Krishnan A/L Narayanan Nair v Nagamah A/P Suppiah Ghandi (JA-A52NCvC-141-07/2021)

Plaintif merupakan peguambela dan peguamcara yang beramal sebagai T/n N Krishnan Nair & Co membawa tindakan ini terhadap defendan yang merupakan anak guamnya bagi yuran-yuran guaman yang tertunggak.

Defendan juga pada masa yang sama memfailkan tuntutan balas terhadap plaintif atas kerugian yang ditanggung oleh defendan akibat kecuaian plaintif menjalankan tanggungjawabnya sebagai peguambela dan peguamcara yang dilantik oleh defendan. 10/12/2024 12:34:02 JA-A52NCvC-141-07/2021 Kand. 87 JA-A52NCVC-141-07/2021 Alasan Penghakiman 2

Pada 30.9.2024 Mahkamah memutuskan plaintif telah gagal membuktikan kesnya terhadap defendan dan tuntutan plaintif ditolak dengan kos. Tuntutan balas defendan juga ditolak oleh Mahkamah ini.

Plaintif tidak berpuas hati dengan keputusan Mahkamah tersebut dan kini merayu terhadap keseluruhan keputusan ke Mahkamah Tinggi.

Mahkamah kini mengemukakan alasan-alasannya seperti berikut.

Adalah tidak dipertikaikan bahawa plaintif ialah peguambela dan peguamcara yang dilantik oleh defendan bagi menyelesaikan isu pertikaian hartanah dibawah pegangan HS(D) 434794 Lot PTD 131818 Mukim Tebrau Daerah Johor Bharu (“hartanah tersebut”).

Hartanah tersebut didaftarkan di atas nama Munusamy a/l Kesavan (1/2 bahagian) dan Sukkirasingam a/l Mahesan (1/2 bahagian) (“penjual-penjual tersebut”) dan dicagarkan kepada CIMB untuk pembiayaan pembelian hartanah tersebut daripada pemaju Tetuan Setia Indah Sdn Bhd melalui satu Perjanjian Jual Beli bertarikh 19.6.2007.

Defendan telah memasuki satu perjanjian secara lisan dengan penjual-penjual tersebut bagi membeli hartanah tersebut di mana defendan dikehendaki membuat bayaran ansuran kepada CIMB sehingga defendan Berjaya mendapatkan pembiayaan untuk JA-A52NCVC-141-07/2021 Alasan Penghakiman 3 menebus hartanah tersebut daripada CIMB dan membuat bayaran penuh harga belian yang dipersetujui oleh pihak-pihak.

Defendan Berjaya mendapatkan pembiayaan dari HSBC Amanah Malaysia Berhad dan meminta penjual-penjual tersebut menandatangani borang pindahmilik hartanah tersebut kepada defendan. Namun penjual-penjual tersebut enggan sehingga menyebabkan defendan terpaksa melantik plaintif sebagai peguambela dan peguamcaranya untuk mendapatkan haknya terhadap hartanah tersebut.

Adalah tidak dipertikaikan bahawa tindakan-tindakan berikut telah dikendalikan oleh plaintif bagi tujuan mendapatkan hartanah tersebut: i. Guaman Sivil MTJB No. JA-22NCVC-92-06/2014; ii. Rayuan Sivil (Mahkamah Rayuan) No. J-02(NCVC)(W)-1763- 10/2015; iii. Rayuan Sivil (Mahkamah Persekutuan) No. 08-427-08/2016; iv. Saman Pemula (MTJB) No. JA-24NCVC-172-03/2017 (“tindakan-tindakan tersebut”).

Melalui tindakan-tindakan tersebut, defendan telah Berjaya mendapatkan perintah Mahkamah bahawa defendan merupakan pemilik benefisial hartanah tersebut dan hartanah tersebut diperintahkan untuk didaftarkan ke atas nama defendan.

Adalah tidak dipertikaikan juga terdapat tindakan lanjut diambil bagi melepaskan hartanah tersebut daripada pihak CIMB pada Jun 2020 JA-A52NCVC-141-07/2021 Alasan Penghakiman 4 dan pinjaman pembiayaan daripada HSBC Amanah Berhad telah diluluskan dan dikreditkan kepada defendan sekitar Jun / Julai 2020 dan hartanah tersebut Berjaya didaftarkan ke atas nama defendan.

