Khairull Azwa Bin Jaafar v Pendakwa Raya (BA-41H-11-02/2024)

Pertuduhan ke atas OKT di Mahkamah Majistret no kes: BB-83D- 651-02/2023 (selepas ini dirujuk kes no.2) adalah seperti berikut : Bahawa kamu pada 25-04-2023 jam lebih kurang 3.15 petang bertempat ditepi jalan PJS 2C/6, 46000 Petaling Jaya, Selangor, Dalam Daerah Petaling Di dalam Negeri Selangor Darul Ehsan telah ada dalam milikan kamu dadah berbahaya jenis ‘Heroin” dan “Monoacetylmorphines” ( Berat bersih 1.46 gram ) Oleh yang demikian, kamu telah melakukan suatu kesalahan dibawah Seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah Seksyen 12(3) Akta Yang sama. Hukuman : Denda tidak lebih RM 100,000/- atau penjara tidak lebih 5 tahun atau kedua-duanya sekali.

Pada 19.2.2024, di Mahkamah Majistret bagi kes no 2, OKT (selepas ini dirujuk sebagai Perayu) diwakili oleh peguam dari Yayasan Bantuan Guaman Kebangsaan, Selangor. Perayu telah mengaku salah apabila pertuduhan dibacakan. Perayu faham sifat dan akibat pengakuan salahnya.

Majistret berpuas hati Perayu membuat pengakuan salah tanpa syarat dan menjatuhkan hukuman penjara 6 bulan dan hukuman berjalan berasingan dengan kes no.1.

Terkilan dengan keputusan Majistret, Perayu merayu atas hukuman sahaja ke Mahkamah ini.

Fakta kes yang dikemukakan di Mahkamah Majistret dan ditandakan sebagai P1 adalah seperti berikut: “Pada 25/4/2023, jam lebih kurang 1515hrs, pengadu bersama anggota dari Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik IPD Petaling Jaya, Selangor, terdiri daripada Kpl/D 158282, L/Kpl/D 198580, L/Kpl/D 199213 dan L/Kpl/D 202305 telah menjalankan tugas OPS Selamat 20/2023 / OPS Tapis di kawasan Petaling Jaya, Selangor. Dalam OPS tersebut setelah kenalkan diri polis dengan menunjukkan kad kuasa polis telah tahan (1) lelaki Melayu dalam keadaan mencurigakan yang sedang berdiri di tepi jalan PJS 2C/6, 46000 Petaling Jaya, Selangor. Semasa pemeriksaan dijalankan terhadap suspek telah menyerahkan kepada pengadu (1) peket plastik lutsinar yang berisi bahan disyaki dadah jenis Heroin (ab: 2.10 gram) dengan tangan kanannya. Kemudian pengadu rampas barang kes, tangkap suspek dan bawa balik ke pejabat Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik IPD Petaling Jaya, Selangor untuk tindakan lanjut. Barang kes (1) peket plastik lutsinar yang berisi bahan disyaki dadah jenis Heroin (ab: 2.10 gram) di hantar ke Jabatan Kimia Petaling Jaya untuk dianalisa dengan no makmal 23-FR-C-11242. Hasil analisa Jabatan Kimia mengesahkan barang kes tersebut mengandung Heroin dan Monoacetylemorphines (Berat bersih : 1.46 gram). Hasil siasatan menunjukkan OKT (B1) mempunyai milikan dan kawalan terhadap (1) peket plastik lutsinar yang mengandungi dadah tersebut. Oleh itu OKT (B1) telah melakukan satu kesalahan di bawah Seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah Seksyen 12(3) Akta yang sama. DAPATAN MAJISTRET [7] Alasan Penghakiman Majistret dirujuk di perenggan 13 sehingga perenggan 23 Rekod Rayuan Jilid 1 yang mana Puan Majistret telah mempertimbangkan faktor-faktor berikut dalam menjatuhkan hukuman terhadap Perayu : i. Perayu telah dituduh dengan pertuduhan sama sekita April 2023, namun Perayu dilepaskan daripada pertuduhan kerana Perayu tidak hadir ke Mahkamah, gagal dikesan dan waran tangkap gagal disempurnakan. Apabila Perayu disabitkan dan dihukum di bawah seksyen 39C DDA 1952 untuk kes no. 1, Perayu telah dihantar ke Penjara Kajang untuk menjalani hukuman penjara. Disebabkan Perayu berada di Penjara Kajang yang menyebabkan Perayu telah dibawa ke Mahkamah untuk menhhadapi pertuduhan untuk kes no.2. Oleh itu, pengakuan salah Perayu telah menjimatkan masa mahkamah namun ianya bukan merupakan sesuatu yang automatik untuk pengurangan hukuman atau diskaun memandangkan hukuman terletak di atas budibicara Mahkamah ; ii. Diskaun terhadap hukuman telah diberikan yang mana tempoh penjara 6 bulan sahaja dikenakan walaupun hukuman penjara maksimum yang boleh diberikan bagi kesalahan ini adalah 5 tahun. Keputusan Bachik Abdul Rahman v PP (supra) dirujuk.; iii. kesalahan yang serius dilakukan. Berat bersih dadah jenis Heroin dan Monoacetylmorphines sebanyak 1.46 gram menunjukkan ianya bukan untuk kegunaan Perayu sendiri; 5 iv. Faktor kepentingan awam; v. Tingkah laku Perayu yang tidak menunjukkan rasa insaf terhadap kesalahan yang telah dilakukan.

