Khairul Hisham Bin Mat Yusof v Pendakwa Raya (DA-41S-9-05/2025)

Perayu dalam rayuan ini telah dituduh di Mahkamah Majistret Machang dengan satu pertuduhan di bawah seksyen 41 (1) Akta Pengangkutan Jalan (selepas ini disebut APJ 1987) yang berbunyi seperti berikut: - Bahawa kamu pada 11.05.2022 jam lebih kurang 7.30 petang bertempat di KM 44.1 Jalan Kota Bharu – Kuala Krai di dalam daerah Machang, di dalam negeri Kelantan, sebagai pemandu m/treler no. pendaftaran NBN 7487 telah memandu m/treler itu dengan cara mana yang telah mengmbil perhatian tentang segala hal keadaan termasuk jenis keadaan, saiz jalan dan kesesakan lalulintas yang dijangka ada di jalan itu, telah memandu dengan merbahaya, sehingga menyebabkan kematian kepada penama Nur Faqihah Nadrah binti Noorfakrumiz No KP:180422-03-0156. Oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 41 (1) Akta Pengangkutan Jalan 1987 Hukuman; Hendaklah dihukum penjara selama tempoh tidak kurang (5) tahun dan tidak lebih daripada (10) tahun dan denda tidak kurang daripada RM20,000.00 (dalam perkataan dua puluh ribu ringgit) dan tidak lebih daripada RM50,000,00 (dalam perkataan lima puluh ribu ringgit)

Di akhir perbicaraan, Majistret yang bijaksana telah mensabitkan perayu dengan pertuduhan. Selepas mendengar mitigasi dan hujah pemberatan; Majistret berkenaan telah memutuskan untuk menjatuhi hukuman ke atas perayu dengan hukuman 6 tahun penjara mulai tarikh sabitan dan denda sebanyak RM20,000.00 jika gagal bayar 12 bulan penjara serta hilang kelayakan memandu selama 8 tahun dari tarikh sabitan.

Perayu yang tidak berpuashati dengan keseluruhan keputusan Majistret itu, telah memfailkan rayuan ke atas sabitan dan hukuman tersebut di Mahkamah ini.

Kemalangan jalan raya (selepas ini disebut KJR) berlaku apabila Siti Nadiah bt Mat Ghazi; saksi utama pendakwaan; (SP2) sedang memandu sebuah kereta Perodua Bezza nombor pendaftaran DDK 8762 (selepas ini disebut kereta Bezza) menuju ke arah Kuala Krai dari Kota Bharu. Dalam kereta Bezza itu ada dua orang anak SP2; Nur Faqihah Nadhrah (simati) dan Nur Fakhira Nadhira.

Sesampainya SP2 di tempat kejadian, beliau melihat sebuah m/treler yang sedang datang dari arah bertentangan (Kuala Krai ke Kota Bharu) menuju ke arah laluan SP2 dengan laju secara tiba-tiba lalu melanggar kereta Bezza yang dipandu beliau. Walaupun menekan brek namun perlanggaran tetap berlaku di mana SP2 sendiri terus tidak sedarkan diri selama 2 minggu.

Akibat KJR tersebut, anak-anaknya; Nur Faqihah Nadhrah telah meninggal dunia (selepas ini disebut simati) manakala Nur Fakhira Nadhira mengalami kecederaan teruk dan cacat kekal. SP2 sendiri mengalami kecederaan patah tulang gagah, patah pergelangan tangan, hancur tulang pelvic (punggung) menjadikan kakinya senget menyebabkan lutut dan kaki tidak boleh dilipatkan.

Selain SP2, pihak pendakwaan telah memanggil dua orang orang saksi awam (SP4 dan SP6). SP4 menceritakan beliau mendengar bunyi dentuman yang kuat. Apabila SP4 menoleh ke arah bunyi tersebut, beliau melihat sebuah m/treler telahpun memasuki laluan kereta BEZZA hingga menyebabkan ia terseret hingga ke bahu jalan ke dalam longkang.

