Kirupanathan A/L Tangaraja …Perayu v Pendakwaraya (B-05(M)-100-03/2016)

Kirupanathan a/l Tangaraja

Prem Kumar a/l Pannirselvam

Mohamed Kasim bin Narukani

Kalai Vaanan a/l Tannarsu KORUM: MOHTARUDIN BIN BAKI, HMR ABDUL KARIM BIN ABDUL JALIL, HMR ASMABI BINTI MOHAMAD, HMR 2 PENGHAKIMAN MAHKAMAH Latar Belakang [1] Perayu telah dihadapkan dengan satu pertuduhan bagi kesalahan mengedar dadah berbahaya di bawah Akta Dadah Berbahaya 1952 (ADB) yang boleh membawa hukuman mati mandatori di bawah Seksyen 39B (2) ADB. [2] Pertuduhan terhadap Perayu dan tiga orang lagi adalah seperti yang berikut: “Bahawa kamu bersama-sama pada 17 Februari 2014 jam lebih kurang 4.30 petang, bertempat di hadapan Maybank Seksyen 4, Jalan C180/1, Pekan Batu 11, Cheras di dalam daerah Kajang, di dalam Negeri Selangor Darul Ehsan bagi mencapai niat bersama telah mengedar dadah berbahaya iaitu sejumlah berat 58.1 gram Heroin dan 88.8 gram Monoacetylmorphine dan oleh yang demikian, kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah Seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah Seksyen 39B(2) Akta yang sama dibaca bersama Seksyen 34 Kanun Keseksaan.” Kes Pendakwaan [3] Pada 17.02.2014 jam lebih kurang 9.30 pagi, D/Kop Anbalan a/l Vasu (SP2) yang bertugas di IPK Selangor, menerima maklumat 3 daripada sumber berdaftar di Jabatan Siasatan Jenayah Narkotik IPK Selangor menyatakan adanya aktiviti pengedaran dadah jenis heroin dengan harga RM8,000.00 bagi satu pound di kawasan Jusco Balakong. Pengedar dikenali sebagai Boy dan nombor telefonnya ialah 014-