Perayu berhujah prinsip satu transaksi (one transaction rule) terpakai dalam kes di hadapan Mahkamah berdasarkan kepada prinsip undang-undang yang diputuskan di dalam kes Bachik Abdul Rahman v PP [2004] 2 CLJ 572.

Berdasarkan kepada perenggan 23 alasan Penghakiman Majistret Yang Bijaksana, pihak Perayu mendapati Majistret telah gagal untuk mengarahkan mindanya kepada ratio decidendi di dalam kes Bachik Abdul Rahman v PP (supra).

Majistret Yang Bijaksana seharusnya memanggil kertas pertuduhan kes no 1 sebelum menjatuhkan hukuman. Pertuduhan terhadap Perayu di Mahkamah Sesyen Petaling Jaya telah didaftarkan sebagai BB-62D-179-10/2023 (kes no.1).

Butir-butir pertuduhan adalah seperti berikut:- ‘Bahawa kamu pada 25-04-2023 jam lebih kurang 4.50 petang bertempat di tandas pejabat Nakotik , IPD Petaling Jaya, Menara Choy Fook On, Petaling Jaya didalam Daerah Petaling, didalam Negeri Selangor Darul Ehsan, telah didapati memasukkan kedalam diri sendiri dadah berbahaya jenis ‘Morphine’, selanjutnya kamu sebelum ini telah 6 melakukan kesalahan tersebut sebanyak 2 kali pada 19-05-2010 dan 13-04-2022 ini telah dijatuhkan hukuman bagi kesalahan yang sama di Mahkamah Majistret Petaling Jaya dan butiran adalah seperti dibawah:-

No Kes : 83-1648-/2005 No. Report : Petaling Jaya/6501/2005 Tarikh jatuh hukum : 28-11-2005 Hukuman : Penjara 10 bulan dari tarikh tangkap 23-01-2010 dan 2 tahun pengawasan.

No. Kes : BA-83D-933-03/2022 No. Report : Petaling Jaya/1060/22 Tarikh jatuh hukum : 28-03-2022 Hukuman : Penjara 2 tahun Oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan yang boleh dihukum dibawah Seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum dibawah Seksyen 39C(1) Akta Yang sama. Hukuman : Seksyen 39C(1) Akta Dadah Berbahaya 1952 Jika disabitkan kesalahan hendaklah dipenjara tidak kurang 5 tahun dan tidak lebih 7 tahun dan dikenakan sebat tidak lebih 3 sebatan dibawah seksyen 39C(1)(b) ADB 1952 dan diikuti Perintah Pengawasan dibawah Sek 38B ADB 1952 pindaan 2002 tidak kurang (2) tahun dan tidak lebih