SP6 pula mendengar bunyi satu dentuman yang kuat dan nampak m/treler yang penuh dengan muatan kereta-kereta telahpun melanggar kereta BEZZA. SP6 menceritakan ia nampak m/treler memasuki ke laluan kereta BEZZA lalu mengheretnya lebih kurang 20-meter ke tepi longkang di bahu jalan raya arah Kota Bharu ke Kuala Krai. Elemen Pertuduhan

Pertuduhan di bawah seksyen 41 (1) APJ 1987 adalah seperti di bawah: - i. Bahawa tertuduh yang memandu motor treler NBN 7487 pada masa di lokasi material ii. Bahawa telah berlaku kematian akibat kemalangan tersebut iii. Bahawa pemanduan tertuduh samada memandu dengan merbahaya, atau dengan laju atau dengan berdasarkan faktor-faktor keadaan, saiz jalan, amoun trafik; tertuduh telah memandu dengan cara yang merbahaya kepada pemandu dan penumpang kenderaan Perodua Bezza DDK 8762 (selepas ini disebut kereta Bezza)

Elemen ketiga menjadi isu atau perkara pokok yang telah diteliti secara cerakin oleh Majistret terpelajar dalam menimbangkan samada tertuduh wajar dipanggil untuk bela diri di atas pertuduhan di atas ataupun sebaliknya.

Elemen tersebut ialah apakah pemanduan perayu pada masa dan di tempat KJR berlaku itu, merbahaya dengan mengambil pertimbangan kepada faktor jalan raya; iaitu jenis, keadaan, saiz, dan kesesakan (jalan raya) sejurus berlaku kemalangan.

Dalam penghakimannya, Majistret yang bijaksana telah menilai keterangan SP2 (pemandu kereta BEZZA) yang menyatakan beliau melihat m/treler Perayu masuk ke laluannya dengan laju hingga SP2 tidak sempat untuk mengelak.

Majistret yang terpelajar juga menerima masuk keterangan saksi SP4 dan SP6 yang kedua-duanya melihat bagaimana m/treler tersebut dipandu memasuki laluan sah SP2 dan mengheret kereta BEZZA tersebut dari atas jalan raya hingga ke longkang tepi jalan.

Selain itu keterangan “primary” daripada saksi-saksi pendakwaan, Majistret yang bijaksana turut merujuk kepada keterangan dokumentar seperti rakaman “dashcam” (P15), dan laporan pemeriksaan PUSPAKOM (P8C).

Menurut beliau, rakaman tersebut menzahirkan bagaimana (sebelum berlaku KJR) m/treler tersebut dipandu dengan laju di kawasan selekoh yang menuruni satu yang agak berbukit. Majistret yang bijaksana telah membuat kesimpulan seorang pemandu yang berhemah tidak sekali kali akan memandu sebegitu rupa. [16] Kesan atau impak kerosakan yang teruk pada kereta BEZZA turut diambil maklum oleh Majistret terpelajar dalam rumusan beliau. Ia menyokong versi SP2, SP4 dan SP5 (Pemeriksa Kenderaan PUSPAKOM) tentang tahap kelajuan m/treler dipandu sejurus sebelum KJR berlaku.

Oleh yang demikian, di akhir kes pendakwaan, Majistret yang bijaksana berpendapat Perayu telah memandu di bawah tahap kemahiran seorang pemandu m/treler yang mahir. Dengan mengunapakai prinsip yang telah diputuskan dalam kes-kes Looi Kow Chai & Anor v PP (2003) 1 CLJ 734 dan Balachandran v PP (2005) 1 CLJ 85, Majistret yang bijaksana telah memanggil Perayu untuk memasukkan pembelaan diri ke atas pertuduhan yang dihadapinya. Pembelaan Tertuduh / Perayu

Perayu / SD1 dalam keterangannya mengatakan keadaan cuaca ketika KJR berlaku masih lagi cerah di tempat kejadian. Perayu menyatakan beliau tidak memandu laju, dan sejurus sebelum KJR, beliau mengakui ada lopak air di atas jalan raya yang agak berselekoh dengan keadaan muka bumi yang menuruni bukit. Perayu mengatakan beliau ada membrek sejurus terdengar bunyi yang dipercayainya tayar m/treler nya meletup.

Menurut Perayu, akibat beliau membrek itulah yang menyebabkan “badan m/trelernya jadi “melelong” atau “patah” ke arah kiri kemudian membuatkan m/treler masuk ke laluan bertentangan di hadapan.

Di akhir kes pembelaan, Majistret yang bijaksana memutuskan dakwaan Perayu bahawa tayar m/treler pecah adalah tidak berasas kerana tiada keterangan sokongan baik daripada rakaman “dashcam” dalam P15 mahupun laporan PUSPAKOM (P8C) yang disediakan oleh SP5.

