Khoo Khee Cheong v 1. Chen Ah Meng (24NCC-36-03/2014)

CHEN AH MENG … DEFENDAN-

DEFENDAN THIEN NAM SDN BHD ALASAN PENGHAKIMAN (Kandungan 28) 2 [1] Plaintif (Khoo Khee Cheong) pada 7.1.2015 telah memfailkan Kandungan 28 ini untuk mendapat satu injunksi Erinford apabila permohonannya di dalam Saman Pemula (Kandungan 1) bagi beberapa relif injunksi dan deklarasi telah ditolak oleh Mahkamah pada 4.12.2014. [2] Bagi menentukan samada injunksi Erinford yang dipohon oleh Plaintif boleh dibenarkan dibenarkan atau tidak, fakta latar belakang kes ini molek diperturunkan bagi memberi gambaran jelas apa yang berlaku sebenarnya sehingga tercetusnya permohonan di Kandungan 1 sehingga pemfailan Kandungan 28 ini. i. Plaintif adalah pemegang saham majoriti di dalam syarikat bernama Thien Nam Sdn Bhd (TNSB) yakni Defendan Ketiga. Manakala Chen Ah Meng (Defendan Pertama) dan Goh Kin Hiong (Defendan Kedua) adalah juga pemegang-pemegang saham di dalam TNSB. Kedua-dua Defendan Pertama dan Kedua adalah merupakan pengarah-pengarah TNSB. Plaintif mendakwa bahawa telah dipersetujui oleh pemegang- 3 pemegang saham yang Plaintif akan mengendalikan segala urusan pentadbiran kewangan dan hal ehwal harian TNSB, manakala Defendan Pertama pula akan menguruskan penyelenggaraan mesin-mesin TNSB. Defendan Kedua pula adalah seorang warganegara Singapura dan menetap di Singapura. ii. Adalah menjadi dakwaan Plaintif juga bahawa pada sekitar September 2013 Defendan Pertama telah berhenti dari TNSB dan urusan pengendalian mesin diambil alih oleh beliau sejak Defendan Pertama berhenti kerja. Pada bulan November 2013 Defendan Pertama telah memfailkan satu tindakan di Mahkamah Sesyen Shah Alam terhadap TNSB di dalam guaman sivil No. B52NCVC-87-11/2013 (guaman tersebut) bagi menuntut gaji beliau sebagai pengarah yang tidak dibayar oleh TNSB sejak September 2013. iii. Plaintif yang mendakwa segala urusan pentadbiran TNSB adalah dijalankan oleh beliau, telah kemudiannya melantik firma peguamcara yang beramal atas nama Tetuan Alan Chua 4 & Co mewakili TNSB untuk membela tindakan terhadap TNSB dalam guaman tersebut. Defendan Pertama yang membantah perlantikan Tetuan Alan Chua & Co telah memfailkan satu permohonan di dalam guaman tersebut membantah perlantikan Tetuan Alan Chua & Co atas alasan perlantikan peguamcara itu telah dibuat tanpa resolusi dan kelulusan daripada Lembaga Pengarah TNSB. Hakim Mahkamah Sesyen telah membenarkan permohonan Defendan Pertama seterusnya mengenepikan perlantikan Tetuan Alan Chua & Co bagi mewakili TNSB dalam guaman tersebut. iv. Kemudian pada 18.3.2014, Defendan Pertama telah mengeluarkan suatu Notis Mesyuarat Lembaga Pengarah yang bagi mesyuarat diadakan pada 22.3.2014 untuk mengusulkan perkara-perkara berikut:

Defendan Pertama dilantik untuk mengendalikan perniagaan dan menguruskan syarikat tersebut secara perseorangan (solely). 5

Defendan Pertama diberikuasa yang penuh/mutlak untuk mengendalikan dan menjalankan urusan perniagaan TNSB.

penandatangan bagi akaun TNSB di RHB Bank Berhad No. Akaun 21227300041533 diberi kepada Defendan Pertama dan Defendan Kedua.

Plaintif adalah diarah untuk terus membantu dan melaporkan kepada Defendan Pertama segala perkara berkenaan dengan pengurusan TNSB.

Plaintif adalah diarah untuk mengesahkan akaun syarikat tersebut dalam tulisan dan memberikan segala wang, buku cek dan perkara yang berkenaan kepada Defendan Pertama.

memberikan kuasa kepada Defendan Kedua untuk menggantikan perkhidmatan Tetuan Alan Chua & Co dan membenarkan syarikat tersebut untuk berbincang dengan Defendan Pertama untuk menyelesaikan kes sivil yang difailkan terhadap syarikat tersebut. v. Berikutan itu, Plaintif telah memulakan tindakan terhadap Defendan Pertama, Defendan Kedua dan TNSB dengan 6 memfailkan Kandungan 1 menurut seksyen 181 Akta Syarikat

Di dalam Kandungan 1, Plaintif memohon antara lain untuk perintah-perintah berikut:

Satu deklarasi bahawa Defendan Pertama dan/atau Defendan Kedua samada secara bersesama dan/atau berasingan:

Bertindak dengan cara yang menindas pada dan/atau tidak mengambil kira dan/atau tidak merampas kepentingan Plaintif sebagai ahli syarikat tersebut dalam menjalankan atau mengambilalih urusan Defendan Ketiga (syarikat tersebut) daripada Plaintif tanpa sebab yang munasabah dan mengenepikan kepentingan Defendan Ketiga;

Telah menjalankan dan/atau menyebabkan ia dilaksanakan dan/atau mengugut untuk menjalankan atau menyebabkan ia dilaksanakan pada Plaintif yang telah dan/atau akan secara tidak adil mendiskriminasikan terhadap atau yang akan sebaliknya memprejudiskan pada Plaintif sebagai seorang ahli syarikat tersebut;

Tetuan Alan Chua & Co dikekalkan sebagai peguamcara Defendan Ketiga untuk mengendalikan kes di Mahkamah 7 Sesyen di Shah Alam B52NCVC-87-11/2013 sehingga pelupusan kes tersebut berikutan dengan kes tersebut di tahap perbicaraan kini.

Satu Perintah Menghalang Defendan-Defendan, pekerja-pekerja mereka, ejen-ejen atau sebaliknya sama sekali daripada melaksanakan atau memberi kesan pada mana-mana mesyuarat yang ditetapkan oleh Defendan Pertama dan Defendan Kedua berkaitan dengan agenda di dalam Notis Mesyuarat Lembaga Pengarah-Pengarah bertarikh 18.3.2014 dengan niat untuk melemahkan kepentingan Plaintif ke atas Syarikat tersebut. (penekanan oleh Mahkamah ini)