[4] Pada hari yang sama, jam 10.30 pagi, SP2 menemui ketuanya ASP Mohd Husni bin Manaf (SP4) untuk memaklumkan mengenai maklumat tersebut. SP4 mengarahkan SP2 untuk bertindak sebagai Agent Provocateur/Penyamar Sulit (AP). Seterusnya pada jam 11.00 pagi, SP4 mengumpul semua anggotanya untuk tujuan taklimat. SP2 kemudiannya telah menelefon Boy dan memaklumkan bahawa beliau berminat untuk membeli dadah dan Boy memberitahu SP2 syarat pembelian mestilah sekurang-kurangnya 3 pound ke atas. Setelah memaklumkan syarat kepada SP4, SP4 bersetuju untuk mengambil sebanyak 3 pound dan akan menyediakan flash roll berjumlah RM24,000.00. [5] Pada jam 11.30 pagi, SP4 mengadakan suatu lagi taklimat yang selesai pada jam 1.00 tengah hari. Selesai taklimat, SP4 bersama anggotanya menuju ke Jusco Balakong dalam tiga pasukan dengan menaiki kenderaan jenis Myvi, Kembara, Hilux dan juga motosikal. Sementara itu, SP2 pula bergerak berseorangan ke arah yang sama dengan menaiki kereta Toyota Vios bernombor pendaftaran WUS 8590. [6] Pada jam lebih kurang 4.00 petang, SP2 memasuki tempat letak kereta Pasaraya Jusco Balakong atas arahan SP4. Sejurus selepas itu, SP2 menghubungi Boy untuk memaklumkan beliau berada di kawasan 4 tempat letak kereta Pasaraya Jusco Balakong dan kereta beliau ialah jenis Toyota Vios berwarna silver bernombor pendaftaran WUS 8590. Boy meminta SP2 menunggu di tempat tersebut. Dua minit kemudian, Boy meminta SP2 keluar dari keretanya. Apabila SP2 keluar dari keretanya, seorang lelaki India mendekati dan memperkenalkan diri sebagai Boy. SP2 memaklumkan bahawa beliau ingin membeli dadah. Boy memaklumkan harga satu pound dadah ialah RM8,000.00 dan tidak boleh kurang daripada 3 pound. Jika SP2 membeli 10 pound ke atas, harga boleh dikurangkan. SP2 memaklumkan kepada Perayu, beliau bersetuju membeli 3 pound. Boy memaklumkan dia perlu pergi mengambil bekalan dan bekalan hanya boleh dibekalkan selepas menerima bayaran. Atas permintaan Boy, SP2 menunjukkan wangnya yang berada di dalam beg silangnya. SP2 memaklumkan “saya nak tengok barang dulu, selagi saya tidak tengok barang itu, saya takkan passing duit.” Boy meminta SP2 menunggu di situ dan memberitahu bahawa bosnya sedang menunggu di deretan kedai bersebelahan Jusco Balakong. Boy kemudian beredar dari situ. [7] SP2 memaklumkan SP4 tentang hasil rundingannya dengan Boy dan bahawa Boy telah beredar ke deretan kedai bersebelahan Jusco Balakong. SP4 dan anggotanya terus beredar menghala ke kawasan deretan kedai tersebut dan mengambil kedudukan masing-masing. [8] Tidak lama selepas itu, Boy menelefon SP2 dan meminta SP2 datang ke deretan kedai berhampiran kedai Seng Heng. SP2 keluar dari tempat letak kereta Jusco Balakong, menuju deretan kedai dan memberhentikan keretanya di tepi kedai Seng Heng. SP2 keluar dari 5 keretanya dan nampak Boy berdiri berdekatan kedai Seng Heng bersama-sama dua orang lelaki India, Tertuduh Kedua dan Tertuduh Ketiga (Tertuduh Kedua dan Tertuduh Ketiga semasa perbicaraan di Mahkamah Tinggi). Apabila SP2 sampai berdekatan, Boy memperkenalkan Mohamed Kasim sebagai bosnya dan Mohamed Kasim turut memperkenalkan Prem Kumar sebagai rakan kongsinya. SP2 meminta untuk melihat barang dulu. Pada masa yang sama, Prem Kumar memberitahu, “Tidak perlu takut abang. Kita ambil duit dahulu dan barang akan sampai ke kereta abang.” Boy dan Prem Kumar bersetuju untuk menunjukkan barang kepada SP2. [9] Boy menaiki kereta SP2 dan meminta SP2 membuat pusingan. Semasa di dalam kereta, Boy menerima panggilan telefon dan Boy memaklumkan kepada SP2 bahawa ada satu kereta Proton Satria berwarna hitam nombor WME 6143 menunggu mereka di kawasan Maybank. SP2 memandu ke arah Maybank dan meletakkan keretanya bersebelahan kereta Satria. Boy turun dari kereta SP2 dan berjalan ke bahagian pemandu kereta Satria. SP2 nampak pemandu kereta Satria ialah seorang lelaki India. Apabila Boy sampai di bahagian pemandu kereta Satria, Boy diserahkan satu bungkusan plastik berwarna hitam melalui tingkap dan lalu membawanya ke SP2. SP2 keluar dari keretanya dan meminta Boy membuka bungkusan plastik tersebut dan menunjukkan isi kandungannya kepada SP2. Apabila bungkusan hitam tersebut dibuka, SP2 nampak salah satu bungkusan di dalam plastik itu mengandungi ketulan-ketulan yang disyaki dadah. SP2 terus memberikan arahan strike kepada SP4 dan anggotanya. 6 [10] SP4 dan anggotanya terus menyerbu dan menangkap Boy dan pemandu kereta Satria. Boy cuba melarikan diri tetapi berjaya ditangkap. Boy dikenalpasti sebagai Kirupanathan a/l Tangaraja (Perayu). Manakala, pemandu kereta Satria dikenalpasti sebagai Kalai Vaanan a/l Tannarsu (Tertuduh Keempat di Mahkamah Tinggi). [11] Anggota polis yang ditempatkan oleh SP4 di hadapan kedai Seng Heng telah menangkap Prem Kumar a/l Pannirselvam (Tertuduh Kedua) dan Mohamed Kasim bin Narukani (Tertuduh Kedua dan Ketiga di Mahkamah Tinggi). Dua orang wanita, Fatimah dan Punitha turut berada di tempat Tertuduh Kedua dan Tertuduh Ketiga ditangkap. [12] SP4 telah membuat pemeriksaan ke atas bungkusan plastik hitam yang berada dalam pegangan Perayu semasa serbuan. SP4 mendapati di dalam plastik hitam itu terdapat tiga bungkusan surat khabar yang di dalam setiap bungkusan surat khabar tersebut terdapat tiga plastik lutsinar berisi bahan disyaki dadah. [13] Pemeriksaan ke atas kereta Satria tersebut menemui satu beg galas jenama Mizuno di dalamnya terdapat satu plastik putih yang mengandungi satu bungkusan yang di dalamnya ada satu peket plastik lutsinar yang mengandungi bahan disyaki dadah. [14] SP4 telah membuat rampasan terhadap barang kes dadah tersebut dan membuat penandaan pada setiap barang kes yang dirampas. SP4 membawa kesemua tangkapan ke Balai Polis Kajang. 