Karamat Masih (W/Pakistan) v Pendakwa Raya (B-05(M)-275-07/2017)

Perayu, seorang warganegara Pakistan, telah dituduh dan dibicarakan di Mahkamah Tinggi Shah Alam dengan satu pertuduhan di bawah Akta Dadah Berbahaya, 1952 (“Akta”) kerana mengedar dadah Methamphetamine seberat 2,877.7 gram. Pertuduhan terhadap Perayu adalah: “Bahawa kamu pada 15.2.2013, jam lebih kurang 1.00 pagi bertempat di belakang kawasan tuntutan bagasi F, Balai Ketibaan Antarabangsa, Aras 3 Bangunan MTB, Lapangan Terbang Antarabangsa Kuala Lumpur (KLIA), di dalam Daerah Sepang di dalam Negeri Selangor Darul Ehsan, telah mengedar dadah berbahaya seberat 2,877.7 gram Methamphetamine dan oleh demikian kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah Seksyen 39 (B) (1) (a) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama.”

Di akhir perbicaraan, Hakim Mahkamah Tinggi bijaksana (“Hakim bicara”) mendapati Perayu bersalah dan Perayu disabitkan dengan pertuduhan. Seterusnya Perayu dijatuhkan hukum gantung sehingga mati.

Terkilan dengan sabitan dan hukuman, Perayu merayu ke Mahkamah ini. Kami mendengar rayuan ini pada 27.2.2019 di mana kami dengan sebulat suara menolak rayuan Perayu. Kini kami memberi alasan keputusan yang dibuat. 3

Fakta kes pendakwaan telah disenaraikan dengan panjang lebar oleh Hakim bicara bijaksana. Bagi tujuan rayuan ini, cukup jika fakta tersebut diringkaskan seperti berikut.

4.1 Pada 15.2.2013 jam 1.00 pagi, Pegawai Kastam, Noor Reshiam bin Kasim (SP4) bersama pasukannya sedang menjalankan pemantauan dan pemerhatian di kawasan balai Ketibaan Antarabangsa Aras 3 MTB KLIA Sepang.

4.2. SP4 melihat Perayu sedang menolak sebuah troli yang terletak di atasnya sebuah beg warna coklat [P28] dalam keadaan yang mencurigakan. SP4 menghampiri Perayu dan perkenalkan diri. SP4 mengarahkan Perayu menolak troli bersama P28 ke Pejabat Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik MTB KLIA Sepang untuk pemeriksaan lanjut.

4.3. SP4 kemudiannya mengarahkan Perayu membuka P28 kerana ia berkunci. Perayu kemudiannya mengeluarkan anak kunci dari dalam poket seluarnya dan membuka kunci mangga pada beg P28 tersebut.

4.4. SP4 seterusnya memeriksa kandungan P28 dan mendapati terdapat beberapa helai pakaian lelaki. Di bawah pakaian tersebut terdapat 3 bungkusan plastik berpelekat pita kuning berserta tali kain berwarna putih [P24-P26]. SP4 membuat sedikit torehan dan membuka lilitan berpelekat pita kuning. SP4 4 mendapati terdapat plastik lutsinar [P24A-P26A] yang mengandungi serbuk kristal berwarna jernih disyaki dadah.

4.5. Pemeriksaan oleh SP4 mendapati bungkusan plastik lutsinar pertama dan kedua masing-masing mempunyai bungkusan plastik lutsinar yang dibahagikan kepada 8 bahagian dan di dalamnya mengandungi serbuk kristal disyaki dadah, sementara di dalam bungkusan yang ketiga mengandungi bungkusan plastik lutsinar yang dibahagikan kepada 9 bahagian mengandungi serbuk kristal disyaki dadah.

