Kok Choon King v Pendakwa Raya (J-05(SH)-175-04/2025)

Ini adalah alasan keputusan penuh Mahkamah ini yang telah menolak rayuan Perayu terhadap sabitan dan hukuman di bawah 1 pertuduhan di bawah Akta Dadah Berbahaya 1952 (‘ADB’) yang telah diputuskan dan dijatuhkan oleh Mahkamah Tinggi yang bersidang di Johor Bahru, Johor Darul Takzim.

Perayu di dalam kes ini telah dituduh di bawah seksyen 39B(1)(a) ADB kerana melakukan kesalahan mengedar dadah berbahaya jenis Methamphetamine berat bersih sebanyak 355.77 gram yang boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama (‘Pertuduhan’). Pertuduhan itu diperturunkan semula seperti berikut: PERTUDUHAN PINDAAN "Bahawa kamu pada 11.5.2020 jam lebih kurang 6.00 petang bertempat di Pejabat Kurier FedEx Jalan 1, Park Sack 2, Kawasan Perindusterian 1 Park, dalam Daerah Senai, dalam Negeri Johor Darul Takzim telah mengedar dadah berbahaya iaitu Methamphetamine seberat 355.77 gram dan dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah Seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah Seksyen 39B(2) Akta yang sama."

Di akhir perbicaraan, Hakim Mahkamah Tinggi (‘HMT’) telah mendapati Perayu gagal membangkitkan keraguan yang munasabah terhadap kes Pendakwaan di bawah Pertuduhan serta gagal mematahkan anggapan milikan dan pengetahuan barang dadah di bawah seksyen 37(d) ADB. Ekoran dari sabitan di bawah Pertuduhan itu, Perayu telah dihukum dengan hukuman pemenjaraan seumur hidup (30 tahun) dan 12 kali sebatan.

Seramai 11 orang saksi telah dipanggil oleh pihak Pendakwaan. Fakta kes Pendakwaan mengikut Alasan Penghakiman HMT adalah seperti berikut: 4 a) Pada 11.5.2020 bertempat di FedEx, Jalan i-Park SAC 2, Kawasan Perindustrian i-Park Senai, Johor ketika Encik Zulhazrudein bin Salleh [SP9] sedang bekerja, seorang pelanggan telah datang ke premis FedEx tersebut dengan tujuan untuk membuat kiriman barang. b) SP9 telah meminta pengenalan diri pelanggan dan pelanggan tersebut menyerahkan lesen memandunya. mengesahkan pelanggan itu bernama Kok Choon King (Kad Pengenalan No.: 940327-08-5369) (selepas ini dirujuk sebagai ‘Perayu’). c) Perayu telah menjelaskan beliau ingin mengirimkan barang ke Singapura berupa 2 kotak alat pembesar suara/ “speaker” iaitu satu kotak berlabel “Vinnifier Ether 3 BTR” [P10] dan 1 lagi kotak berlabel “Flipgear by Vinnfier” [P11]. Kemudiannya, SP9 telah membuat pemeriksaan fizikal dan mendapati terdapat “PC speaker” dalam P10 dan P11. Manifest Billing Co bernombor 8133947168150425 dan Airway Bill bernombor 813394716815 [P28] diberikan kepada Perayu. d) Perayu telah mengisi butiran yang tercatat di P28. Sebaik butiran telah diisi dengan lengkap, Perayu diminta untuk membuat pembayaran. Perayu telah membuat bayaran menggunakan kad kreditnya. Setelah membuat pembayaran, Perayu beredar dari premis FedEx tersebut. 5 e) SP9 selanjutnya membuat pembungkusan semula kotak P10 dan P11. Semasa SP9 hendak memasukkan “speaker” ke dalam kotak, SP9 mendengar ada sesuatu objek bergerak dalam “speaker” tersebut. SP9 mengesyaki ada sesuatu yang tidak kena dengan “speaker” tersebut. SP9 telah memanggil rakannya untuk membuat pemeriksaan lanjut. SP9 telah membuka salah satu kotak “speaker” tersebut dan mendapati terdapat satu bungkusan berwarna putih yang mencurigakan. f) SP9 telah memaklumkan perkara tersebut kepada Ramesh A/L Raja Sagaran [SP8] selaku Pengurus FedEx. SP8 kemudiannya menghubungi pihak Jabatan Kastam Diraja Malaysia (JKDM). g) Pada hari yang sama jam lebih kurang 3.30 petang, Encik Nur Amin Bin Mohamed Rumsani [SP10] bersama-sama anggota serbuan dari Cawangan Narkotik JKDM Johor telah sampai di premis FedEx tersebut. SP10 telah membuat pemeriksaan awal ke atas P6 dan mendapati terdapat 2 “speaker” yang dibungkus masing-masing dengan pembungkusan plastik. SP10 telah membuka salah satu “speaker” dan mendapati terdapat satu bungkusan plastik lutsinar mengandungi serbuk kristal berwarna putih. 