Kerajaan Malaysia v Tebrau Bay Sdn. Bhd. (Dahulu Dikenali Sebagai Kprj Nusantara Sdn. Bhd.) (JA-21NCvC-13-03/2022)

Permohonan ini adalah suatu permohonan oleh Plaintif di bawah Aturan 14A Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 (“KKM 2012”) untuk melupuskan tindakan ini berdasarkan suatu persoalan undang-undang tulen tanpa perlu melalui 18/05/2026 13:32:46 JA-21NCvC-13-03/2022 Kand. 70 perbicaraan penuh. Permohonan ini timbul dalam konteks suatu tindakan pemungutan cukai yang difailkan oleh Plaintif di bawah Seksyen 106 Akta Cukai Pendapatan 1967 (“ACP 1967”), di mana Plaintif menuntut jumlah cukai yang didakwa terhutang oleh Defendan berdasarkan taksiran yang telah dikeluarkan oleh pihak berkuasa cukai.

Asas utama permohonan ini adalah sama ada pembelaan Defendan yang mencabar ketepatan, kesahihan dan asas taksiran cukai boleh dipertimbangkan oleh Mahkamah ini dalam prosiding di bawah Seksyen 106 ACP 1967, atau sama ada pembelaan sedemikian adalah secara statutori tidak boleh dilayan berdasarkan Seksyen 106(3) ACP 1967.

Permohonan ini juga menimbulkan suatu isu awal yang penting berkaitan doktrin ‘res judicata’, di mana Defendan berhujah bahawa permohonan ini adalah terhalang berikutan penolakan permohonan terdahulu oleh Plaintif di bawah Aturan 14 KKM 2012 yang telah sampai ke peringkat Mahkamah Rayuan.

Oleh yang demikian, Mahkamah ini dipanggil untuk menentukan sama ada tindakan ini boleh dilupuskan pada peringkat ini berdasarkan persoalan undang-undang semata-mata, serta sama ada permohonan ini terhalang oleh prinsip finaliti litigasi. Setelah meneliti dan memperhalusi Notis Permohonan, affidavit yang dikemukakan oleh pihak-pihak dan Hujahan kedua-dua belah pihak, saya memutuskan membenarkan permohonan Plaintif ini dan memerintahkan seperti berikut:

Permohonan Plaintif di bawah Aturan 14A Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 adalah dibenarkan;

Mahkamah ini memutuskan bahawa dalam prosiding di bawah Seksyen 106 Akta Cukai Pendapatan 1967, pembelaan Defendan yang mencabar ketepatan, kesahihan atau asas taksiran cukai adalah tidak boleh dilayan dan tidak relevan;

Sehubungan itu, Mahkamah ini memutuskan bahawa tiada isu yang memerlukan perbicaraan penuh dalam tindakan ini setelah penentuan persoalan undang-undang tersebut;

Plaintif adalah diberi kebebasan untuk mengambil langkah selanjutnya, termasuk memfailkan permohonan yang bersesuaian di bawah Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012, bagi mendapatkan penghakiman berdasarkan Writ Saman dan Pernyataan Tuntutan yang telah difailkan;

Kos permohonan ini adalah kos dalam kausa. Oleh kerana tidak berpuashati dengan keputusan ini, Defendan telah memfailkan Notis Rayuan pada 13.5.2026 terhadap keseluruhan keputusan ini. Disediakan di sini Alasan Penghakiman untuk keputusan di Lampiran 42 tersebut. LATAR BELAKANG FAKTA

Berdasarkan Writ Saman dan Pernyataan Tuntutan Plaintif, tindakan ini adalah suatu tuntutan oleh Plaintif bagi mendapatkan penghakiman terhadap Defendan untuk jumlah cukai pendapatan yang didakwa masih terhutang bagi Tahun Taksiran 2015. Plaintif menghujahkan bahawa pada 30.8.2016, Defendan telah mengemukakan Borang C dan mengisytiharkan cukai kena dibayar sebanyak RM37,750,014.50. Seterusnya, Plaintif telah mengeluarkan Notis Taksiran (Kurangan) bertarikh 7.8.2017 berjumlah RM37,743,305.75. Daripada jumlah tersebut, Defendan telah membuat bayaran separa sebanyak RM26,905,554.50, yang secara aritmetik meninggalkan baki RM10,837,751.25 sebagai cukai yang masih terhutang.

Walau bagaimanapun, Mahkamah ini mengambil maklum bahawa jumlah tuntutan yang dinyatakan dalam Writ Saman dan Pernyataan Tuntutan Plaintif pada masa tindakan ini difailkan adalah RM10,831,595.48. Oleh itu, bagi tujuan prosiding ini, Mahkamah ini menerima bahawa jumlah tuntutan Plaintif yang mengikat adalah RM10,831,595.48 sebagaimana dipohon dalam pliding, manakala angka RM10,837,751.25 merupakan rekonstruksi baki berdasarkan pengiraan selepas bayaran separa seperti dihuraikan dalam hujahan Plaintif.

Dalam keadaan sedemikian, Mahkamah ini berpendirian bahawa sebarang perbezaan kecil antara kedua-dua angka tersebut tidak menjejaskan teras tuntutan Plaintif, memandangkan isu utama yang dibangkitkan dalam permohonan ini adalah berkaitan skop bidang kuasa Mahkamah di bawah Seksyen 106 ACP 1967 dan bukannya ketepatan matematik jumlah tersebut.

Plaintif mendakwa bahawa taksiran tersebut telah dikeluarkan secara sah oleh pihak berkuasa cukai dan bahawa Defendan telah gagal dan/atau enggan untuk menjelaskan jumlah cukai yang dituntut walaupun tuntutan telah dibuat. Sehubungan itu, Plaintif telah memulakan tindakan ini di bawah Seksyen 106 ACP 1967 bagi tujuan mendapatkan penghakiman Mahkamah untuk pemungutan jumlah cukai tersebut.