4.6. Barang kes yang disyaki dadah kemudiannya diserahkan kepada ahli kimia Norhayati binti Jaafar (SP2) yang mengesahkan ia dadah berbahaya jenis Methamphetamine seberat 2,877.7 gram. Penemuan dan Keputusan Hakim Bicara [5] Di akhir kes Pendakwaan, Hakim bicara bijaksana telah, antara lain, menerima keterangan yang menunjukkan Perayu telah ditahan semasa mempunyai kawalan dan jagaan ke atas beg P28 dengan tag beg [P19(A)] yang tercatat nama Perayu dan menilainya secara keseluruhan bersama fakta yang menunjukkan hanya Perayu sahaja yang boleh membuka beg bermangga dengan anak kunci yang ada padanya serta dadah disimpan di bawah pakaian dalam beg yang berkunci. Hakim bicara bijaksana seterusnya mendapati Perayu mempunyai kawalan dan jagaan dengan berpengetahuan ke atas dadah yang dijumpai di dalam plastik lut sinar [P24(A)- P26(A)] tanpa perlu mengguna anggapan bawah seksyen 37 (d). 5 [6] Hakim bicara juga menerima keterangan ahli kimia (SP2) dan mendapati dadah yang dimiliki Perayu adalah Methamphetamine seberat 2,877.7 gram. Memandangkan jumlah Methamphetamine yang dirampas melebihi 50 gram, Hakim bicara mendapati anggapan mengedar di bawah seksyen 37 (da)(xvi) Akta terpakai terhadap Perayu. Oleh itu Hakim bicara mendapati Pendakwa telah membuktikan satu kes prima facie terhadap Perayu dan seterusnya memerintahkan Perayu membela diri atas pertuduhan mengedar seperti dalam pertuduhan. Pembelaan [7] Hanya Perayu memberi keterangan. Beliau memberi keterangan bersumpah. Keterangan Perayu boleh diringkaskan seperti berikut:

7.1. Perayu datang ke Malaysia untuk kali kedua untuk bekerja melalui khidmat yang diberikan oleh agen pekerjaan bernama "Salim Bashir".

7.2. Salim Bashir datang bersama Perayu. Menurut Perayu, beliau telah membuat bayaran tiket penerbangan kepada Salim

7.3. Pada 14.2.2013 Perayu dan "Salim Bashir" berada di Lapangan Terbang Lahore untuk menaiki penerbangan ke Muscat, Oman dan seterusnya ke Malaysia.

7.3. Perayu menyatakan beliau membawa satu beg bagasi berwarna hitam manakala Salim Bashir membawa beg P28. Namun, urusan daftar masuk (“check-in”) atas kedua-dua beg tersebut dikendalikan oleh Salim Bashir dan Perayu hanya berdiri 6 di belakang Salim Bashir di kaunter Lapangan Terbang Lahore. Selepas itu Perayu diserahkan dokumen berkaitan, antara lainnya, seperti tiket dan boarding pass [P18];

7.4. Perayu seterusnya menyatakan, apabila sampai di KLIA Malaysia, Perayu dan Salim Bashir telah pergi ke kawasan tuntutan bagasi. Tiada kelihatan beg bagasi warna hitam Perayu untuk dituntut. Oleh itu Salim Bashir ke kaunter Kastam untuk bertanya mengenai beg bagasi warna hitam tersebut. Selepas itu, Perayu ingin pergi mencari Salim Bashir. Beliau menafikan ada mengambil beg P28 sebelum ditahan polis. Perayu menyatakan polis mengambil kunci beg dari poket beg. Penemuan dan Keputusan Hakim Bicara di akhir kes Pembelaan [8] Setelah meneliti keterangan pembela, Hakim bicara bijaksana memutuskan, antara lain, bahawa pembelaan Perayu tidak munasabah dan merupakan penafian semata-mata. Dakwaan Perayu yang mendakwa beliau hanyalah seorang pembawa tidak bersalah (“innocent carrier”) tiada bermerit. [9] Hakim bicara bijaksana seterusnya mendapati Perayu gagal untuk mematahkan anggapan yang berbangkit dan gagal menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah ke atas kes pendakwaan. Sebaliknya Pendakwaan telah berjaya membuktikan kesnya melampaui keraguan yang munasabah. Oleh itu, Perayu didapati bersalah dan disabitkan di atas pertuduhan dan dijatuhkan hukuman mati. 7 Rayuan [10] Perayu menyenaraikan sembilan alasan dalam Petisyen Rayuannya seperti berikut: “(1) Yang Arif Tuan Hakim telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila merumuskan bahawa beg troli (P28) adalah dalam kawalan dan jagaan hanya berdasarkan kepada tag beg (P19A)yang menyatakan nama perayu;

