kerana tiada keterangan pembelaan yang mengugat penemuan terdahulu mengenai credibility mereka. Walaupun SP22 sahkan tiada keterangan lain kecuali keterangan lisan SP21 mengenai serahan suapan kepada tertuduh oleh beliau, juga tiada dokumen atau CCTV, dan wang suapan pun tidak diketahui jumlah oleh SP21, serta wang tunai pun tidak dikemukakan, mahupun dimasukkan ke dalam mana-mana akaun bank, ini tidak bermakna kes pendakwaan adalah tidak dibuktikan. Keterangan SP21 mengenai suapan yang telah diterima tertuduh pada tarikh-tarikh dalam pertuduhan pindaan selari dengan keseluruhan keterangan yang dikemukakan dalam kes ini. [916] Mahkamah juga mengambil maklum bahawa pihak pembelaan juga tidak secara jelas mempertikaikan kredibiliti SP21 dan juga SP16 atas sebab mereka berdua berperanan dalam pertuduhan kesalahan penerimaan wang suapan oleh tertuduh di bawah Seksyen 16(a)(A) ASPRM. Mahkamah sendiri sudah membuat dapatan bahawa mereka adalah saksi yang credible dan keterangan mereka boleh dipercayai.” [82] Mahkamah mendapati bahawa tiada sebarang keterangan bagi menunjukkan bahawa kedua-dua Penama ini terlibat secara langsung di dalam penerimaan wang-wang ini serta peranan mereka di dalam memastikan ketiadaan tindakan ke atas Md Radzi S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w bin Putih. Penglibatan mereka, jika ada, hanyalah melalui perbualan telefon sepertimana di P53. [83] Sehubungan dengan itu, adalah penting bagi Mahkamah untuk meneliti P53 tersebut. Untuk rekod, P53 dikemukakan oleh PR semasa kes masih di peringkat pendakwaan. P53 secara amnya menunjukkan percakapan telefon di antara Perayu 1 dengan seorang Tn Mustakim iaitu Muhammad Mustaqim bin Abdul Wahab. [84] Di dalam percakapan telefon tersebut, ia menyerlahkan beberapa perkara yang material seperti berikut: a) terdapat 3 panggilan telefon di antara Perayu 1 dan Tn Mustakim; b) perbualan tersebut berlaku pada tarikh dan masa yang selari dengan tarikh dan masa pertuduhan-pertuduhan yang dikenakan ke atas kesemua Perayu; c) ia melibatkan operasi yang dijalankan oleh Perayu 1 ke atas SP1; d) berlaku perbincangan berkenaan jumlah tawaran yang sepatutnya diberikan oleh Perayu 1 dan jumlah tersebut kemudiannya diturunkan. Ia adalah selari dengan keterangan bahawa terdapat penawaran wang di antara Perayu dan SP7; dan S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w e) di panggilan terakhir Perayu telah memaklumkan jumlah yang telah diperolehi kepada Tn Mustakim yang selari dengan jumlah yang diserahkan. [85] Rumusan-rumusan ini pada pandangan Mahkamah menunjukkan bahawa Muhammad Mustaqim bin Abdul Wahab mempunyai pengetahuan serta peranan di dalam pertuduhan yang dihadapi oleh kesemua Perayu. Ini menimbulkan persoalan berkaitan peranan yang dimainkan oleh penama ini. [86] Rakaman tersebut menunjukkan dengan jelas bahawa Tn Mustakim bukan sahaja berbincang dengan Perayu, malahan telah menyatakan jumlah yang sewajarnya diminta oleh Perayu. Bukan sekadar itu, Perayu dilihat melaporkan setiap butiran perbincangannya kepada Tn Mustakim tersebut. [87] Walaupun secara amnya Tn Mustakim tersebut tidak secara fizikalnya hadir semasa proses penyerahan wang tersebut, namun Mahkamah berpandangan bahawa Tn Mustakim tersebut mempunyai peranan di dalam kes ini. Naratif kes pihak PR walaupun kelihatan lengkap, namun tidak dibentangkan sepenuhnya apabila pihak PR memilih untuk tidak memanggil Muhammad Mustaqim bin Abdul Wahab atau sekurang-kurangnya menawarkan kepada pihak Perayu-perayu. S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w [88] Prinsip berkaitan kegagalan pihak PR memanggil saksi yang material adalah jelas iaitu ia boleh membangkitkan inferens bertentangan di bawah misalan (g) seksyen 114 Akta 56. Ia sama sekali akan menjejaskan kes pihak pendakwaan. [89] Selanjutnya adalah