Defendan kemudiannya memfailkan Pembelaan di mana, antara lain, Defendan mencabar ketepatan dan kesahihan taksiran cukai tersebut, termasuk asas pengiraan, jumlah yang ditaksir, serta dakwaan bahawa taksiran tersebut adalah salah dan/atau berlebihan.

Plaintif seterusnya memfailkan Jawapan kepada Pembelaan di mana Plaintif menegaskan bahawa pembelaan sedemikian adalah tidak relevan dalam prosiding ini dan tidak boleh dipertimbangkan oleh Mahkamah berdasarkan Seksyen 106(3) ACP 1967. Sebelum ini, Plaintif telah memfailkan suatu permohonan di bawah Aturan 14 KKM 2012 untuk mendapatkan penghakiman terus. Walau bagaimanapun, permohonan tersebut telah ditolak dan penolakan tersebut telah disahkan di peringkat Mahkamah Rayuan.

Berikutan itu, Plaintif kini memfailkan permohonan semasa di bawah Aturan 14A KKM 2012 dengan alasan bahawa terdapat suatu persoalan undang-undang tulen yang boleh melupuskan keseluruhan tindakan tanpa keperluan perbicaraan penuh. HUJAHAN PIHAK-PIHAK Hujahan Plaintif 12. Plaintif berhujah bahawa tindakan ini adalah suatu tindakan pemungutan di bawah Seksyen 106 ACP 1967 dan oleh itu bidang kuasa Mahkamah ini adalah terhad kepada penguatkuasaan taksiran yang telah dikeluarkan, tanpa membuka ruang kepada cabaran terhadap asas taksiran tersebut.

Plaintif menegaskan bahawa berdasarkan skim perundangan ACP 1967, sebarang pertikaian berhubung taksiran cukai hendaklah dibawa ke hadapan Pesuruhjaya Khas Cukai Pendapatan di bawah Seksyen 99 ACP 1967, yang merupakan forum khusus untuk menentukan isu fakta dan merit berkaitan taksiran. Plaintif seterusnya bergantung kepada Seksyen 106(3) ACP 1967 yang secara jelas memperuntukkan bahawa Mahkamah tidak boleh melayan sebarang pembelaan yang mencabar ketepatan atau kesahihan taksiran dalam prosiding pemungutan.

Dalam menyokong hujahan ini, Plaintif merujuk kepada autoriti Mahkamah Persekutuan, termasuk kes Mohd Najib Hj Abd Razak v Government of Malaysia & Another Appeal [2023] 10 CLJ 329, yang menegaskan bahawa cabaran terhadap taksiran cukai hendaklah dibuat melalui saluran statutori yang diperuntukkan dan tidak boleh dibawa dalam prosiding pemungutan.

Plaintif juga merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan dalam Wiramuda (M) Sdn Bhd v Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri [2023] 4 MLJ 753, yang menegaskan bahawa ‘litigant’ tidak boleh memintas mekanisme statutori yang ditetapkan bagi mencabar taksiran cukai. Berdasarkan itu, Plaintif berhujah bahawa semua isu yang dibangkitkan oleh Defendan adalah tidak relevan dari segi undang-undang dan tidak boleh dipertimbangkan oleh Mahkamah ini.

Plaintif seterusnya menegaskan bahawa persoalan yang timbul adalah suatu persoalan undang-undang tulen yang boleh diputuskan tanpa perbicaraan penuh, dan oleh itu permohonan di bawah Aturan 14A adalah sesuai dan wajar dibenarkan.

Berhubung hujahan ‘res judicata’, Plaintif berhujah bahawa penolakan permohonan terdahulu di bawah Aturan 14 tidak mewujudkan estoppel kerana tiada penghakiman muktamad terhadap isu bidang kuasa yang kini dibangkitkan. Hujahan Defendan 18. Defendan menentang permohonan ini dengan berhujah bahawa terdapat pelbagai isu fakta yang perlu dibicarakan, termasuk berkaitan dengan ketepatan taksiran cukai, asas pengiraan, serta keadaan-keadaan yang membawa kepada taksiran tersebut.

Defendan menegaskan bahawa isu-isu tersebut merupakan ‘triable issues’ yang tidak boleh diputuskan tanpa melalui perbicaraan penuh, dan oleh itu permohonan di bawah Aturan 14A adalah tidak sesuai. Defendan seterusnya berhujah bahawa Plaintif cuba menggunakan Aturan 14A untuk mencapai hasil yang sama seperti permohonan terdahulu di bawah Aturan 14 yang telah ditolak, dan ini merupakan suatu penyalahgunaan proses Mahkamah.

Dalam hal ini, Defendan merujuk kepada autoriti seperti Chee Pok Choy & Ors v Scotch Leasing Sdn Bhd, Tan Siew Chin Sdn Bhd v Perbadanan Pengurusan Sri Pantai, dan Asia Commercial Finance (M) Bhd v Kawal Teliti Sdn Bhd, bagi menyokong hujahan bahawa doktrin ‘res judicata’ meliputi isu yang telah diputuskan serta isu yang sepatutnya dibangkitkan dalam prosiding terdahulu. Defendan berhujah bahawa Plaintif tidak boleh dibenarkan untuk ‘re-litigate’ isu yang sama melalui permohonan di bawah Aturan 14A setelah gagal dalam permohonan terdahulu.