Yang Arif Tuan Hakim telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila menyatakan iaitu oleh kerana Perayu memiliki kunci pada beg troli (P28(E))(1) maka dadah yang dijumpai dalam plastik lutsinar [P24A-P26A) yang terkandung dalam plastik berpelekat kuning [P24-26] di dalam beg (P28) maka Perayu mempunyai kawalan dan jagaan dengan berpengetahuan ke atasnya;

Yang Arif Tuan Hakim telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila gagal memberikan pengesahan bahawa seorang bernama Bashir/Salim adalah bersama perayu dalam penerbangan itu (P21) kerana pakaian yang terdapat di dalam beg troli (P28) tidak berpadanan dengan perayu dan ujian DNA ke atas pakaian tidak merujuk pada perayu;

Tuan Hakim Yang Bijaksana telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila merumuskan bahawa keterangan-keterangan saksi-saksi Pendakwaan adalah reliable, credible dan verifiable sedangkan ianya adalah sebaliknya;

Yang Arif Tuan Hakim telah terkhilaf dari segi fakta dan Undang-undang apabila gagal merumuskan bahawa elemen-elemen di dalam pertuduhan telah gagal dibuktikan oleh pihak pendakwaan;

Yang Arif Tuan Hakim telah terkhilaf dari segi fakta dan Undang-undang apabila merumuskan bahawa di atas penilaian maksimum ke atas keterangan-keterangan saksi-saksi Pendakwaan dan 8 eksibit-eksibit yang telah dikemukakan bahawa satu kes Prima facie telah berjaya dibuktikan oleh pihak pendakwaan sedangkan ianya adalah sebaliknya;

Yang Arif Tuan Hakim telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila merumuskan bahawa pembelaan perayu adalah satu penafian semata-mata dan sedangkan keterangan yang telah dikemukakan oleh SD1(Perayu) telah membuktikan sebaliknya;

Yang Arif Tuan Hakim telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila gagal merumuskan bahawa di atas penilaian keseluruhan keterangan-keterangan yang ada, pihak pendakwaan telah gagal membuktikan kes melampaui keraguan ke atas perayu berdasarkan elemen-elemen di dalam pertuduhan; dan

Yang Arif Tuan Hakim terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila gagal memberikan pertimbangan bahawa keterangan-keterangan pembelaan yang telah dikemukakan oleh SD 1 telah berjaya menimbulkan keraguan yang munasabah ke atas kes pihak pendakwaan.” Pertimbangan dan Keputusan Mahkamah [11] Meneliti alasan yang dikemukakan oleh Perayu dalam petisyen rayuannya bersama-sama dengan hujah bertulis yang difailkan oleh Peguam bela terpelajar bagi pihak Perayu, boleh disimpulkan bahawa alasan pertama sehingga ke enam adalah berhubung apa yang didakwa Perayu sebagai kesilapan Hakim bicara dalam membuat dapatan bahawa Perayu mempunyai milikan ke atas dadah yang berada dalam beg P28 dan seterusnya memutuskan satu kes prima facie telah dibuktikan di akhir kes pendakwaan. 9 [12] Manakala alasan 7 ke 9 pula berhubung dapatan Hakim bicara bahawa pembelaan Perayu hanya satu penafian semata-mata dan tidak menimbul sebarang keraguan munasabah dalam kes pendakwaan; sebaliknya pihak Pendakwa telah membuktikan kesnya melampaui keraguan yang munasabah. Isu milikan ke atas dadah di dalam beg P28 [13] Berhubung isu milikan terhadap dadah yang berada di dalam beg P28, peguam bela terpelajar berhujah, antara lain, keterangan SP4 iaitu pegawai tangkapan menunjukkan semasa tangkapan, beg P28 turut mengandungi pakaian dan pakaian tersebut telah dihantar untuk ujian DNA. Tiada DNA Perayu pada pakaian tersebut. Ukuran pinggang seluar yang berada dalam P28 adalah 38 inci sedangkan ukuran pinggang Perayu adalah 29 inci. Oleh itu mengikut hujah peguam bela terpelajar, adalah sukar diterima bahawa seseorang yang mempunyai ukuran pinggang “29” akan membawa seluar berukuran “38”. Memandangkan “flight manifest” tersenarai Bashir/Salim, peguam bela terpelajar mendakwa pakaian tersebut milik Bashir/Salim dan kerana itu, peguam bela terpelajar berhujah Hakim bicara telah terkhilaf apabila merumuskan bahawa satu kes prima facie telah berjaya dibuktikan oleh pihak pendakwaan sedangkan ianya adalah sebaliknya. [14] Mahkamah ini berkesempatan untuk meneliti rekod rayuan termasuk alasan penghakiman Hakim bicara bijaksana dan juga eksibit-eksibit berkenaan. Dari alasan penghakiman yang ditulis oleh Hakim bicara bijaksana, jelas Hakim bicara bijaksana memerintahkan Perayu membela diri setelah mendapati Perayu mempunyai “mens rea posession” ke atas 10 dadah yang dijumpai di dalam plastik lutsinar [P24(A)-P26(A)] yang terkandung di dalam plastik berpelekat pita kuning [P24-P26] di dalam beg P28 dan seterusnya menggunapakai anggapan di bawah Seksyen 37 (da)