berkaitan niat bersama di bawah seksyen 34 Akta 593 di mana peguam Perayu-perayu menghujahkan bahawa pihak PR gagal membuktikan bahawa Perayu-perayu mempunyai niat bersama. Teras hujahan peguam Perayu-perayu adalah keterangan yang dikemukakan gagal untuk mengaitkan Perayu-perayu sebagai mempunyai niat bersama. Keterangan sekadar menunjukkan peranan Perayu 1 di dalam membuat perbincangan dengan SP10 sedangkan para Perayu yang lain tidak terlibat di dalam perbincangan tersebut. [90] Mahkamah walaubagaimanapun berpandangan bahawa pembuktian elemen niat bersama hendaklah didasarkan kepada keterangan dari keseluruhan kes dan turut bergantung kepada fakta sesuatu kes. Prinsip ini telah digariskan di dalam nas-nas duluan sepertimana di dalam kes Namasiyam Doraisamy v PP & other cases [1987] dan PP v Azilah Hadri & anor [2015] 1 MLJ

[91] Puan TPR telah berhujah bahawa dari keseluruhan keterangan, elemen niat bersama telah dibuktikan dan Puan TPR telah membawa perhatian Mahkamah ini kepada keterangan-keterangan berikut: S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w a) Perayu 2 secara langsung telah melihat barang kes dan menyatakan sebagai ‘oh banyak’ sebelum memaklumkan kepada Perayu 1; b) Perayu 3 menyatakan kepada SP10 untuk berunding dengan Perayu 1 apabila SP10 meminta bantuan Perayu 3 untuk tidak membawa bapa mertua (SP1) untuk tahanan reman dan selepas Perayu 1 meminta RM60,000.00 pada permulaan; c) Perayu 2 dan Perayu 3 sebagai yang paling hampir, tidak merampas keseluruhan barang kes tersebut; d) melalui pemeriksaan balas terhadap SP10, Perayu 4 dicadangkan sebagai pihak yang mengalih kenderaan tersebut oleh pihak pembelaan sendiri untuk membawa sebahagian barang kes pulang; e) tiada cadangan oleh Perayu-perayu lain selain Perayu 1 bahawa mereka telah bertanyakan kepada Perayu 1 berkaitan bungkusan biru yang dibawa pulang; f) tiada cadangan oleh Perayu-perayu lain selain Perayu 1 mencadangkan kepada Perayu 1 untuk menahan SP1 dan seisi rumah tersebut kerana kesalahan memiliki barangan salah; g) tiada cadangan oleh Perayu 2, Perayu 3 dan Perayu 4 kepada mana-mana saksi pendakwaan bahawa Perayu 2, Perayu 3 dan Perayu 4 bertanyakan kepada Perayu 1 S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w berkaitan barangan yang dibawa balik tanpa tangkapan. Keterangan barangan dibawa balik tidak pernah disanggah; dan h) keterangan paling utama, kehadiran keempat-empat mereka tidak pernah disanggah oleh pembelaan melalui pemeriksaan balas ke atas SP1, SP6, SP9 dan SP10 walaupun peranan mereka berbeza. Tiada sebarang keterangan dikemukakan oleh mana-mana Perayu memaklumkan bahawa mereka tidak bersetuju dengan tindakan Perayu 1 atau tidak mengakui tindakan Perayu 1 tersebut. [92] Menyelusuri keterangan-keterangan ini, Mahkamah berpandangan bahawa walaupun pada asasnya hanya Perayu 1 sahaja yang berurusan dengan SP10, namun kedudukan serta peranan para Perayu yang lain boleh secara amnya menunjukkan bahawa mereka bukanlah sekadar hadir tanpa mempunyai sebarang pengetahuan tentang apa yang berlaku. Adalah tidak lojik untuk mengandaikan bahawa mereka tidak langsung mempunyai peranan. [93] Malahan jika diteliti P53 yang merupakan perbualan di antara Tuan Mustakim dan Perayu 1, ia menunjukkan bahawa wang yang diperolehi tersebut akan dibahagi-bahagikan. Ini secara inferensnya menunjukkan bahawa kesemua Perayu mempunyai niat bersama di dalam perbuatan tersebut. S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w Isu (d); Tuan HMS telah gagal menimbangkan pembelaan kesemua Perayu secara maksima [94] Bagi isu ini, teras hujahan peguam Perayu-perayu adalah apabila Tuan HMS 2 dihujahkan sebagai gagal untuk mengambilkira keterangan di peringkat prima facie. Peguam menghujahkan bahawa tindakan Tuan HMS2 hanyalah bersifat mekanikal sahaja kerana hanya menimbang