Khairul Muhsein Bin Abdullah v Pendakwa Raya (CA-41S-6-06/2025)

Ini merupakan rayuan oleh Perayu terhadap keputusan Mahkamah Majistret Jenayah 2 Kuantan yang telah mensabitkan Perayu atas suatu pertuduhan di bawah seksyen 354 Kanun Keseksaan serta menjatuhkan hukuman pemenjaraan selama satu (1) tahun terhadapnya.

Selepas mendengar hujahan pihak-pihak serta meneliti keseluruhan Rekod Rayuan, Mahkamah ini mendapati bahawa rayuan ini membangkitkan beberapa persoalan penting berkaitan kuasa Mahkamah meminda pertuduhan di akhir kes pendakwaan, hak tertuduh untuk mendapat perbicaraan yang adil, serta keselamatan sabitan yang direkodkan oleh Mahkamah Bicara.

Perayu merupakan seorang Doktor Pakar Neurologi yang bertugas di sebuah hospital swasta di Kuantan, Pahang pada masa material kejadian.

Pada asalnya, Perayu telah dipertuduhkan di bawah seksyen 377D Kanun Keseksaan berkaitan suatu dakwaan kelucahan melampau melibatkan seorang kakitangan wanita hospital tersebut yang dirujuk sebagai SP3.

Secara ringkasnya, pihak pendakwaan mendakwa bahawa kejadian berlaku di kawasan koridor dan lif hospital semasa SP3 sedang menjalankan tugasnya.

Pihak pendakwaan telah memanggil beberapa orang saksi termasuk SP3 selaku pengadu, pegawai penyiasat, pegawai teknologi maklumat hospital, serta beberapa saksi lain bagi menyokong pertuduhan tersebut. Pihak pendakwaan juga bergantung kepada rakaman CCTV dan imej-imej pegun yang ditandakan serta dikemukakan semasa perbicaraan.

Di akhir kes pendakwaan, Mahkamah Bicara mendapati bahawa kesalahan asal di bawah seksyen 377D Kanun Keseksaan tidak berjaya dibuktikan. Walau bagaimanapun, Mahkamah telah meminda pertuduhan tersebut kepada pertuduhan di bawah seksyen 354 Kanun Keseksaan sebelum memanggil Perayu membela diri.

Setelah kes pembelaan selesai didengar, Mahkamah Bicara akhirnya mensabitkan Perayu atas pertuduhan pindaan tersebut dan menjatuhkan hukuman pemenjaraan selama satu (1) tahun.

Terkilan dengan keputusan tersebut, Perayu telah memfailkan rayuan ini di hadapan Mahkamah.

Setelah meneliti keseluruhan Rekod Rayuan, Alasan Penghakiman Mahkamah Bicara, hujahan bertulis dan lisan pihak-pihak serta prinsip-prinsip undang-undang yang berkaitan, Mahkamah ini mendapati bahawa isu utama rayuan ini tertumpu kepada persoalan berikut:

sama ada pindaan pertuduhan daripada seksyen 377D kepada seksyen 354 Kanun Keseksaan adalah sah di sisi undang-undang;

sama ada pindaan tersebut telah melangkaui skop kuasa Mahkamah di bawah seksyen 173(h)(ii) Kanun Tatacara Jenayah ("KTJ");

sama ada pindaan tersebut telah menyebabkan prejudis dan menjejaskan hak Perayu untuk mendapat suatu perbicaraan yang adil; dan

sama ada sabitan terhadap Perayu adalah selamat berdasarkan keseluruhan keterangan. ANALISIS DAN DAPATAN MAHKAMAH Makna dan Sifat Pindaan Pertuduhan [11] Pada pandangan Mahkamah ini, sebelum meneliti kesahan pindaan yang dibuat oleh Mahkamah Bicara, adalah penting untuk terlebih dahulu memahami sifat sebenar sesuatu "pindaan pertuduhan" dalam konteks undang-undang jenayah. [12] Secara asasnya, pindaan membawa maksud pembetulan, penyesuaian atau pengubahsuaian terhadap pertuduhan sedia ada tanpa mengubah identiti asas atau sifat utama pertuduhan tersebut. [13] Dalam amalan jenayah, pindaan lazimnya melibatkan:

pembetulan tarikh;

pembetulan tempat kejadian;

pembetulan nama atau butiran tertentu;