(xvi) Akta bagi membuktikan pengedaran. [15] Berhubung dengan keputusan bahawa Perayu mempunyai “mens reas possession” ke atas dadah yang dirampas, Hakim bicara menulis di perenggan 13 alasan penghakiman beliau1: “13.3 Justeru, di dalam kes ini berasaskan keterangan lain yang mantap yang menyatakan Tertuduh telah ditahan semasa mempunyai kawalan dan jagaan ke atas beg (P28) dengan tag beg [P19(A)] yang mencatatkan nama Tertuduh, telah dinilai oleh Mahkamah ini bersama fakta yang menunjukkan hanya Tertuduh sahaja yang boleh membuka beg bermangga tersebut dengan anak kunci yang ada padanya dan dadah disimpan di bawah pakaian di dalam beg yang berkunci tersebut dengan secara keseluruhannya. Sehubungan itu, Mahkamah ini mendapati bahawa Tertuduh mempunyai kawalan dan jagaan dengan berpengetahuan ke atas dadah yang dijumpai di dalam plastik lutsinar [P24(A)-P26(A)] yang terkandung di dalam plastik berpelekat pita kuning [P24-P26] di dalam beg (P28) tersebut.” [16] Jelas, Hakim bicara membuat keputusan bahawa Perayu mempunyai milikan, bukan hanya berdasarkan kepada keterangan berkenaan dengan “fitting” pakaian yang berada dalam P28 sahaja, tetapi berdasarkan keseluruhan keterangan lain yang ada. Antara keterangan yang diambil kira oleh Hakim bicara bijaksana dalam membuat dapatan bahawa Perayu mempunyai pengetahuan tentang dadah yang dirampas 1 Muka surat 14 Rekod Rayuan Jilid 1 11 adalah keterangan SP4 yang jelas menunjukkan Perayu seorang diri menarik beg bagasi P28 di kawasan tuntutan bagasi. Beg P28 dalam keadaan berkunci. Perayu mengeluarkan kunci daripada poket seluarnya. Dengan kunci tersebut, beg berjaya dibuka. Tag bagasi P9A tertera nama Perayu. Keterangan SP5, iaitu pegawai penyiasat mengesahkan ujian “fitting” pakaian yang berada dalam beg P28 adalah positif pada Perayu. Dadah yang dijumpai tidak tersorok dan Perayu mudah melihat dadah-dadah tersebut dengan hanya mengalih pakaian yang berada dalam beg tersebut dan tiada sebarang keterangan yang menunjukkan wujudnya akses dan penglibatan pihak ketiga terhadap dadah di dalam beg P28. Sebaliknya keterangan jelas menunjukkan beg P28 dikunci dengan baik dan ia boleh dibuka oleh Perayu dengan menggunakan kunci yang berada pada Perayu. Ini sekali gus menunjukkan hanya Perayu yang mempunyai akses kepada beg P28 serta kandungannya. Tiada orang lain selain Perayu yang mempunyai akses kepada beg P28 dan kandungannya. [17] Melihat kepada keterangan yang ada secara keseluruhan, kami berpendapat Hakim bicara bijaksana tidak khilaf apabila mengambil kira keterangan-keterangan tersebut dan mendapati bahawa Perayu mempunyai kawalan dan jagaan dengan berpengetahuan ke atas dadah yang dijumpai di dalam beg P28 tersebut. Dalam kes Parlan Dadeh v PP [2009] 1 CLJ 717 Mahkamah Persekutuan memutuskan: “The law is clear and well settled. Proof of knowledge is very often a matter of inference. The material from which the inference of knowledge can be drawn varies from case to case. It would be sufficient for the prosecution to prove facts from which it could properly be inferred that the accused had the necessary knowledge." 12 [18] Peguam bela terpelajar turut membangkitkan isu ketiadaan cap jari atau DNA Perayu pada pakaian atau paket plastik lutsinar [P24(A)-P26(A)] yang mengandungi dadah berbahaya itu. Berhubung perkara ini kami berpendapat ketiadaan cap jari dan DNA di pembalut dadah yang dirampas tidak menjejaskan kes pendakwaan memandangkan wujud keterangan terus daripada saksi pendakwaan. Berhubung isu saiz pakaian yang didakwa tidak padan dengan Perayu, perkara ini telah diberi perhatian oleh Hakim bicara bijaksana di mana Hakim bicara bijaksana menulis di muka surat 11 alasan penghakimannya2: “ISU-ISU YANG DIBANGKITKAN OLEH PEGUAM BELA