6 h) SP10 menguji satu bungkusan lutsinar mengandungi kristal berwarna putih menggunakan Trunarc dan bacaan mendapati ia mengandungi disyaki dadah berbahaya jenis Methamphetamine. SP10 berbincang dengan SP8 meminta hubungi Perayu untuk hadir semula ke FedEx untuk membuat bayaran atas kesilapan pengiraan. i) telah menghubungi Perayu atas arahan SP8 memaklumkan berlaku kesilapan pembayaran. SP9 meminta Perayu untuk kembali semula ke FedEx dan menyelesaikan bayaran. Perayu tidak berpuas hati mengapa berlaku kesilapan pengiraan bayaran. SP9 memberitahu Perayu sekiranya bayaran tidak dijelaskan, FedEx akan menahan barang Perayu iaitu P10 dan P11. Perayu pada awalnya berniat untuk menghantar wakil tetapi FedEx memaklumkan wakil tidak diterima dan memerlukan kehadiran Perayu sendiri. Setelah FedEx memberitahu barangan Perayu akan ditahan di Gudang, barulah Perayu bersetuju untuk datang semula ke premis FedEx dan menjelaskan bayarannya. j) Pada jam 6.00 petang, Perayu yang menaiki kereta Mercedes Benz AMG, Nombor Pendaftaran: VEE 9223 telah tiba di premis FedEx dan parkir keretanya di hadapan premis FedEx. SP9 telah menerima bayaran pengurangan pengeposan P10 dan P11 daripada Perayu secara kad kredit. SP9 meminta Perayu untuk menunggu sebentar sementara membetulkan resit. k) Kemudiannya, SP10 dan Encik Singaravelu a/l Subramaniam [SP4] menghampiri Perayu dan memperkenalkan diri sebagai Pegawai Kastam. SP10 bertanyakan berkaitan 2 kotak tersebut kepada Perayu. Perayu mengakui ingin mengeposkan P10 dan P11 ke Singapura. SP10 dan SP4 selanjutnya telah menahan Perayu. Pemeriksaan ke atas kereta yang dipandu Perayu didapati di dalamnya terdapat seorang perempuan China bernama Hui Sie Jia [SP6]. SP6 yang ditahan dibawa ke dalam premis FedEx. l) Perayu dan SP6 dibawa naik ke tingkat 2 premis FedEx untuk pemeriksaan oleh SP10 dan anggotanya. Pemeriksaan yang dilakukan ke atas kotak P10 di hadapan Perayu dan SP6 menjumpai bungkusan lutsinar yang mengandungi Kristal berwarna putih tersorok dalam “speaker”. SP10 menunjukkan dadah tersebut kepada Perayu dan secara tiba-tiba, Perayu mengigil, panik dan hendak muntah dan gelisah dan menyatakan barang tersebut bukan miliknya. m) Seterusnya, pada jam 6.30 petang, Perayu dan SP6 bersama-sama barang kes dan kenderaan Perayu dibawa balik ke Pejabat Narkotik, JKDM untuk proses pembongkaran dan penandaan. Pada jam lebih kurang 7.00 malam, SP10 8 bersama anggota serbuan, Perayu dan SP6 tiba di Pejabat Narkotik, JKDM, Johor. n) Pada jam 8.00 malam, SP10 telah membuat bongkaran dan penandaan di hadapan Perayu. SP10 telah menyediakan Borang Bongkaran [P34] dan Perayu telah menurunkan tanda tangannya untuk pengesahan. Timbangan berat kasar telah dibuat ke atas 7 bungkusan [P6(B) hingga (H)] dan mendapati berat kasar dadah jenis Methamphetamine ialah 516 gram. o) Kemudiannya, SP10 telah membuat laporan polis sebagaimana Senai Report No: 002490/2020 [P35]. Pada 12.5.2020 jam lebih kurang 3.15 pagi, SP10 telah membuat penyerahan kesemua dokumen, barang kes, Perayu dan SP6 kepada Burhanuddin Anuar bin Daud [SP11]. SP11 telah menerima kesemua barang kes dan memasukkan ke dalam 5 kotak berasingan dan 1 sampul surat. p) Bahan rampasan disyaki dadah dibawa ke Jabatan Kimia Malaysia, Johor Bahru bagi tujuan analisis barang kes dadah. Puan Liew Chyi [SP1], Ahli Kimia Kerajaan. SP1 telah menjalankan analisis ke atas 7 bungkusan tersebut. Hasil analisis yang dijalankan oleh SP11 mengesahkan kesemua bungkusan tersebut mengandungi dadah berbahaya jenis Methamphetamine berat bersih 355.77 gram. Dadah jenis ini disenaraikan dalam Jadual Pertama kepada ADB.