Defendan juga menegaskan bahawa Mahkamah ini tidak seharusnya menutup pintu kepada perbicaraan penuh apabila terdapat pertikaian fakta yang serius antara pihak-pihak. Hujahan Balasan Plaintif 22. Dalam hujahan balas, Plaintif menegaskan bahawa hujahan Defendan berhubung kewujudan ‘triable issues’ adalah tersasar kerana isu-isu yang dibangkitkan adalah tidak relevan dari segi undang-undang dan berada di luar bidang kuasa Mahkamah dalam prosiding ini. Plaintif menekankan bahawa isu sebenar yang perlu diputuskan adalah isu bidang kuasa, dan bukannya isu fakta berkaitan taksiran. Plaintif seterusnya berhujah bahawa doktrin ‘res judicata’ tidak terpakai kerana isu yang dibangkitkan dalam permohonan semasa tidak pernah diputuskan dalam prosiding terdahulu. Oleh itu, Plaintif memohon agar permohonan ini dibenarkan dan tindakan dilupuskan tanpa perbicaraan penuh.

Setelah meneliti keseluruhan Notis Permohonan, Afidavit Sokongan, Afidavit Jawapan, hujahan bertulis serta ikatan autoriti yang dikemukakan oleh pihak-pihak, Mahkamah ini mendapati bahawa isu-isu yang timbul boleh disusun dan dipadatkan kepada dua isu utama seperti berikut: Isu (i) : Sama ada permohonan Plaintif di bawah Aturan 14A Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 wajar dibenarkan atas alasan bahawa tindakan ini boleh dilupuskan berdasarkan persoalan undang-undang tulen berhubung skop Seksyen 106 Akta Cukai Pendapatan 1967 tanpa perlu perbicaraan penuh. Isu (ii) : Sama ada permohonan Plaintif di bawah Aturan 14A KKM 2012 adalah terhalang oleh doktrin ‘res judicata’, ‘issue estoppel’ atau ‘abuse of process’ berikutan penolakan permohonan terdahulu di bawah Aturan 14 KKM 2012 yang telah sampai ke peringkat Mahkamah Rayuan. ANALISIS DAN DAPATAN MAHKAMAH Isu (i) : Sama ada permohonan Plaintif di bawah Aturan 14A Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 wajar dibenarkan atas alasan bahawa tindakan ini boleh dilupuskan berdasarkan persoalan undang-undang tulen berhubung skop Seksyen 106 Akta Cukai Pendapatan 1967 tanpa perlu perbicaraan penuh.

Mahkamah ini memulakan analisis dengan menegaskan bahawa permohonan di bawah Aturan 14A KKM 2012 adalah suatu mekanisme prosedural yang membolehkan Mahkamah melupuskan sesuatu tindakan tanpa perbicaraan penuh sekiranya persoalan yang timbul adalah semata-mata persoalan undang-undang dan tidak memerlukan penentuan fakta yang dipertikaikan. Prinsip asas yang mengawal pelaksanaan Aturan 14A KKM 2012 adalah bahawa Mahkamah hendaklah berpuas hati bahawa persoalan undang-undang tersebut adalah determinatif terhadap keseluruhan tindakan dan bahawa tiada keperluan untuk Mahkamah membuat dapatan fakta melalui keterangan saksi.

Dalam konteks kes ini, persoalan undang-undang yang dikemukakan oleh Plaintif adalah berkait secara langsung dengan skop dan had bidang kuasa Mahkamah dalam prosiding pemungutan cukai di bawah Seksyen 106 Akta Cukai Pendapatan 1967 (“ACP 1967”), khususnya Seksyen 106(3) yang secara jelas memperuntukkan bahawa dalam prosiding sedemikian, Mahkamah tidak boleh melayan sebarang pembelaan yang mencabar ketepatan atau kesahihan taksiran cukai.

Mahkamah ini mendapati bahawa isu yang dibangkitkan oleh Plaintif bukanlah isu fakta tetapi suatu persoalan undang-undang tulen (‘pure question of law’), iaitu sama ada pembelaan Defendan yang mencabar asas dan ketepatan taksiran cukai boleh diterima dalam prosiding di bawah Seksyen 106 ACP 1967. Persoalan ini, pada hemat Mahkamah, adalah determinatif terhadap keseluruhan tindakan kerana jika jawapannya adalah negatif, maka keseluruhan pembelaan Defendan menjadi tidak relevan dan tidak boleh dipertimbangkan oleh Mahkamah.

(A) Skop Perundangan ACP 1967: Pemisahan antara Taksiran dan Pemungutan 27. Mahkamah ini seterusnya meneliti struktur dan skop perundangan ACP 1967 secara keseluruhan. Adalah jelas bahawa ACP 1967 mewujudkan suatu rangka kerja yang membezakan secara tegas antara dua peringkat utama, iaitu:

peringkat penentuan dan cabaran terhadap taksiran cukai; dan

peringkat pemungutan cukai yang telah ditaksir.

Di bawah Seksyen 99 ACP 1967, mana-mana pembayar cukai yang tidak berpuas hati dengan taksiran hendaklah mengemukakan rayuan kepada Pesuruhjaya Khas Cukai Pendapatan (“PKCP”), yang berperanan sebagai tribunal khusus dan merupakan hakim fakta (‘trier of fact’) dalam perkara berkaitan taksiran.

Sebaliknya, Seksyen 106 ACP 1967 memperuntukkan mekanisme bagi Kerajaan untuk mendapatkan penghakiman bagi pemungutan cukai yang telah ditaksir. Dalam konteks ini, Seksyen 106(3) memperuntukkan dengan jelas seperti berikut: “in any proceedings under this section the court shall not entertain any plea that the amount of tax sought to be recovered is excessive, incorrectly assessed, under appeal or incorrectly increased.” [Penekanan ditambah]

Peruntukan ini, pada pandangan Mahkamah, adalah suatu larangan statutori yang bersifat mutlak (‘statutory bar’) terhadap apa-apa pembelaan yang menyentuh merit atau ketepatan taksiran cukai. Oleh itu, Mahkamah dalam prosiding di bawah Seksyen 106 tidak berfungsi sebagai forum untuk menilai semula taksiran tersebut.