pembetulan fakta sampingan; atau

penggantian kepada suatu kesalahan yang lebih ringan dan bersifat kognat berdasarkan matriks fakta yang sama. [14] Mahkamah ini berpendapat bahawa seksyen 173(h)(ii) KTJ tidak boleh ditafsirkan sehingga membolehkan keseluruhan sifat dan asas pertuduhan diubah kepada suatu kesalahan yang baharu, berbeza elemennya, berbeza strategi pembelaannya dan berbeza implikasi hukumannya. [15] Jika tafsiran sedemikian diterima, maka apa yang berlaku bukan lagi suatu "pindaan pertuduhan", tetapi sebenarnya suatu "penggantian pertuduhan" ("substitution of charge"). Skop Seksyen 173(h)(ii) KTJ [16] Seksyen 173(h)(ii) KTJ memperuntukkan: "If the Court finds that a prima facie case has been made out against the accused on an offence other than the offence charged which such Court is competent to try and which in the opinion of the Court it ought to try, the Court shall amend the charge." [17] Peruntukan tersebut sememangnya memberikan kuasa kepada Mahkamah untuk meminda pertuduhan sebelum penghakiman diberikan. [18] Walau bagaimanapun, Mahkamah ini berpendapat bahawa walaupun wording seksyen tersebut kelihatan luas, ia tidak boleh ditafsirkan secara literal sehingga mengatasi prinsip asas perbicaraan yang adil. [19] Kuasa pindaan hendaklah digunakan secara kehakiman dan selaras dengan prinsip bahawa seseorang tertuduh hendaklah mengetahui dengan pasti dan jelas kes yang perlu dijawab olehnya sejak awal lagi. [20] Dalam kes PP v Lee Ah Keh [1967] 1 MLRH 91, Mahkamah menegaskan bahawa kuasa prosedural tidak boleh digunakan dengan cara yang menyebabkan ketidakadilan atau menafikan peluang munasabah kepada tertuduh untuk menjawab kes terhadapnya. [21] Mahkamah ini berpendapat bahawa seksyen 173(h)(ii) bukan bertujuan membenarkan Mahkamah membina semula keseluruhan kes pendakwaan selepas pihak pendakwaan gagal membuktikan pertuduhan asal. [22] Kuasa pindaan bukanlah suatu mekanisme untuk menyelamatkan kelemahan kes pendakwaan. Perbezaan antara Seksyen 377D dan Seksyen 354 [23] Mahkamah ini mendapati bahawa seksyen 377D dan seksyen 354 Kanun Keseksaan merupakan dua kesalahan yang berbeza secara material. [24] Seksyen 377D berkaitan perlakuan "kelucahan melampau", manakala seksyen 354 pula memerlukan pembuktian:

serangan atau kekerasan jenayah;

penggunaan kekerasan secara sengaja; dan

niat atau pengetahuan bahawa perbuatan tersebut akan mencabul kehormatan seseorang. [25] Elemen-elemen tersebut bukan elemen sampingan di bawah seksyen 377D tetapi merupakan elemen substantif yang berbeza sama sekali. [26] Pindaan dalam kes ini bukan sekadar perubahan label atau penyesuaian teknikal. [27] Sebaliknya, pindaan tersebut telah mengubah keseluruhan sifat dan asas pertuduhan terhadap Perayu. Perbezaan dengan Situasi Lazim Penggunaan Seksyen 173 KTJ [28] Mahkamah ini juga mengambil perhatian bahawa dalam amalan jenayah, seksyen 173(h)(ii) lazimnya digunakan dalam keadaan di mana Mahkamah mendapati elemen tertentu bagi pertuduhan asal gagal dibuktikan, namun fakta asas masih mencukupi untuk mensabitkan tertuduh atas suatu kesalahan yang lebih ringan dan terkandung dalam pertuduhan asal. [29] Dengan kata lain ia digunakan untuk mensabitkan seseorang tertuduh bagi "a lesser included offence" apabila terdapat manamana elemen bagi pertuduhan asal dipenuhi tetapi elemen elemen bagi pertuduhan yang lebih ringan telah dipenuhi. Contoh lazim termasuk:

seksyen 39B kepada seksyen 39A(2) Akta Dadah Berbahaya;

seksyen 302 kepada seksyen 304 Kanun Keseksaan; atau

rogol kepada cabul kehormatan. [30] Dalam keadaan-keadaan tersebut, kesalahan yang lebih ringan masih berpunca daripada matriks fakta yang sama dan tidak mengubah keseluruhan sifat pembelaan. [31] Sebagai contoh, pertuduhan di bawah seksyen 304 masih berkaitan perbuatan menyebabkan kematian sebagaimana seksyen 302. [32] Begitu juga, pindaan daripada rogol kepada cabul kehormatan lazimnya masih berkisar kepada serangan seksual yang sama, cuma elemen penetrasi gagal dibuktikan. [33] Namun demikian, dalam kes di hadapan Mahkamah ini, pindaan daripada seksyen 377D kepada seksyen 354 bukanlah suatu pindaan kepada kesalahan yang lebih ringan atau kesalahan yang elemen-elemennya masih terkandung dalam pertuduhan asal. [34] Sebaliknya:

seksyen 354 memperkenalkan elemen baharu berkaitan "criminal force" dan "assault";

hukuman seksyen 354 jauh lebih berat;

strategi pembelaan terhadap kedua-dua kesalahan adalah berbeza secara material; dan

seksyen 354 bukan suatu "lesser included offence" kepada seksyen 377D. [35] Mahkamah ini juga berpendapat bahawa isu ini perlu dilihat daripada sudut pembahagian kuasa antara pihak pendakwaan dan Mahkamah. [36] Di bawah Perkara 145(3) Perlembagaan Persekutuan, kuasa untuk memulakan, memilih dan merangka pertuduhan adalah terletak secara eksklusif kepada Pendakwa Raya. [37] Mahkamah pula berfungsi sebagai badan pengadilan yang menilai sama ada pihak pendakwaan berjaya membuktikan pertuduhan yang dipilih oleh pihak pendakwaan sendiri. [38] Dalam amalan jenayah, pihak pendakwaan kadangkala memilih untuk mendakwa seseorang tertuduh atas pertuduhan yang lebih berat seperti seksyen 39B atau seksyen 302. [39] Sekiranya elemen tertentu gagal dibuktikan di akhir kes pendakwaan atau di akhir perbicaraan, Mahkamah masih boleh mensabitkan tertuduh atas kesalahan yang lebih ringan seperti seksyen 39A(2) atau seksyen 304 kerana kesalahan tersebut masih terkandung dalam matriks fakta dan elemen pertuduhan asal. [40] Namun demikian, dalam kes ini, pihak pendakwaan secara sedar dan dengan menggunakan kuasa pendakwaan mereka telah memilih untuk mendakwa Perayu di bawah seksyen 377D dan bukannya seksyen 354. [41] Pilihan tersebut bukanlah suatu perkara sampingan tetapi merupakan suatu keputusan pendakwaan ("prosecutorial choice") berdasarkan penilaian pihak pendakwaan sendiri terhadap fakta dan elemen yang mereka percaya boleh dibuktikan. [42] Mahkamah ini berpendapat bahawa apabila pihak pendakwaan sendiri memilih untuk tidak mendakwa di bawah seksyen 354, Mahkamah bicara tidak boleh kemudiannya melangkaui fungsi kehakimannya dengan membina semula suatu kes pendakwaan baharu di bawah seksyen 354 selepas pihak pendakwaan gagal membuktikan pertuduhan asal. [43] Dengan hormatnya, tindakan sedemikian berisiko menyebabkan Mahkamah turun ke arena pendakwaan ("descending into the arena"). [44] Peranan Mahkamah bukan untuk menyelamatkan kelemahan strategi pendakwaan atau menggantikan pertimbangan Pendakwa Raya dengan pertimbangan Mahkamah sendiri. [45] Kuasa pindaan di bawah seksyen 173(h)(ii) KTJ tidak boleh digunakan sehingga menyebabkan Mahkamah secara efektif mengambil alih fungsi pendakwaan dengan memilih suatu pertuduhan baharu yang tidak dipilih oleh pihak pendakwaan sejak awal. [46] Mahkamah ini berpuas hati bahawa pindaan tersebut telah menyebabkan prejudis yang nyata dan serius kepada Perayu. Prejudis tersebut bukan bersifat teoritikal semata-mata. [47] Pada akhir kes pendakwaan, keseluruhan struktur forensik pembelaan telah pun terbentuk berdasarkan bahawa Perayu hanya perlu menjawab pertuduhan di bawah seksyen 377D. [48] Pemeriksaan balas telah selesai dijalankan. Konsesi tertentu telah dibuat. Strategi pembelaan telah dipilih. [49] Pembelaan terhadap seksyen 377D tidak semestinya memberi fokus kepada isu "criminal force", "assault" atau niat mencabul kehormatan sebagaimana yang diperlukan di bawah seksyen 354. [50] Mahkamah ini berpendapat bahawa pindaan tersebut bukanlah suatu perubahan kecil semata-mata, tetapi merupakan suatu transformasi terhadap sifat dan karakter pertuduhan itu sendiri. Pembelaan telah dijalankan atas asas pertuduhan di bawah seksyen 377D, dan keseluruhan strategi forensik pembelaan telahpun terbentuk dan dimuktamadkan sebaik sahaja kes pendakwaan ditutup. [51] Mahkamah ini mendapati bahawa prejudis tersebut tidak dapat dipulihkan hanya melalui hak formal untuk memanggil semula saksi. [52] Mahkamah ini berpendapat bahawa prejudis terhadap Perayu bukan sekadar bersifat teknikal. Prinsip undang-undang jenayah menghendaki seseorang tertuduh mengemukakan pembelaannya pada peluang terawal, termasuk melalui pencadangan fakta material semasa pemeriksaan balas saksi saksi pendakwaan. [53] Namun dalam kes ini, keseluruhan strategi pembelaan telah dibentuk berdasarkan pertuduhan asal di bawah seksyen 377D Kanun Keseksaan. Hanya setelah kes pendakwaan ditutup, pertuduhan dipinda kepada seksyen 354 Kanun Keseksaan yang mengandungi elemen-elemen yang berlainan, termasuk unsur serangan, kekerasan jenayah dan niat mencabul kehormatan. [54] Dalam keadaan sedemikian, peluang untuk memanggil semula saksi tidak semestinya mampu menghapuskan prejudis yang telahpun terhasil terhadap Perayu. Ini kerana peluang sebenar untuk membentuk strategi pemeriksaan balas secara menyeluruh berdasarkan pertuduhan yang akhirnya membawa kepada sabitan telahpun hilang. [55] Ini kerana keseluruhan pendekatan pembelaan telah pund dibentuk berdasarkan pertuduhan asal. Tanggungjawab Mahkamah Bicara [56] Mahkamah ini juga menegaskan bahawa walaupun tertuduh diwakili peguam, Mahkamah Bicara tetap mempunyai tanggungjawab kehakiman untuk memastikan tertuduh benarbenar memahami implikasi pindaan tersebut. [57] Secara khususnya, setelah pertuduhan dipinda, menjadi tanggungjawab Mahkamah untuk memaklumkan secara jelas kepada tertuduh hak-haknya termasuk:

hak memanggil semula saksi;

hak memeriksa balas semula berdasarkan elemen baharu pertuduhan; dan

hak mengemukakan pembelaan tambahan. [58] Rekod rayuan di hadapan Mahkamah ini tidak menunjukkan dengan memuaskan bahawa hak-hak tersebut telah diterangkan secara bermakna kepada Perayu. [59] Ketiadaan permohonan untuk memanggil semula saksi juga tidak boleh dianggap sebagai pengetepian ("waiver") terhadap ketidakadilan struktur yang telah berlaku, khususnya apabila implikasi sebenar pindaan tersebut tidak dijelaskan dengan secukupnya. Prinsip Perbicaraan Adil [60] Mahkamah ini berpendapat bahawa isu ini turut menyentuh prinsip perbicaraan adil di bawah Perkara 5(1) Perlembagaan Persekutuan. [61] Seseorang tertuduh berhak mengetahui dengan pasti sifat pertuduhan yang perlu dijawab olehnya. [62] Hak tersebut akan terjejas sekiranya keseluruhan sifat pertuduhan boleh diubah hanya selepas pihak pendakwaan menutup kes. [63] Dalam prosiding jenayah, mahkamah di peringkat rayuan tidak boleh menutup mata terhadap suatu ketidakaturan serius yang jelas pada rekod walaupun ia tidak dihujahkan secara teknikal atau sempurna oleh peguam. [64] Di dalam kes Yahya Hussein Mohsen Abdulrab v. PP [2021] MLRAU 168; [2021] 5 MLJ 811; [2021] 9 CLJ 414, Yang Amat Arif Tun Tengku Maimun di Mahkamah Persekutuan telah merujuk kes Lee Kwan Woh v. PP [2009] 2 MLRA 286; [2009] 5 MLJ 301; [2009] 5 CLJ 631; [2010] 2 AMR 231 yang menyatakan: "Drawing the threads together, it is clear from the authorities that it is a fundamental right guaranteed by art 5(1) that a person's life (in its widest sense) or his or her personal liberty (in its widest sense) may not be deprived save in accordance with state action that is fair both in point of procedure and substance. Whether an impugned state action is substantively or procedurally lair must depend on the fact pattern of each case. However, when the principle is applied to a criminal case, what it means is that an accused bas a constitutionally guaranteed right to receive a fair trial by an impartial tribunal and to have a just decision on the facts. If there is an infraction of any of these rights, the accused in entitled to an acquittal. Whether there has been a fair trial by an impartial tribunal or a just decision on the facts of each case. [65] Selain isu pindaan pertuduhan yang telah dibincangkan terdahulu, Mahkamah ini juga berpendapat bahawa sabitan terhadap Perayu adalah tidak selamat berdasarkan keseluruhan keterangan yang dikemukakan di Mahkamah Bicara. [66] Mahkamah ini mengingatkan diri bahawa dalam kes-kes berbentuk seksual, Mahkamah hendaklah menilai keterangan dengan penuh berhati-hati memandangkan tuduhan sedemikian amat mudah dibuat tetapi amat sukar dipatahkan. [67] Dalam kes Nor Hafiz Hanapi v PP [2024] CLJU 1082, Mahkamah Tinggi menegaskan