Kejuruteraan Tahir (M) Sdn. Bhd. v Specialize Access Sdn. Bhd. (CA-12AC-4-07/2025)

Rayuan ini dikemukakan oleh Perayu terhadap keputusan Hakim Mahkamah Sesyen bertarikh 11 Julai 2025 yang membenarkan permohonan penghakiman terus Responden di bawah Aturan 14 Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 ("KKM 2012") serta menolak tuntutan balas Perayu.

Berdasarkan permintaan Perayu, Responden telah membekalkan perkhidmatan penyewaan jentera dan peralatan berkaitan pembinaan kepada Perayu bagi tujuan projek pembinaan dan kejuruteraan.

Bagi setiap perkhidmatan yang diberikan, Responden telah mengeluarkan Scaffolding Request Sheets ("SRS"), invois-invois serta dokumen sokongan berkaitan. SRS-SRS tersebut telah diperakukan dan ditandatangani oleh wakil Perayu, termasuk Jurutera Projek Perayu.

Tidak dipertikaikan bahawa Perayu telah menerima invois-invois tersebut dan seterusnya membuat beberapa bayaran sebahagian terhadap jumlah yang dituntut oleh Responden.

Responden mendakwa bahawa selepas mengambil kira semua bayaran yang diterima, sejumlah RM989,612.05 masih terhutang dan perlu dibayar oleh Perayu.

Responden turut bergantung kepada komunikasi WhatsApp antara pihak-pihak yang menurut Responden mengandungi pengakuan hutang oleh Perayu serta cadangan pembayaran secara ansuran.

Perayu pula mempertikaikan sebahagian daripada jumlah tuntutan tersebut, termasuk pengiraan faedah lewat sebanyak 3% sebulan dan beberapa komponen pengiraan yang menurut Perayu tidak tepat.

Berikutan kegagalan Perayu melangsaikan jumlah tertunggak tersebut, Responden telah memfailkan tindakan di Mahkamah Sesyen Kuantan dan kemudiannya memfailkan permohonan penghakiman terus di bawah Aturan 14 KKM 2012.

Pada 11 Julai 2025, Mahkamah Sesyen telah membenarkan permohonan penghakiman terus tersebut serta menolak tuntutan balas Perayu. Tidak berpuas hati dengan keputusan itu, Perayu memfailkan rayuan ini.

Prinsip-prinsip yang mengawal permohonan penghakiman terus di bawah Aturan 14 KKM 2012 adalah mantap. Setelah Plaintif berjaya memenuhi syarat-syarat awal di bawah Aturan 14, beban beralih kepada Defendan untuk menunjukkan kewujudan suatu isu bona fide yang boleh dibicarakan.

Prinsip ini telah ditegaskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes National Company for Foreign Trade v Kayu Raya Sdn Bhd [1984] 2 MLJ 300 dan kemudiannya diikuti secara konsisten dalam pelbagai keputusan lain termasuk Tramontina S/A Cutelaria v Giant Ace Sdn Bhd [2022] 7 MLJ 573.

Dalam kes ini, Mahkamah mendapati bahawa Responden telah memenuhi syarat-syarat awal bagi permohonan penghakiman terus. Afidavit Sokongan yang difailkan telah mengesahkan fakta-fakta yang menjadi asas tuntutan serta menyatakan kepercayaan deponen bahawa Perayu tidak mempunyai pembelaan terhadap tuntutan tersebut, selaras dengan kehendak Borang 13 di bawah Aturan 14 Kaedah 2 KKM 2012.

Dakwaan Perayu bahawa afidavit tersebut tidak mematuhi Borang 13 juga tidak pernah dibangkitkan secara nyata dalam afidavit balasan di Mahkamah Sesyen dan hanya diketengahkan kemudian melalui hujahan rayuan. Dalam keadaan sedemikian, Mahkamah ini bersetuju bahawa hujahan tersebut bersifat suatu fikiran terkemudian.

Adalah juga prinsip yang telah mantap bahawa rayuan terhadap suatu penghakiman terus hendaklah dipertimbangkan melalui pendekatan pendengaran semula dan bukannya semata-mata semakan terhad terhadap penggunaan budi bicara Mahkamah bawahan. Oleh itu, mahkamah di peringkat rayuan berhak menilai secara bebas sama ada benar-benar wujud isu yang perlu dibicarakan berdasarkan afidavit dan dokumen kontemporari yang dikemukakan. Lihat United Malayan Banking Corporation Bhd v Pembinaan KSY Sdn Bhd & Ors [1993] 3 MLJ 45.