(B) Autoriti Mahkamah Persekutuan: Mohd Najib Hj Abd Razak v Government of Malaysia & Another Appeal [2023] 10 CLJ 329 31. Prinsip ini telah diperkukuhkan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Mohd Najib Hj Abd Razak, yang dirujuk oleh kedua-dua pihak. Seperti yang dapat dilihat daripada rekod autoriti, Mahkamah Persekutuan telah menegaskan bahawa pertikaian berkaitan taksiran cukai hendaklah dibawa ke hadapan PKCP di bawah Seksyen 99 ACP 1967 dan Mahkamah sivil tidak boleh melangkaui peruntukan statutori tersebut dengan menilai merit taksiran dalam prosiding pemungutan. Mahkamah ini menegaskan bahawa prinsip yang dinyatakan dalam kes tersebut adalah mengikat dan bersifat konklusif terhadap isu yang timbul dalam kes ini. Ia dengan jelas mengesahkan bahawa fungsi Mahkamah dalam prosiding di bawah Seksyen 106 adalah terhad kepada pemungutan cukai, dan bukan untuk menilai kesahihan atau ketepatan taksiran.

(C) Autoriti Mahkamah Persekutuan: Wiramuda (M) Sdn Bhd v Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri [2023] 4 MLJ 753 dan Had Cabaran 32. Mahkamah ini juga mengambil kira keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Wiramuda, yang turut dirujuk oleh pihak-pihak. Walaupun kes tersebut melibatkan isu liabiliti cukai substantif, Mahkamah Persekutuan telah menegaskan bahawa cabaran terhadap taksiran cukai hendaklah dilakukan melalui saluran statutori yang diperuntukkan dan tidak boleh dipintas melalui prosiding lain.

Oleh itu, Mahkamah ini berpendapat bahawa cubaan Defendan untuk bergantung kepada kes tersebut bagi mencabar taksiran dalam prosiding ini adalah tidak tepat dari segi undang-undang dan tidak relevan dalam konteks Seksyen 106 ACP 1967.

(D) Penilaian terhadap Hujahan Defendan: Isu ‘Triable Issues’

Mahkamah ini kini beralih kepada hujahan utama Defendan, iaitu bahawa terdapat isu-isu fakta yang perlu dibicarakan (‘triable issues’), dan oleh itu permohonan di bawah Aturan 14A tidak sesuai. Mahkamah ini menerima bahawa secara prinsipnya, kewujudan isu fakta yang tulen boleh menghalang pelupusan di bawah Aturan 14A. Walau bagaimanapun, prinsip ini hanya terpakai jika isu fakta tersebut adalah relevan dan material kepada penentuan tindakan.

Dalam kes ini, Mahkamah mendapati bahawa apa yang dibangkitkan oleh Defendan sebagai “isu fakta” sebenarnya berkaitan sepenuhnya dengan asas dan ketepatan taksiran cukai, termasuk dakwaan bahawa taksiran tersebut adalah salah, berlebihan, atau tidak wajar. Mahkamah ini menegaskan bahawa walaupun isu-isu tersebut mungkin melibatkan persoalan fakta, ia bukanlah isu fakta yang boleh dipertimbangkan oleh Mahkamah dalam prosiding ini kerana ia secara jelas dihalang oleh Seksyen 106(3) ACP

1967.

Dengan kata lain, isu-isu yang dibangkitkan oleh Defendan bukanlah ‘triable issues’ dalam erti kata undang-undang, tetapi merupakan isu yang berada di luar bidang kuasa Mahkamah untuk diputuskan.

(E) Prinsip Undang-Undang: ‘Irrelevant Facts Do Not Create

Mahkamah ini menegaskan prinsip penting bahawa kewujudan isu fakta semata-mata tidak mencukupi untuk menghalang pelupusan di bawah Aturan 14A jika isu tersebut tidak relevan dari segi undang-undang. Dalam konteks ini, fakta yang berkaitan dengan ketepatan taksiran cukai adalah, pada hakikatnya, tidak relevan dalam prosiding di bawah Seksyen 106 ACP 1967 kerana Mahkamah tidak mempunyai bidang kuasa untuk menilai fakta tersebut.

Oleh itu, Mahkamah ini berpendapat bahawa Defendan tidak boleh, melalui pembelaannya, memperluaskan skop prosiding ini dengan memasukkan isu-isu yang secara jelas telah dikecualikan oleh peruntukan statutori.

Oleh itu Berdasarkan keseluruhan analisis di atas, Mahkamah ini membuat dapatan berikut:

persoalan yang dibangkitkan oleh Plaintif adalah persoalan undang-undang tulen yang berkaitan dengan skop bidang kuasa Mahkamah di bawah

Seksyen 106(3) ACP 1967 secara jelas menghalang Mahkamah daripada melayan sebarang pembelaan yang mencabar ketepatan taksiran cukai;

pertikaian berkaitan taksiran hendaklah dibawa ke hadapan PKCP di bawah Seksyen 99 ACP 1967;

semua isu yang dibangkitkan oleh Defendan berkaitan dengan taksiran adalah tidak relevan dan tidak boleh dipertimbangkan oleh Mahkamah; dan

oleh itu, tiada isu sebenar untuk dibicarakan dalam tindakan ini.