keterangan-keterangan pembelaan. [95] Mahkamah walaubagaimanapun mendapati bahawa di dalam alasan penghakimannya, Tuan HMS2 telah meringkaskan keseluruhan keterangan pembelaan dari setiap Perayu. Keterangan-keterangan tersebut telah diperbandingkan dengan keterangan-keterangan pihak PR. Tuan HMS2 secara amnya menolak pembelaan dengan menyatakan bahawa pembelaan yang dikemukakan adalah merupakan pembelaan yang fikiran terkemudian (afterthought). [96] Mahkamah bersetuju dengan hujahan Puan TPR bahawa di peringkat pendakwaan, teras pembelaan yang dikemukakan oleh para Perayu adalah: a) wang RM3,000.00 yang dikemukakan adalah merupakan perniagaan atas talian; b) SP10 adalah bersubahat apabila menawarkan wang rasuah; dan S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w c) SP1 yang menawarkan wang dan bukannya Perayu-perayu yang memintanya. [97] Namun semasa pembelaan, keterangan Perayu-perayu adalah berubah yang boleh diringkaskan seperti berikut: a) Operasi Bazar Ramadhan adalah atas arahan bertulis dan/atau lisan Tuan Mustakim dan Tuan Azwar; b) keterangan Perayu 1 dan Perayu 2 adalah pemeriksaan dibuat di Kampung Bonggol Kiat; c) pemeriksaan hanya dibuat di luar premis kedai tersebut; d) Perayu 2 menemui hanya 3 kotak rokok dan dimaklumkan kepada Perayu 1; e) Perayu 1 memegang plastik yang mengandungi Kurma Ajwa yang dibeli di Bazar Ramadhan semasa di premis; f) SP1 menafikan rokok tersebut kepunyaan beliau kerana rokok tersebut berada di luar premis; g) SP1 bertanyakan kepada Perayu 1 berkaitan penjualan rokok yang berstem samada boleh dijual lebih murah dan beliau memaklumkan berkaitan JKDM2; h) SP1 meminta Perayu 1 menunggu anak dan menantu pulang bagi tujuan menerangkan berkaitan JKDM2u; S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w i) Perayu 3 dan Perayu 4 tidak menjumpai apa-apa barang dan selepas memaklumkan Perayu 1 terus masuk ke dalam kereta. Perayu 2 juga masuk setelah menemui barang dan menyerahkan kepada Perayu 1; j) Perayu 1 telah menghubungi Tuan Mustakim dan arahan hanya memberikan amaran; dan k) Perayu 1 memaklumkan berkaitan akaun CIMB tersebut, Perayu 1 tiada pengetahuan berkaitannya. Perayu 1 tidak tahu siapa memasukkan duit tersebut ke akaun tersebut. Akaun itu adalah untuk kebajikan 4x4 Club. [98] Keterangan-keterangan baru ini ternyata tidak pernah dikemukakan semasa kes di peringkat pendakwaan dan ia tidak pernah diperiksa ke atas mana-mana saksi pendakwaan. Oleh itu ia adalah suatu yang terjumlah kepada fikiran terkemudian. [99] Prinsip undang-undang berkaitan keperluan untuk mengemukakan pembelaan semasa kes pendakwaan adalah mantap. Mahkamah Rayuan di dalam kes Azaman Aziz v PP [2017] 1 LNS 390 telah menjelaskan seperti berikut; [52] The need for the appellant/defence to put his essential and material case in the cross-examination of the prosecution witnesses is not a mere technical rule of evidence. It is a rule of essential justice - see Chua Beow Huat v. PP [1968] CLJU S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w 24; [1968] 1 LNS 24. Meanwhile, in PP v. Dato' Seri Anwar bin Ibrahim (No. 3) [1999] 2 CLJ 215, the court stated: "It is wrong to think that this is merely a technical rule of evidence. It is a rule of essential justice. It serves to prevent surprise at trial and miscarriage of justice, because it gives notice to the other side of the actual case that is going to be made when the turn of the party on whose behalf the cross-examination is being made comes to give and lead evidence by producing witnesses. It has been stated on high authority of the House of Lords that this much a counsel is bound to do when cross-examination that he must put to each of his opponent's witnesses in turn, so much of his own case as concerns that particular witness or in which that witness had any share." [53] In