Plaintif kemudiannya mengeluarkan invois dan bil kos memberikan butiran yuran yang tertunggak bagi khidmat guaman yang diberikan terhadap defendan (rujuk m/s 2 – 6 Ikatan B) dan menuntut defendan membayar keseluruhan yuran guaman tertunggak iaitu: i. GS MTJB No. JA-22NCVC-92-06/2014 RM 26,400.00 ii. Rayuan Sivil (Mahkamah Rayuan) No. J-02(NCVC)(W)-1763-10/2015 RM61,400.00 iii. Rayuan Sivil (Mahkamah Persekutuan) No. 08-427-08/2016 RM31,950.00 v. Saman Pemula (MTJB) No. JA-24NCVC-172-03/2017 RM15,450.00 vi. Urusan pindahmilik / Deed of Assignment/ Lain-lain urusan hartanah tersebut RM18,836.40 JUMLAH

Selain jumlah yuran guaman tertunggak tersebut (berserta faedah) plaintif juga menuntut satu deklarasi bahawa plaintif berhak ke atas kos sebanyak RM35,000.00 yang diperintahkan dibayar oleh Munusamy a/l Kesavan terhadap defendan di dalam tindakan-tindakan di Mahkamah Tinggi, Mahkamah Rayuan dan Mahkamah Persekutuan tersebut. JA-A52NCVC-141-07/2021 Alasan Penghakiman 5

Plaintif telah menghantar bil kos serta notis tuntutan kepada defendan melalui perkhidmatan kurier (eksibit P6 m/s 1 Ikatan B) dan telah diterima oleh defendan.

Memandangkan defendan gagal membangkitkan apa-apa bantahan terhadap bil kos tersebut maka bil kos tersebut diandaikan sebagai benar dan defendan hendaklah menjelaskan yuran guaman tertunggak tersebut.

Defendan mendakwa bil kos yang dituntut oleh plaintif bukan yuran guaman yang dipersetujui oleh kedua-dua pihak.

Defendan juga mendakwa telah membuat bayaran penuh semua yuran guaman bagi kes-kes yang dikendalikan oleh plaintif.

Antara bukti pembayaran yuran guaman kepada plaintif yang dikemukakan oleh defendan ialah penyata akaun perniagaan defendan Fervent Enterprise di eksibit D7, D10 dan D11 bagi sebahagian tahun 2015 dan 2016 serta akaun defendan sendiri di eksibit D12 bagi bulan Mac 2017.

Selain itu defendan juga mengemukakan Salinan-salinan cek di eksibit D10 dan D13 yang menunjukkan bayaran-bayaran yang dibuat kepada plaintif dan isteri plaintif K Kausalya Dewi a/p Kannan JA-A52NCVC-141-07/2021 Alasan Penghakiman 6 Nair. Menurut defendan, plaintif telah mengarahkannya untuk membuat bayaran yuran guaman ke dalam akaun isteri plaintif.

Seterusnya defendan mengemukakan resit-resit yang dikeluarkan oleh Tetuan Paramaswaran & Co dieksibit D9a & b (m/s 3-4 Ikatan D) yang menunjukkan bayaran yuran guaman yang telah dijelaskan oleh defendan bagi tindakan di Mahkamah Tinggi. Tetuan Paramaswaran & Co dilantik bagi membantu plaintif di dalam mengendalikan kes di Mahkamah Tinggi dan defendan telah diarahkan oleh plaintif untuk membuat bayaran terus kepada Tetuan Paramaswaran & Co.

Selain Tetuan Paramaswaran & Co, defendan juga mengambil khidmat Tetuan Roy & Associates atas nasihat plaintif bagi tindakan di Mahkamah Tinggi dan defendan juga membayar terus kepada Tetuan Roy & Associates bagi perkhidmatan tersebut.

Defendan juga mendakwa beliau telah membuat bayaran kepada Tetuan Hamzah Sulaiman & Partners bagi urusan pelepasan hartanah tersebut dari CIMB dan pindahmilik ke atas Namanya. Ini dibuktikan melalui resit-resit yang dikeluarkan oleh Tetuan Hamzah Sulaiman & Partners di eksibit D14 (m/s 47 – 52 Ikatan D).

Selain itu, defendan turut mengemukakan perbualan aplikasi Whatsapp antara plaintif dan defendan di mana defendan mendakwa defendan telah membayar sebanyak RM80,000.00 dan RM500.00 setiap kali plaintif hadir di Mahkamah dan tambahan sebanyak RM2,500.00 untuk mendapatkan perintah Mahkamah. JA-A52NCVC-141-07/2021 Alasan Penghakiman 7

Defendan mendakwa plaintif tidak pernah memberikan apa-apa resit kepadanya setiap kali bayaran dibuat.

Defendan juga mendakwa tuntutan plaintif melalui bil kos dan notis tuntutan tersebut adalah pemikiran semula kerana kesemua bil kos tersebut bertarikh 2.8.2020 sedangkan kes di Mahkamah Tinggi telah selesai 5 tahun sebelum itu.