Sehubungan itu, Mahkamah ini berpuas hati bahawa kes ini adalah sesuai untuk dilupuskan di bawah Aturan 14A KKM 2012 tanpa perlu melalui perbicaraan penuh.

Mahkamah ini ingin menegaskan bahawa membenarkan Defendan untuk meneruskan pembelaan yang mencabar asas taksiran cukai dalam prosiding ini akan bukan sahaja bercanggah dengan peruntukan jelas Seksyen 106(3) ACP 1967, malah akan menjejaskan keseluruhan struktur dan tujuan perundangan ACP 1967 yang telah menetapkan suatu mekanisme khusus bagi cabaran terhadap taksiran melalui

Sekiranya Mahkamah ini membenarkan perbicaraan penuh bagi isu-isu tersebut, ia akan membuka ruang kepada litigant untuk memintas mekanisme statutori yang telah ditetapkan oleh Parlimen, dan seterusnya menjadikan Seksyen 106(3) tidak bermakna.

Oleh yang demikian, Mahkamah ini berpendapat bahawa pelupusan tindakan ini di bawah Aturan 14A bukan sahaja wajar, tetapi perlu bagi memastikan integriti dan keberkesanan rangka kerja perundangan ACP 1967 dipelihara. Isu (ii): Sama ada permohonan Plaintif di bawah Aturan 14A adalah terhalang oleh doktrin ‘res judicata’, ‘issue estoppel’ atau ‘abuse of process’ berikutan penolakan permohonan terdahulu di bawah Aturan 14 yang telah sampai ke peringkat Mahkamah Rayuan.

Mahkamah ini seterusnya beralih kepada hujahan Defendan bahawa permohonan Plaintif di bawah Aturan 14A Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 adalah terhalang oleh doktrin ‘res judicata’, ‘issue estoppel’ dan/atau ‘abuse of process’, memandangkan permohonan terdahulu oleh Plaintif di bawah Aturan 14 telah pun ditolak dan penolakan tersebut telah disahkan sehingga ke peringkat Mahkamah Rayuan.

Hujahan Defendan ini, pada asasnya, adalah bahawa Plaintif tidak boleh dibenarkan untuk mengemukakan semula permohonan yang mempunyai kesan substantif yang sama melalui saluran prosedural yang berbeza, kerana ia akan membawa kepada litigasi berulang dan menjejaskan prinsip finaliti dalam sistem kehakiman.

(A) Prinsip Undang-Undang: Skop dan Tujuan ‘Res Judicata’

Mahkamah ini menerima bahawa doktrin ‘res judicata’ adalah suatu prinsip asas undang-undang yang bertujuan untuk memastikan finaliti dalam litigasi dan mengelakkan penyalahgunaan proses Mahkamah. Prinsip ini telah dihuraikan dalam autoriti yang dirujuk oleh Defendan, antaranya kes Chee Pok Choy dan Asia Commercial Finance, di mana Mahkamah menegaskan bahawa litigant tidak boleh membawa semula isu yang telah diputuskan atau yang sepatutnya dibangkitkan dalam prosiding terdahulu.

Mahkamah ini juga menerima bahawa doktrin ini meliputi tiga cabang utama, iaitu:

‘cause of action estoppel’;

‘issue estoppel’; dan

‘abuse of process’ dalam erti kata yang diperluaskan.

Walau bagaimanapun, Mahkamah ini menegaskan bahawa kesemua cabang tersebut adalah tertakluk kepada syarat asas yang tidak boleh diketepikan, iaitu kewujudan suatu penghakiman muktamad yang menentukan hak substantif pihak-pihak secara konklusif.

(B) Syarat “Final Judgment” dan Aplikasinya dalam Kes Ini 49. Mahkamah ini mendapati bahawa isu utama yang perlu ditentukan bukanlah sama ada permohonan terdahulu telah ditolak, tetapi sama ada penolakan tersebut merupakan suatu keputusan muktamad (“final determination”) terhadap isu yang kini dibangkitkan. Dalam hal ini, Mahkamah ini mengambil kira autoriti Plaintif, termasuk prinsip yang dinyatakan dalam Chua Wee Seng v Fazal Mohamed [1971] 1 MLJ 106, bahawa bagi ‘res judicata’ terpakai, mestilah terdapat suatu keputusan yang telah secara muktamad menentukan isu tersebut.

Mahkamah ini mendapati bahawa permohonan terdahulu di bawah Aturan 14 adalah suatu permohonan untuk mendapatkan penghakiman terus berdasarkan ketiadaan pembelaan yang boleh dipertahankan, yang memerlukan Mahkamah menilai sama ada terdapat ‘triable issues’. Penolakan permohonan tersebut, pada hemat Mahkamah, tidak membawa maksud bahawa Mahkamah telah membuat suatu dapatan muktamad terhadap semua isu undang-undang yang mungkin timbul dalam tindakan ini.

Sebaliknya, ia sekadar menunjukkan bahawa pada ketika itu, Mahkamah berpendapat bahawa terdapat isu yang memerlukan perbicaraan, tanpa menentukan sama ada isu tersebut berada dalam bidang kuasa Mahkamah atau tidak.

(C) Perbezaan Asas antara A.14 dan A.14A KKM 2012 52. Mahkamah ini seterusnya menegaskan bahawa permohonan di bawah Aturan 14 dan Aturan 14A adalah berbeza secara konseptual dan beroperasi dalam ruang lingkup yang berbeza. Permohonan di bawah Aturan 14 KKM 2012 adalah tertumpu kepada persoalan sama ada terdapat pembelaan yang boleh dipertahankan, yang lazimnya melibatkan penilaian terhadap fakta dan afidavit. Sebaliknya, permohonan di bawah Aturan 14A KKM 2012 adalah bertujuan untuk menentukan persoalan undang-undang tulen, khususnya yang bersifat determinatif terhadap keseluruhan tindakan.