Megat Halim Megat Omar v. PP [2009] 1 CLJ 154, the Court of Appeal stated, inter alia: "[63] Although in our criminal jurisprudence there is no burden on an accused person to prove his innocence but merely for him to raise a reasonable doubt as to his guilt, it is trite that his defence should be put to the prosecution at an early stage during the prosecution case. Failure to do so may move the trial court to dismiss a particular line S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w of defence as an afterthought or a recent invention as happened in this case." [100] Selain itu, Mahkamah turut mendapati bahawa Perayu-perayu telah gagal untuk memeriksa balas saksi-saksi pendakwaan sehingga boleh menjejaskan kredibiliti keterangan mereka. Soalan-soalan yang penting bagi mencabar keterangan saksi-saksi PR juga tidak dikemukakan semasa mereka memberi keterangan dan ini sekaligus meyebabkan Perayu-perayu menerima keterangan saksi-saksi ini seadanya. [101] Perkara berkaitan kegagalan memeriksa balas saksi, ianya telah disentuh di dalam kes Chu Beow Huat v PP [1970] 2 MLJ 29 di mana Hakim Sharma HMT menyatakan; “The law is clear on the subject. Wherever the opponent has declined to avail himself of the opportunity to put his essential and material case in cross-examination, it must follow that he believed that the testimony given could not be disputed at all. It is wrong to think that this is merely a technical rule of evidence. It is a rule of essential justice. It serves to prevent surprise at trial and miscarriage of justice, because it gives notice to the other side of the actual case that is going to be made when the turn of the party on whose behalf the cross-examination is being made comes to give and lead evidence by producing witnesses. It has been stated on high authority of the House of Lords that this much a counsel is bound to do S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w when cross-examining that he must put to each of his opponent's witnesses in turn, so much of his own case as concerns that particular witness or in which that witness had any share. If he asks no question with regard to this, then he must be taken to accept the plaintiff's account in its entirety” [102] Manakala di dalam kes Siew Yoke Keong v PP [2013] 3 MLJ 630 telah dinyatakan seperti berikut; “[46] Although failure on the part of the defence to put its case to the material prosecution’s witness, can never by itself relieve the prosecution of its duty to prove the charge against the accused beyond reasonable doubt (Alcontara v Public Prosecutor), such failure by the defence did have serious implication on the accused’s credibility and the weight to be attached to his evidence. The necessity of putting the essence of his case to the material prosecution’s witness is not a mere technical rule of evidence. It is a rule of essential justice. In Prosecutor v Dato’ Seri Anwar bin Ibrahim (No 3) [1999] 2 MLJ 1 at pp 193–194 Augustine Paul J (as he then was) said: The nature of the defence is to be ascertained not only from the evidence of the accused himself but also from the trend of the cross-examination of the prosecution witnesses and from the arguments of the accused’s counsel at the close of the trial (see Kuli E Ors v Emperor AIR 1930 Call 442). It is therefore important for the S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w accused to put his essential and material case to the prosecution witnesses in cross-examination. This is a principle of essential justice and was neatly stated by Mukhrji J in AEGCarapiet v AY Derderian AIR 1961 Cal 359 in the following terms: The law is clear on the subject. Wherever the opponent has declined to avail himself of the opportunity to put his essential and material case in cross-examination, it must follow that