7 [15] Pada jam 11.00 malam pada hari yang sama, SP4 telah menyerahkan kesemua tangkapan dan barang kes kepada Pegawai Penyiasat Insp Ahmad Zubir bin Zainal Abidin (SP6). SP6 telah menyimpan kesemua barang kes di dalam almari besi berkunci di pejabatnya. Pada 21.02.2014, SP6 telah menyerahkan barang kes dadah kepada ahli kimia Dr. Saravana Kumar a/l Jayaranam (SP1). [16] SP1 telah menjalankan analisis ke atas barang kes tersebut dan mengesahkan berat dadah dalam beg plastik hitam ialah masing-masingnya 58.1 gram heroin dan 8.8 gram monoacetylmorphine. Manakala berat dadah dalam beg galas jenama mizuno di dalam kereta Satria ialah masing-masingnya 18.1 gram heroin dan 4 gram monoacetylmorphine (selepas ini akan dirujuk sebagai dadah tersebut). Dapatan Hakim Bicara di akhir kes pendakwaan [17] Hakim Bicara menerima keterangan SP2 bahawa Perayu ialah orang yang berurusan dengan SP2 dari awal sehingga dia ditangkap di hadapan kawasan Maybank. Perayu ialah pihak yang menetapkan syarat jualan dadah tersebut kepada SP2 iaitu harga satu pound ialah RM8,000.00 dan hendaklah dibeli sekurang-kurangnya tiga pound. [18] Apabila Perayu sampai di hadapan Maybank, Perayu telah keluar dari kereta SP2 dan menuju ke kereta Satria. Perayu mengambil bungkusan plastik hitam daripada Kalai Vaanan (Tertuduh Keempat di Mahkamah Tinggi) dan membawanya ke SP2. Perayu telah membuka 8 bungkusan tersebut untuk menunjukkan isi kandungannya yang mengandungi dadah tersebut. [19] Keterangan SP2 jelas menunjukkan Perayu mempunyai niat untuk mengedar dadah tersebut dengan menjualnya kepada SP2. [20] Walaupun dicabar, keterangan SP2 tidak tergugat dan diterima oleh Mahkamah. Merujuk kepada kes PP v Mohd Haifah [1982] 1 MLJ 155, Hakim Bicara mendapati SP2 ialah seorang AP dan keterangannya tidak memerlukan keterangan sokongan yang lain. [21] Antara isu yang dibangkitkan oleh peguam bela Perayu adalah bahawa informer hendaklah dipanggil untuk memberikan keterangan. Hakim Bicara mendapati hujahan ini tidak bermerit kerana tidak ada penglibatan secara aktif informer dalam kes ini. Juga dibangkitkan bahawa Fatimah dan Punitha perlu dipanggil oleh pihak pendakwaan sebagai saksi. Hakim Bicara mendapati hujahan ini juga tidak bermerit kerana pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie ke atas Perayu. Isu-isu lain seperti siasatan SP6 tidak lengkap dan tidak selamat diterima oleh Mahkamah tidak bermerit dan bercanggah dengan keterangan saksi-saksi pendakwaan. Kes Pembelaan [22] Perayu telah memilih untuk memberikan keterangan secara bersumpah. Perayu menyatakan bahawa dia tidak mengetahui terdapat dadah di dalam bungkusan plastik tersebut. Pada hari kejadian, Perayu 9 menyatakan bahawa dia diminta oleh kawannya bernama Bangsaprem untuk mengambil barang iaitu cip, di kuil di Mid Valley dan menghantarnya ke Jusco Balakong. Bangsaprem memberitahu apabila cip diserahkan, mereka akan membayar RM20,000.00. [23] Perayu menyatakan SP2 telah menelefonnya dan memberitahu dia (SP2) sedang menunggu untuk mengambil cip di tempat letak kereta Jusco Balakong. Di situ, Perayu membawa SP2 berjumpa dengan dua orang kawannya di hadapan Seng Heng dan kemudiannya, Perayu dan SP2 bergerak ke Maybank. Apabila tiba di Maybank, Perayu turun dan berjumpa Kalai Vaanan (Tertuduh Keempat) untuk bertanya mengenai cipnya. Perayu mendapati cip itu diikat dalam satu bungkusan plastik yang dihulurkan oleh Tertuduh Keempat. Perayu mengambil bungkusan itu dan membawanya ke SP2. Tiba-tiba, dia diserbu, dipukul dan ditangkap dan seterusnya dibawa ke balai polis. Dapatan di akhir kes pembelaan [24] Hakim bicara mendapati pembelaan Perayu bahawa dia telah diminta kawannya Bangsaprem untuk menghantar barang (cip) kepada SP2 dan adanya bayaran yang akan diberikan daripada SP2 untuk penghantaran tersebut jelas bercanggah dengan keterangan SP2. [25] Hakim bicara juga mendapati bahawa Perayu telah menyebut nama Bangsaprem buat pertama kali hanya di peringkat pembelaan dan nama ini tidak pernah ditimbulkan di peringkat pendakwaan. 10 [26] Setelah menilai semua aspek keterangan, Hakim Bicara menolak pembelaan Perayu kerana pembelaannya merupakan penafian semata-mata. Perayu telah gagal untuk menimbulkan keraguan munasabah dan Hakim Bicara juga berpuas hati pihak pendakwaan telah membuktikan kesnya di luar keraguan munasabah. [27] Oleh itu, Hakim Bicara mendapati Perayu bersalah dan disabitkan atas kesalahan di bawah Seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya dan dijatuhkan hukuman mati sebagaimana ditetapkan oleh undang-undang. Rayuan [28] Peguam bela mengemukakan alasan-alasan rayuan seperti berikut:

(a) YA Hakim telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang kerana telah gagal untuk mempertimbangkan bahawa pihak pendakwaan telah gagal untuk membuktikan kes prima facie terhadap Perayu.

(b) YA Hakim telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila gagal untuk mengambil kira setiap inti pati yang diperlukan untuk membuktikan suatu kes terhadap Perayu seperti yang diperuntukkan di bawah S.173(f)(i) Kanun Prosedur Jenayah. 11

(c) YA Hakim telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila gagal membuat penemuan milikan di akhir kes pendakwaan sebelum anggapan pengedaran boleh digunakan.

(d) YA Hakim telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila membuat penemuan affirmative bahawa Perayu mempunyai mens rea possession.

(e) YA Hakim telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila gagal memahami bahawa pihak pembelaan hanya perlu menimbulkan keraguan pada kes pendakwaan dan bukannya membuktikan kes melampaui keraguan yang munasabah.

(f) YA Hakim telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila membuat penemuan bahawa informer tidak ada penglibatan aktif dalam kes ini. Walhal SP2 telah mengesahkan bahawa berat dan harga dadah telah dirunding oleh informer. Justeru itu, informer sebenarnya telah berfungsi sebagai AP.

(g) YA Hakim telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila secara “tacitly” memberikan imuniti di bawah S.40 dan S.40A ADB kepada informer yang telah berperanan aktif dalam kes ini. 12

(h) YA Hakim telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila gagal membuat penemuan bahawa informer tidak mempunyai imuniti maka S.41 ADB boleh dibangkitkan terhadap informer yang telah berperanan aktif dalam kes ini.

(i) YA Hakim telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila gagal untuk membangkitkan peruntukan Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 di mana kegagalan pihak pendakwaan untuk memanggil informer yang telah memainkan peranan yang aktif sebagai saksi. Keterangan informer tersebut sememangnya boleh memberi gambaran yang lebih jelas berkenaan dengan kes ini.

(j) YA Hakim telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila beliau gagal atau tidak membuat satu penilaian maksimum pada peringkat kes pendakwaan terhadap pernyataan SP2 yang bercanggahan dengan SD1 dan SD3 berkenaan dengan kewujudan seorang lelaki lain bersama SP2. SD1 menyatakan bahawa semasa dia menaiki kereta SP2, dia nampak seorang lelaki Melayu berbadan besar. Ini telah disokong dengan keterangan SD3.

(k) YA Hakim telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang dalam tidak mengambil kira bahawa pendakwaan telah gagal mengemukakan maklumat log panggilan telefon Perayu, SP2, Tertuduh Kedua, Ketiga dan Keempat. Jika dikemukakan, dapat menunjukkan trail of communication dan itu secara 13 langsung dapat membuktikan Perayu bukan pengedar malah hanya merupakan delivery boy.

(l) YA Hakim telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila tidak mengambil pernyataan SP6 yang bersetuju dengan cadangan peguam bela bahawa beliau tidak melakukan satu siasatan dengan lengkap. Di mana kegagalan SP6 untuk melakukan siasatan yang lengkap telah menyebabkan jurang yang banyak dalam kes ini, antaranya ialah ketiadaan log panggilan telefon, borang rampasan dan borang bongkar terhadap telefon bimbit.

(m) YA Hakim telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila gagal membuat pindaan kepada pertuduhan pertama di akhir kes pembelaan sebelum menjatuhkan hukuman terhadap Perayu.

(n) YA Hakim telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila gagal membuat penemuan bahawa pertuduhan pertama ialah cacat defective. Dapatan kami Alasan (a), (b), (c) dan (d) Petisyen Rayuan [29] Isu pertama yang dibangkitkan oleh Perayu merangkumi alasan (a),