Oleh itu, Mahkamah ini berpendapat bahawa kegagalan dalam permohonan di bawah Aturan 14 KKM 2012 tidak secara automatik menghalang pihak daripada mengemukakan permohonan di bawah Aturan 14A KKM 2012, selagi isu yang dibangkitkan adalah berbeza secara substantif.

(D) Sama ada Isu yang Sama Telah Diputuskan 54. Mahkamah ini kini meneliti sama ada isu yang dibangkitkan dalam permohonan semasa adalah isu yang sama yang telah diputuskan dalam permohonan terdahulu. Mahkamah ini mendapati bahawa permohonan A.14 KKM 2012 terdahulu tidak pernah menentukan persoalan undang-undang berikut iaitu sama ada Mahkamah ini mempunyai bidang kuasa untuk mempertimbangkan pembelaan yang mencabar ketepatan taksiran cukai dalam prosiding di bawah Seksyen 106 ACP 1967.

Persoalan ini, pada hemat Mahkamah, adalah isu teras dalam permohonan A.14A KKM 2012 semasa dan merupakan isu bidang kuasa yang bersifat asas. Oleh itu, Mahkamah ini mendapati bahawa tidak wujud identiti isu yang diperlukan bagi mengaktifkan issue estoppel.

(E) Sama ada Permohonan Ini Merupakan ‘Abuse of Process’

Mahkamah ini seterusnya mempertimbangkan sama ada permohonan ini merupakan suatu penyalahgunaan proses Mahkamah dalam erti kata cubaan untuk “re-litigate” isu yang sama melalui pendekatan yang berbeza. Mahkamah ini berpendapat bahawa tidak terdapat penyalahgunaan sedemikian kerana:

Plaintif kini bergantung kepada asas undang-undang yang berbeza, iaitu isu bidang kuasa;

isu tersebut tidak pernah diputuskan secara substantif sebelum ini; dan

Mahkamah mempunyai kewajipan untuk menentukan isu bidang kuasa walaupun ia dibangkitkan pada peringkat kemudian.

Mahkamah ini menegaskan bahawa isu bidang kuasa bukanlah isu yang boleh diketepikan atas alasan teknikal atau prosedural, kerana ia menyentuh keabsahan keseluruhan prosiding.

(F) Penilaian terhadap Hujahan Defendan 58. Mahkamah ini mendapati bahawa hujahan Defendan, walaupun berasaskan prinsip yang betul, telah diaplikasikan secara tidak tepat dalam konteks fakta kes ini. Kes-kes yang dirujuk oleh Defendan adalah berkaitan dengan situasi di mana terdapat penghakiman muktamad atau cubaan untuk menghidupkan semula isu yang sama.

Namun, dalam kes ini, keadaan adalah berbeza kerana:

tiada penghakiman muktamad terhadap isu bidang kuasa;

isu semasa adalah berbeza secara substantif; dan

permohonan ini tidak bertujuan untuk mengulangi litigasi, tetapi untuk menentukan isu undang-undang yang belum diputuskan.

Berdasarkan keseluruhan analisis di atas, Mahkamah ini membuat dapatan berikut:

penolakan permohonan A.14 KKM 2012 terdahulu tidak mewujudkan ‘res judicata’;

tiada ‘issue estoppel’ kerana isu semasa tidak pernah diputuskan;

tiada ‘cause of action estoppel’ kerana kausa tindakan tidak diputuskan secara muktamad;

permohonan ini bukan suatu ‘abuse of process’.

Mahkamah ini menegaskan bahawa menerima hujahan Defendan akan membawa kepada suatu keadaan di mana kegagalan dalam satu bentuk permohonan prosedural akan secara automatik menutup semua ruang lain yang sah untuk menimbulkan persoalan undang-undang yang belum pernah diputuskan. Pendekatan sedemikian bukan sahaja tidak selaras dengan prinsip ‘res judicata’, malah akan menjejaskan keupayaan Mahkamah untuk melaksanakan fungsi kehakimannya dalam menentukan isu bidang kuasa yang bersifat asas.

Lebih penting lagi, dalam konteks prosiding di bawah Seksyen 106 ACP 1967, kegagalan untuk menentukan isu bidang kuasa pada peringkat awal akan membawa kepada perbicaraan penuh yang tidak perlu, walaupun Mahkamah mungkin tidak mempunyai bidang kuasa untuk mempertimbangkan pembelaan tersebut.

Oleh yang demikian, Mahkamah ini berpendapat bahawa permohonan Plaintif di bawah Aturan 14A KKM 2012 tidak terhalang oleh doktrin ‘res judicata’ dan adalah teratur dari segi undang-undang.

Setelah meneliti keseluruhan rekod prosiding, hujahan bertulis dan balasan pihak-pihak serta autoriti kes dan peruntukan undang-undang yang dirujuk, Mahkamah ini mendapati bahawa permohonan ini pada asasnya menimbulkan suatu persoalan undang-undang tulen yang berkaitan secara langsung dengan skop dan had bidang kuasa Mahkamah dalam prosiding pemungutan cukai di bawah Seksyen 106 Akta Cukai Pendapatan 1967.

Mahkamah ini berpuas hati bahawa persoalan yang dibangkitkan oleh Plaintif adalah bukan suatu persoalan fakta yang memerlukan penilaian melalui keterangan saksi, sebaliknya suatu persoalan undang-undang yang bersifat determinatif terhadap keseluruhan tindakan, iaitu sama ada pembelaan Defendan yang mencabar ketepatan dan kesahihan taksiran cukai boleh dipertimbangkan dalam prosiding ini.