Isu Pertama: Pakaian yang diuji pakai adalah tidak berpadanan dengan Tertuduh Peguam bela bagi pihak Tertuduh telah membangkitkan isu tentang seluar dan baju yang dilihat di dalam gambar uji pakai (P12), termasuklah saiz pinggang seluar yang dipakai oleh Tertuduh pada ketika itu adalah "29" dan bukanlah "38" seperti dalam gambar P12 dan ini menunjukkan pakaian tersebut adalah bukan milik Tertuduh. Bukan itu sahaja, keputusan analisa DNA yang diperolehi daripada laporan IDD36 adalah negatif iaitu tidak terdapat sebarang DNA Tertuduh pada lain-lain pakaian seperti baju, seluar dan stokin yang dijumpai dari beg (P28).

Mahkamah ini memerhati eksibit gambar P12 dan daripada keterangan SP5 yang menjalankan uji pakai pakaian itu yang dikatakan padan dengan Tertuduh. Mahkamah ini mendapati adalah tidak mustahil untuk Tertuduh memakai pakaian yang 2 Muka surat 17 Rekod Rayuan Jilid 1 13 kelihatan longgar dan labuh dan ini terpulang kepada pihak Tertuduh untuk menunjukkan sebaliknya ("evidentiary proof').

Dalam memutuskan isu ini, Mahkamah ini mendapati keraguan hanya dapat berjaya ditimbulkan sekiranya dalam keadaan saiz pakaian menjadi terlalu longgar sehingga tidak boleh dipakai oleh Tertuduh yang mana tidak berlaku di dalam kes ini. Berikutnya melalui P12 yang dikemukakan, pada hemat Mahkamah ini, Tertuduh yang diuji pakai pakaian tersebut pada bila-bila masa boleh memberitahu kepada SP5 bahawa pakaian itu bukan miliknya dan tidak dapat dipakainya sebelum diambil gambar acu pakai berkaitan pada 17/2/2013”. [19] Setelah meneliti keterangan yang ada secara keseluruhan, kami berpendapat tidak salah untuk Hakim bicara bijaksana, setelah meneliti gambar eksibit P12, memutuskan untuk menerima keterangan SP5 yang menjalankan uji pakai pakaian itu yang menyatakan pakaian yang diuji pakai padan dengan Perayu. Walau apa pun, seperti dinyatakan di awal tadi, dapatan Hakim bicara bijaksana dalam isu milikan ini bukan hanya bergantung atas uji pakai pakaian ini semata-mata. Pembelaan Perayu hanya satu penafian semata-mata. Tidak menimbulkan sebarang keraguan munasabah [20] Berhubung perkara ini, Peguam bela terpelajar mendakwa Hakim bicara bijaksana telah tersilap apabila merumuskan bahawa pembelaan Perayu adalah penafian semata-mata sedangkan keterangan yang dikemukakan oleh Perayu telah membuktikan sebaliknya. Peguam bela terpelajar berhujah seorang yang disebut Salim Bashir memang wujud mengikut senarai “manifest” penumpang (Eksibit P21) maka “Salim Bashir” 14 bukan yang direka-reka. Apabila Perayu ditangkap, telefon bimbit Perayu (Eksibit P31) jenis Samsung juga dirampas. SP5 [Pegawai Penyiasat] langsung tidak memeriksa panggilan-panggilan yang dibuat oleh Perayu. Oleh itu, mengikut hujahan peguam bela terpelajar, kegagalan SP5 untuk membuat siasatan lanjut ke atas panggilan telefon atau menyemak butiran telefon Perayu telah menimbulkan prejudis kepada Perayu dan kegagalan itu perlulah diberikan manfaatnya kepada Perayu. Peguam bela terpelajar seterusnya berhujah Hakim bicara bijaksana terkhilaf apabila gagal memberikan pertimbangan bahawa keterangan-keterangan pembelaan yang telah dikemukakan oleh SD1 telah berjaya menimbulkan keraguan yang munasabah ke atas kes pihak pendakwaan apabila Perayu telah memberikan penjelasan yang penuh berkenaan beg P28 bahawa beg itu bukan miliknya. Penjelasan oleh Perayu adalah benar atas alasan bahawa pakaian dan seluar yang di padankan pada Perayu adalah di luar saiz Perayu sendiri. Keterangan pembelaan yang telah dikemukakan oleh