he believed that the testimony given could not be disputed at all. It is wrong to think that is merely a technical rule of evidence. It is a rule of essential justice. It serves to prevent surprise at trial and miscarriage of justice, because it gives notice to the other side of the actual case that is going to be made when the turn of the party on whose behalf the cross-examination is being made comes to give and lead evidence by producing witnesses. It has been stated on high authority of the House of Lords that this much a counsel is bound to do when crossexamining that he must put to each of his opponent’s witnesses in turn, so much of his own case as concerns that particular witness or in which that witness had any share. If he asks no guestion with regard to this, then he must be taken to accept the plaintiff ’s account in its entirety. Such failure leads to miscarriage of justice, first by springing surprise upon the party when he has finished the evidence of his witnesses and when he has no further chance to meet the new case made which was S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w never put and secondly, because such subseguent testimony has no chance of being tested and corroborated.” [103] Di samping itu, Mahkamah turut mendapati bahawa Perayu-perayu turut gagal untuk memeriksa balas SP1, SP6, SP9 dan SP10 berkaitan kesalahan yang dilakukan oleh SP1 iaitu berkaitan penyimpanan rokok dan mercun. Cadangan yang dikemukakan hanyalah pihak KDRM telah menjumpai 3 kotak kecil rokok di belakang kedai yang hanya ditimbulkan semasa kes pembelaan. [104] Kegagalan untuk mencabar keterangan saksi-saksi ini adalah merupakan satu pengakuan serta penerimaan keterangan saksi-saksi tersebut sebagai benar. Ini sepertimana yang telah diputuskan di dalam kes Wong Swee Chin v PP [1981] 1 MLJ 212 seperti berikut; “On this point we need only say there is a general rule that failure to cross-examine a witness on a crucial part of the case will amount to an acceptance of the witness's testimony. But as is common with all general rules there are also exceptions as pointed out in the judgment of the Supreme Court of New Zealand in Transport Ministry v. Garry [1973] 1 NZLR 120, 122 where Haslam J. said at page 122: S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w "In Phipson on Evidence 11th edition paragraph 1544 the learned authors suggest examples by way of exception to the general principle that failure to cross-examine will amount to an acceptance of the witness's testimony, viz, where the story is itself of an incredible or romancing character, or the abstention arises from mere motives of delicacy or when counsel indicates that he is merely abstaining for convenience, e.g., to save time. And where several witnesses are called to the same point it is not always necessary to cross-examine them all." [105] Akhirnya Mahkamah turut berpandangan bahawa kegagalan Perayu-perayu ini telah sebenarnya mengukuhkan kes pihak pendakwaan. Ini seperti yang pernah disentuh oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes Pathamanabhan Nalliannen v PP & other appeals [2016] 1 CLJ 377. [106] Di atas analisis ini, Mahkamah berpandangan bahawa Tuan HMS2 telah melaksanakan tugasnya dengan baik di dalam menilai kes pembelaan. Tiada asas bagi Mahkamah ini untuk mengusik dapatan yang telah dilaksanakan olehnya. Malah Mahkamah menegaskan bahawa pembelaan kesemua Perayu telah sewajarnya telah ditolak. S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w Isu (e); peguambela Perayu 1 yang tidak kompeten [107] Prinsip berkaitan ketidak kompetenan peguambela telah dibincangkan oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes Shamim Reza Abdul Samad v PP [2009] 6 CLJ 93 seperti berikut; “[6] ... In our considered judgment, the incompetence of counsel in the conduct of a defence in a criminal trial is a ground on which a conviction may be quashed provided that