Berdasarkan peruntukan Seksyen 106(3) ACP 1967, Mahkamah ini mendapati bahawa Parlimen telah dengan jelas mengehadkan bidang kuasa Mahkamah dalam prosiding pemungutan dengan melarang sebarang pembelaan yang mencabar asas taksiran daripada dilayan. Skop statutori ACP 1967 menunjukkan bahawa sebarang cabaran terhadap taksiran hendaklah dibawa melalui saluran khusus di bawah Seksyen 99 kepada Pesuruhjaya Khas Cukai Pendapatan, dan bukan dibangkitkan dalam prosiding pemungutan seperti tindakan semasa.

Oleh yang demikian, Mahkamah ini mendapati bahawa pembelaan Defendan, setakat mana ia mencabar ketepatan, asas dan kesahihan taksiran, adalah tidak relevan dari segi undang-undang dan tidak boleh dipertimbangkan oleh Mahkamah ini. Dalam keadaan sedemikian, tiada isu sebenar untuk dibicarakan yang memerlukan perbicaraan penuh.

Mahkamah ini seterusnya berpuas hati bahawa permohonan di bawah Aturan 14A Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 adalah sesuai digunakan dalam keadaan ini kerana persoalan undang-undang tersebut adalah mencukupi untuk melupuskan tindakan ini tanpa keperluan untuk memanggil keterangan saksi atau menilai pertikaian fakta.

Berhubung hujahan Defendan bahawa permohonan ini terhalang oleh doktrin ‘res judicata’ berikutan penolakan permohonan terdahulu di bawah Aturan 14 KKM 2012, Mahkamah ini mendapati bahawa hujahan tersebut tidak berasas. Penolakan permohonan terdahulu tidak merupakan suatu penghakiman muktamad terhadap isu bidang kuasa yang kini dibangkitkan, dan oleh itu tidak mewujudkan estoppel terhadap permohonan semasa.

Mahkamah ini juga mendapati bahawa permohonan semasa tidak merupakan suatu penyalahgunaan proses Mahkamah kerana Plaintif tidak cuba menghidupkan semula isu yang sama, sebaliknya memohon penentuan terhadap suatu persoalan undang-undang yang berbeza dan bersifat asas.

Sehubungan itu, Mahkamah ini berpuas hati bahawa permohonan Plaintif adalah teratur dari segi undang-undang dan wajar dibenarkan. Walau bagaimanapun, Mahkamah ini menegaskan bahawa sifat permohonan di bawah Aturan 14A KKM 2012 adalah terhad kepada penentuan persoalan undang-undang dan tidak melibatkan pemberian penghakiman muktamad dari segi jumlah tuntutan, melainkan relief sedemikian secara jelas dipohon. Dalam kes ini, Mahkamah ini mendapati bahawa permohonan Plaintif tidak merangkumi permohonan bagi penghakiman jumlah tertentu, dan oleh itu adalah tidak wajar bagi Mahkamah untuk memberikan perintah sedemikian pada peringkat ini. KESAN PERINTAH DI BAWAH ATURAN 14A KKM 2012

Mahkamah ini seterusnya memperjelaskan kesan perintah yang dibuat di bawah Aturan 14A KKM 2012 terhadap tindakan utama di Lampiran 1. Seperti yang telah dihuraikan, permohonan di bawah Aturan 14A KKM 2012 adalah terhad kepada penentuan persoalan undang-undang dan tidak semestinya membawa kepada penghakiman muktamad dari segi keseluruhan tuntutan, melainkan jika relief sedemikian secara jelas dipohon dan diputuskan oleh Mahkamah. Dalam kes ini, Mahkamah ini telah memutuskan bahawa pembelaan Defendan yang mencabar ketepatan dan kesahihan taksiran cukai adalah tidak boleh dilayan berdasarkan Seksyen 106(3) Akta Cukai Pendapatan 1967. Dapatan ini mempunyai kesan yang signifikan terhadap struktur tindakan utama kerana ia secara efektif menyingkirkan asas pembelaan Defendan dalam tindakan ini.

Walau bagaimanapun, Mahkamah ini menegaskan bahawa perintah yang dibuat di bawah Aturan 14A KKM 2012 dalam kes ini tidak secara automatik menamatkan keseluruhan tindakan utama atau menggantikan keperluan untuk suatu penghakiman muktamad dimasukkan berdasarkan pliding. Ini adalah kerana Mahkamah ini tidak memberikan sebarang perintah berkenaan jumlah tuntutan atau penghakiman terus, memandangkan relief sedemikian tidak dipohon secara spesifik dalam Notis Permohonan Plaintif di bawah Aturan 14A KKM 2012. Oleh itu, tindakan utama di Lampiran 1 kekal wujud dari sudut prosedur, walaupun dari sudut substantif, isu yang memerlukan perbicaraan telah diselesaikan melalui penentuan persoalan undang-undang oleh Mahkamah ini.

Dalam keadaan sedemikian, kesan sebenar perintah Mahkamah ini adalah bahawa pembelaan Defendan tidak lagi boleh dipertahankan dari segi undang-undang, dan tiada lagi isu yang memerlukan penentuan melalui perbicaraan penuh. Plaintif kini berada dalam kedudukan untuk mengambil langkah-langkah selanjutnya yang sesuai di bawah Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 bagi mendapatkan penghakiman muktamad berdasarkan Writ Saman dan Pernyataan Tuntutan yang telah difailkan. Pendekatan ini adalah selaras dengan prinsip bahawa Aturan 14A KKM 2012 berfungsi sebagai suatu mekanisme untuk menyaring dan menentukan isu undang-undang terlebih dahulu, tanpa menjejaskan keperluan prosedural bagi memasukkan penghakiman secara formal.