bahawa walaupun Mahkamah perlu memandang serius dakwaan kesalahan seksual, sabitan tidak boleh diasaskan atas sentimen atau emosi semata-mata tanpa pembuktian kukuh terhadap elemen-elemen kesalahan. [68] Dalam kes rayuan ini, Mahkamah mendapati beberapa kelemahan material dalam kes pendakwaan yang secara kumulatif telah mewujudkan keraguan munasabah terhadap keselamatan sabitan. Percanggahan Material Dalam Keterangan SP3 [69] Mahkamah ini mendapati keterangan SP3 bukan sahaja mengandungi percanggahan, malah percanggahan tersebut menyentuh inti pati kejadian yang didakwa berlaku. [70] Antara percanggahan yang ketara adalah berkaitan bagaimana kejadian tersebut berlaku, kedudukan pihak-pihak, cara sentuhan dilakukan serta reaksi SP3 sendiri selepas kejadian. [71] Sebagai contoh, dalam laporan polis P5, SP3 menyatakan: "Apabila pintu lift terbuka saya segera masuk ke dalam lift sambil diikuti oleh Doktor Khairul Mukhsin." [72] Walau bagaimanapun, dalam keterangannya di Mahkamah, SP3 pula menyatakan bahawa Perayu masuk ke dalam lif terlebih dahulu sebelum beliau mengikut masuk. [73] Apabila percanggahan tersebut dicadangkan kepadanya semasa pemeriksaan balas, SP3 sendiri mengakui bahawa laporan polisnya bercanggah dengan rakaman CCTV. [74] Mahkamah ini berpendapat bahawa percanggahan tersebut bukan sekadar "minor discrepancies" sebagaimana diputuskan oleh Majistret Bicara. [75] Sebaliknya, percanggahan tersebut menyentuh urutan kejadian dan tingkah laku SP3 selepas insiden yang didakwa berlaku. [76] Sekiranya benar SP3 baru sahaja menjadi mangsa suatu serangan seksual, persoalan bagaimana beliau terus mengikuti Perayu masuk ke dalam lif yang sama tanpa menunjukkan sebarang cubaan menjauhkan diri merupakan suatu keadaan yang relevan dan material untuk dinilai oleh Mahkamah. [77] Mahkamah ini juga mendapati terdapat percanggahan berkaitan sifat sentuhan yang didakwa berlaku. Dalam satu keadaan SP3 menyatakan bahawa payudaranya "dipegang", manakala rakaman CCTV yang dirujuk tidak secara jelas menunjukkan sebarang perbuatan memegang sebagaimana yang dihujahkan. [78] Malah, terdapat juga percanggahan mengenai tempoh kejadian yang dikatakan berlaku selama "2-3 saat" sedangkan berdasarkan rakaman CCTV, pergerakan tersebut berlaku dengan amat pantas dan tidak konklusif. [79] Mahkamah ini berpendapat bahawa percanggahan percanggahan tersebut bukan bersifat remeh, sebaliknya menyentuh asas pertuduhan dan kebolehpercayaan versi pendakwaan itu sendiri. Reaksi SP3 Selepas Kejadian [80] Mahkamah ini juga mendapati bahawa reaksi SP3 selepas kejadian adalah tidak selari dengan dakwaan bahawa beliau baru sahaja mengalami suatu bentuk kekerasan jenayah atau pencabulan kehormatan. [81] Keterangan menunjukkan bahawa:

SP3 tidak menjerit;

SP3 tidak meminta pertolongan;

SP3 tidak melarikan diri;