such incompetence must be flagrant in the circumstances of a given case; and (ii) it must have deprived the accused of a fair trial thereby occasioning a miscarriage of justice. Nothing short will suffice. And in considering the question, an appellate court must have regard to the conduct of counsel as a whole and not merely to his or her failure in one or two departments. Further, in the ordinary way, a court whether at first instance or at the appellate stage will of course have regard to its paramount function and duty to ensure that justice is done so that the incompetence of counsel will not factor into the equation.” [108] Prinsip ini kemudiannya dirujuk oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes Yahya Hussein Mohsen Abdulrab v PP [2021] 9 CLJ 414 seperti berikut; S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w “[44] Taking heed from high authorities, the test in all cases when considering whether there was a breach of fair trial as a result of incompetent counsel is to ask the question whether the incompetency was flagrant, such that it caused or gave rise to a miscarriage of justice. As explained by McHugh J in TKWJ (supra): A test such as "flagrant incompetent", while a convenient label may show that a miscarriage of justice has occurred in a particular case, is unhelpful in determining whether there has been a miscarriage of justice within the terms of s. 6(1) of the Criminal Appeal Act. Whether there has been a miscarriage of justice is the ultimate issue that the court must decide. (emphasis added) Thus, the focus of the inquiry by the court is not on the advocacy skills or performance of trial counsel, rather it is the acts or omissions themselves as they impact on the fairness of the trial and whether the result constitute a miscarriage of justice.” [109] Kedua-dua keputusan ini menegaskan bahawa di dalam menentukan sama ada seseorang peguam adalah kompeten atau tidak, Mahkamah perlu menanyakan soalan iaitu sama ada ketidak kompenan peguam tersebut adalah “flagrant” sehingga S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w menyebabkan ketidakadilan kepada Perayu 1. Ia pada pandangan Mahkamah bukanlah ke atas skil seseorang peguam tetapi sebaliknya ke atas perilaku peguam tersebut di dalam mengendalikan perbicaraan dan sama ada ia memberi kesan keadilan ke atas Perayu 1. [110] Bagi maksud tersebut, Mahkamah perlu menilai tindak tanduk peguam tersebut di dalam pengendalian kes ini. Di dalam analisis Mahkamah ke atas Nota Keterangan, Mahkamah merumuskan seperti berikut: a) peguam telah membangkitkan bantahan di atas beberapa isu; b) peguam telah menghadiri perbicaraan tanpa gagal; c) peguam juga telah mendapatkan arahan perayu dalam beberapa keadaan; dan d) peguam turut memeriksa balas saksi-saksi pendakwaan dengan meletakkan pembelaan Perayu 1. [111] Pada pandangan Mahkamah, ini adalah tindak tanduk peguam yang kompeten. Malahan mana-mana peguam akan mengambil tindakan yang sama atau mungkin ada yang kurang dari apa yang telah dilaksanakan oleh peguam Perayu 1. S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w [112] Mungkin pada pandangan peguam yang mewakili Perayu 1 di Mahkamah ini berpandangan bahawa terdapat beberapa perkara yang tidak dibangkitkan semasa pemeriksaan balas, namun bagi Mahkamah ia bukan penunjuk bagi menentukan kekompetenan seseorang peguam. Skil kepeguaman adalah satu seni yang berbeza di antara seorang peguam dan peguam yang lain. [113] Mahkamah merumuskan bahawa Perayu 1 gagal untuk menunjukkan kepada Mahkamah di aspek mana peguam terdahulunya telah “flagarantly incompetence” sehingga menjejaskan hak dan memprejudiskan dirinya. [114] Oleh itu, Mahkamah memutuskan bahawa isu ini