Perayu telah berjaya menimbulkan keraguan yang munasabah ke atas kes pihak pendakwaan. [21] Setelah pembelaan diteliti secara keseluruhannya, kami dengan penuh hormat kepada peguam bela terpelajar, tidak dapat bersetuju dengan peguam bela terpelajar dalam isu ini. Memang benar untuk berhak dilepas dan dibebaskan, Perayu hanya perlu menimbulkan satu keraguan yang munasabah dalam kes pendakwaan. Hakim bicara bijaksana dalam kes ini, jelas memahami dan menghayati apa yang dimaksudkan “keraguan munasabah” apabila Hakim bicara bijaksana merujuk kepada kes PP v Teh Eng Wah [1999] 8 CLJ 451 yang menyatakan: 15 "It would not do any violence to the above if the difference between 'fanciful' and 'reasonable' is viewed as whether the evidence is credible, probable, plausible or logical that a reasonable person, having regard to the ordinary course of nature or natural events, human conduct, and in the particular circumstances of the particular case, would accept it as to act upon it as having occurred or been proven to have occurred, or as truthful or accurate; and not any doubt that could, with the application of some ingenuity, be conjured up, envisioned or visualized.” [22] Mengguna pakai prinsip undang-undang yang ditafsirkan dalam kes Teh Eng Wah di atas, Hakim bicara bijaksana mendapati keterangan yang menjadi asas pembelaan Perayu adalah tidak munasabah dan merupakan penafian semata-mata dan pembelaan pembawa tidak bersalah yang cuba diketengahkan oleh Perayu tiada sebarang merit. [23] Dari keterangan yang ada, kami dapati, tidak salah untuk Hakim bicara bijaksana membuat kesimpulan bahawa pembelaan Perayu hanya satu penafian semata-mata. Sepertimana dapatan Hakim bicara bijaksana, kami turut mendapati alasan yang diberikan oleh Perayu bahawa Perayu datang ke Malaysia untuk bekerja adalah mustahil memandangkan Perayu membuat tempahan hotel (P20) untuk 15.2.2013 hingga 20.2.2013 sahaja iaitu 6 hari. Selain dari itu, Perayu juga telah membeli tiket untuk pulang pada 20.2.2013 seperti yang dibuktikan dengan e-tiket P19. [24] Berkenaan dengan status beg P28 yang dikatakan oleh Perayu di “check-in” oleh Salim Bashir, kami sependapat dengan Hakim bicara bijaksana bahawa adalah tidak logik untuk Perayu tidak mengetahui urusan “check-in” bagasi kerana Perayu sendiri mengakui ini bukan kali pertama 16 beliau datang ke Malaysia. Ini bermakna bukan perkara asing untuk Perayu memastikan tag beg yang tertera namanya adalah untuk beg miliknya sahaja. Apabila di tahan, Perayu tidak pernah menimbulkan nama Salim Basir. Jika benar beg tersebut milik Salim Bashir, walaupun tertera nama Perayu, sudah semestinya Salim Bashir mengetahui itu beg beliau dan akan mengambilnya, bukan Perayu. Tiada maklumat dibekalkan oleh Perayu berkenaan penama Salim Bashir kepada pihak polis, sedangkan menurut Perayu Salim Basir yang kononnya mencari pekerjaan untuk Perayu di Malaysia. [25] Berhubung “pembelaan pembawa tidak bersalah” yang cuba dibangkitkan oleh Perayu dalam kes ini, kami mendapati Hakim bicara telah dengan secara betul menggariskan prinsip pembelaan pembawa tidak bersalah. Isu berhubung Salim Bashir telah diberi perhatian dan diambil maklum oleh Hakim bicara bijaksana dan seterusnya mendapati pembelaan pembawa tidak bersalah tidak bermerit. Hakim bicara menulis dengan panjang lebar kenapa beliau mendapati pembelaan pembawa tidak bersalah tidak bermerit dalam kes ini dan kami dapati tiada sebab untuk kami menolak dapatan Hakim bicara bijaksana berhubung perkara ini. Di perenggan 37-