SP3 tidak menolak Perayu; dan

SP3 masih memasuki lif yang sama bersama Perayu sejurus selepas kejadian. [82] Malah, SP8 selaku Pegawai Penyiasat sendiri mengakui semasa pemeriksaan balas bahawa berdasarkan rakaman CCTV, beliau bersetuju tiada tanda-tanda ketakutan atau kecemasan pada SP3. [83] SP8 turut mengakui bahawa tiada sebarang laporan perubatan yang mengesahkan SP3 mengalami trauma sebagaimana didakwa. [84] Mahkamah ini menerima bahawa setiap individu mungkin memberi reaksi yang berbeza terhadap sesuatu kejadian. [85] Walau bagaimanapun, apabila keseluruhan tingkah laku SP3 selepas kejadian dinilai bersama kelemahan-kelemahan lain dalam kes pendakwaan, Mahkamah tidak dapat mengenepikan kemungkinan bahawa kejadian tersebut tidak berlaku sebagaimana yang didakwa. [86] Dalam kes Azmi bin Mahmood v Pendakwa Raya [2020] 1 LNS 1041, Mahkamah Tinggi memberi perhatian terhadap tingkah laku pengadu yang tidak melarikan diri, tidak menjerit dan masih kekal bersama tertuduh selepas kejadian sebagai faktor relevan dalam menilai sama ada elemen kekerasan jenayah benar-benar dibuktikan. [87] Mahkamah ini mendapati prinsip yang sama relevan dalam kes rayuan ini. [88] Mahkamah ini berpendapat bahawa elemen "criminal force" yang menjadi teras kepada seksyen 354 Kanun Keseksaan gagal dibuktikan secara kukuh oleh pihak pendakwaan. [89] Mahkamah ini mendapati bahawa terdapat kecenderungan di Mahkamah Bicara untuk menyamakan semata-mata suatu pergerakan tangan dengan elemen "criminal force" tanpa penelitian mendalam sama ada sentuhan fizikal jenayah benarbenar berlaku. [90] Keterangan pendakwaan sendiri menunjukkan ketidakpastian mengenai sama ada benar-benar berlaku sentuhan pada payudara SP3. [91] SP4 semasa dirujuk kepada rakaman CCTV menyatakan beliau hanya nampak "pergerakan" tetapi tidak pasti sama ada berlaku sentuhan. [92] SP4 secara jelas menyatakan: "Saya tidak tahu touch ke atau tidak touch, saya cuma nampak pergerakan sahaja." [93] SP8 pula semasa pemeriksaan balas menyatakan beliau tidak pasti sama ada jari Perayu menyentuh dada atau payudara SP3. [94] Mahkamah ini berpendapat bahawa ketidakpastian tersebut amat material kerana elemen sentuhan fizikal dan "criminal force" merupakan teras kepada pertuduhan di bawah seksyen 354. [95] Apabila saksi-saksi pendakwaan sendiri gagal memberikan kepastian mengenai sentuhan yang didakwa berlaku, Mahkamah hendaklah berhati-hati sebelum mengekalkan sabitan. [96] Mahkamah ini juga mendapati bahawa pembelaan Perayu bahawa beliau sekadar menunjuk ke arah tulisan pada pakaian SP3 bukanlah suatu pembelaan yang mustahil atau bercanggah secara total dengan rakaman CCTV. [97] Sebaliknya, pembelaan tersebut sekurang-kurangnya kekal sebagai satu kemungkinan yang munasabah berdasarkan sifat rakaman yang kabur dan ketidakpastian saksi-saksi pendakwaan sendiri. Rakaman CCTV Tidak Konklusif [98] Mahkamah ini turut memberi perhatian serius kepada kualiti rakaman CCTV yang dijadikan sandaran utama pendakwaan. [99] SP7 selaku Ketua Pegawai Teknologi Maklumat mengakui bahawa rakaman tersebut mempunyai resolusi rendah dan menjadi kabur apabila diperbesarkan ("zoom"). [100] SP7 secara jelas bersetuju bahawa imej rakaman menjadi "kelabu" dan tidak jelas apabila diperbesarkan. [101] Mahkamah ini mendapati bahawa dalam keadaan rakaman tersebut sendiri tidak jelas dan tidak konklusif, adalah tidak selamat untuk Mahkamah membuat inferens yang terlalu pasti bahawa suatu sentuhan jenayah benar-benar berlaku. [102] Lebih-lebih lagi apabila dapatan Mahkamah Bicara bahawa Perayu telah menyentuh payudara SP3 "daripada atas ke bawah putting payudara" sebenarnya tidak dapat dilihat secara jelas melalui rakaman tersebut. [103] Mahkamah ini berpendapat bahawa dapatan sedemikian lebih merupakan inferens spekulatif daripada suatu dapatan yang benar-benar disokong oleh bukti visual yang jelas. Ketiadaan Keterangan Pakar dan Analisis Forensik [104] Mahkamah ini juga mendapati bahawa tiada sebarang laporan forensik atau keterangan pakar dikemukakan bagi mengesahkan integriti rakaman CCTV atau imej-imej pegun yang dirujuk sepanjang perbicaraan. [105] Mahkamah ini menerima bahawa tidak setiap rakaman CCTV semestinya memerlukan analisis forensik sebelum diterima sebagai keterangan. [106] Walau bagaimanapun, dalam keadaan kes ini di mana:

rakaman adalah kabur;

isu sentuhan menjadi pertikaian utama; dan

rakaman tersebut dijadikan asas utama sabitan, maka ketiadaan apa-apa analisis teknikal atau keterangan pakar merupakan suatu kelemahan yang tidak boleh dipandang ringan. [107] Mahkamah ini berpendapat Mahkamah Bicara tidak boleh membuat inferens teknikal yang terlalu jauh tanpa asas keterangan yang mencukupi. Pembelaan Perayu dan Kegagalan Menilai Secara Kehakiman [108] Mahkamah ini mendapati bahawa pembelaan Perayu sebenarnya konsisten dari awal hingga akhir bahawa beliau hanya menunjuk ke arah tulisan pada pakaian SP3 dan tidak mempunyai niat seksual atau niat mencabul kehormatan SP3. [109] Perayu memberi keterangan bahawa beliau menggunakan ibu jari kirinya dengan tangan tertutup semasa menunjuk ke arah pakaian SP3 dan bertanyakan kenapa SP3 tidak memakai uniform pada hari tersebut. [110] Mahkamah ini mendapati bahawa pembelaan tersebut bukan sahaja tidak mustahil, malah tidak dipatahkan secara konklusif oleh pihak pendakwaan. [111] Apa yang lebih penting, pembelaan tersebut turut mendapat sokongan tidak langsung daripada saksi-saksi pendakwaan sendiri yang mengakui bahawa mereka hanya melihat "pergerakan" dan bukan sentuhan yang jelas. [112] Mahkamah ini berpendapat bahawa Mahkamah Bicara telah terlalu cepat melabel pembelaan Perayu sebagai suatu "afterthought" tanpa terlebih dahulu menilai sama ada pembelaan tersebut sekurang-kurangnya telah menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan. [113] Dalam kes Mohamad Radhi Yaakob v PP [1991] 1 CLJ Rep 311, Mahkamah Agung menegaskan bahawa walaupun Mahkamah tidak semestinya menerima versi pembelaan sebagai benar sepenuhnya, Mahkamah tetap wajib menilai sama ada pembelaan tersebut telah menimbulkan keraguan munasabah. [114] Mahkamah ini mendapati bahawa pendekatan tersebut gagal diaplikasikan dengan sewajarnya oleh Mahkamah Bicara. [115] Dalam kes ini, Perayu pada asalnya dipertuduhkan di bawah seksyen 377D Kanun Keseksaan. Strategi pemeriksaan balas dan pembelaannya semasa kes pendakwaan semestinya dibentuk berdasarkan elemen-elemen pertuduhan tersebut. [116] Hanya di akhir kes pendakwaan pertuduhan dipinda kepada seksyen 354 Kanun Keseksaan yang mengandungi elemen elemen yang berbeza sama sekali, termasuk unsur serangan, kekerasan jenayah dan niat mencabul kehormatan. [117] Dalam keadaan sedemikian, Mahkamah ini berpendapat bahawa adalah tidak wajar untuk melabelkan pembelaan Perayu sebagai suatu "afterthought" semata-mata kerana pembelaan khusus terhadap elemen-elemen seksyen 354 tidak diketengahkan lebih awal semasa perbicaraan dijalankan atas pertuduhan asal. Beban dan Darjah Pembuktian [118] Mahkamah ini juga mengambil panduan daripada keputusan Mahkamah Rayuan dalam kes Tay Cher Boon v Pendakwa Raya [2025] MLRAU 242 berhubung prinsip beban dan darjah pembuktian dalam kes jenayah. [119] Dalam kes tersebut, Mahkamah Rayuan menjelaskan bahawa tugas pendakwaan di akhir kes pembelaan adalah untuk membuktikan kes sehingga melampaui keraguan munasabah, manakala tugas tertuduh hanyalah untuk menimbulkan suatu keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan. [120] Mahkamah Rayuan menggunakan ilustrasi sekeping kertas putih A4 yang perlu "dihitamkan" sepenuhnya oleh pihak pendakwaan. Sebaliknya bagi pihak pembelaan, adalah memadai sekiranya tertuduh berjaya "mengaburkan" sedikit sahaja kertas tersebut untuk menimbulkan keraguan munasabah. [121] Mahkamah ini berpendapat