(b), (c) dan (d) dalam Petisyen Rayuan iaitu sama ada Perayu telah 14 secara betul disabitkan atas kesalahan mengedar dadah tersebut pada tarikh, waktu dan di alamat seperti yang tertera dalam pertuduhan. Peguam bela Perayu yang bijaksana telah menghujahkan, pendakwaan telah gagal membuktikan inti pati penting pertuduhan iaitu mens rea possession. Ringkasnya peguam bela telah menghujahkan Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana telah gagal membuat suatu penemuan yang affirmative bahawa Perayu mempunyai kawalan dan jagaan terhadap dadah tersebut termasuklah pengetahuan mengenainya sepertimana yang dipertuduhkan. [30] Selanjutnya peguam bela Perayu menghujahkan, oleh sebab Hakim Bicara tidak menerima pakai anggapan di bawah seksyen 37 (d) ADB, pihak pendakwaan hendaklah membuktikan inti pati wujudnya pengedaran dadah tersebut secara langsung. Atas alasan yang dihujahkan, peguam bela menyatakan penemuan fakta oleh Hakim Bicara adalah salah dan wajar diketepikan oleh Mahkamah ini. [31] Sepertimana yang telah kami huraikan pada awal penghakiman, teras kes pendakwaan terhadap Perayu ialah pengedaran sebenar dadah berbahaya jenis Heroin seberat 58.1 gram dan Monoacetylmorphine seberat 88.8 gram melalui suatu penjualan melalui AP yang merupakan suatu kesalahan di bawah seksyen 39B (1) (a) ADB. Bagi pertuduhan yang dihadapkan ke atas Perayu, pihak pendakwaan tidak perlu membuktikan inti pati Perayu mempunyai kawalan, jagaan dan pengetahuan ke atas dadah tersebut. Ini disebabkan kesalahan yang dihadapi Perayu ialah menjual dadah. 15 [32] Tafsiran bagi perkataan ‘pengedaran dadah’ menurut seksyen 2 ADB ialah: “.....termasuklah melakukan salah satu daripada perbuatan-perbuatan ini, iaitu mengilang, mengimport, mengeksport, menyimpan, menyorok, membeli, menjual, memberi, menerima, menyetor, mengendalikan, mengangkut, membawa, menghantar, mengirim, berusaha mendapatkannya, membekal atau mengedar sesuatu dadah berbahaya atau dengan cara lain di bawah penguatkuasaan Akta ini atau peraturan-peraturan yang dibuat di bawah Akta ini.” [33] Dalam kes ini Perayu dikatakan telah menjual dadah tersebut kepada SP2 selaku AP. Seksyen yang relevan dalam ADB berhubung dengan isu informer dan AP ialah seksyen 40 dan 40A ADB. Tafsiran dan pemakaian kedua-dua seksyen ini telah dibincangkan dengan terperinci dalam beberapa kes yang telah diputuskan sebelum ini. (Lihat Munusamy Vendagasalam v. PP [1987] 1 CLJ 250; [1987] CLJ (Rep) 221; Namasiyiam Doraisamy v. PP & Other Cases [1987] 1 CLJ 540; [1987] CLJ (Rep) 240; PP v. Mansor Md Rashid & Anor [1997] 1 CLJ 233; Ti Chuee Hiang v. PP [1995] 3 CLJ 1; Ghazalee Kassim & Anor v. PP [2009] 4 CLJ 737). [34] Huraian mengenai siapakah yang disifatkan sebagai AP telah dibincang dengan panjang lebar dalam kes Wan Mohd Azman Hassan v P.P. [2010] 4 CLJ 529: 16 “In a typical police undercover operation scenario (as happened in this case) the police would receive information from its informer of a drug trafficking activity. An agent provocateur, normally himself a police officer, will then be assigned to undertake what is called a “sting operation”. The agent provocateur will then get in touch with the informer. The informer will then arrange for an introduction and meeting between the agent provocateur, (who will play the role of a drug-buyer) and the drug trafficker. The informer will take no active role and normally disappear. Negotiations will then take place between the agent provocateur and the drug trafficker where the amount of drugs to be supplied, its price and place of delivery will be discussed and agreed upon. The agent provocateur himself thus takes an active role in the commission of the offence. Both parties became wiling participants in the offence. This is what is meant by the phrase ‘to abet the commission of the offence’ as found in s. 40A of the Act. The agent provocateur role is to uncover the offence and gather the evidence to be later given at the trial against the trafficker. This, as discussed later in this judgment, is however not entrapment that gives rise to a legitimate defence.” [35] Dalam kes yang tersebut di atas AP disifatkan sebagai seorang yang merangsang atau mencadangkan perlakuan suatu kesalahan kepada seorang lain dengan harapan orang itu akan menuruti cadangan AP sehingga boleh