Akibat daripada Perenggan (1) di atas

3.1 Suatu Perintah bahawa Defendan Pertama dan/atau Kedua membeli saham-saham yang dipegang oleh Plaintif.

Secara alternatif pada perenggan (3) di atas, suatu perintah bahawa syarikat tersebut digulung menurut S.181(2) (e) Akta Syarikat 1965. vi. Pada masa yang sama juga, Plaintif telah memfailkan Kandungan 3 memohon untuk satu perintah injunksi ex parte 8 untuk menghalang Defendan Pertama dan Defendan Kedua dari meneruskan mesyuarat yang dijadualkan pada 22.3.2014. vii. Kedua-dua Kandungan 1 dan Kandungan 3 telah ditetapkan untuk perbicaraan di hadapan Yang Arif Pesuruhjaya Kehakiman Tuan Mohamed Zaini bin Mazlan pada 12.11.2014. Pada 4.12.2014, Plaintif telah menarik balik permohonan Kandungan 3 dan Yang Arif Tuan Mohamed Zaini telah kemudian menolak Kandungan 3 Plaintif dengan kos dibayar kepada Defendan-Defendan. Pada tarikh yang sama, Yang Arif Tuan Mohamed Zaini telah juga memutuskan bahawa Kandungan 1 Plaintif ditolak dengan kos. Plaintif yang tidak berpuashati atas keputusan tersebut telah memfailkan notis rayuan ke Mahkamah Rayuan 22.12.2014 merayu terhadap keputusan Pesuruhjaya Kehakiman tersebut. [3] Justeru, sementara penyelesaian rayuannya terhadap Kandungan 1 didengar oleh Mahkamah Rayuan, Kandungan 28 ini, telah difailkan oleh Plaintif bagi memohon satu injunksi Erinford bagi menghalang Defendan-defendan, pekerja-pekerja mereka, ejen-ejen atau 9 sebaliknya sama sekali daripada melaksanakan, atau memberi kesan pada mana-mana mesyuarat yang ditetapkan oleh Defendan-Defendan berkaitan dengan agenda di dalam Notis Mesyuarat Lembaga Pengarah-Pengarah bertarikh 18.3.2014 ke atas TNSB. [4] Undang-undang dan prinsip mengenai injunksi Erinford ini adalah jelas dan jitu. Injunksi Erinford yang merupakan remedi ekuiti ini adalah mengambil nama sempena kes Erinford Properties Ltd v Cheshire County Council [1974] 2 All ER 448 di mana telah diputuskan bahawa bagi mengekalkan status quo sementara menunggu penyelesaian rayuan, mahkamah masih mempunyai bidang kuasa untuk membenarkan satu perintah injunksi walaupun pada peringkat pertama mahkamah telah menolak atau melepaskan sesuatu perintah injunksi. Perintah injunksi sebegini dipanggil injunksi Erinford. Di dalam memutuskan bidang kuasa mahkamah bagi remedi ekuiti ini, Megarry J di dalam kes Erinford Properties di muka surat 454 penghakimannya berkata berikut: “ On the other hand, where the application is for an injunction pending an appeal, the question is whether the judgment that has been given in one on which the successful party ought to be free to act despite the pendency of 10 an appeal. One of the important factors in making such a decision, of course, is the possibility that the judgment may be reversed or varied. Judge must decide cases even if they are hesitant in their conclusions; and at the other extreme a judge may be very clear in his conclusions and yet on appeal be held to be wrong. No human being is infallible, and for none are there more public and authoritative explanations of their errors than for judges. A judge who feels no doubt in dismissing a claim to an interlocutory injunction may, perfectly, consistently with his decision, recognize that his decision might be reversed, and that the comparative effects of granting or refusing an injunction pending an appeal are such that it would be right to preserve the status quo pending the appeal. I cannot see that a decision that no injunction should be granted pending the trial is inconsistent, either logically or otherwise, with holding that an injunction should be granted pending an appeal against the decision not to grant the injunction, or that by refusing an injunction pending the trial the judge becomes functus officio quoad granting any injunction at all. There may, of course, be many cases where it would be wrong to grant an injunction pending appeal, as where any appeal would be frivolous, or to grant the injunction would inflict greater hardship than it would avoid, and so on. But subject to that, the principle is to be found in the leading judgment of Cotton LJ in Wilson v Church (No 2)1, where speaking of an appeal from the Court of Appeal to the House of Lords, he said, ‘when a party is appealing, exercising his indoubted right of appeal, this court ought to see that appeal, if successful, is not nugatory’. That was the principle which Pennyquick J applied in the Orian case2; and 11 although the cases had not then been cited to me, it was on that principle, and not because I felt any real doubts about my judgment on the motion, that I granted counsel for the plaintiffs the limited injunction pending appeal that he sought. This is not a case in which damages seem to me to be a suitable alternative.” (penekanan oleh Mahkamah ini) [5] Adalah juga suatu yang jelas dan jitu bahawa prinsip yang telah diutarakan di dalam kes Erinford Properties ini telah diikuti oleh mahkamah-mahkamah di Malaysia. Ini dapat dilihat dengan merujuk kepada beberapa kes yang telah diputuskan. [6] Di dalam kes Chellapa a/l Kalimuthu v Sime UEP Properties Bhd [1998] 1 MLJ 20, rujukan telah dibuat oleh Mahkamah Rayuan kepada Interlocutory Injunctions oleh Tan Woon Tiang dan Koh Kok Wah (Butterworths Asia, 1992) pada muka surat 28 di mana Mahkamah Rayuan di muka surat 26 dan 27 penghakimannya, menyatakan berikut: “The kind of prejudice contemplated which will require interim relief has been aptly summarized in Interlocutory Injunctions by Tan Woon Tiang dan Koh Kok Wah (Butterworths Asia, 1992) at page 28. It reads: 12 On the principle that an appellant must not be deprived of the results of an appeal, the country may grant an injunction pending appeal to restrain an act which will render the appeal nugatory (see Orion Property Trust Ltd). Even if an ex parte application for an interlocutory injunction is dismissed, the country may nonetheless grant an injunction pending the appeal against dismissal of the application (see Erinford Properties Ltd; Dickson Trading; Tun Datu Haji Mustapha bin Datu Harun). … Such injunction pending appeal have been called Erinford injunction after the Erinford case. An Erinford injunction will be granted only where there is a likelihood of a successful appeal being rendered nugatory or if the plaintiff would not be adequately compensated in damages for temporary damage between the date of hearing and the date when its appeal is heard (Cocoa Processors) … The court has a discretion to grant an injunction and order a stay pending appeal if that is necessary to ensure that the appeal will not be academic (see Minnesota Mining Co; Kuttikevundaw).” [7] Di dalam kes Marina bte Mohd Yusoff v Pekeliling Triangle Sdn Bhd [2008] 1 CLJ 333, di dalam mengesahkan wujudnya bidang kuasa mahkamah di dalam membenarkan satu perintah injunksi atas penolakan suatu permohonan injunksi interlokutori sementara penyelesaian rayuan terhadap penolakan tersebut, di perenggan [31] penghakimannya, Mahkamah Rayuan telah berkata berikut: 13 “[31] We will first consider the third appeal. It is well settled that the court has jurisdiction on dismissal of an application for an interlocutory injunction to grant the unsuccessful applicant an injunction pending an appeal against the dismissal. The principle governing the grant of the said injunction, known as an Erinford injunction, was set out by Meggary J, in Erinford Properties Ltd v Cheshire County Counsel [1974] 2 All ER 448, at p 454, as follows: There will, of course, be many cases where it would be wrong to grant an injunction pending appeal, as where any appeal would be frivolous, or to grant the injunction would inflict greater hardship than it would avoid, and so on. But subject to that, the principle is to be found in the leading judgment of Cotton LJ in Wilson v Church (No 2)(1879-1980) 12 Ch D454, where speaking of an appeal from the Court of Appeal to the House of Lords, he said at p 458, … when a party is appealing, exercising his indoubted right of appeal, this court ought to see the that the appeal, if successful, is not nugatory.’ That was the principle which Pennycuick J applied in the Onion case [1962] 1 WLR 1085 and although the case had not been cited to me, it was on that principle, and not because I felt any doubts about my judgment on the motion, that I granted Mr. Newsom the limited injunction pending appeal that he sought. This is not a case which damages seem to me to be a suitable alternative.” 14 [8] Di dalam kes Subashini Rajasingam v. Saravanan Thangathoray (No. 2) [2007] 4 MLJ 97 pula telah diputuskan antara lain oleh Mahkamah Rayuan bahawa: “…In the absence of a statutory provision prohibiting the application of developments in English law after 7 April 1956, a Malaysian court is entitles to apply cases decided in England after that date. Furthermore, in reference to case of Wilson v. Church, if in 1879 equitable jurisprudence recognised jurisdiction to grant an injunction pending appeal, then, even accepting the submission of the respondent, this was a principle established before 1956 and was in existence at the cut-off date. Hence, the Malaysian courts may safely exercise the power under discussion without even referring to Erinford Properties (supra) and by so doing, be complaint with the direction contained in s.3 of the 1956 Act. Since there is no statutory prohibition against the issuing of an injunction pending appeal, this court had both the jurisdiction and power to issue such an injunction preserving the status quo until the outcome of the appellant’s leave application. (paras 5 & 6)