tidak bermerit. Isu (f); sama ada hukuman yang dijatuhkan oleh Tuan HMS 2 adalah setimpal [115] Isu yang terakhir adalah berkaitan hukuman yang merupakan rayuan oleh PR. Pendirian Puan TPR adalah kes ini melibatkan satu jenayah yang serius berdasarkan kepada hukuman yang diperuntukkan oleh undang-undang iaitu penjara tidak melebihi 5 tahun atau denda tidak melebihi RM500,000.00 atau kedua-duanya. [116] Mengambilkira kesemua Perayu adalah penjawat awam yang diberi kuasa untuk menguatkuasakan undang-undang, perbuatan S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w mereka patut dikenakan hukuman yang lebih tinggi. Apatah lagi kesalahan ini dilakukan semasa bulan Ramadhan dan kesemua Perayu adalah muslim. [117] Adalah menjadi prinsip mantap bahawa Mahkamah di peringkat rayuan jarang menganggu hukuman yang telah dijatuhkan oleh Hakim yang membicarakan sesuatu kes kecuali jika dibuktikan bahawa hukuman yang dijatuhkan tersebut adalah bersalahan di sisi undang atau hukuman tersebut adalah tidak setimpal. [118] Di dalam kes ini, jelas bahawa hukuman yang dijatuhkan oleh Tuan HMS2 adalah sah di sisi undang-undang. Di dalam menentukan hukuman, Tuan HMS2 telah mengambilkira faktor kepentingan awam dan telah membandingkannya dengan faktor-faktor mitigasi kesemua Perayu. [119] Tuan HMS2 di dalam penghakimannya menyatakan; a) ini bukanlah kes pengakuan salah di peringkat awal prosiding. Satu perbicaraan penuh bermula pada 4/10/2020 sehingga 26/12/2021 dengan melibatkan saksi-saksi yang banyak dan kos yang tinggi. Oleh yang demikian, hukuman yang dijatuhkan tidak boleh disamakan sepertimana kes pengakuan salah di peringkat awal prosiding; S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w b) Mahkamah mengambil berat tentang kepentingan awam supaya keselamatan dan ketenteraman orang awam terjaga. Perbuatan mengambil keuntungan secara salah dari mangsa dengan menyalahguna kuasa yang diberikan ini tidak sepatutnya terjadi bagi seorang penjawat awam yang memikul amanah yang diberikan kepentingan awam dan memberi tauladan kepada Perayu-perayu; c) Mahkamah perlu menimbangkan hukuman yang sepatutnya selaras dengan perbuatan jenayah yang telah dilakukan selain dari menjaga kepentingan awam dan juga mengambil kira kepentingan peribadi Perayu dalam menjatuhkan sesuatu hukuman. Mahkamah perlu menimbangkan hukuman yang sepatutnya selaras dengan perbuatan jenayah yang telah dilakukan selain dari menjaga kepentingan awam dan juga mengambil kira kepentingan peribadi Perayu dalam menjatuhkan sesuatu hukuman (rujuk kes Tan Sri Abdul Rahim Mohd Noor v. PP [2001] 4 CLJ 9; Kenneth John Ball [1951] 35 Cr App R 164; Muhammad Isa Aris & Ors v. PP [2011] 3 CLJ 510); d) hukuman pemenjaraan menyedarkan Perayu-perayu dan pihak-pihak yang bergelumang dengan aktiviti rasuah supaya jelas bahawa aktiviti ini adalah keji dan menyalahi undang-undang. Hukuman ini dapat mencegah dan menyedarkan Perayu-perayu dan pihak-pihak yang bergelumang dengan jenayah rasuah terutama di kalangan penjawat awam; dan S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w e) hukuman ini juga mengambil faktor kesenangan dari jumlah wang yang diperolehi secara salah dan salahguna kuasa sebagai penjawat awam. Hukuman berbentuk sebegini adalah wajar bagi menyedarkan diri OKT tentang keseriusan kesalahan yang dilakukan dan juga sebagai peringatan kepada Penjawat Awam dan masyarakat tentang hukuman berat menanti kepada penjenayah di dalam kesalahan sebegini. [120] Mahkamah berpuashati bahawa tiada apa-apa yang janggal atau khilaf di dalam pertimbangan oleh Tuan HMS2 tersebut. Tiada alasan bagi Mahkamah ini menganggu hukuman yang telah dijatuhkan tersebut Kesimpulan [121] Berdasarkan kepada analisis yang telah dinyatakan, Mahkamah berpuashati bahawa terdapat salah arah undang-undang di dalam keputusan Tuan HMS2 