Walau bagaimanapun, seseorang defendan tidak boleh sekadar bergantung kepada penafian kosong atau dakwaan bersifat spekulatif. Pembelaan yang dibangkitkan mestilah mempunyai asas, kredibiliti dan sokongan keterangan yang mencukupi bagi mewajarkan suatu perbicaraan penuh. Sama Ada Wujud Isu Bona Fide Untuk Dibicarakan

(A) Dokumen Kontemporari Yang Tidak Dipertikaikan [16] Tuntutan Responden adalah berasaskan dokumen-dokumen komersial kontemporari iaitu Purchase Orders, Scaffolding Request Sheets ("SRS"), invois-invois serta baucar pembayaran. [17] Yang penting, dokumen-dokumen tersebut tidak dipertikaikan secara tulen oleh Perayu. SRS-SRS tersebut telah diperakukan dan diluluskan oleh Jurutera Projek Perayu sendiri, sekaligus mengesahkan bahawa perkhidmatan-perkhidmatan tersebut sememangnya telah dilaksanakan oleh Responden atas permintaan Perayu. [18] Selain itu, Perayu sendiri mengakui telah membuat beberapa bayaran sebahagian terhadap invois-invois tertunggak tersebut. Kelakuan sedemikian adalah selaras dengan pengiktirafan terhadap kewujudan liabiliti dan bukannya menunjukkan kewujudan suatu pertikaian tulen. [19] Oleh itu, Hakim Mahkamah Sesyen adalah betul apabila memutuskan bahawa dokumen-dokumen tersebut "memberi penjelasan tersendiri" dan tidak menimbulkan sebarang isu yang memerlukan penelitian melalui keterangan lisan di peringkat perbicaraan.

(B) Pengakuan Liabiliti [20] Komunikasi WhatsApp kontemporari yang dieksibitkan di hadapan Mahkamah turut memperkukuhkan tuntutan Responden. [21] Melalui pengarahnya, Perayu telah mengakui kewujudan hutang tertunggak tersebut dan mencadangkan suatu pelan pembayaran secara ansuran. Kelakuan sedemikian merupakan suatu pengakuan liabiliti yang jelas. [22] Mahkamah-Mahkamah sebelum ini telah berulang kali mengiktiraf bahawa pengakuan yang terkandung dalam komunikasi kontemporari termasuk mesej WhatsApp boleh menyokong kemasukan penghakiman terus. Lihat Asia Trading & Consulting Ltd v KESB Medicare Sdn Bhd [2021] MLJU 2991. [23] Di samping itu, pliding Perayu sendiri mengakui liabiliti sekurang-kurangnya terhadap sebahagian daripada jumlah tuntutan tersebut. Walaupun Perayu kemudiannya cuba mempertikaikan quantum yang tepat, kewujudan hutang itu sendiri tidak pernah dinafikan secara tulen. [24] Dalam keadaan sedemikian, Hakim Mahkamah Sesyen adalah berhak untuk memutuskan bahawa pembelaan Perayu tidak mempunyai ciri-ciri suatu pembelaan bona fide yang memerlukan perbicaraan penuh.

(C) Pertikaian Berhubung Faedah Lewat 3% Sebulan [25] Perayu berhujah bahawa terdapat isu yang boleh dibicarakan berhubung pengenaan faedah lewat sebanyak 3% sebulan, khususnya atas alasan bahawa sesetengah invois mengandungi cop getah berkaitan faedah tersebut manakala sesetengah invois lain tidak. [26] Pada hemat Mahkamah ini, hujahan tersebut tidak menimbulkan suatu isu bona fide yang memerlukan perbicaraan atas beberapa alasan. [27] Pertama, dakwaan khusus berhubung "ketidakselarasan cop getah" tersebut tidak pernah diplidkan atau dinyatakan dalam afidavit di hadapan Mahkamah Sesyen. Isu tersebut hanya dibangkitkan kemudian melalui hujahan. [28] Adalah prinsip undang-undang yang mantap bahawa hujahan peguam tidak boleh menggantikan keterangan afidavit. Mahkamah hanya boleh menentukan permohonan Aturan 14 berdasarkan keterangan yang diikrarkan dengan sempurna. Dalam hal ini, prinsip yang dinyatakan dalam Malayan Banking Bhd v Boo Hock Soon [2013] 2 MLJ 843 adalah terpakai secara langsung. [29] Kedua, Perayu mengakui telah menerima invois-invois tersebut dan membuat bayaran sebahagian tanpa sebarang bantahan kontemporari terhadap kadar faedah yang dikenakan. [30] Kelakuan sedemikian secara objektif menunjukkan penerimaan terhadap terma-terma kontrak yang mengawal transaksi antara pihak-pihak. [31] Perayu tidak boleh pada peringkat ini mempertikaikan semula terma-terma tersebut semata-mata untuk mengelakkan kemasukan penghakiman terus. Pertikaian yang dibangkitkan berhubung faedah tersebut jelas merupakan suatu fikiran terkemudian dan tidak mencukupi untuk menjadikan tuntutan hutang yang pada asasnya jelas ini sebagai suatu pertikaian yang perlu dibicarakan.