The injunction that was dissolved by this court was one that held the parties to the status quo pending an appeal to this court. The order now being sought was one that sought to preserve what Lord Diplock in Garden Cottage Foods Ltd v. Milk Marketing Board termed as “the dynamic status quo” pending the appellant’s application for leave to the Federal Court. The issue before this court in the respondent’s appeal was whether, having 15 regard to the interpretation given to the several pertinent statutory provisions already discussed in the earlier judgments, the holding over injunction ought to remain. That question was naturally answered in the negative by the majority judgments because the appellant’s appeal failed. However, the question before this court on the present motion was quite different, it being whether the status quo presently prevailing should remain undisturbed until the correctness of this court’s decision had been tested at the next level. So it was quite wrong to treat the motion for the present interim preservation orders as an application to review this court’s earlier ruling. It was not. (para 7) …” [9] Di dalam kes Marina bte Mohd Yusoff juga, telah diputuskan oleh Mahkamah Rayuan bahawa ujian-ujian yang terpakai dalam mempertimbangkan samada injunksi Erinford boleh dibenarkan atau tidak, selain daripada ujian samada rayuan perayu akan menjadi sia-sia jika injunksi Erinford tidak dibenarkan, ujian atau prinsip-prinsip bagi membenarkan atau tidak sebarang permohonan untuk perintah injunksi interlokutori adalah terpakai sama terhadap sesuatu permohonan untuk injunksi Erinford. Ini telah dinyatakan oleh Makkamah Rayuan di dalam penghakimannya di perenggan [32] muka surat 333 seperti berikut: 16 “ [32] Apart from the test whether there is a likelihood of a successful appeal being rendered nugatory, in our view the principle governing the grant of an interlocutory injunction are equally applicable to the grant of an Erinford injunction. Any application for an Erinford injunction must involve considerations of the overall justice of the case and as to whether damages being an adequate remedy. We have earlier held that the learned judge has rightly applied s 72 of the Act in refusing the interlocutory injunction sought by MY. In our view the grant of the Erinford injunction by the learned judge would seem to run foul of the said s 72 as it has the like effect of restraining the action taken or proposed to be taken by Danaharta Urus or its servants or agents over the assets of PTSB.” (penekanan oleh Mahkamah ini) [10] Mahkamah Rayuan pula di dalam kes Keet Gerald Francis Noel John v. Mohd Noor & Ors [1995] 1 CLJ 293 telah menggariskan ujian 3 peringkat “3 stage test” yang harus dipertimbangkan oleh mahkamah atau hakim di dalam sesuatu permohonan untuk perintah injunksi interlokutori yakni: "[3] A Judge hearing an application for an interlocutory injunction should undertake an inquiry along the following lines:

firstly, he must ask himself whether the totality of the facts presented before him discloses a bona fide serious issue to be tried; 17

having found that an issue has been disclosed that requires further investigation, he must consider where the justice of the case lies. In making his assessment, he must take into account all relevant matters, including the practical realities of the case;

the Judge must have in the forefront of his mind that the remedy that he is asked to administer is discretionary, intended to produce a just result for the period between the date of the application and the trial proper and intended to maintain the status quo.” [11] Justeru itu pada asasnya walaupun mahkamah pada peringkat pertama telah memutuskan bahawa permohonan untuk injunksi tidak berjaya, ia masih mempunyai bidang kuasa untuk membenarkan suatu perintah injunksi Erinford bagi pengekalan status quo sementara menunggu penyelesaian rayuan terhadap penolakan permohonan untuk suatu perintah injunksi. Namun demikian bagi menimbangkan samada injunksi Erinford boleh dibenarkan atau tidak, selain daripada ujian samada kemungkinan kejayaan rayuan akan menjadi sia-sia dan pertimbangan keadilan secara menyeluruh (considerations of the overall justice of the case), ujian-ujian yang 18 telah digariskan di dalam sesuatu permohonan injunksi interlokutori adalah terpakai sama. [12] Di dalam permohonannya untuk satu injunksi Erinford, Plaintif di dalam afidavit-afidavitnya telah membangkitkan alasan utamanya menghalang perlaksanaan usul-usul yang telah dicadangkan oleh Defendan-defendan pada mesyuarat yang akan dijalankan pada 22.3.2014 adalah keenam-enam usul itu akan melemahkan kepentingannya di dalam Defendan Ketiga dan Defendan Pertama dan Defendan Kedua akan melakukan tindakan-tindakan yang akan menghancurkan Defendan Ketiga. [13] Defendan-defendan pula di dalam menentang permohonan Plaintif, ini telah menimbulkan dua alasan yakni:

Plaintif tidak berhak kepada satu injunksi Erinford kerana Plaintif tidak memenuhi asas utama sesuatu permohonan untuk injunksi Erinford yakni pada peringkat pertama mahkamah tidak wujud sebarang permohonan untuk injunksi interlokutori yang telah ditolak atau dilepaskan. 19

Plaintif gagal memenuhi kehendak-kehendak suatu perintah injunksi Erinford. Alasan (a): Asas utama bagi suatu permohonan injunksi Erinford tidak dipenuhi oleh Plaintif kerana perintah penolakan permohonan injunksi interlokutori di peringkat pertama tidak ada [14] Peguam Defendan-defendan telah menghujahkan bahawa permohonan Kandungan 3 Plaintif untuk injunksi menghalang Defendan-defendan, pekerja-pekerja mereka, ejen-ejen atau sebaliknya sama sekali daripada melaksanakan, atau memberi kesan pada mana-mana mesyuarat yang ditetapkan oleh Defendan-defendan berkaitan dengan agenda di dalam Notis Mesyuarat Lembaga Pengarah-Pengarah bertarikh 18.3.2014 ke atas TNSB telahpun ditarikbalik oleh Plaintif pada 4.12.2014. Menurut peguam Defendan-defendan dengan penarikan balik Kandungan 3 tersebut oleh Plaintif, maka asas suatu injunksi Erinford yakni mesti wujud pada peringkat pertama mahkamah satu perintah menolak permohonan untuk perintah injunksi interlokutori atau perintah melepaskan perintah injunksi tidak wujud. Makanya di dalam kes ini, pihak Plaintif dihujahkan telah tidak memenuhi keperluan asas utama 20 tersebut. Untuk menyokong hujahannya, peguam Defendan-defendan telah bersandar kepada kes-kes i. Jawi AK Sunny Inspiration Sdn Bhd And Anor [2007] 8 MLJ 38, ii. Kilang Kosfarm Sdn Bhd v Kosma Nusantara Bhd ( No.2) [2002] 3 165 CLJ. [15] Di dalam hal ini saya bersependapat dengan peguam Plaintif bahawa Kandungan 3 yang memohon injunksi ex parte telah ditarikbalik oleh Plaintif atas alasan bahawa relif yang sama telahpun dipohon oleh Plaintif di dalam Saman Pemula Kandungan 1 di perenggan 2, Kandungan 1. Maka, walaupun Kandungan 3 Plaintif telah ditarik balik, namun memandangkan di perenggan 2, Kandungan 1 Plaintif sememangnya memohon perintah injunksi menghalang Defendan-defendan, pekerja-pekerja mereka, ejen-ejen atau sebaliknya sama sekali daripada melaksanakan, atau memberi kesan pada mana-mana mesyuarat yang ditetapkan oleh Defendan-Defendan berkaitan dengan agenda di dalam Notis Mesyuarat Lembaga Pengarah-Pengarah bertarikh 18.3.2014 ke atas TNSB. Adalah menjadi dapatan saya bahawa apabila YA Pesuruhjaya Kehakiman menolak Kandungan 1 pada 4.12.2014 terdapatnya satu permohonan untuk 21 satu perintah injunksi dan permohonan itu telah ditolak oleh mahkamah. Berbeza dengan kes Muhammad Hilman bin Idham & Ors v Kerajaan Malaysia & Ors [2011] 6 MLJ 575, di dalam kes di hadapan Mahkamah ini memang terdapat permohonan di perenggan 2 Saman Pemula (Kandungan 1) Plaintif untuk satu perintah injunksi terhadap Defendan-defendan. Justeru, bagi Mahkamah ini, alasan