Seramai 1 orang saksi telah dipanggil oleh pihak Pembelaan iaitu Perayu sendiri.

Keterangan pembelaan Perayu seperti yang diringkaskan oleh HMT adalah seperti berikut – a) Perayu mengenali seorang bernama Thomas Tan yang merupakan rakan sewa rumah. Perayu telah menyewa bilik daripada Thomas Tan di Kondominium Pelita Indah, No. 05- 05 dalam tahun 2019. Sekitar 5.5.2020, Thomas Tan menghubungi Perayu menggunakan telefon bimbit 011- 40689796 meminta Perayu membeli alat pembesar suara/ “speaker” di KS IT Mall, tempat lama Thomas Tan bekerja. b) Pada 5.5.2020 Perayu telah membeli “speaker” di KS IT Mall. Semasa berada di KS IT Mall, Perayu telah menunjukkan gambar “speaker” yang dihantar oleh Thomas Tan kepadanya. Selepas membeli “speaker”, Perayu tidak melakukan apa-apa semakan kerana Thomas Tan tidak meminta Perayu untuk menyemaknya terlebih dahulu. Selepas membeli “speaker” tersebut di KS IT Mall, Perayu telah pergi ke Kondominium Pelita Indah dan menyerahkan “speaker” tersebut kepada Thomas Tan di luar kondominium. Thomas Tan telah membuat bayaran pembelian “speaker” tersebut secara tunai. c) Beberapa hari kemudian pada 9.5.2020 atau 10.5.2020, Perayu menerima panggilan telefon dari Thomas Tan meminta tolong untuk mengeposkan barang ke Singapura. Kemudiannya, Perayu berjumpa Thomas Tan pada 11.5.2020 sekitar jam 11.00 pagi dan telah diserahkan barang dalam kotak untuk diposkan ke Singapura. Thomas Tan membayar secara tunai upah penghantaran dan kos penghantaran “speaker” tersebut. d) Selepas menerima barang tersebut, Perayu pergi ke Cawangan FedEx di Kawasan Perindustrian 1 Park, Johor Bahru. Perayu sampai di pejabat FedEx sekitar jam 12.00 tengahari bagi tujuan pengeposan barangan tersebut. e) Semasa Perayu mengisi borang Airway Bill, Perayu bertanyakan SP9 di ruangan “From” untuk diisi maklumat apa. SP9 memaklumkan di ruangan tersebut diisikan maklumat pemilik barang. Perayu berpandukan penjelasan yang diberikan oleh SP9 mengisikan nama Thomas Tan sebagai pemilik barang. SP9 ingin membuat pemeriksaan ke atas barang tersebut dan Perayu membenarkannya. 11 f) Sebelum Perayu membuat pembayaran, telah menghubungi Thomas Tan melalui panggilan telefon dan Thomas Tan bersetuju dengan kos penghantaran. Perayu telah membayar kos penghantaran menggunakan kad debit Perayu. Sebaik selesai urusan penghantaran, Perayu bersama SP6 bergerak ke Kuala Lumpur. Dalam perjalanan menuju ke Kuala Lumpur, Perayu menerima panggilan dari SP9 meminta untuk kembali ke Cawangan FedEx kerana bayaran pengeposan tidak mencukupi. g) Perayu bersetuju untuk kembali ke FedEx bagi membayar kos yang terkurang. Perayu ada cuba menghubungi Thomas Tan tetapi tiada jawapan. Sebaik sampai di FedEx, Perayu diminta membuat pembayaran yang terkurang. Kemudiannya Perayu diminta untuk menunggu sebentar. Semasa di kaunter FedEx, Perayu memberikan kerjasama dan mematuhi apa yang disuruh oleh FedEx. h) Beberapa minit kemudiannya, Perayu telah ditahan oleh pegawai Kastam. Semasa ditahan, Perayu dalam keadaan tenang dan memberikan kerjasama kepada pihak Kastam. Selanjutnya Perayu telah dibawa ke bilik mesyuarat di tingkat atas. Perayu masih dalam keadaan tenang dan memberikan kerjasama. Selepas itu, pihak Kastam membuka “speaker” tersebut dengan pemutar skru. Pihak Kastam berjaya membuka “speaker” dan mengeluarkan bungkusan lutsinar 12 yang mengandungi serbuk putih. Apabila Kastam memberitahu serbuk putih merupakan dadah berbahaya barulah Perayu menunjukkan reaksi terkejut, cemas, emosi tidak stabil, reaksi ingin muntah, sambil menjerit dan menyatakan dadah bukan miliknya.

HMT telah berpuas hati berdasarkan keterangan bahawa pihak Pendakwaan telah membuktikan elemen identiti barang kes dadah dan milikan di bawah Pertuduhan.

Mengenai elemen milikan, HMT telah menerima keterangan pihak Pendakwaan bahawa: (i) Perayu telah membeli alat pembesar suara/ “speaker” ekshibit P10 dan P11 dari SP7 dan fakta itu tidak dipertikai; (ii) Perayu adalah orang yang telah pergi ke FedEx bagi tujuan pengeposan kedua-dua alat itu ke satu alamat di Singapura; (iii) kedua-dua alat itu telah dibungkus di hadapan kehadiran Perayu sehingga resit Airway Bill diserahkan kepada Perayu oleh SP9; dan (iv) Perayu telah hadir semula di pejabat FedEx bersama SP6 setelah dihubungi SP9 mengenai kesilapan pembayaran.

Pada pendapat HMT, fakta menunjukkan Perayu telah mempunyai jagaan atau kawalan ke atas kedua-dua “speaker” itu dan ia mewajarkan penggunaan anggapan milikan dan 13 pengetahuan mengenai kandungan dadah di dalam kedua-dua “speaker” di bawah seksyen 37(d) ADB. Anggapan itu memperuntukkan: “(d) any person who is found to have had in his custody or under his control anything whatsoever containing any dangerous drug shall, until the contrary is proved, be deemed to have been in possession of such drug and shall, until the contrary is proved, be deemed to have known the nature of such drug;”

Rujukan telah dibuat kepada keputusan di dalam kes Aaron Chong Chernlin v PP [2022] CLJU 2750; [2023] 1 MLJ 60 dan Nobies Weah Ezike v PP [2010] 1 CLJ 578; [2009] 6 MLJ 608 mengenai skop dan penggunaan anggapan di bawah seksyen 37(d) ADB.

Dalam mencapai dapatannya mengenai elemen milikan dadah dan anggapan di bawah seksyen 37(d) tadi, HMT telah menolak hujahan pihak Pembelaan bahawa pihak Pendakwaan telah gagal melakukan siasatan ke atas penama Thomas Tan yang telah dicatat atas Airway Bill (ekshibit P28) dan yang dikatakan pihak yang sebenarnya telah menyerahkan 2 biji “speaker” mengandungi dadah kepada Perayu supaya dipos ke Singapura. Penolakan hujah itu beralasan pertimbangan bahawa peruntukan ADB tidak memerlukan pembuktian kepunyaan atau “ownership”. Rujukan dibuat kepada keputusan Mahkamah Rayuan di dalam 14 kes PP v Klong K'Djoanh & Satu Lagi Rayuan [2016] 5 CLJ 533; [2016] MLJU 1644 yang telah memutuskan: “[33] Di bawah s. 39B (1), apa yang perlu dibuktikan ialah milikan dan kawalan dengan pengetahuan dan bukannya kepunyaan (ownership). Walaupun diandaikan dadah itu kepunyaan Brave, tetapi tertuduh dengan penuh pengetahuan membawanya ke Malaysia dari India, itu sudah cukup untuk memenuhi kehendak s. 39B (1) ADB. Isu sama ada Brave atau adik Brave adalah pemilik beg P24, tidak relevan sama sekali bagi pertuduhan di bawah s. 39B (1) ADB.”