menyebabkan orang itu boleh disabitkan dengan sesuatu kesalahan di bawah undang-undang sebagaimana yang dirangsang dan / atau dicadangkan oleh AP. [36] Kebolehterimaan keterangan AP dan juga kredibiliti AP tidak menjadi isu kerana seksyen 40A ADB memberikan perlindungan kepada 17 AP. Keterangan AP juga tidak perlu disokong oleh keterangan bebas lain. Tanggapan bahawa keterangan AP adalah kredibel juga boleh dipatahkan jika pembelaan mengemukakan keterangan yang cukup untuk menunjukkan AP ialah saksi yang tidak kredibel. (Lihat kes Pendakwa Raya v. Han Kong Juan & Ors [1983] 1 CLJ 245; [1983] CLJ (Rep) 773 HC). [37] Pendakwaan telah mempremiskan kesnya terhadap Perayu di bawah seksyen 39B(1)(a) ADB iaitu pengedaran sebenar melalui penjualan dadah tersebut kepada seorang AP. Kes Pendakwaan bukanlah kerana Perayu memiliki dadah tersebut. Persoalannya adalah sama ada berdasarkan factual matrix kes ini, pendakwaan telah berjaya membuktikan inti pati pengedaran dadah tersebut melalui suatu penjualan terhadap Perayu. [38] Dalam kes Pendakwa Raya v. Saari bin Jusoh [2007] 2 CLJ 197 setelah membincangkan beberapa tafsiran bagi perkataan ‘selling’/‘sale’ and ‘contract to sell’ yang diberi masing-masingnya oleh Webster’s New World Dictionary Edisi Ketiga, Butterworths Australian Legal Dictionary, The Law Lexicon oleh Ramanatha Aiyar dan juga pada kes Inland Revenue Commissioners v. Littlewoods Order Stores [1962] 2 All ER 279 yang merujuk kepada Benjamin on Sale Edisi Kedelapan, YA Augustine Paul HMR (pada ketika itu bersidang sebagai HMP) menyimpulkan tafsiran bagi perkataan penjualan (sale) sebagai: “A sale is therefore complete upon transfer of property in the goods even though the price has not been paid. A sale in this sense cannot 18 therefore be described as an act preparatory to the sale or as negotiations leading to the sale or even an agreement for sale.” [39] Sementara itu dalam kes yang sama YA Abdul Aziz Mohamad HMP menyatakan: ”For my part in considering the dictionary meaning of ’sell’ for the purpose of determining the ordinary meaning of ’selling’ in the definition of ’trafficking’, I would reject Webster meaning No. 2, without having to resort to the existence of paras (b) and (c) of s. 39B (1) as one that could not have been intended by the legislature. The meaning intended is No. 1, which for the present case is “to... deliver...goods...for money”. So long as the delivery is for money-which the delivery in this case was – as opposed to delivery as a gift or on some other basis, it is selling even though the money for which the goods are delivered has not passed to the seller. ……….. I am of course of the view that the act of selling takes place once the goods are transferred or delivered even though the price has not been paid.” [40] Berdasarkan fakta kes yang kami huraikan dalam alasan ini, terdapat fakta yang lebih daripada mencukupi (overwhelming) di hadapan Hakim Bicara bahawa wujudnya rundingan aktif antara SP2 dan Perayu berhubung transaksi menjual dan membekal dadah tersebut. Selain SP2 dan Perayu tidak ada apa-apa keterangan yang menunjukkan ada pihak ketiga yang terlibat sebagaimana yang didakwa oleh Perayu. Setelah 19 rundingan dijalankan yang tinggal ialah urusan pembayaran harga pembelian. [41] Walaupun dalam kes ini pembayaran harga dadah tersebut belum dibayar, ini tidaklah bermakna inti pati “menjual” tidak dibuktikan. Dalam kes Wan Marzuki Wan Abdullah v PP [2013] 1 CLJ 177 Mahkamah Persekutuan telah menyatakan: “Thus, in the present case, the non-payment of the agreed price should not mean that there was no actual delivery of the drugs on the appointed day. The court was in agreement with the view expressed by the Court of Appeal that actual delivery is a question of fact and degree and it depends on the particular facts of an individual case.” [42] Dalam kes Tarmizi Yacob & Anor v PP & Anor Appeal [2010] 8 CLJ 503 mahkamah memutuskan transaksi jual beli itu lengkap apabila (perayu dalam kes itu) telah menyerah dadah tersebut kepada PW10 dan hanya menunggu pembayaran apabila pihak polis bergerak untuk menangkap mereka. Suatu fakta yang jelas ialah penjualan itu lengkap apabila penyerahan dadah tersebut dibuat walaupun pembayaran belum lagi dibuat. Dalam kes di hadapan kami “flash rolled money” ditunjukkan kepada