yang ditimbulkan oleh Defendan-defendan adalah tidak berasas. Alasan (b): Plaintif gagal memenuhi kehendak-kehendak suatu perintah injunksi Erinford. [16] Seperti yang dinyatakan awal tadi, Plaintif di dalam memohon injunksi Erinford ini bagi menghalang Defendan-defendan dari melaksanakan usul-usul mesyuarat Lembaga Pengarah yang dijadualkan pada 22.3.2014 berdasarkan alasan utamanya bahawa sekiranya Defendan-defendan tidak dihalang daripada melaksanakan keenam-enam usul yang dicadangkan kepentingan-kepentingan Plaintif di dalam TNSB akan dilemahkan dan Defendan Pertama dan Defendan Kedua akan melakukan tindakan-tindakan yang akan menghancurkan Defendan Ketiga. 22 Isu-isu serius untuk dibicarakan Usul (f) [17] Afidavit-afidavit Defendan-defendan menafikan versi yang didakwa oleh Plaintif. Defendan Pertama menafikan bahawa ia telah berhenti kerja dan kononnya Plaintif telah mengambil alih tugas-tugasnya sejak September 2013. Adalah pengataan Defendan Pertama bahawa beliau tidak pernah berhenti kerja dari TNSB dan sehingga kini masih terus bekerja dengan TNSB. Apa yang beliau lakukan adalah mengambil tindakan terhadap TNSB iaitu menuntut saraan dan gajinya sebagai Pengarah yang tidak dibayar oleh TNSB sejak September 2013. Guaman sivil tersebut masih berjalan kerana tiada perintah yang dipohon oleh mana-mana pihak untuk menggantungkan guaman sivil tersebut dan juga perintah mengenepikan perlantikan Tetuan Alan & Co di dalam guaman tersebut. Maka, adalah dihujahkan oleh Defendan-defendan bahawa usul (f) bagi memberikan kuasa kepada Defendan Kedua untuk menggantikan perkhidmatan Tetuan Alan Chua & Co bukanlah menjadi isu di dalam Kandungan 1. 23 [18] Mahkamah ini bersetuju dengan hujahan peguam Defendan-defendan bahawa usul (f) bukanlah isu di dalam kes ini kerana permohonan Defendan Pertama untuk mengenepikan perlantikan Tetuan Alan Chua & Co bagi mewakili TNSB di dalam guaman sivil di Mahkamah Sesyen telah dibenarkan oleh Hakim Mahkamah Sesyen. Perintah itu masih berkuatkuasa kerana tiada permohonan untuk penangguhan perintah tersebut. Pengataan Plaintif bahawa YA Vernon Ong pada 3.4.2014 telah mengarahkan pihak-pihak untuk mengekalkan status asal pihak-pihak sehingga penyelesaian kes injunksi atau Saman Pemula termasuk perintah yang dikeluarkan oleh Hakim Mahkamah Sesyen tidak dapat diterima oleh Mahkamah ini. Pertama, jika melihat minit yang direkodkan pada tarikh 3.4.2014 adalah: “Injunction to maintain status quo of company. Pending disposal of Enclosure 3.” Pembacaan atas minit ini, status quo yang tertera adalah status quo syarikat dan bukanlah perintah Hakim Mahkamah Sesyen (HMS) yang mengenepikan perlantikan Tetuan Alan Chua & Co tersebut (keputusan HMS tersebut); Kedua, jika YA Vernon Ong bermaksud untuk memasukkan sekali perintah tersebut, pasti penyataan spesifik mengenainya akan direkodkan. Ketiga, walaupun, terdapat rayuan difailkan terhadap keputusan HMS, 24 namun tidak ada perintah untuk menangguhkan perintah tersebut. Justeru itu, adalah dapatan Mahkamah ini tidak ada sebab untuk menghalang perlaksanaan usul (f) kerana dengan adanya perintah Mahkamah Sesyen yang telah mengenepikan perlantikan Tetuan Alan Chua & Co atas alasan ketiadaan resolusi bagi perlantikan tersebut, makanya isu penggantian peguamcara bukanlah satu isu, jauh sekali isu serius yang dipertikaikan di dalam permohonan di hadapan Mahkamah ini. [19] Menurut Defendan-defendan lagi, Notis Mesyuarat yang dikeluarkan pada 18.3.2014 adalah Notis Mesyuarat Lembaga Pengarah TNSB pada 22.3.2014 dan bukanlah satu mesyuarat pemegang-pemegang saham untuk meluluskan resolusi-resolusi yang akan menjejaskan kedudukan Plaintif sebagai pemegang saham majoriti sebanyak 40%. Mesyuarat yang akan dijalankan adalah mesyuarat pengurusan syarikat yang dihadiri oleh pengarah-pengarah syarikat TNSB termasuk Plaintif sendiri di mana Lembaga Pengarah membincangkan usul-usul bagi menguruskan perniagaan TNSB.