semasa memerintahkan kesemua Perayu membeladiri. Salah arah ini adalah material yang tidak boleh dibaiki oleh seksyen 422 Akta 593. [122] Di dalam masa yang sama, Mahkamah juga mendapati bahawa berdasarkan keterangan yang dikemukakan, pihak PR turut gagal membuktikan satu kes prima facie kerana gagal untuk memanggil atau menawarkan seorang yang bernama Muhammad Mustaqim S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w bin Abdul Wahab yang sekaligus membangkitkan inferens yang bertentangan ke atas kes PR. [123] Berkaitan rayuan silang ke atas hukuman, Mahkamah turut mendapati bahawa tiada alasan untuk Mahkamah ini mengusik hukuman yang dijatuhkan oleh Tuan HMS2. [124] Sehubungan dengan itu, Mahkamah memutuskan bahawa Rayuan kesemua Perayu adalah dibenarkan dan Rayuan Silang PR adalah ditolak. Mahkamah dengan ini mengenepikan sabitan dan hukuman yang telah dijatuhkan oleh Tuan HMS2 dan memerintahkan agar kesemua Perayu dilepas dan dibebaskan dari kesemua pertuduhan. Bertarikh: 22 hb Januari 2025 (DATUK MOHAMAD ABAZAFREE BIN MOHD ABBAS) Hakim Mahkamah Tinggi Malaya Alor Setar, Kedah. Pihak-Pihak: S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w Bagi Pihak Pendakwa Raya: Kamaliza Binti Md Zain Ibu Pejabat Kastam Diraja Malaysia Bahagian Perundangan Aras 4 Selatan No. 3 Persiaran Perdana Kompleks Kementerian Kewangan Presint 2 62596 Wilayah Persekutuan Putrajaya. Bagi Pihak Responden- :

Naranya Singh S/O Asa Singh Responden (menyebut bagi pihak) Tetuan Hisham Nazir & Co Peguambela & Peguamcara 58-2, Jalan SP 5/3, Lebuhraya ELITE-PLUS Bandar Saujana Putra, 42610 Jenjarom,

Naranya Singh S/O Asa Singh Tetuan Naran Singh & Co. Peguambela & Peguam Cara No.39, 1st Floor, Market Street 30000 Ipoh Perak Darul Ridzuan S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w

Nur Arif Bin Nor Hazlan Tetuan Shaiful Rahman, Hajar & Co. Peguambela & Peguamcara No. 18, Tingkat 1, Medan

Syed Muhd Anwar Bin Syed Lokman Hakim Tetuan Haffiz Zuhair Adawiah & Co. Peguambela & Peguamcara No. 26A, Tingkat 1 Jalan Hospital 01000 Kangar Perlis Indera Kayangan Tarikh Keputusan : 12hb. November 2024 S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w Undang-Undang Yang Dirujuk: ➢ Akta Kastam 1967 ➢ Kanun Tatacara Jenayah ➢ Akta Keterangan 1950 ➢ Kanun Keseksaan Kes-Kes Yang Dirujuk: ➢ AB Malek Atan v PP [2002] 2 MLRH; ➢ Ahmad Najib Aris v PP [2009] 2 CLJ 800; ➢ Amri Ibrahim v PP [2017] 1 CLJ 617; ➢ Azaman Aziz v PP [2017] 1 LNS 390; ➢ Chu Beow Huat v PP [1970] 2 MLJ 29; ➢ Chua Kian Voon v. Menteri Dalam Negeri Malaysia & Ors [2020] 1 CLJ 747; ➢ Diana Nelson Tanoja v PP [2010] 3 CLJ 1; ➢ Harun bin Abdullah v PP [1998] 3 MLJ 1; ➢ Ishak Shaari v PP [1997] 3 CLJ 223; ➢ Kenneth John Ball [1951] 35 Cr App R 164; ➢ Lee Kwan Who v PP [2009] 5 CLJ 631; ➢ Lint Tiong Seng & Satu Lagi v PP [2011] 4 MLJ 411; ➢ Muhammad Isa Aris & Ors v. PP [2011] 3 CLJ 510); ➢ Munusamy Vengadasalam v PP [1987] 1 MLJ 492; ➢ Namasiyam Doraisamy v PP & other cases [1987]; ➢ Ong Poh Cheng v PP [1998] 4 CLJ 1; ➢ Pathamanabhan Nalliannen v PP & other appeals [2016] 1 CLJ 377; ➢ PP v Azilah Hadri & anor [2015] 1 MLJ 617; S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w ➢ PP v Mohd Saipol Bahri Yaakub [2016] MLRHU 402; ➢ PP v Ramesh a/l Rajaratnam [2024] CLJU 1769; ➢ PR v Nirmala a/p Subramaniam & ors [2017] 1 LNS 537; ➢ PR v Tan Sri Mohd Isa bin Abdul Samad [2022] 12 MLJ 747; ➢ Shamim Reza Abdul Samad v PP [2009] 6 CLJ 93; ➢ Siew Yoke Keong v PP [2013] 3 MLJ 630; ➢ Surandran Rajaretnam v PP [1998] 2 CLJ 207; ➢ Suthakar Sivakumar v PP & Rayuan Yang Lain [2024] 10 CLJ 335; ➢ Tan Sri Abdul Rahim Mohd Noor v. PP [2001] 4 CLJ 9; ➢ Tunde Apatira & ors v PP [2001] 1 CLJ 381; ➢ Wong Swee Chin v PP [1981] 1 MLJ 212; dan ➢ Yahya Hussein Mohsen Abdulrab v PP [2021] 9 CLJ 414. S/N tnXBfrpgwEOBknKb6pH62w