Perayu. [43] Dalam kes PP v Chia Leong Foo [2000] 4 CLJ 649 YA Hakim Mahkamah telah merujuk kepada kes Mahkamah Persekutuan iaitu PP v Mansor bin Mohd Rashid & Anor [1996] MLJ 560 dan menjelaskan: 20 “Subsection (1) of s. 39B (1) of the Act enumerates three separate and distinct offence relating to traficking in dangerous drugs. Section 2 of the Act defines “trafficking” as: …includes the doing of any of the following acts, that is to say, manufacturing, importing, exporting, keeping, concealing, buying, selling, giving, receiving, storing, administering, transporting, carrying, sending, delivering, procuring, supplying, or distributing any dangerous drugs; It must be observed that most acts that constitute “trafficking’ as defined in s. 2 of the Act like, for example,keeping, concealing, storing, transporting, and carrying dangerous drugs involved prerequisite element of possession unlike, for instance, the sale and supply of dangerous drugs which need not necesssarily involve posession as demonstrated by Pendakwa Raya v Mansor bin Mohd Rashid & Anor [1996] 3 MLJ 560.” [44] Dalam kes Pendakwa Raya v Mansor bin Mohd Rashid & Anor [1996] 3 MLJ 560 Mahkamah Persekutuan memutuskan: “Having regard to the evidence of this case, it is our view that the learned trial judge was unduly concerned with the exclusivity of possession of room ‘K’ and the custody or control of the cannabis in question in relation to Amran. It is essential to bear in mind that the case of the prosecution was not based on control or custody thereby invoking the presumption of possession, or on possession of 200g or more cannabis thereby attracting te presumption of traficking under s 37 (d) or (da)(iv) of the Act.The prosecution founded its case of traficking on ‘sale’ of the cannabis to PW9, the agent provocateur”. 21 [45] Berdasarkan fakta yang kami perturunkan dalam alasan ini, kami berpuas hati tidak berlaku apa-apa kekhilafan undang-undang dan / atau fakta yang memerlukan Mahkamah ini campur tangan dalam keputusan Hakim Bicara. Alasan (f), (g), (h) dan (i) Petisyen Rayuan [46] Alasan (f), (g), (h) dan (i) Petisyen Rayuan merujuk kepada dakwaan Perayu bahawa informer terlibat secara aktif dalam rundingan jual beli dadah tersebut. Peguam bela bijaksana Perayu telah menghujahkan atas kegagalan pihak pendakwaan memanggil informer sebagai saksi wujud kelompangan dalam kes pendakwaan. Oleh yang demikian, Hakim Bicara sewajarnya membangkitkan peruntukan seksyen 114 (g) Akta Keterangan 1950 terhadap pendakwaan. [47] Apabila peranan informer dicabar di Mahkamah seperti dalam kes ini, Mahkamah perlu menilai keterangan yang dibentangkan pendakwaan dan melihat sama ada informer telah bertindak secara aktif dalam rundingan dan transaksi penjualan dadah tersebut sehingga boleh disifatkan memainkan peranan sebagai AP. Ini merupakan persoalan fakta yang perlu dinilai oleh Mahkamah dengan teliti dan adil (lihat Munusamy v PP [1987] 1 MLJ 492). Kami perhatikan aspek ini telah dipertimbangkan oleh Hakim Bicara dengan amat berhati-hati. Jelas daripada fakta yang dihuraikan dalam alasan ini, informer hanya sekadar memperkenalkan SP2 kepada Perayu dan tidak terlibat secara langsung dalam rundingan dan / atau transaksi jual beli dadah dan / atau berperanan sebagai AP sebagaimana yang dihujahkan. Rundingan dan 22 transaksi dalam kes ini hanya melibatkan SP2 dan AP semata-mata. Keterangan juga menunjukkan informer tidak pernah muncul di tempat di mana rundingan dijalankan. Walaupun saksi-saksi pendakwaan telah disoal balas bertubi-tubi berhubung kehadiran informer di tempat kejadian, namun keterangan mereka tetap tidak tergugat (lihat soal balas SP2 di m.s. 69 (barisan 25 ke 35) -70 (barisan 5) Rekod Rayuan Jilid 2A baris 25-35 (m.s. 69). [48] Isu yang sama telah dibangkitkan dalam kes Osman Din v Pendakwa Raya [1955] 2 SLR 129 ; Lai Kam Loy v PP [1994] 1 SLR 787 ; Lim Young Sien v P.P [1994] 2 SLR 257 di mana mahkamah telah memutuskan bahawa informer bukanlah saksi yang wajib atau yang perlu dipanggil pendakwaan. Ini bergantung keadaan sekeliling kes. Dalam keadaan kes pendakwaan yang boleh dibuktikan terhadap tertuduh melalui keterangan lain yang bebas, kegagalan memanggil informer tidak menyebabkan berlakunya kelompangan dalam kes pendakwaan. [49] Terdapat juga kes di mana informer memainkan