In fact there was also no evidence adduced in the applicants’ affidavit. i. showing that damages would be inadequate compensation for their losses; and ii. no evidence adduced to show their capacity and capability of honouring their financial undertaking as to damages (Brigid Foley Ltd v. Elliot [1982] RPC 433; Keet Gerald Francis Noel John v. Mohd Noor & Ors [1995] 1 CLJ 293; Cheah Theam Swee & Anor v. Overseas Union Bank Ltd & Ors [1989] 1 CLJ 157; [1989] 1 CLJ (Rep) 386).” [27] Malahan Mahkamah Rayuan di dalam kes See Teow Guan juga telah memutuskan bahawa sekadar kebimbangan dan sentimen bukanlah boleh menjadi hal keadaan yang istimewa pun. Telah diputuskan oleh Mahkamah Rayuan begini: 31 “… Their decision to sell the shares at the best possible price would benefit every shareholder including the applicants. The court here was not about to interfere with the liquidators’ decision simply because its opinion might differ from that of the liquidators. Here, not only had the liquidators not shown bad faith or committed perverse errors but, as per the supporting affidavit, the applicants had also not adduced any evidence that such sale would cause irreparable damage to them. The intention of the applicants’ late father to have the shares retained by the family coupled with the fear of losing them were inextricably interwined to the fear of suffering the loss in value of the investment and were, regretfully, not special circumstances. Mere fear and sentimentality certainly do not qualify as persuasive grounds construable as special circumstances. The applicants also did not explain the delay of four years, since 13 June 2003, to apply for this injunction order. They had filed the notice of appeal on 3 July 2003 and the appeal records were filed on 26 August 2003. Despite the clarity of s. 73 of the CJA legislating that an appeal shall not operate as a stay, the applicants took no steps whatsoever for four years to apply for this order. The unexplained delay of four years was inordinate and inexcusable, and in the circumstances of this case, quite fatal to the applicants’ motion. Furthermore, there was also no evidence adduced in the applicants’ affidavit: (i) showing that damages would be inadequate compensation for their losses; and (ii) showing their capacity and capability or honouring their financial undertaking as to damages. Hence, in the circumstances, there was total failure on the part of the applicants to establish that there were serious questions to be tried which warranted such an injunction. (paras 14, 15, 16 & 18)” 32 [28] Mengambil iktibar dan panduan Mahkamah Rayuan di dalam kes See Teow Guan, walaupun kes See Teow Guan adalah permohonan pemohon bertujuan menghalang tindakan penyelesai-penyelesai syarikat yang telah digulungkan dan bukannya pengarah-pengarah syarikat sendiri seperti di dalam kes di hadapan Mahkamah ini, namun Mahkamah Rayuan telah memutuskan apa yang dilakukan penyelesai-penyelesai syarikat adalah untuk faedah semua pemegang saham termasuklah pemohon. Jadi apatah lagi di dalam kes ini, Defendan Pertama dan Defendan Kedua adalah pemegang saham dan pengarah syarikat sudah pastinya mereka tidak mahu menghancurkan Defendan Ketiga kerana dengan berbuat demikian kepentingan mereka di dalam Defendan Ketiga akan terjejas dan dimudaratkan sama. Namun walau apapun, seperti yang Mahkamah ini awal tadi telah menerangkan bahawa tiada sebarang keterangan pun di hadapan Mahkamah ini bahawa keenam-enam usul tersebut akan membawa kepada kebimbangan yang dibangkitkan oleh Plaintif. 33 [29] Berdasarkan alasan-alasan yang di atas adalah dapatan Mahkamah ini bahawa tidak ada isu-isu bona fide yang serius untuk dibicarakan di dalam kes ini. Gantirugi adalah remedi yang memadai [30] Plaintif mendakwa bahawa gantirugi bukanlah remedi yang tidak sesuai dan memadai dan maka injunksi Erinford ini diperlukan. Jelas di dalam kes ini apa yang dikhuatiri Plaintif adalah pemegangan sahamnya yang kesannya berbentuk kewangan ataupun monetary yakni nilai saham yang dipegang Plaintif dalam Defendan Ketiga di mana Plaintif sendiri di dalam Saman Pemulanya (Kandungan 1) telah memohon perintah supaya saham Defendan dinilaikan oleh penilai yang bebas. Malahan, di dalam Kandungan 1, antara relif utama yang dipohon oleh Plaintif daripada mahkamah adalah perintah supaya Defendan Pertama dan/atau Defendan Kedua membeli saham-saham yang dipegangnya pada suatu nilai yang adil merepresentasikan suatu bahagian yang bersamaan pada jumlah modal saham yang diterbitkan oleh syarikat. Relif supaya Defendan Ketiga digulungkan hanya merupakan relif alternatif sahaja. 