prinsip tersebut amat relevan dalam kes rayuan ini. [122] Pembelaan Perayu tidak perlu membuktikan bahawa versinya adalah benar secara mutlak. [123] Adalah memadai sekiranya pembelaan tersebut berjaya menimbulkan keraguan munasabah terhadap naratif pendakwaan. [124] Mahkamah ini mendapati bahawa percanggahan material dalam keterangan SP3, ketidakpastian saksi-saksi pendakwaan sendiri mengenai sentuhan yang didakwa berlaku, kelemahan rakaman CCTV, ketiadaan bukti forensik serta tingkah laku SP3 selepas kejadian telah "mengaburkan" versi pendakwaan sebagaimana ilustrasi yang dihuraikan dalam kes Tay Cher Boon. Kesimpulan Mengenai Keselamatan Sabitan [125] Apabila keseluruhan kelemahan tersebut dinilai secara kumulatif, Mahkamah ini mendapati bahawa sabitan terhadap Perayu tidak boleh dianggap selamat. [126] Keterangan pendakwaan gagal membuktikan elemen-elemen penting seksyen 354, khususnya elemen "criminal force" dan niat mencabul kehormatan, melampaui keraguan munasabah. [127] Mahkamah ini juga mendapati bahawa pembelaan Perayu telah berjaya menimbulkan keraguan munasabah terhadap naratif pendakwaan. [128] Dalam keadaan sedemikian, segala keraguan hendaklah memihak kepada Perayu. [129] Oleh itu, Mahkamah ini berpendapat bahawa sabitan terhadap Perayu adalah tidak selamat dan tidak boleh dikekalkan. 30] MahkamahTinggi dalam kes Shahrul Mizan Abdullah Sani Iwn. Pendakwaraya [2023] MLRU 546 menyatakan :i. Rayuan Perayu terhadap sabitan dan hukuman bagi pertuduhan pindaan di bawah Seksyen 354 Kanun Keseksaan adalah dibenarkan; [78] Adalah menjadi prinsip undang-undang yang jelas bahawa tanggungjawab Mahkamah di peringkat rayuan adalah sepertimana ditetapkan di dalam Sivalingam all Periasamy v. Periasamy & Anor [1995] 2 MLRA 432; [1995] 3 MLJ 395; [1996] 4 CLJ 545 dalamana diputuskan:"It is trite law that an appellate court will not readily interfere with the findings of fact arrived at by the trial court to which the law entrusts the primary task of evaluation of evidence. However, the appellate court has a duty to intervene where a trial court has misdirected itself, that one may say that no reasonable court which had properly directed itself and asked the correct questions would have arrived at the same conclusion" [79] Mahkamah ini telah mengambilkira nas tersebut dan setelah mengambilkira kekhilafan dalam proses perbicaraan yang berlaku di dalam kes ini memutuskan bahawa keputusan Hakim Mahkamah Sesyen mensabitkan perayu adalah tidak selamat dan perlu diketepikan. Dengan itu rayuan ini dibenarkan dengan hukuman penjara diketepikan.

[131] Berdasarkan keseluruhan alasan yang dikemukakan di atas, Mahkamah ini memutuskan ii. Keputusan oleh Majistret pada 30 Mei 2025 yang memerintahkan Perayu dijatuhkan hukuman penjara satu (1) tahun mulai dari tarikh sabitan adalah diketepikan; iii. iii. Perayu dilepaskan dan dibebaskan daripada pertuduhan pindaan di bawah Seksyen 354 Kanun Keseksaan; dan iv. Wang jaminan bagi penangguhan perlaksanaan hukuman di Mahkamah Majistret adalah dikembalikan kepada penjamin. Tarikh: 8 Jun 2026 (SAMRY BIN MASRI) Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi Kuantan Counsel for the Appellant : Tetuan Amin, Nizam & Rohani D-1-03, Tingkat 1, Blok D Dataran Glomac Jalan SS6/20A, Kelana Jaya 47301 Petaling Jaya Selangor Darul Ehsan Counsel for the : Jabatan Peguam Negara Respondant Bahagian Perbicaraan Dan Rayuan Aras 5, No.45 Lot 4G7, Presint 4 Persiaran Perdana 62100 Putrayjaya