Di samping itu, HMT juga menolak hujahan pihak Pembelaan bahawa Perayu telah hilang jagaan dan kawalan ke atas kedua-dua “speaker” itu sebaik sahaja ianya telah diserahkan dan dibungkus oleh pihak SP9 dan FedEx. Pada penilaian HMT walaupun bungkusan mengandungi kedua-dua “speaker” itu telah diserahkan kepada SP9, namun rentetan peristiwa menunjukkan tindakan SP9 mengesyaki barang asing di dalam “speaker” dan kemudiannya pemakluman kepada rakan sekerja dan pegawai atasan SP8 berlaku sejurus selepas penyerahan “speaker” itu oleh Perayu kepada SP9. Maka, HMT tidak mendapati adanya putus rantaian keterangan dan kemungkinan berlaku kacau ganggu kepada bungkusan itu.

Mengenai perbuatan mengedar dadah berbahaya, HMT telah menggunakan takrif perbuatan mengedar dadah seperti di peruntukan di bawah seksyen 2 ADB melalui perbuatan mengepos.

Di akhir kes Pembelaan, HMT mendapati Perayu gagal membangkitkan keraguan munasabah terhadap kes Pendakwaan dan gagal mengakas anggapan seksyen 37(d) ADB di atas imbangan kebarangkalian berdasarkan pertimbangan dan dapatan: (i) kegagalan Perayu membuktikan kewujudan Thomas Tan; (ii) butiran alamat dan telefon palsu di dalam ekshibit P28 menunjukkan perlakuan Perayu yang ingin mengelak dari dapat dikesan oleh pihak berkuasa; dan (iii) cara penyembunyian barang dadah di dalam “speaker”.

Di antara kes yang dirujuk adalah Teh Hock Leong v PP [2008] 4 CLJ 764; [2008] MLJU 284 dan PP v Herlina Purnama Sari [2016] CLJU 1855; [2016] 2 MLJ 724.

Perayu membangkitkan 3 isu berikut di dalam Rayuan ini bahawa:

HMT khilaf apabila menggunakan anggapan milikan dan pengetahuan dadah di bawah seksyen 37(d) ADB sedangkan tiada halangan untuk HMT membuat dapatan milikan langsung / “direct/ mens rea possession” berdasarkan keterangan dan ini telah memprejudis Perayu; (ii) HMT telah khilaf dan salah arah apabila membuat dapatan Perayu tidak sahaja gagal menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kes Pendakwaan tetapi pada masa yang sama gagal mematahkan anggapan milikan dan pengetahuan di bawah seksyen 37(d) ADB; dan (iii) kegagalan HMT menilai dan mempertimbang secukupnya pembelaan Perayu. [17] Bermula dengan isu pertama, Perayu menghujahkan penggunaan anggapan milikan dan pengetahuan di bawah seksyen 37(d) ADB telah memprejudis Perayu kerana Perayu telah diletakkan beban pembuktian yang lebih tinggi iaitu untuk mematahkan anggapan itu di atas imbangan kebarangkalian yang merupakan satu beban pembuktian yang lebih tinggi dari sekadar membangkitkan satu keraguan munasabah. Perayu menghujahkan keterangan kes adalah mencukupi untuk membolehkan HMT membuat satu dapatan atas elemen milikan tanpa perlu menggunapakai anggapan itu. Seharusnya HMT memilih membuat satu dapatan yang dapat memanfaatkan Perayu. [18] Rujukan telah dibuat kepada keputusan Mahkamah Rayuan di dalam kes Seyedalireza Seyedhedayatollah Ehteshamiardestani v PP [2014] 4 CLJ 406; [2014] 6 MLJ 408, di mana Mahkamah Rayuan telah menzahirkan pandangan bahawa penggunaan anggapan secara sembarangan dalam keadaan mana terdapat keterangan mencukupi untuk membuktikan sesuatu elemen kesalahan merupakan satu pilihan yang boleh memprejudis tertuduh. Rujukan selanjutnya juga dibuat keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Lim Hock Boon v PP [2009] 3 CLJ 430; [2009] 3 MLJ 604 yang telah menzahirkan pendapat bahawa penggunaan anggapan dibolehkan apabila pihak Pendakwaan tidak dapat memenuhi keperluan membuktikan perbuatan yang menjadi elemen kesalahan. [19] Selanjutnya, di atas isu kedua, Perayu menghujahkan Nota Keterangan kes menunjukkan pada ketika HMT memberikan keputusan di akhir kes Pembelaan, HMT telah khilaf apabila membuat dapatan Perayu gagal membangkitkan keraguan munasabah terhadap milikan dadah sedangkan HMT juga telah membuat dapatan Perayu gagal mematahkan anggapan seksyen 37(d) di atas imbangan kebarangkalian. Ini telah mencerminkan salah arah di pihak HMT apabila membebankan Perayu dengan 2 beban pembuktian yang berbeza untuk elemen kesalahan yang sama. Sebagai panduan, bahagian keputusan itu di mukasurat 419 Rekod Rayuan Jilid 2(3) dipetik seperti berikut: “(a) Pembelaan tertuduh di atas imbangan kebarangkalian gagal mematahkan anggapan undang-undang berkaitan pemilikan dadah berbahaya yang menjadi teras pertuduhan ke 2.