40.1 alasan penghakiman Hakim bicara bijaksana menulis3:

“Pembawa Tidak Bersalah Tertuduh di dalam kes ini mendakwa dirinya adalah pembawa tidak bersalah. Untuk menentukan sama ada pembelaan tersebut berjaya, Mahkamah ini perlu menilai dan menimbang fakta kes secara keseluruhan sama ada Tertuduh mempunyai pengetahuan terhadap dadah yang disorok di dalam beg (P28) yang dibawanya (Ahmad bin Ibrahim v Public Prosecutor [2012] 6 MLJ 305; [2012] 7 CLJ 445). 3 Muka Surat 29-37 Jilid Satu Rekod Rayuan 17

40.1. Mahkamah ini mempertimbangkan hujahan yang dibangkitkan oleh Pendakwaan yang mana penama "Salim Bashir" adalah rekaan Tertuduh semata-mata dan bukan benar-benar wujud. Mahkamah ini dengan kelebihan untuk mendengar dan melihat sendiri Tertuduh yang memberikan keterangan dan mendapati dakwaan Tertuduh adalah tidak masuk akal kerana semasa ditangkap dan dieskot ke Pejabat Narkotik di KLIA, Tertuduh mempunyai kesempatan untuk memaklumkan pihak polis tentang penama "Salim Bashir" yang dikatakan datang bersamanya dan masih berada di dalam kawasan KLIA untuk mencari beg warna hitam. Dengan itu, pihak Polis akan menyiasat tentang penama tersebut dan Tertuduh boleh menunjukkan kepada Polis pemilik beg (P28) iaitu Salim Bashir jika benar Salim Bashir ada di situ dan sedang berada dengan pihak Kastam untuk mencari beg warna hitam milik Tertuduh.

Bukan itu sahaja, adalah tidak munasabah Tertuduh gagal membekalkan maklumat untuk menghubungi Salim Bashir kepada pihak Polis kerana Tertuduh sudah tentu boleh menghubungi Salim Bashir mengenai perkara mencari pekerjaan untuk Tertuduh jika benar itulah tujuan Tertuduh datang ke Malaysia. Oleh itu, pembelaan Tertuduh sebagai pembawa tidak bersalah yang ditimbulkan oleh Pembelaan didapati tidak bermerit.

Mahkamah ini juga ingin mengulangi bahawa Tertuduh sendiri yang memilih untuk membutakan matanya sendiri dengan membiarkan Salim Bashir untuk mengendalikan urusan "check-in" bagasinya (jika benar). Ini kerana tag beg [P19(A)] yang didapati atas beg (P28) adalah atas nama Tertuduh dan bukan nama Salim Bashir. Lagipun, adalah tidak benar wujudnya penama Salim Bashir dan jika benar tentunya semasa beliau menyerahkan beg (P28) kepada Tertuduh, Tertuduh boleh menanyakan apa yang disimpannya di 18 dalam beg (P28) itu dan bukan menerima sahaja barang yang tidak diketahui (PP v Hla Win [1995] 2 SLR 424).