tahun. [12] Menurut pihak Perayu, berdasarkan kertas pertuduhan kes no 1 dan fakta kes no. 2, ia menunjukkan bahawa kes melibatkan transaksi yang sama. PERKARA 83D-651-02/2024 Kes No. 1 Kes dirayu 62D-179- 10/2023 Kes No. 2 Kes S 39C DDA STATUS Tarikh tangkapan 25-04-2023 25-04-2023 Sama Masa tangkapan 3.15 pm 4.50 pm Tangkapan milikan dan kemudiannya ujian air kencing dilakukan terhadap Perayu. Jenis dadah Heroin dan Monoacetymorphine Morphine Sama sebab dibawah Monoacetymorphone [13] Pihak Perayu berhujah bahawa Perayu telah ditangkap terlebih dahulu pada tarikh yang sama (proximity of time and date) untuk kesalahan dibawah memiliki dadah dan sejurus selepas tangkapan tersebut dilakukan, ujian air kencing telah dilakukan (proximity of action and design) di tandas Pejabat Narkotik IPD Petaling Jaya (proximity of place). [14] Didalam kes ini, adalah jelas dibuktikan masa kedua-dua kesalahan dilakukan adalah pada masa yang sama, tarikh, tempat dimana tangkapan dilakukan adalah dalam satu jangkamasa yang melibatkan kesalahan milikan dan memasukan dadah dalam badan yang telah melibatkan jenis dadah yang sama iaitu, morphine. Kesinambungan masa dan tempat kejadian boleh dibuktikan melalui laporan tangkapan BB-62D-179-10/2023 dan perkara ini telah disahkan oleh Timbalan Pendakwaraya (rujuk muka surat 2 Rekod Rayuan 2). [15] Berdasrkan kepada laporan tangkapan, membuktikan tangkapan memilik dadah dan memasukkan dadah dalam badan menggunakan laporan tangkapan yang sama. Ini membuktikan, kesalahan jenayah dilakukan pada masa, tarikh, kesalahan yang melibatkan dadah. [16] Pihak Perayu berhujah agar keputusan Majistret diketepikan dan hukuman bagi kes no 2 wajar berjalan serentak dari tarikh Perayu ditangkap pada 25.4.2023. [17] Secara alternatifnya, pihak Perayu berhujah sekiranya Mahkamah ini tidak bersetuju untuk hukuman bagi kes ini berjalan serentak dari tarikh ditangkap, pihak Perayu berhujah agar Mahkamah mempertimbangkan untuk hukuman penjara 6 bulan berjalan dari tarikh jatuh hukum Mahkamah Majistret pada 19.2.2024. HUJAHAN RESPONDEN [18] Pihak Responden juga merujuk kepada keputusan Mahkamah Rayuan di dalam kes Bachik Abdul Rahman v PP (supra). [19] Dengan menggunapakai prinsip undang-undang di dalam kes tersebut, pihak Responden menghujahkan tiada sebarang kekhilafan yang dilakukan oleh Puan Majistret apabila memerintahkan hukuman 6 bulan penjara ini berjalan berasingan dengan hukuman di dalam kes no. 1 kerana ia bukanlah melibatkan satu transaksi yang sama. [20] Tiada sebarang keterangan yang menunjukkan kedua-dua kes ini mempunyai ‘proximity of time, proximity of place, continuity of action and continuity of purpose or design’ dan secara jelasnya ia adalah dua kes yang berbeza. [21] Tambahan pula, Perayu telah disabitkan kesalahan di bawah seksyen 15 Akta Dadah Berbahaya 1952 untuk kes no.1. Manakala untuk kes no. 2, Perayu disabitkan dengan kesalahan di bawah seksyen 12(2) ADB 1952. Oleh itu, pihak Responden berhujah bahawa kesalahan-kesalahan tersebut tidak sama. Disebabkan faktor tersebut, maka adalah tidak wajar isu yang dibangkitkan oleh Perayu ini dipertimbangkan oleh Mahkamah yang Mulia ini memandangkan isu ini adalah tidak bermerit. [22] Berkaitan hujahan alternatif pihak Perayu mengenai tarikh hukuman berjalan serentak bermula dari tarikh jatuh hukum untuk kes no.2, pihak Responden juga bersetuju sekiranya Mahkamah ini membenarkan rayuan Perayu. PRINSIP UNDANG-UNDANG MENGENAI RAYUAN [23] Mahkamah ini berpandukan kepada prinsip undang-undang yang mantap di peringkat rayuan seharusnya mengambil pendirian untuk tidak mengganggu dapatan hukuman yang telah dibuat oleh mahkamah perbicaraan melainkan keputusan tersebut mempunyai faktor-faktor salah arah, tidak menurut undang-undang dan terdapat keterangan yang kuat yang menunjukkan bahawa Hakim Perbicaraan telah terkhilaf di dalam menggunapakai prinsip menjatuhkan hukuman yang betul ataupun telah menggunapakai budibicara yang tidak dibenarkan (unauthorized) ataupun asing (extraneous). Prinsip ini telah diputuskan sebelum itu oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes Herchun Singh v. Public Prosecutor [1969] 2 MLJ 209 yang mana Ong Hock Thye C.J telah menyebut: “An appellate court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there are substantial and compelling reasons for disagreeing with the finding.” [24] Prinsip mantap tersebut telah secara konsisten diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes Bhandulananda Jayatilake v. Public Prosecutor [1981] CLJU 139; [1981] 1 LNS 139; [1982] 1 MLJ 83 yang mana mahkamah memutuskan seperti berikut:- "For a discretionary judgment of this kind to be reversed by this court, it must be shown to our satisfaction that the learned judge was embarking on some unauthorised or extraneous or irrelevant exercise of discretion." [25] Dengan menerima prinsip undang-undang yang mantap berkaitan tugas Mahkamah mendengar rayuan, Mahkamah Rayuan di dalam kes Di dalam kes Dato' Seri Anwar Ibrahim v. PP [2002] 3 CLJ 457, Mohamad Dzaiddin, KHN (beliau pada ketika itu) menegaskan seperti berikut:- "It is of the upmost importance to stress here that the appellate court will not normally alter the sentence unless it is satisfied that the sentence passed by the lower court is manifestly inadequate or excessive or illegal or otherwise not a proper sentence having regard to all the facts disclosed or that the court has clearly erred in applying correct principles in the assessment of sentence. See:PP v. Loo Choon Fatt [1976] CLJU 102; [1976] 1 LNS 102, [1976] 2 MLJ 257." [26] Selain itu, Mahkamah Rayuan di dalam kes Pendakwa Raya v. Prabu A/L Veeramuthu and Others [2010] 8 CLJ 257; [2010] MLJU 663 juga telah memutuskan seperti berikut:- "In an appeal against sentence an appellate court would not disturb the sentence imposed unless the trial court had erred in applying the correct principles of sentencing or had embarked on some unauthorized or extraneous exercise of discretion (see Ganesan a/l Nachiappan & Ors v. Public Prosecutor [2000] 3 CLJ 302;Public Prosecutor v. Loo Choon Fatt [1976] CLJU 102; [1976] 1 LNS 102; [1976] 2 MLJ 256; Bhandulananda Jayatilake v. Public Prosecutor [1981] CLJU 139; [1981] 1 LNS 139; [1982] 1 MLJ 83 and Yit Kean Hong v. PP [2005] 4 CLJ 592." [27] Oleh itu, berpandukan kepada prinsip undang-undang di atas yang mengikat Mahkamah ini berasaskan kepada prinsip stare decisis, akan meneliti keputusan dan hukuman yang diberikan Majistret sama ada terdapat kekhilafan yang dilakukan oleh Majistret yang mewajarkan Mahkamah ini mengenepikan keputusan berkenaan atau mengekalkan hukuman yang diberikan Majistret. ANALISA DAN DAPATAN MAHKAMAH KE ATAS RAYUAN [28] Isu pokok dalam rayuan ini melibatkan pemakaian seksyen 292 Kanun Tatacara Jenayah (KTJ). Peruntukan tersebut berbunyi: “292. Commencement of sentence of imprisonment on prisoner already undergoing imprisonment.