Pembelaan tertuduh juga gagal menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah iaitu pemilikan dadah berbahaya bagi tujuan pengedaran”. [penekanan ditambah] [20] Rujukan telah dibuat kepada keputusan di dalam kes PP v Abdul Manaf Muhammad Hassan [2006] 2 CLJ 129; [2006] 3 MLJ 193; Lim Tan Yi v PP & 1 Lagi [2021] 9 CLJ 523; [2022] 1 MLJ 623, dan Helmi Hafifi Abdul Halim v PP [2019] 10 CLJ 534; [2019] 1 MLJ 693, mengenai kesan prejudis ke atas tertuduh akibat kecelaruan dapatan hakim yang membebankan tertuduh dengan 2 beban pembuktian membangkitkan keraguan yang munasabah dan mematahkan anggapan di atas imbangan kebarangkalian pada masa yang sama. [21] Mengenai isu ketiga pula, Perayu menghujahkan HMT telah khilaf apabila meletakkan beban pembuktian yang tinggi apabila menekankan kegagalan Perayu memanggil saksi penama Thomas Tan dan mengemukakan rakaman percakapannya. Dihujahkan adalah menjadi prinsip undang-undang bahawa seorang tertuduh tidak mempunyai beban membuktikan dia tidak bersalah dan juga undang-undang tidak boleh membangkitkan inferens yang negatif terhadap tertuduh hanya kerana tertuduh tidak memanggil saksi tertentu untuk menyokong pembelaannya. [22] Di atas isu ini, rujukan telah dibuat kepada keputusan di dalam kes Pang Chee Meng v PP [1992] 1 MLJ 137; [1992] 1 CLJ 39; Tan Foo Su v PP [1967] 2 MLJ 19; [1967] 1 LNS 179, dan Oktavius Jerrick Pui v PP [2018] CLJU 65; [2018] MLJU 60. Memetik Harminder Singh HMR (ketika itu) di dalam kes Oktavius Jerrick Pui v PP [supra]: “[43] We have also not failed to observe the learned Judge's comment that the appellant was duty bound to call his witnesses including his own wife, Mona Fitri, to disprove knowledge of the drugs and the truth of the wedding invitation. This observation was most unfortunate as there is no legal duty on an accused person to prove his innocence or to produce witnesses to prove the same (see Illian & Anor v. PP [1988] CLJU 139; [1988] 1 LNS 139; [1988] 1 MLJ 421; Goh Ah Yew v. PP [1948] CLJU 13; [1948] 1 LNS 13; [1949] MLJ 150; Tan Foo Su v. PP [1967] CLJU 179; [1967] 1 LNS 179; [1967] 2 MLJ 19). Any such failure cannot invite adverse comment as the duty remains throughout on the prosecution to prove the charge against an accused person beyond reasonable doubt.” Pihak Responden/ Pendakwaan [23] Terhadap kesemua isu-isu tadi, pihak Responden menghujahkan seperti berikut. [24] Terhadap isu pertama, Responden menghujahkan HMT tidak khilaf dalam menggunapakai anggapan di bawah seksyen 37(d) ADB kerana pertimbangan fakta menunjukkan barang dadah telah dijumpai tersorok di dalam alat “speaker”. Oleh kerana tidak ada keterangan langsung yang menunjukkan Perayu telah menyorokkan barang dadah itu di dalam “speaker” yang terkandung di dalam kotak asal masing-masing, maka HMT telah betul dalam menggunakan anggapan itu apabila mendapati Perayu mempunyai jagaan dan kawalan ke atas kedua-dua kotak. Oleh kerana anggapan di bawah seksyen 37(d) beroperasi sebagai satu keperluan undang-undang maka tidak ada kekhilafan telah dilakukan oleh HMT. Rujukan telah dibuat kepada petikan di dalam keputusan kes Muhammed bin Hassan v PP [1998] 2 MLJ 273; [1998] 2 CLJ 170, dimana Mahkamah Persekutuan telah memutuskan: “In our view, there is a clear undeniable distinction between the word 'deemed' used in s 37(d) and the word 'found' employed in s 37(da) of the Act. The 'deemed' state of affairs in s 37(d) (ie deemed possession and deemed knowledge) is by operation of law and there is no necessity to prove how that particular state of affairs is arrived at. There need only to be established the basic or primary facts necessary to give rise to that state of affairs, ie the finding of custody or control. Such presumptions as under 37(d) (and, for that matter, the one under s 37(da)) are sometimes described as 'compelling presumptions' in that upon proof of certain facts by a party (in our present case, proof of custody or control in s 37(d) by the prosecution), the court must in law draw a presumption in its favour (ie presumptions of possession and knowledge) unless the other party proves the contrary. Such a presumption has the compelling force of law. It is a deduction which the law requires the trial court to make...” [25] Dihujahkan juga, beban terletak kepada Perayu untuk membuktikan bahawa dia telah diprejudiskan dan terdapat kegagalan keadilan (failure of justice) akibat penggunaan anggapan itu dan dalam keadaan mana terdapat keterangan melimpah ruah terhadap Perayu, beban itu tidak dapat dilunaskan. Rujukan telah dibuat kepada keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam kes PP v Ishak Hj Shaari & Other Appeals [2003] 3 CLJ 843; [2003] 4 MLJ 585. [26] Seterusnya mengenai isu kedua, Responden menghujahkan tidak ada kekeliruan mengenai beban pembuktian yang harus dilepaskan oleh Perayu, iaitu mematahkan anggapan milikan di bawah seksyen 37(d) dan membangkitkan keraguan munasabah terhadap perbuatan pengedaran di bawah seksyen 2 ADB. Maka, HMT tidak melakukan salah arah di atas dapatan dan penilaian beban pembuktian yang berbeza di bawah kedua-dua peruntukan itu. Rujukan telah dibuat kepada keputusan Mohamad Radhi bin Yaakob v PP [1991] 3 MLJ 169; [1991] 3 CLJ 2073, dan Abdullah Atan v PP & Other Appeals [2020] 9 CLJ 151; [2020] 6 MLJ 727 mengenai prinsip undang-undang anggapan. [27] Terhadap isu ketiga pula, dihujahkan HMT telah membuat penilaian sewajar dan secukupnya terhadap keterangan kes Pembelaan. Dihujahkan HMT telah menilai: (i) fakta yang tidak dipertikaikan bahawa Perayu telah membeli kedua-dua “speaker” dan kemudian membawanya ke FedEx untuk pengeposan ke Singapura; (ii) kegagalan Perayu memaklumkan pasukan Kastam semasa tangkapan bahawa “speaker” itu milik Thomas Tan, dan