Majistret yang bijaksana juga berpendapat; sekiranya benar tayar kiri m/treler yang meletup seperti yang didakwa Perayu punca beliau membrek dan seterusnya berlakunya KJR, maka sudah tentu m/treler akan cenderung / senget atau menarik badan dan kepala m/treler ke sebelah kiri dan bukannya ke kanan jalan (laluan sah SP2).

Oleh yang demikian, berpandukan prinsip otoriti Looi Kow Chai, Balachandran dan Mat v PP (1963) MLJ 263, Majistret yang bijaksana memutuskan SD1 telah gagal menimbulkan keraguan munasabah ke terhadap kes pendakwaan. Justeru di akhir kes (pembelaan); Majistret yang terpelajar memutuskan pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan pertuduhan terhadap Perayu di bawah seksyen 41(1) APJ pada tahap melampaui keraguan munasabah dan seterusnya mensabitkan Perayu dengan pertuduhan sama.

Dalam Petisyen Rayuan, Perayu mendakwa Majistret telah terkhilaf kerana: - i. memutuskan satu kes prima facie dibuktikan bagi pertuduhan sek. 41 (1) APJ 1987 di akhir kes pendakwaan 10 serta mendapati Perayu gagal menimbulkan keraguan munasabah dan memutuskan pendakwaan berjaya membuktikan kes melampaui keraguan munasabah ii. memutuskan keterangan Pegawai Penyiasat (SP8) dan dan Pemeriksa PUSPAKOM (SP5) memadai sedangkan tiada siasatan dijalankan dengan lengkap dan menyeluruh iii. memutuskan Perayu mewujudkan situasi bahaya sedangkan repot polis (P2) telah menjelaskan ada masalah pada tayar m/treler dipandu Perayu iv. memutuskan hanya Perayu sahaja penyumbang tunggal kepada KJR tersebut tanpa ambil kira faktor lain v. menerima keterangan saksi awam; SP4 dan SP6 yang melihat kejadian selepas mendengar bunyi dentuman vii. menolak keterangan pembelaan Perayu bahawa tayar m/treler Perayu telah pecah sebelum KJR yang menyebabkan ia gagal dikawal viii. Gagal membuat dapatan wujudnya “intervening causes” dalam KJR tersebut ix. membuat penemuan sains tanpa keterangan daripada pakar berkaitan hukum (fizik) Dapatan Mahkamah Ini

Walaupun peguam Perayu memasukkan pelbagai alasan dalam petisyennya, Mahkamah ini mendapati hanya dapatan berikut sahaja merupakan matan kepada petisyen Perayu dalam rayuan semasa.

Mahkamah ini telah meneliti semua keterangan dalam Rekod Rayuan; baik keterangan “primary” saksi-saksi pendakwaan mahupun keterangan saksi pembelaan iaitu SD1.

Mahkamah ini juga telah meneliti semua keterangan “documentary” yang telah dikemukakan khususnya laporan PUSPAKOM, rakaman “dashcam” (P15), gambar-gambar terdiri daripada; tempat kejadian, kerosakan kenderaan terlibat, bedah siasat dan rajah kasar tempat kemalangan.

Keterangan utama pihak pendakwaan ialah melalui pemandu kereta Bezza (SP2);

6 MLJ 65. Dalam kes tersebut Vincent Ng J menyatakan: “(1) It was not on in every case where the defendant was in fact driving dangerously that he should be held to be driving recklessly, although in most cases the two would coincide;

In an offence under s 41 (1) of the Act, excessive speed was not the sole decider of reckless driving but there must also be a finding of the manner and other aspects of the defendant’s driving which constituted recklessness, by having regard to the prevailing circumstances at the material time of the accident, including the nature, condition and size of the road, and the amount of traffic which was or might be expected on the road. The risk created by the manner in which the vehicle was driven must be both obvious and serious, and the court had to be satisfied that the essential or core ingredients of recklessness had been prove beyond reasonable doubt;