(D) Dakwaan Ketidakselarasan Dokumen [32] Perayu juga berhujah bahawa ketidakselarasan dalam dokumen-dokumen yang dikemukakan memerlukan suatu perbicaraan penuh. [33] Walau bagaimanapun, setelah diteliti dengan mendalam, dakwaan ketidakselarasan tersebut adalah bersifat samar, tidak khusus serta tidak disokong oleh keterangan yang kukuh. [34] Prinsip yang dinyatakan dalam Bank Negara Malaysia v Mohd Ismail Ali Johor & Ors [1992] 1 CLJ 627 adalah amat relevan. Penafian semata-mata atau dakwaan yang bercanggah dengan dokumen kontemporari yang tidak dipertikaikan tidak secara automatik mewujudkan isu yang boleh dibicarakan. [35] Dalam kes ini, dokumen-dokumen kontemporari secara konsisten menyokong tuntutan Responden manakala dakwaan Perayu kekal bersifat spekulatif dan tidak disokong oleh keterangan yang meyakinkan. Penghakiman Terus Sebahagian [36] Dalam apa jua keadaan, sekalipun wujud pertikaian terhadap sebahagian daripada tuntutan tersebut, Responden tetap berhak sekurang-kurangnya kepada penghakiman terus bagi jumlah yang telah diakui. [37] Aturan 14 Kaedah 1 KKM 2012 secara jelas membenarkan Mahkamah memasukkan penghakiman bagi keseluruhan atau sebahagian tuntutan sekiranya tiada pembelaan bona fide dikemukakan. [38] Prinsip ini turut disokong oleh autoriti termasuk Chong Hin Trading Co Sdn Bhd & Ors v Malayan Banking Bhd [2004] 4 MLJ 453. [39] Mahkamah ini turut mendapati bahawa tuntutan alternatif yang dinyatakan dalam Notis Permohonan tidak memperkenalkan kausa tindakan baharu ataupun asas fakta yang berlainan daripada yang telah diplidkan dalam Pernyataan Tuntutan. Tuntutan tersebut masih berpunca daripada transaksi dan dokumen yang sama, iaitu invois, Purchase Orders dan SRS yang menjadi asas tuntutan asal Responden. [40] Oleh yang demikian, Mahkamah ini tidak menerima hujahan bahawa Responden telah mengubah atau menambahbaik tuntutannya secara tidak sah melalui permohonan penghakiman terus tersebut. [41] Kebergantungan Perayu kepada kes Lim Beng Kuan v Helms Geomarine Sdn Bhd [2023] 9 MLJ 155 adalah tersasar. Kes tersebut diputuskan berdasarkan fakta-fakta yang berbeza secara material melibatkan tuntutan yang berasingan dan boleh dipisahkan. [42] Sebaliknya, kes di hadapan Mahkamah ini melibatkan satu transaksi komersial tunggal yang disokong oleh dokumen kontemporari serta pengakuan liabiliti yang jelas. Penolakan Tuntutan Balas [43] Perayu turut mencabar keputusan Hakim Mahkamah Sesyen yang menolak tuntutan balasnya. [44] Meskipun benar bahawa suatu tuntutan balas lazimnya merupakan suatu tindakan yang berasingan, tuntutan balas dalam kes ini pada hakikatnya bersandarkan sepenuhnya kepada fakta dan dakwaan yang sama seperti pembelaan Perayu. [45] Setelah pembelaan tersebut didapati tidak mempunyai merit dan gagal menimbulkan sebarang isu bona fide untuk dibicarakan, tuntutan balas tersebut secara tidak langsung menerima nasib yang sama. [46] Mahkamah ini juga mengambil perhatian terhadap hujahan Perayu bahawa tuntutan balas tidak boleh ditolak tanpa suatu permohonan khusus untuk