Where a person who … is undergoing a sentence of imprisonment is sentences of imprisonment, such imprisonment shall commence either immediately or at the expiration of the imprisonment to which he has been previously sentenced, as the Court awarding the sentence may direct.” [29] Berdasarkan peruntukan di atas, Hakim perbicaraan mempunyai budi bicara untuk menjatuhkan hukuman penjara berjalan serentak atau berasingan bagi pesalah yang sedang menjalani hukuman penjara. [30] Pihak Perayu merayu ke atas hukuman agar Mahkamah ini memerintahkan hukuman pemenjaraan bagi kes no.2 berjalan secara serentak dan tidak secara berasingan dengan kes no.1 sepertimana diputuskan Majistret. [31] Majistret di dalam memutuskan hukuman berjalan secara berasingan dengan kes no.1 membuat keputusan sepertimana dinyatakan dalam perenggan 13 sehingga perenggan 23 Rekod Rayuan Jilid 1 – rujuk perenggan 7 di atas. [32] Apabila diteliti alasan keputusan Majistret, Mahkamah ini berpandangan Majistret tidak langsung mempertimbangkan prinsip undang-undang mengenai satu transaksi yang sama. Majistret juga merujuk kepada keputusan kes Bachik Abdul Rahman v PP (supra), namun mengulas keputusan tersebut dalam konteks berbeza dan bukannya dalam konteks isu pokok dalam kes ini. Dalam erti kata lain, Majistret mengambil perhatian mengenai prinsip undang-undang am mengenai hukuman sahaja dan gagal untuk fokus kepada isu sama ada kesalahan kes no.2 melibatkan transaksi yang sama dengan kesalahan no. 1 yang mana Perayu sedang menjalani hukuman penjara 5 tahun. [33] Prinsip undang-undang berkaitan hukuman berasingan atau serentak telah dijelaskan secara terperinci oleh Mahkamah Rayuan di dalam kes Bachik Abdul Rahman v. PP (supra) telah menjelaskan secara terperinci pemakaian seksyen 292 KTJ yang mana YA Augustine Paul (HMR) di dalam kes tersebut memutuskan bagi pihak Mahkamah Rayuan seperti berikut: “Section 282(d) prescribes the general rule that a sentence of imprisonment shall take effect from the date on which it was passed unless the court passing the sentence otherwise directs. Section 292 is a specific provision dealing with the date of commencement of a sentence of imprisonment of a person who is already undergoing imprisonment. Under this section the court may order the imprisonment to commence either immediately or at the expiration of the imprisonment to which he has been previously sentenced. An order that the subsequent prison term is to start immediately does not negate s. 292(2) as adverted to in Shafruddin Selengka v. PP [1994] 4 CLJ 762. It is expressly authorised by s. 292(1) and what is prohibited is only that the term of imprisonment cannot commence at any point of time prior to the date of conviction. To that extent it cannot be concurrent to a prison term being served but will be part-concurrent. The object of s. 292(2) can be discerned upon a ratiocination of the phrase "undergoing a sentence of imprisonment" in s. 292(1). This is explained in Sarkar on Criminal Procedure, 7th edn at p. 1251 in the following terms: A person sentenced to imprisonment must, for the purpose of s. 427, be deemed to be undergoing that sentence from the very moment the sentence is passed. The accused may be on bail or in custody in the earlier case at the time of passing of the subsequent sentence. Literal construction of the terminology 'undergoing a sentence of imprisonment' would lead to absurd results especially where two separate sentences are awarded one after the other on one day in two separate trials. Either the Judge would not exercise the discretion only because in earlier case (the) convicted (person) had not gone inside the jail by that time or he will have to actually send the convict inside the jail some time and call him back immediately to pronounce judgment in the second case. Such absurd and farcical situation could not be said to have been intended by the legislature (Sadashiv Chhokha Sabte v. State of Maharashtra [1993] Cr LJ 1469 (Bom) (DB)). Section 292(2) resolves the problem identified in the above passage.