(ii) kegagalan Perayu membuktikan kewujudan Thomas Tan dengan memanggilnya sebagai saksi. [28] Responden menghujahkan lagi Perayu mempunyai beban mengemukakan keterangan yang dapat mematahkan anggapan undang-undang dan tidak hanya bergantung kepada satu penafian atau dakwaan kosong. Rujukan telah dibuat di antaranya kepada keputusan di dalam kes Public Prosecutor v Tan Tatt Eek & Other Appeals [2005] 2 MLJ 685; [2005] 1 CLJ 713 dimana Mahkamah Persekutuan memutuskan bahawa: “...Where a rebuttable presumption of law applies in favour of a party, on proof or admission of one fact, another fact is to be presumed. Once that presumption applies, the persuasive or evidential burden (as the case may be) is on the other party to disprove the presumed fact (see Phipson On Evidence (15th Ed)...” PERTIMBANGAN DAN DAPATAN MAHKAMAH [29] Setelah mendengar hujahan pihak-pihak serta mempertimbang keterangan dan Alasan Penghakiman HMT, Mahkamah membuat dapatan seperti berikut. [30] Di atas isu pertama, Mahkamah tidak dapat bersetuju dengan hujahan pihak Perayu bahawa Perayu telah diprejudis akibat daripada penggunaan anggapan milikan di bawah seksyen 37(d) ADB kerana terdapat keterangan mencukupi untuk membolehkan HMT membuat dapatan milikan langsung. [31] Pada pandangan Mahkamah ini, keterangan kes Pendakwaan setakat menunjukkan Perayu telah membeli kedua-dua “speaker” itu, kemudian membawanya ke FedEx dan mengisi borang pengeposan. Tidak ada keterangan langsung yang menunjukkan dari masa Perayu membeli kedua-dua “speaker” itu dan beredar dari kedai penjual/ SP7, Perayu mempunyai kawalan dan jagaan yang tidak terputus ke atas kedua-dua “speaker” itu sehingga dia dibawa ke pejabat FedEx. [32] Dalam fakta Rayuan ini, barang dadah dijumpai tersorok di dalam “speaker” dan pihak Pendakwaan tidak mempunyai semua fakta yang dapat membuktikan secara langsung Perayulah orang yang telah berusaha menyorokkan barang dadah di dalam “speaker” selain dari mempunyai kawalan dan jagaan ke atas kedua-dua “speaker” itu. Maka keadaan itu jelas membawa kes ini di dalam apa yang telah diperkatakan oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes Lim Hock Boon v PP [supra] dimana telah dinyatakan: “[34] It is worthy of note that there is only one offence of trafficking under the Act. However, there are several acts that may constitute the offence. If the prosecution is not able to bring its case within one of the acts (see Ong Ah Chuan v. Public Prosecutor [1980] CLJU 181; [1980] 1 LNS 181) under s. 2 of the Act, but is nevertheless able to establish the existence of primary facts that draw the presumptions under the Act, then the court is enjoined to draw those presumptions, subject of course to the bar as set out by Muhammed Hassan, supra.” [penekanan ditambah] [33] Rujukan juga dibuat kepada keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Abdullah Atan v PP & Other Appeals [supra] dimana tujuan dan kesan anggapan telah dibincang: “[56] The fundamental rule in criminal law is that the prosecution must prove every element of the offence charged beyond reasonable doubt, and that the accused bears no onus of proof. This general rule is however subject to exceptions as there is a limit to what the prosecution can reasonably be expected to prove. The English common law authorities codified in our written law affirmatively recognise that it is lawful in certain cases to shift the onus to the accused to exculpate himself in certain situations. These situations include defences which relate to facts especially within the knowledge of the accused including the proof of lawful authority; or where a statutory presumption provides that a particular fact is presumed to exist unless the contrary is proved (see PP v. Gan Boon Aun [2017] 4 CLJ 41; [2017] 3 MLJ 12; Alma Nudo Atenza v. PP & Another Appeal [2019] 5 CLJ 780; [2019] 4 MLJ 1; and Jazlie Jaafar v. PP [2020] 2 CLJ 28). [57] The role of presumptions in the wider context of the criminal legal system may be simplified thus: where a statutory presumption is invoked to presume the existence of certain fact as being the ingredient of the offence, the onus then shifts to the accused to disprove the presumed fact on the balance of probabilities and to thereby exculpate himself from the charge. If he does so, he earns an acquittal. If he does not, he is guilty of the charge.” [penekanan ditambah] [34] Di atas pertimbangan itu, Mahkamah ini berpendapat keputusan di dalam kes Seyedalireza Seyedhedayatollah Ehteshamiardestani v PP [supra] yang dirujuk oleh Perayu harus dibezakan. Di dalam kes itu, Hakim perbicaraan telah menggunakan 2 anggapan di bawah ADB iaitu seksyen 37(d) terhadap milikan dan seksyen 37(da) terhadap perbuatan pengedaran dan pada masa yang sama, sebagai alternatifnya menggunakan juga takrif perbuatan di bawah seksyen 2 ADB. Adalah jelas penggunaan anggapan berganda adalah satu kekhilafan asas dan penggunaan takrif di bawah seksyen 2 pada masa yang sama anggapan perbuatan pengedaran digunakan menunjukkan kecelaruan di dalam penggunaan beban pembuktian oleh Hakim perbicaraan. Keadaan itu tidak hadir di dalam Rayuan semasa ini. Pada hemat Mahkamah, penggunaan tunggal anggapan di bawah seksyen 37(d) adalah berpadanan dengan fakta dan keterangan. [35] Seterusnya mengenai isu kedua pula, yang menjadi tumpuan khusus Perayu di dalam hujahannya, Mahkamah mendapati setelah mempertimbang keputusan HMT di akhir perbicaraan dan di dalam Alasan Penghakimannya secara keseluruhan, penggunaan perkataan “…keraguan yang munasabah iaitu pemilikan dadah berbahaya bagi tujuan pengedaran” tidak menyebabkan apa-apa kekeliruan kerana penggunaan 2 beban pembuktian yang berbeza di atas isu milikan. Pada pendapat kami, rujukan perkataan “pemilikan” itu terjurus