membatalkannya. Walau bagaimanapun, prinsip tersebut tidak boleh dilihat secara mekanikal atau terasing daripada realiti pliding dan isu-isu yang telah diputuskan oleh Mahkamah. [47] Dalam kes ini, tuntutan balas Perayu tidak memperkenalkan sebarang kausa tindakan bebas atau isu berasingan yang terpisah daripada pembelaannya. Sebaliknya, tuntutan balas tersebut sepenuhnya bergantung kepada dakwaan yang sama iaitu kononnya terdapat pertikaian terhadap invois, pengiraan dan faedah lewat yang telahpun diteliti serta diputuskan oleh Mahkamah dalam menentukan permohonan penghakiman terus. [48] Setelah Mahkamah mendapati bahawa pembelaan tersebut tidak menimbulkan sebarang isu bona fide untuk dibicarakan, tuntutan balas yang berasaskan premis yang sama secara tidak langsung menjadi tidak mampan. Dalam keadaan sedemikian, Mahkamah tidak terhalang daripada menolak tuntutan balas tersebut sebagai suatu konsekuesi langsung kepada dapatan bahawa tiada isu yang layak dibicarakan. [49] Oleh itu, Mahkamah ini tidak mendapati bahawa sebarang ketidakadilan prosedural atau pelanggaran prinsip keadilan asasi telah berlaku terhadap Perayu. [50] Oleh itu, Hakim Mahkamah Sesyen adalah berhak untuk memutuskan bahawa tuntutan balas tersebut juga tidak mampan. [51] Pendekatan ini adalah selaras dengan prinsip-prinsip yang digariskan dalam Lonpac Insurance Bhd v Koridor Padu Sdn Bhd [2021] MLJU 1084. [52] Dalam keadaan sedemikian, Mahkamah ini mendapati tiada prejudis atau ketidakadilan yang berlaku terhadap Perayu. Kesimpulan [53] Setelah mempertimbangkan rayuan ini secara keseluruhan, Mahkamah berpuas hati bahawa Hakim Mahkamah Sesyen telah menilai fakta dan mengaplikasikan prinsip undang-undang dengan betul. [54] Responden berjaya membuktikan tuntutannya melalui dokumen-dokumen kontemporari yang jelas, bayaran sebahagian oleh Perayu serta pengakuan nyata terhadap kewujudan hutang tersebut. [55] Sebaliknya, Perayu gagal membangkitkan sebarang isu bona fide yang memerlukan perkara ini dibicarakan di peringkat perbicaraan penuh. Pertikaian yang cuba dibangkitkan sama ada tidak disokong oleh keterangan, bercanggah dengan dokumen kontemporari, atau jelas merupakan suatu fikiran terkemudian yang hanya dibangkitkan di peringkat rayuan.

[56] Mahkamah ini tidak mendapati sebarang asas yang mewajarkan campur tangan rayuan. [57] Sehubungan itu, rayuan ini ditolak dan keputusan Mahkamah Sesyen bertarikh 11 Julai 2025 dikekalkan. [58] Responden diberikan kos sebanyak RM10,000.00 tertakluk kepada alokatur. Tarikh: 5 Jun 2026 (SAMRY BIN MASRI) Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi Kuantan Counsel for the : Tetuan Mohd Sofian & Co Appellant Peguam Bela & Peguam Cara No. 237, Tingkat 1, Lorong Tun Ismail 1 Off Tun Ismail Udarul Aman Complex 25000 Kuantan Pahang Darul Makmur (Ruj: MSC/7011/2024/MM/KEJURUTERAAN TAHIR/Ira) Counsel for the : Tetuan Kah Sheng & Co Respondant Peguam Bela & Peguam Cara 28-2, Jalan Kuchai Maju 8 Kuchai Entrepreneurs Park 58200 Wilayah Persekutuan Kuala Lumpur (Ruj: KSC/LIT/JCK/250012/SASB)