Lagipun, Tertuduh boleh pergi bersama-sama Salim Bashir untuk ke kaunter Kastam menanyakan tentang beg warna hitam kepunyaannya. Sepatutnya Tertuduh yang berasa bimbang dan risau tentang begnya dan bukan Salim Bashir dan juga tidak wajar Tertuduh berdiri dan menunggu di satu tempat saja. Namun, ini tidak berlaku di dalam kes ini.” [26] Setelah kami meneliti rekod rayuan, kami bersetuju dengan Hakim bicara bijaksana yang mendapati Perayu tidak memberitahu pihak polis pada peluang pertama kali (‘earliest opportunity’) sekiranya benar Salim Bashir wujud dan ada bersama beliau. Keterangan pegawai penyiasat mengesahkan bahawa sepanjang siasatan beliau, tiada ada nama Salim Bashir ditimbulkan oleh perayu. Perayu tidak memberi maklumat seperti nombor telefon Salim Bashir kepada pegawai penyiasat. Dalam keadaan begini, kami bersetuju dengan Timbalan Pendakwa Raya terpelajar bahawa notis Alcontara gagal diberi oleh Perayu bagi membolehkan SP5 menyiasat kebenaran dakwaan Perayu berhubung penama Salim Bashir. Kami mendapati tiada sebab untuk kami menyimpang dari dapatan Hakim bicara bijaksana yang memutuskan Perayu bukanlah seorang pembawa tidak bersalah. Perayu sememangnya mengetahui apa yang dibawanya. Mahkamah Persekutuan dalam kes Munuswamy Sundar Raj v PP [2015] 6 MLJ 214 ada berkata: “[12] In order not to throttle the discretion of judges, let alone no cases are similar, we are loath to lay down restrictive guidelines for courts to consider prior to deciding whether the defence of innocent carrier can prevail. We leave it to the better judgment of the presiding judge. In 19 the case of Marlan Marpaung v Public Prosecutor [2013] 1 MLJ 108; [2012] 8 CLJ 41 the court had occasion to say: The defence of the appellant cannot stand in isolation. It must be determined by reference to the facts and circumstances prevailing in each particular case (Ridwan v PP [2010] 4 CLJ 570; Hoh Bon Tong v PP [2010] 5 CLJ 240; and Wong Vui Chin v PP [2009] MLJU 1703; [2011] 3 CLJ 383). In our judgment, the appellant could not avail himself of the defence of innocent carrier because there was ample evidence to show that the appellant had knowledge of the drugs that he was carrying”. [27] Dalam kes ini, Hakim bicara bijaksana telah merujuk kepada fakta dan keadaan sekeliling berhubung dakwaan Perayu berkenaan penama Salim Bashir dan telah membuat kesimpulan bahawa Perayu bukanlah seorang pembawa tidak bersalah. Dengan lain perkataan Hakim bicara mendapati Perayu sememangnya mengetahui apa yang dibawanya dalam beg P28. Berdasarkan keadaan kes ini di mana tag beg tertera nama Perayu, beg tersebut juga berkunci apabila SP4 ingin membuat pemeriksaan, dan ianya dibuka menggunakan kunci yang disimpannya, keadaan atau kedudukan dadah-dadah yang mudah dilihat dan dijumpai iaitu di bawah lipatan pakaian serta tiada apa-apa maklumat berhubung Salim Bashir yang didakwa sebagai pemilik beg P28 diberi oleh Perayu kepada pihak polis, kami dapati tiada sebab untuk kami menyimpang dari dapatan yang dibuat oleh Hakim bicara bijaksana bahawa Perayu bukanlah pembawa tidak bersalah tetapi sebaliknya Perayu sememangnya mempunyai pengetahuan akan dadah yang berada di dalam beg P28. 20 Kesimpulan [28] Setelah mengambil kira semua keterangan yang ada secara keseluruhan dan keadaan sekeliling kes ini, kami sebulat suara mendapati tuduhan mengedar sepertimana dalam pertuduhan telah dibuktikan terhadap Perayu pada tahap tanpa keraguan yang munasabah. Kami dapati rayuan Perayu tiada sebarang merit. Sabitan adalah selamat dan disokong oleh keterangan yang cukup. Berikutan dari itu, rayuan Perayu ditolak. Sabitan dan hukuman yang dibuat oleh Hakim bicara bijaksana disahkan. Bertarikh: 18.7.2019 t.t MOHAMAD ZABIDIN BIN MOHD DIAH Hakim Mahkamah Rayuan, Malaysia Mewakili Perayu: Zamri bin Ibrahim [Tetuan Hanif & Co] Mewakili Responden: Jasmee Hameeza binti Jaafar