kepada perbuatan pengedaran dan tidak membangkitkan pertindihan di antara penggunaan anggapan seksyen 37(d) mengenai milikan sebelum itu. Pada pertimbangan kami, ianya hanya satu isu pilihan perkataan dan struktur ayat dan bukan isu salah arah dalam menggunakan 2 beban pembuktian untuk satu elemen kesalahan. Bahkan, boleh dikatakan, seperti diputuskan HMT, Perayu hanya perlu membangkitkan keraguan munasabah terhadap elemen pengedaran dan bukan perlu mematahkan anggapan berganda terhadap milikan dan perbuatan pengedaran. [36] Justeru itu, kami tidak bersetuju dengan Perayu bahawa HMT telah melakukan kekhilafan dengan meletakkan ke atas Perayu dengan 2 beban berbeza terhadap elemen milikan barang dadah. Pada dapatan kami, Perayu hanya mempunyai satu beban pembuktian di atas elemen ini iaitu untuk mematahkan anggapan milikan di bawah seksyen 37(d) di atas imbangan kebarangkalian. [37] Akhir sekali, di atas isu ketiga, perlu disebut terlebih dahulu bahawa undang-undang memerlukan tertuduh melunaskan beban pembuktian atau “evidentiary burden” dalam membangkitkan keraguan munasabah terhadap kes Pendakwaan. Seperti yang diperuntukkan oleh seksyen 103 Akta Keterangan 1950, pihak yang ingin Mahkamah mempercayai kewujudan sesuatu fakta memikul beban membuktikan fakta itu. Mengenai beban pembuktian keterangan (evidential burden) ini, rujukan juga dibuat kepada keputusan Mahkamah Rayuan di dalam kes Sarumathi Rengasamy v PP [2015] CLJU 1519; [2015] MLRAU 139 dimana telah diputuskan: “[46] With respect, it is incorrect to say that the learned trial Judge had shifted the onus of proof to the appellant. In our view, learned counsel has taken the learned trial Judge's comments out of its proper content. The above passage should be understood to mean that the prosecution, having discharged its legal burden to establish a prima facie case at the close the prosecution case, the evidential burden shifted to the defence to displace that the impugned drugs were not for the purpose of trafficking and the inference of knowledge on the part of the appellant. [47] The burden upon the prosecution to prove the guilt of an accused must be carefully distinguished from the evidential burden of adducing evidence. The burden of proving guilt is always on the prosecution. The evidential burden on the other hand, consists of an obligation to produce evidence to raise up a particular issue. In Sheldrake v. DPP, Attorney General's Reference (No 4 of 2002), Lord Bingham stated at (P 289): "An evidential burden is not a burden of proof. It is a burden of raising, on the evidence in the case, an issue as to the matter in question fit for consideration by the tribunal of fact. If an issue is properly raised, it is for the prosecutor to prove, beyond reasonable doubt, that that ground of exoneration does not avail the defendant." [38] Rujukan juga dibuat kepada satu lagi keputusan Mahkamah Rayuan di dalam kes Mohd Mizam Mahpol lwn PP [2011] CLJU 1953; [2012] 2 MLJ 748, dimana isu beban pembuktian keterangan telah juga dibincangkan: “[5] Menurut peguam satu prinsip undang-undang yang mantap ialah bahawa beban pembuktian terletak di bahu pihak pendakwaan, bukan perayu. Oleh itu peguam berhujah YA hakim bicara telah tersilap dari segi undang-undang apabila beliau meletakkan beban pembuktian di atas bahu perayu. Untuk menyokong hujahnya peguam telah merujuk kepada kes Mohamad Radhi Yaakob v. PP [1991] 1 CLJ Rep 311; [1991] 3 CLJ 2073; [1991] 1 LNS 18; [1991] 3 MLJ 169. Kami tidak dapat menerima hujah tersebut. Petikan yang dirujuk oleh peguam itu hendaklah dibaca keseluruhannya (ms. 145-146 rekod rayuan). Apabila ini dilakukan adalah jelas bahawa evidential burden yang disebut oleh YA hakim bicara itu bukanlah beban am ('general burden') seperti yang dipikul oleh pihak pendakwa dalam kes jenayah sehingga akhir perbicaraan untuk membuktikan 'beyond reasonable doubt' kes terhadap orang kena tuduh. Apa yang dimaksudkan oleh YA hakim bicara ialah 'burden' atas Mizam untuk menimbulkan 'reasonable doubt'. Penggunaan perkataan 'evidential burden' seperti yang dimaksudkan itu adalah sepertimana yang telah digunakan dan dijelaskan dalam PP v. Dato' Seri Anwar Ibrahim (No 3) [1999] 2 CLJ 215; [1999] 2 MLJ 1 (disahkan sub-silento oleh Mahkamah Persekutuan dalam Dato' Seri Anwar Ibrahim v. PP [2002] 3 CLJ 457-520), di mana di ms. 275 (CLJ); 63 (MLJ), Augustine Paul H (pada masa itu): “Be that as it may, I am unable to agree with the defence submission that this means that the prosecution must prove its case beyond reasonable doubt at that stage. A case can be said to have been proved beyond reasonable doubt only upon a consideration and assessment of all the evidence (see Canadian Criminal Evidence (3rd Ed.) by PK McWilliams QC para 39:10000). It must be observed that in a criminal trial, if the defence raises a reasonable doubt as to the truth of the prosecution case or as to the accused's guilt, there will be an acquittal, and if no such doubt is raised, a conviction [see Mah Kok Choeng v. R [1953] CLJU 53; [1953] 1 LNS 53; [1953] MLJ 46]. This evidential burden may be discharged by the defence either in the course of the prosecution case or as the course of its own case [see Wong Chooi v. PP [1967] CLJU 207; [1967] 1 LNS 207; [1967] 2 MLJ 180…” [Penekanan ditambah] [39] Setelah meneliti keterangan dan penilaian oleh HMT terhadap keterangan kes Pendakwaan dan Pembelaan di akhir kes Pendakwaan dan kes Pembelaan, kami tidak mendapati terdapat kekurangan atau kekhilafan yang telah dilakukan oleh HMT yang mewajarkan campur tangan Mahkamah ini. [40] Merujuk kembali kepada beban pembuktian keterangan yang dipikul oleh Perayu, keterangan semasa kes Pendakwaan bahawa: (i) Perayu yang telah membeli kedua-dua “speaker” itu;