34 [31] Adalah fakta yang sangat jelas bahawa nilai saham Plaintif boleh diukur dan kerugian boleh dinilaikan. Di samping itu, pandangan Mahkamah ini, kekhuatiran dan kebimbangan yang ada pada Plaintif bukanlah sangat kepada diskriminasi Defendan Pertama dan Defendan Kedua terhadap Plaintif, mahupun kepentingan Plaintif di dalam syarikat akan dilemahkan ataupun Defendan Pertama dan Defendan Kedua akan menghancurkan syarikat tetapi apa yang sebenarnya dikhuatiri oleh Plaintif adalah samada beliau mendapat pulangan yang adil dan berpatutan atas pemegangan sahamnya di dalam Defendan Ketiga. Dalam erti kata lain, bukanlah kedudukan syarikat, nasib syarikat, kemudaratan syarikat atau masa hadapan syarikat yang menjadi keutamaan Plaintif tetapi berapa jumlah dan nilaian syarikat yang patut diterima oleh Plaintif daripada saham yang dipegangnya. Justeru, daripada penelitian fakta ini mahkamah tidak dapat lari dari membuat kesimpulan bahawa gantirugi sememangnya merupakan remedi yang memadai. Rayuan Plaintif akan menjadi sia-sia. [32] Dakwaan Plaintif bahawa usul-usul tersebut jika dilaksanakan akan memprejudis dan mendiskriminasikan haknya sebagai pemegang 35 saham. Plaintif, telah membangkitkan perkara-perkara di perenggan 20 (a) sehingga (f) Afidavit Sokongannya ( Kandungan 2) antara lain seperti kos penyelenggaran mesin yang tinggi akan ditanggung oleh Defendan Ketiga sekiranya kerja-kerja penyelenggaraan diberikan kepada syarikat Ikatan Sarjana Sdn Bhd yang ada kaitan dengan Defendan Pertama, kebarangkalian pemindahan premis perniagaan Defendan Ketiga ke premis baru yang akan memakan kos yang tinggi, penghentian operasi syarikat akan memudaratkan produktiviti syarikat dan jika perkara-perkara ini berlaku ia akan menjadikan rayuan Plaintif ke Mahkamah Rayuan akan menjadi sia-sia dan perkara-perkara itu tidak boleh kembali kepada keadaan asalnya. [33] Di dalam hal-hal yang dibangkitkan oleh Plaintif di dalam perenggan 20 tersebut, Mahkamah ini bersetuju dengan hujahan peguam Defendan-defendan bahawa perkara-perkara yang didakwa Plaintif tersebut adalah bersandarkan kepada satu yang spekulatif dan bukanlah bersandarkan kepada mana-mana keterangan yang dapat menunjukkan Defendan-defendan telah mengambil langkah-langkah untuk melakukannya dan wujudnya potensi perkara-perkara tersebut akan berlaku. Kalau iapun ianya berlaku yang mana sebahagian 36 besarnya adalah melibatkan pengurusan dan operasi syarikat yang akhirnya akan membawa kesan jumlah wang ringgit dan samada untung atau rugi. Maka kegusaran Plaintif sekali lagi mengenai keuntungan atau kerugian wang yang akan dialami. Di dalam hal ini juga, Mahkamah ini berpandangan kalaupun Defendan Pertama dan/atau Defendan Kedua melaksanakan usul-usul tersebut sebagai pemegang saham dan pengarah syarikat yang mempunyai kepentingan di dalam Defendan Ketiga tidak mungkin kedua-dua mereka mahukan syarikat mengalami kerugian dan kemudaratan semata-mata berniat kononnya mahu melemahkan kepentingan Plaintif di dalam Defendan Ketiga dan mendiskriminasi Plaintif. Sedangkan kedua mereka tahu Plaintif adalah salah seorang pengarah dan pemegang saham terbesar Defendan Ketiga yang mana kepentingan Plaintif sebagai pengarah dan pemegang saham serta perlaburan Plaintif di dalam Defendan Ketiga tidak boleh diketepikan begitu sahaja. [34] Malahan daripada afidavit-afidavit Plaintif tiada keterangan langsung yang dikemukakan untuk membuktikan bahawa ada atau wujudnya apa-apa unsur diskriminasi dan kesan prejudis yang boleh dikaitkan 37 dengan usul-usul yang dicadangkan di dalam Mesyuarat Lembaga Pengarah yang dijadualkan pada 22.3.2014. Imbangan kemudahan (keselesaan) [35] Berdasarkan alasan-alasan di atas imbangan kemudahan adalah memihak kepada Defendan-defendan atas pertimbangan keseluruhannya dan demi keadilan kes, Defendan Pertama dan Defendan kedua sebagai pengarah syarikat lebih-lebih lagi Defendan Ketiga sebagai sebuah syarikat tidak boleh diganggu daripada menjalankan operasi dan pengurusan Defendan Ketiga yang sekiranya Mahkamah ini membenarkan injunksi Erinford ini kemudaratan akan diakibatkan kerana Defendan Ketiga tidak dapat berfungsi dengan baik serta lancar yang akan lebih mendatangkan kerugian yang lebih besar berbanding dengan kebajikan Plaintif hanya bersandarkan dengan kekhuatiran dan kebimbangannya atas kerugian yang akan ditanggungnya, jika ada di kemudian hari kelak. Keputusan Mahkamah [36] Berdasarkan alasan-alasan di atas, Kandungan 28 Plaintif ditolak dengan kos. 38 Kos [37] Bagi isu kos pula, setelah mendengar hujahan ringkas pihak-pihak, Mahkamah ini memerintahkan Plaintif membayar kos sebanyak RM8000.00 kepada Defendan Pertama dan Kedua, manakala bagi Defendan Ketiga kos sebanyak RM2000.00 hendaklah dibayar oleh Plaintif kepada Defendan Ketiga. ..................................................... (DATUK AZIMAH BINTI OMAR) Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi Shah Alam (LJC) Selangor Darul Ehsan Bertarikh 5hb Mac 2015 39 Peguam Plaintif - Tetuan Markiman & Associates Encik Kanaga Sundran & Encik Siva Ganish Peguam Defendan 1 & 2 - Tetuan Ram Yogan Sivam Encik Yogan Encik Raja Peguam Defendan 3 -