Sehubungan itu, Mahkamah ini berpendirian bahawa pendekatan ini bukan sahaja selaras dengan struktur Aturan 14A KKM 2012, tetapi juga memastikan bahawa keputusan Mahkamah ini tidak melangkaui skop permohonan yang dipohon oleh Plaintif, di samping memelihara hak prosedural pihak-pihak dan mengelakkan sebarang kemungkinan ketidakadilan atau kekeliruan dalam pelaksanaan perintah Mahkamah.

Mahkamah ini seterusnya mempertimbangkan implikasi keputusan terdahulu Mahkamah Rayuan yang telah menolak permohonan Plaintif di bawah Aturan 14 Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 dan mengembalikan kes ini ke Mahkamah Tinggi untuk dibicarakan atas alasan bahawa terdapat isu yang memerlukan perbicaraan penuh. Persoalan yang timbul adalah sama ada, selepas dapatan Mahkamah ini di bawah Aturan 14A KKM 2012, Plaintif masih berhak dari segi undang-undang untuk mengambil langkah selanjutnya termasuk memfailkan semula permohonan di bawah Aturan 14 KKM 2012, atau sama ada tindakan sedemikian terhalang oleh prinsip finaliti litigasi.

Pada penelitian Mahkamah ini, adalah penting untuk membezakan antara sifat dapatan Mahkamah Rayuan terdahulu dengan kedudukan undang-undang semasa selepas penentuan persoalan undang-undang oleh Mahkamah ini. Keputusan Mahkamah Rayuan tersebut adalah berasaskan dapatan bahawa, pada ketika itu, wujud ‘triable issues’ yang memerlukan perbicaraan penuh, dan oleh itu permohonan di bawah Aturan 14 KKM 2012 tidak sesuai untuk dibenarkan. Namun demikian, dapatan tersebut tidak merupakan suatu penentuan muktamad terhadap merit tuntutan Plaintif atau terhadap isu bidang kuasa yang kini telah diputuskan oleh Mahkamah ini di bawah Aturan 14A

Mahkamah ini mendapati bahawa dengan dapatan semasa bahawa pembelaan Defendan yang mencabar ketepatan dan kesahihan taksiran cukai adalah tidak boleh dilayan di bawah Seksyen 106(3) Akta Cukai Pendapatan 1967, asas kepada kewujudan ‘triable issues’ seperti yang dikenal pasti oleh Mahkamah Rayuan sebelum ini telah tidak lagi wujud. Dengan kata lain, landskap undang-undang kes ini telah berubah secara material hasil daripada penentuan persoalan undang-undang oleh Mahkamah ini.

Dalam keadaan sedemikian, Mahkamah ini berpendirian bahawa sebarang langkah seterusnya yang diambil oleh Plaintif, termasuk permohonan di bawah Aturan 14 KKM 2012, tidak boleh dianggap sebagai suatu percubaan untuk menghidupkan semula permohonan yang telah ditolak sebelum ini, tetapi sebaliknya merupakan suatu langkah yang sah berdasarkan kedudukan undang-undang yang telah berubah. Oleh itu, prinsip ‘res judicata’ atau ‘issue estoppel’ tidak terpakai untuk menghalang langkah sedemikian.

Mahkamah ini juga menegaskan bahawa prinsip finaliti litigasi tidak boleh digunakan secara mekanikal sehingga menafikan hak sesuatu pihak untuk bergantung kepada dapatan undang-undang yang telah dibuat oleh Mahkamah dalam prosiding yang sama. Dalam konteks ini, penentuan di bawah Aturan 14A KKM 2012 telah secara efektif menyingkirkan isu yang sebelum ini dianggap sebagai ‘triable issues’, dan oleh itu membuka ruang bagi pelupusan tindakan tanpa perbicaraan penuh melalui saluran prosedur yang sesuai.

Sehubungan itu, Mahkamah ini berpendirian bahawa Plaintif adalah tidak terhalang daripada mengambil langkah selanjutnya di bawah Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012, termasuk memfailkan permohonan di bawah Aturan 14 KKM 2012, tertakluk kepada pertimbangan Mahkamah berdasarkan kedudukan undang-undang yang telah ditentukan dalam keputusan ini. PERINTAH MAHKAMAH Berdasarkan dapatan di atas, Mahkamah ini dengan ini membuat perintah seperti berikut:

Permohonan Plaintif di bawah Aturan 14A Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 adalah dibenarkan;

Mahkamah ini memutuskan bahawa dalam prosiding di bawah Seksyen 106 Akta Cukai Pendapatan 1967, pembelaan Defendan yang mencabar ketepatan, kesahihan atau asas taksiran cukai adalah tidak boleh dilayan dan tidak relevan;

Sehubungan itu, Mahkamah ini memutuskan bahawa tiada isu yang memerlukan perbicaraan penuh dalam tindakan ini setelah penentuan persoalan undang-undang tersebut;

Plaintif adalah diberi kebebasan untuk mengambil langkah selanjutnya, termasuk memfailkan permohonan yang bersesuaian di bawah Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012, bagi mendapatkan penghakiman berdasarkan Writ Saman dan Pernyataan Tuntutan yang telah difailkan;

Kos permohonan ini adalah kos dalam kausa. BERTARIKH 18 MEI 2026 t.t MANIRA BINTI MOHD NOR PESURUHJAYA KEHAKIMAN MAHKAMAH TINGGI SIVIL 4 JOHOR BAHRU Peguam Bagi Pihak Plaintif Al-Hummidallah Idrus bersama Faizal Nizam Lembaga Hasil Dalam Negeri Kuala Lumpur Peguam Bagi Pihak Defendan