(ii) mengikut keterangan SP7 Perayu langsung membeli “speaker” itu tanpa memerlukan ujian atau “testing” sama ada “speaker” itu sebagai satu alat elektrik dapat berfungsi dengan baik; (iii) tindakan Perayu yang telah membawa kedua-dua “speaker” ke pejabat FedEX bagi tujuan pengeposan secara kurier; dan (iv) tiadanya usaha Perayu mendesak pasukan Kastam ke arah mencari dan menangkap penama Thomas Tan, prima facie menunjukkan hanya Perayu yang mempunyai kawalan atau jagaan ke atas “speaker” itu. [41] Mahkamah juga tidak mendapati Perayu telah mencabar Pegawai Penyiasat SP11 secukupnya mengenai Thomas Tan, bahkan nama Thomas Tan langsung tidak dibangkitkan semasa pemeriksaan balas Pegawai Tangkapan SP10. Semasa pemeriksaan balas SP11, nama Thomas Tan dibangkitkan kerana nama Thomas Tan telah ditulis oleh Perayu sebagai penghantar di Airway Bill ekshibit P28. Cadangan yang dibuat pula adalah setakat Thomas Tan merupakan pekerja di KS IT Mall di mana Perayu membeli “speaker” itu. Timbul persoalan, jika Thomas Tan dicadangkan seorang pekerja di KS IT Mall itu, kenapa perlu Thomas Tan meminta Perayu membeli “speaker” itu di mall yang sama? [42] Selanjutnya, tidak ada cadangan dibuat kepada SP11 bahawa setelah membeli “speaker” itu Perayu telah menyerahkan “speaker” itu kepada Thomas Tan dan kemudian “speaker” itu diserahkan semula kepada Perayu. Tidak ada cabaran seterusnya bahawa Perayu telah diperalatkan oleh Thomas Tan untuk mengepos “speaker” itu dan Perayu hanya seorang pengangkut sucihati atau “innocent carrier”. Tidak ditimbulkan sebagai pembelaan Perayu pada peringkat kes Pendakwaan mengenai perkara-perkara tadi. Perlu disebut, adalah menjadi prinsip undang-undang bahawa pembelaan tertuduh hendaklah dikemukakan pada peluang paling awal iaitu semasa peringkat kes Pendakwaan supaya pembelaan itu dapat dicabar oleh pihak Pendakwaan. Kegagalan berbuat demikian menyebabkan keterangan yang dibangkitkan pertama kali pada peringkat kes Pembelaan dianggap sebagai sesuatu yang difikirkan kemudian. (Lihat keputusan Mahkamah Agung di dalam kes PP v Lin Lian Chen [1992] 4 CLJ 2086; [1992] 2 MLJ 561, keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Tan Kim Ho & Anor v PP [2009] 3 CLJ 236; [2009] 3 MLJ 151, dan keputusan Mahkamah Rayuan di dalam kes Megat Halim Megat Omar v PP [2009] 1 CLJ 154; [2008] MLJU 647). [43] Peranan Thomas Tan sebagai kawan Perayu, beliau yang meminta Perayu membeli “speaker” itu, Perayu menyerahkan “speaker” itu kepada Thomas Tan pada hari yang sama “speaker” itu dibeli dan 6 hari kemudian Thomas Tan meminta Perayu mengepos “speaker” itu, hanya telah dibangkitkan pada peringkat Pembelaan. Maka, Mahkamah mendapati pembelaan Perayu mengenai keterlibatan Thomas Tan adalah lemah dan tidak mencukupi untuk mematahkan anggapan milikan di bawah seksyen 37(d) ADB. Kami mendapati Perayu tidak dapat melunaskan beban pembuktian keterangannya. [43] Mengenai perbuatan pengedaran, Mahkamah juga bersetuju dengan dapatan HMT bahawa Perayu gagal untuk membangkitkan satu keraguan munasabah ke atas kes Pendakwaan khususnya terkait perbuatan membawa dan menghantar. KESIMPULAN DAN KEPUTUSAN [44] Sebagai kesimpulan, kami mendapati Perayu tidak berjaya membangkitkan isu bermerit yang mewajarkan Mahkamah ini mengganggu dapatan fakta dan undang-undang HMT serta mengenepikan sabitan dan hukuman yang dijatuhkan. Kami bersetuju dengan keputusan HMT dalam membuat dapatan prima facie di akhir kes Pendakwaan dan seterusnya membuat dapatan bahawa Perayu gagal mengakas anggapan di bawah seksyen 37(d) ADB di akhir kes Pembelaan di akhir perbicaraan dan membangkitkan keraguan munasabah terhadap perbuatan pengedaran dadah. [45] Dengan yang demikian, setelah memakai garis panduan yang ditetapkan oleh Mahkamah Rayuan di dalam kes Mohd Yusri Bagi pihak Perayu : 1. Hisyam bin Abdullah @ Teh Poh Teik

Low Wei Loke [Tetuan Hisyam Teh] Bagi pihak Responden : Noor Farhana binti Adham Timbalan Pendakwa Raya [Jabatan Peguam Negara]