peranan yang lebih besar berbanding dengan kes di hadapan kami, mahkamah memutuskan kegagalan memanggil informer sebagai saksi tidak menjejaskan keputusan kes kerana terdapat keterangan yang lebih daripada mencukupi (overwhelming) untuk membolehkan mahkamah membuat keputusannya (lihat Namasiyam v PP [1987] MLJ 336). [50] Dalam kes Wan Yurilhami Wan Yaacob v PP [2010] 1 CLJ 17, dalam keadaan informer sekadar memperkenalkan AP kepada perayu 1 dan hadir semasa transaksi jual beli dadah dijalankan, mahkamah 23 memutuskan kehadiran informer ialah semata-mata untuk menyakinkan (to lend credence) perayu-perayu tentang niat AP untuk membeli dadah. Oleh yang demikian, informer bukan bertindak sebagai AP. [51] Jelas Hakim Bicara telah secara betul membangkitkan peruntukan seksyen 40 ADB yang memberikan perlindungan kepada informer. [52] Atas alasan yang kami huraikan di atas, kami berpuas hati alasan-alasan yang dibangkitkan Perayu tidak bermerit dan ditolak oleh mahkamah. Alasan (k) & (l) Petisyen Rayuan [53] Alasan (k) dan (l) berkaitan dengan dakwaan Perayu bahawa dalam kes ini tiada suatu penyiasatan yang lengkap dan menyeluruh dijalankan oleh pegawai penyiasat (SP6) dan kegagalan pihak pendakwaan mengemukakan log panggilan telefon Perayu. Kami bersetuju dengan hujahan pendakwaan bahawa isu yang dibangkitkan ini terlalu remeh sebab tidak terdapat apa-apa kelompangan wujud dalam kes pendakwaan. Ini adalah kerana keterangan yang dikemukakan adalah lebih daripada mencukupi (overhelming), Perayu melakukan kesalahan sebagaimana dituduh. Kes pendakwaan tidak memerlukan lain-lain keterangan sokongan (lihat kes Idris Harun v PP Appeal case No. P-05-42-2004). Seksyen 40A ADB terpakai dalam keadaan kes ini di mana undang-undang menyatakan keterangan AP tidak boleh dianggap sebagai tidak boleh dipercayai semata-mata dia telah cuba 24 bersubahat atau subahat itu semata-mata untuk mendapat keterangan terhadap orang yang disubahati. [54] Jelas alasan rayuan ini juga tidak bermerit. Alasan (m) & (n) Petisyen Rayuan [55] Alasan terakhir ialah dakwaan Perayu bahawa pertuduhan terhadap Perayu cacat dan / atau defektif. Perayu pada asalnya dituduh dengan tiga orang lain. Dua antara mereka, Tertuduh 2 dan Tertuduh 3 (di Mahkamah Tinggi) telah dilepas dan dibebaskan pada tahap akhir kes pembelaan. Peguam bela menghujahkan dalam keadaan ini pertuduhan wajar dipinda untuk menunjukkan bahawa hanya Perayu terlibat dengan kesalahan mengedar dadah tersebut. Setelah meneliti rekod prosiding, kami berpuas hati Perayu tidak dalam apa-apa keadaan diprejudis atas alasan yang dibangkitkan Perayu. Fakta berhubung kes ini adalah jelas dan dalam pengetahuan penuh Perayu. [56] Penegasan kami di atas disokong oleh kes Msimanga Lesaly v PP [2005] 4 MLJ 314 iaitu suatu kes di mana Perayu telah dituduh bersama seorang lain dan dengan niat bersama di bawah seksyen 34 Kanun Kesiksaan. Apabila tertuduh yang satu lagi dibebas dan dilepaskan pada tahap akhir kes pendakwaaan, dakwaan berasaskan niat bersama turut gugur. Dalam keadaan ini dihujahkan pendakwaan perlu meminda pertuduhan untuk meminda rujukan kepada inti pati Perayu bertindak dengan niat bersama. Mahkamah memutuskan perkara ini tidak boleh menyebabkan pertuduhan menjadi defektif terhadap Perayu. Ini adalah 25 kerana sudah menjadi undang-undang yang terasas seksyen 34 Kanun Kesiksaan tidak mewujudkan suatu kesalahan substantif tetapi semata-mata suatu kaedah undang-undang untuk menggambarkan tanggung jawab bersama oleh beberapa orang. (Lihat juga kes Chota bin Abdul Razak v PP [1991] 3 MLJ 77; Teh Thiam Huat v PP [1996] 3 SLR 631). [57] Berdasarkan alasan ini, hujahan peguam bela perayu ditolak. Penutup [58] Berdasarkan alasan-alasan yang telah kami huraikan dalam penghakiman ini, kami sebulat suara menolak rayuan Perayu dan mengekalkan keputusan Hakim Bicara terhadap sabitan dan hukuman. Kami berpuas hati sabitan dan hukuman adalah selamat. Bertarikh : 2 Oktober 2017 signed (ASMABI BINTI MOHAMAD) Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia 26 Peguam Bela Perayu: Tetuan Gerard Lazarus & Associates No.27, Tingkat 2 Jalan Tengku Kelana 41000 Klang Selangor Darul Ehsan Pendakwaan: Timbalan Pendakwa Raya Jabatan Peguam Negara Bahagian Perbicaraan & Rayuan Aras 5, No. 45, Lot 4G7 Presint 4, Persiaran Perdana 62100 Putrajaya