in this case, the court was completely satisfied the learned magistrate had correctly made a finding that the essential or ‘core’ ingredients of reckless driving had been established beyond reasonable doubt and that the defendant had been guilty of the more serious offence of reckless driving under s 41(1) of the Act. [57] Oleh yang demikian, secara keseluruhannya, setelah meneliti keterangan saksi-saksi pendakwaan mahupun pembelaan dan juga keterangan dokumentar, mahkamah ini mendapati di akhir kes pembelaan, Majistret yang terpelajar telah membuat keputusan yang betul dengan menyatakan Perayu telah gagal menimbulkan keraguan munasah ke atas kes prima facie yang telah dibuktikan sebelum ini (muka surat 32 RR Jilid 1). [58] Dengan berdasarkan kes otoriti yang sama iaitu Looi Kow Chai & Anor v PP (2003) 1 CLJ, Balachandran v PP (2005) 1 CLJ 85 dan Mat v PP (1963) 1 LNS 82, Majistret telah mendapati Perayu bersalah dan mensabitkan pertuduhan di bawah seksyen 41(1) APJ 1987. [59] Namun Mahkamah ini berpendapat otoriti Mahkamah Rayuan dalam kes Shamugasundram Perumal v PP (2023) 1 LNS 272 adalah lebih relevan yang mana Nordin Hasan JCA (pada masa itu) menyatakan: [91] We are also of the view that there was no miscarriage of justice for all the accused when at the conclusion of the trial, the trial judge did not expressly state that the prosecution has proved it’s case beyond a reasonable doubt. In this regard, we refer to the Federal Court case of PP v. Mohd Radzi Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457 where this was said: “[11] In our respectful view, Arulpragasan is authority for the proposition that the test to be applied under the former ss. 173(f) and 180 of the CPC is that the prosecution must establish its case beyond a reasonable doubt before an accused could be called upon to enter his defence. It is not authority for the proposition that it is incumbent for a court to make a finding at the close of the prosecution’s case that he was satisfied that the prosecution had proved its case beyond reasonable doubt. The failure by the trial court either to make or to record such a finding does not in our judgment occasion a miscarriage of justice...” (emphasis added) [60] Justeru itu menggunakan peruntukan seksyen 316 KTJ, Mahkamah ini memutuskan mengekalkan sabitan Perayu di bawah seksyen 41(1) APJ 1987. Selepas meneliti rayuan mitigasi dan hujah pemberatan yang sama di peringkat Mahkamah Majistret Machang, Mahkamah ini turut memutuskan hukuman dan Perintah ke atas Perayu adalah memadai dan berpadanan. [61] Adalah sesuai di peringkat ini bagi Mahkamah ini menegaskan pihak-pihak dalam Rayuan semasa untuk akur kepada peranan Mahkamah Tinggi yang melaksanakan “appellate funtions” seperti yang diingatkan oleh Mahkamah Rayuan dalam Criminal Appeal No: B-05 (8H)-117-04/2025, yang menyatakan: “It is a settled principle that an appellate court does not readily interfere with findings of fact by a trial court unless such findings are shown to be plainly wrong or occasion a miscarriage of justice. The appellate function is not to substitute its own view merely because another view is possible, but to determine whether the conviction is safe. This approach has been consistently affirmed in authorities such as Dato’ Seri Anwar Ibrahim v PP & Another Appeal [2004] 3 CLJ 737 and Magendran Mohan v PP [2011] 1 CLJ 805, and more pointedly articulated in Mohd Johi bin Said & Anor v PP [2005] 1 CLJ 389 where the Court emphasised that the ultimate inquiry is whether the conviction can safely stand” Hukuman [62] Mahkamah ini telah meneliti rayuan mitigasi Perayu dan hujah pemberatan yang telah dikemukakan di hadapan Majistret yang bijaksana. [63] Hukuman bagi kesalahan yang melibatkan pemandu kenderaan berat seperti perayu haruslah dapat memberikan kesan pencegahan kepada pemandu lain khususnya dengan kekerapan berlakunya kemalangan maut yang berlaku akibat kecuaian pemandu kenderaan berat akhir-akhir ini. Mahkamah ini mengambil “judicial notice” kepada KJR melibatkan kenderaan berat seperti dalam kes rayuan semasa dengan merujuk kepada kes PP v Zulkifli b Omar (1998) 1 CLJ di mana Vincent J ada menyatakan:

The legislative target for the imposition of heavy and deterrent penalties was necessarily and quite rightly directed at the second category of dangerous and reckless drivers, those who had shown a high degree of culpability and callous disregard for the safety of other road users;