Sebagai permulaan, Mahkamah merujuk kepada seksyen 116 Legal Profession Act 1976 (Akta 166) yang memperuntukkan perjanjian antara pihak peguamcara dan anak guam bagi pengendalian tindakan yang dipertikaikan (contentious business) seperti berikut:

“Advocate and solicitor may enter agreement for costing contentious business

Subject to any written law, an advocate and solicitor may make an agreement in writing with his client respecting the amount and manner of payment for the whole or any part of his costs in respect of contentious business done or to be done by such advocate and solicitor, either by a gross sum, or otherwise, and either at the same rate or at a greater or lesser rate than the rate at which he would otherwise be entitled to be remunerated.

Every such agreement shall be signed by the client and shall be subject to this Part.”

Persetujuan ke atas kos tindakan yang dipertikaikan di antara peguamcara dan anak guam boleh dibuat di dalam bentuk bertulis dan sekiranya sedemikian anak guam perlu menantangani perjanjian tersebut. JA-A52NCVC-141-07/2021 Alasan Penghakiman 8

Namun begitu, perjanjian secara bertulis adalah tidak mandatori. Perjanjian secara lisan dibenarkan oleh undang-undang dan mengikat kedua-dua pihak seperti mana perintah bertulis.

Isu ini dikupas oleh Mahkamah Tinggi di dalam kes Sulaiman & Taye v. Borneo Synergy (M) Sdn Bhd [2018] 5 CLJ 259 di mana diputuskan: “[1] There was no written agreement between the parties in regard to the amount of legal costs pursuant to s. 116 of the LPA. The wordings of sub-s. 116(1) of the LPA are clear and unambiguous that an advocate and solicitor ‘may’ make an agreement in writing with the client with regard to the legal fees. The word ‘may’ in s. 116(1) should be given its ordinary and natural meaning which is, it is permissive and not mandatory unless it can be shown otherwise. There was nothing to indicate or was there basis to conclude that the word ‘may’ in s. 116(1) should be read as ‘shall’ or ‘must’.”

Oleh yang demikian, hujahan defendan bahawa perjanjian antara plaintif dan defendan mestilah di dalam bentuk perjanjian bertulis sebagai bukti kewujudan perjanjian tersebut adalah tidak tepat dan bertentangan nas undang-undang yang diputuskan di atas.

Pada pendapat Mahkamah, isu penting yang perlu diputuskan terlebih dahulu ialah sama ada terdapat persetujuan di antara pihak-pihak terhadap yuran guaman bagi semua tindakan-tindakan tersebut sebelum memutuskan plaintif berhak menuntut jumlah yang dikemukakan di dalam bil kos tersebut.

Plaintif sememangnya tidak dapat mengemukakan apa-apa dokumen mengenai persetujuan tentang yuran guaman daripada defendan JA-A52NCVC-141-07/2021 Alasan Penghakiman 9 kerana menurut plaintif segala perbincangan adalah secara lisan dan tidak diikuti dengan apa-apa rekod bertulis. Ini diakui oleh plaintif sendiri semasa di soal balas.

Sungguhpun plaintif mengendalikan tindakan-tindakan tersebut sehingga selesai, plaintif sekalipun tidak pernah mengeluarkan apa-apa bil kos melainkan bil-bil kos yang bertarikh 2.8.2020 tersebut.

Pembelaan defendan pula ialah defendan telah membayar kesemua yuran guaman sebagaimana yang dipersetujui olehnya dengan plaintif.

Defendan telah mengemukakan dokumen-dokumen semasa yang menunjukkan bayaran yuran guaman yang dibuat bagi menyokong dakwaanya tersebut.

Memandangkan keterangan lisan plaintif dan defendan sama sekali bercanggah di antara satu sama lain, Mahkamah berpendapat jalan terbaik untuk memutuskan isu ini ialah dengan merujuk kepada dokumen-dokumen semasa yang difailkan di dalam kes ini.

Pendekatan ini dibincangkan di dalam kes Tindok Besar Estate Sdn Bhd v. Tinjar Co [1979] 1 LNS 119 di mana Mahkamah Persekutuan melaui Hakim Lee Hun Hoe HBSS memutuskan: “… the learned trial Judge expressed himself to be completely satisfied with the veracity of the respondent's witnesses and their evidence. He purported to come to certain findings of fact on the oral evidence but did not notice or JA-A52NCVC-141-07/2021 Alasan Penghakiman 10 consider that the respondent's oral evidence openly clashed with its contemporaneous documentary evidence. For myself, I would with respect feel somewhat safer to refer to and rely on the acts and deeds of a witness which are contemporaneous with the event and to draw the reasonable inferences from them than to believe his subsequent recollection or version of it, particularly if he is a witness with a purpose of his own to serve and if it did not account for the statements in his documents and writings. Judicial reception of evidence requires that the oral evidence be critically tested against the whole of the other evidence and the circumstances of the case. Plausibility should never be mistaken for veracity.”