In considering sentence for reckless driving, there should be sufficient culpability on the part of an accused to justify imprisonment. In this case the magistrate erred in not giving any of sufficient regard or consideration on the serious and aggravating features of the case as the result of the highly culpable recklessness of the defendant’s management of the trailer-lorry. Thus the 30-day imprisonment was untenable for being grossly inadequate. In the public interest, where the facts warrant, the courts ought not hesitate to mete out robust deterrent custodial sentences against reckless drivers. [64] Mahkamah ini berpendapat hukuman yang dikenakan oleh Majistret yang bijaksana terhadap Perayu bersesuaian dengan pandangan kes yang dipetik oleh Hakim Vincent Ng dalam kes Zulkifli Omar (supra), yang dilaporkan di muka surat 1092 di para (g) hingga muka surat 1093 para hingga (c), Hakim yang sama menyatakan: “On the point of aggravating factors, to govern the court’s deliberation in sentencing, perhaps the English Court of Appeal decision in R v Chadwick (1991) RTR 176 is a propose to the case in hand. In that case, the appellant who was 39 years of age and had been driving commercial vehicles for most of his working life, was driving an articulated motor vehicle carrying a four ton long along a wet road. He was driving above the speed limit when he started to overtake large vehicle near a bend in the road. A collision with two other vehicles in the opposite direction caused the death of three people. On his conviction for reckless driving, the appellant was sentenced to 15 months imprisonment and disqualified from driving for five years. On appeal against sentence, it was held that: the offence was aggravated by the fact that reckless driving concerned had caused the death of more than one person, the extent to which the offence was aggravated depended upon the particular facts of the case, it was obvious that where a heavy goods vehicle was driven recklessly and consequences would be more serious than where an ordinary motor vehicle was driven recklessly, and, as the appellant was an experienced driver and the sentenced imposed upon him was justified. Accordingly dismissed. [65] Setelah mengambil kira semua pertimbangan, Mahkamah ini berpandangan bahawa Majistret yang bijaksana telah menjatuhkan hukuman yang berpatutan dan tiada kekhilafan dalam mengguna pakai prinsip-prinsip penghukuman atau menggunakan budibicara yang tidak dibenarkan atau di luar bidang kuasa budibicara. Oleh yang demikian, tiada sebab untuk Mahkamah ini untuk menganggu atau mengubah hukuman yang telah dijatuhkan oleh Majistret yang terpelajar. Mahkamah ini meujuk kes Ganesan a/l Nachiappan & Ors v. Pendakwa Raya [2000] 3 MLJ 244: “The power of sentencing given to a trial court is a discretionary one and in order for us, as the appellate court, to disturb the sentence imposed, we must be convinced that the trial Judge had erred in applying the correct principles of sentencing or had embarked on some unauthorised or extraneous exercise of discretion (see PP v. Loo Choon Fatt [1976] 2 MLJ 256 and Bhandulananda Jayatilake v. PP [1982] 1 MLJ 83).” [66] Adalah ditegaskan tujuan hukuman kepada pesalah yang disabitkan haruslah mencerminkan hasrat Parlimen apabila hukuman seksyen berkaitan dipinda kepada suatu hukuman yang lebih berat daripada sebelumnya (dahulunya “tidak kurang daripada 2 tahun dan tidak lebih daripada 10 tahun dan denda tidak kurang daripada RM 5,000.00 dan tidak lebih RM20,000.00). [67] Hukuman bagi kesalahan di bawah sek.41 (1) APJ 1987 telah dipinda dan mula berkuat kuasa pada 23.10.2020; hukuman terpinda ialah penjara tidak kurang 5 tahun hingga 10 tahun dan denda tidak kurang RM20,000.00 hingga RM50,000.00 serta hilang kelayakan memandu tidak kurang 5 tahun. C. KESIMPULAN [68] Oleh yang demikian, Mahkamah ini berpandangan hukuman yang dijatuhi oleh Majistret bijaksana ke atas Perayu adalah berpadanan dengan mengambil kira prinsip-prinsip menjatuhi hukuman “sentencing principles”. Hukuman dan Perintah berkaitan lesen memandu Perayu yang diputuskan oleh Majistret terpelajar adalah dengan ini dikekalkan. ………………………………. HJ. AZHAR BIN MOKHTAR Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi Malaya Kelantan Darul Naim Kaunsel Pihak Perayu: Encik Aminudin b. Muhammad Tetuan Azman, Wan Helmi & Associates Pihak Responden: Encik Ahmad Faiz Fitri b. Mohamad Timbalan Pendakwa Raya Pejabat Pendakwaan Negeri Kelantan Bertarikh: 27.04.2026