Mahkamah menerima keterangan defendan yang disokong oleh dokumen-dokumen tersebut yang menunjukkan defendan dari masa ke semasa membuat bayaran yuran guamanya kepada plaintif walaupun dalam jumlah yang sedikit.

Mahkamah juga menerima keterangan defendan bahawa ada bayaran dibuat secara tunai dan defendan tiada apa-apab bukti untuk menyokong kerana plaintif tidak pernah mengemukakan apa-apa resit.

Pada hemat Mahkamah, adalah mustahil bagi plaintif terus menerus mengendalikan tindakan-tindakan tersebut yang bermula pada tahun 2014 sehingga tahun 2020 (pindahmilik disempurnakan) sekiranya defendan tidak membuat bayaran yang sewajarnya.

Selain itu juga terdapat keadaan di mana defendan sendiri terpaksa melakukan kerja-kerja berkaitan pemfailan, dokumentasi, urusan pembiayaan dan pindahmilik sendiri seperti yang diarahkan oleh JA-A52NCVC-141-07/2021 Alasan Penghakiman 11 plaintif kerana plaintif terikat dengan kerja-kerja lain. Perkara ini tidak dinafikan oleh plaintif semasa disoal balas.

Plaintif di dalam kebanyakan masa cuba mengelak daripada memberikan jawapan yang sewajarnya terutama sekali apabila ditanya mengenai jumlah yuran yang dipersetujui, ketiadaan resit-resit dari firmanya selepas defendan membuat bayaran serta mengapa plaintif mengarahkan defendan membuat bayaran ke dalam akaun bersama plaintif dan isterinya sungguhpun plaintif tahu amalan ini adalah bertentangan dengan undang-undang dan arahan Majlis Peguam.

Ringkasnya, Mahkamah mendapati plaintif bukanlah saksi yang kredible dan keterangan plaintif perlu ditimbang dengan berhati-hati dengan keterangan yang lain.

Akta Keterangan 1950 menggariskan bahawa plaintif menanggung beban pembuktian kesnya terhadap defendan. Seksyen-seksyen 101 memperuntukkan: “Burden of proof 101.(1) Whoever desires any court to give judgment as to any legal right or liability, dependent on the existence of facts which he asserts, must prove that those facts exist.

When a person is bound to prove the existence of any fact, it is said that the burden of proof lies on that person.”

Di dalam kes ini, Mahkamah berpendapat plaintif gagal membuktikan terdapat perjanjian di antara plaintif dan defendan bagi yuran guaman seperti yang dituntut oleh plaintif melalui bil-bil kos JA-A52NCVC-141-07/2021 Alasan Penghakiman 12 tersebut. Mahkamah juga berpendapat bil-bil kos tersebut merupakan pemikiran semula plaintif jelas dilihat kepada tarikh di mana bil-bil kos tersebut disediakan.

Oleh kerana plaintif gagal membuktikan terdapat perjanjian mengenai yuran guaman, maka tuntutan plaintif melalui bil-bil kos tersebut tidak dapat dibuktikan. Oleh yang demikian juga peruntukan-peruntukan di bawah seksyen 124 – 128 Akta 166 mengenai taksiran bil kos adalah tidak terpakai di dalam kes ini.

Mengenai isu deklarasi yang dituntut oleh plaintif di perenggan 50(a) dan (b) Penyata Tuntutan, Mahkamah juga berpendapat plaintif tidak mengemukakan apa-apa bukti untuk menyokong dakwaannya.

Atas imbangan kebarangkalian, setelah meneliti keseluruhan keterangan yang ada, Mahkamah mendapati dan memutuskan plaintif gagal membuktikan tindakannya terhadap defendan.

Tuntutan plaintif ditolak dengan kos. Kos mengikut skala. Bertarikh pada 12 Disember 2024 ……………………………….. LAILAWATI BINTI ALI Hakim Mahkamah Sesyen Sivil 3 Johor Bharu JOHOR JA-A52NCVC-141-07/2021 Alasan Penghakiman 13 Bagi pihak Plaintif: Bagi pihak D1 & D2: Loo Hon San Dineshkumar a/l Vegekumaran