Krishnavenny A/P Muniandy v Yap Choon Fong (BA-12B-53-07/2023)

Tiada award diberikan bagi kecederaan “acute urinary retention”.

Tiada award diberikan bagi kecederaan “partial tear of collateral ligament of right elbow associated with tendinosis of ECRB supinator and branchioradalis and joint effusion of the right elbow”.

Kos bil hospital berjumlah RM56,829.71 ditolak.

Kos peralatan ortosis berjumlah RM275,150.00 ditolak. [4] Pihak-pihak akan dirujuk sebagaimana di Mahkamah Sesyen. Alasan HMS Acute urinary retention [5] Di perenggan 13 alasan penghakimannya, HMS mengatakan, jika sekalipun Plaintif mengalami kecederaan tersebut, ianya telah dirawat dan tiada kesan sampingan mengenai urinary retention selepas rawatan. Tambahan lagi, dari laporan perubatan pertama Plaintif, dinyatakan bahawa rawatan yang dibuat iaitu pembedahan yang akan dijalankan pada 29.5.2019 memerlukan “foley catherer inserted to relieve her acute urinary retention”. Partial tear of collateral ligament of right elbow associated with tendinosis of ECRB, supinator and branchioradalis and joint effusion of the right elbow [6] HMS memutuskan bahawa hanya kerana terdapat changes seed in the bone when x-ray was taken, tidak menjadikan kecederaan itu akibat dari kemalangan. Plaintif perlu buktikan causation link dan ini telah gagal dibuktikan. Juga dari pemeriksaan awal di Hospital Selayang, telah mengesahkan bahawa movement of shoulder, elbow adalah penuh. (Plaintif tidak lagi berhajat untuk meneruskan rayuan bagi isu ini) Gantirugi khas [7] Mengenai kos bil perubatan, HMS berpendapat tiada kos yang ditanggung atau kena dibayar oleh Plaintif kerana telah dibayar oleh majikan. Jika mahkamah membenarkan jumlah RM56,829.71 tersebut, ianya merupakan satu unjust enrichment kepada Plaintif. Kos Ortosis [8] HMS berpandangan bahawa doktor ada mencadangkan pembedahan dibuat, tetapi Plaintif enggan. Peralatan ortotik juga tidak digunakan oleh Plaintif. HMS juga berpendapat bahawa peralatan ortotik hanya diperlukan setelah pembedahan. Namun, jikapun Plaintif melakukan pembedahan, perbelanjaannya akan ditanggung oleh majikan. Prosiding Rayuan [9] Setelah mendengar dari kedua-dua belah pihak, meneliti Rekod Rayuan dan membaca hujahan yang difailkan, saya dapati tiada kekhilafan oleh HMS dalam memutuskan untuk tidak membenarkan yang dikatakan kecederaan acute urinary retention. Alasan yang dikemukakan tidak plainly wrong dan tidak memerlukan campur tangan saya. [10] Mengenai kos rawatan hospital, saya telah mempertimbangkan hujahan lanjutan dan tambahan dari pihak-pihak dan perbincangan mengenai kes Frank Astle Ward v Malaysian Airline System Berhad

1 MLRA yang dirujuk dan bersetuju dengan hujahan Defendan. Maka tiada kekhilafan HMS dalam menolak tuntutan Plaintif tersebut. [11] Seterusnya mengenai kos peralatan ortosis, saya dapati pertimbangan yang dibuat oleh HMS dalam menolak award ini adalah betul dan tiada salah arah undang-undang. Maka keputusan beliau dikekalkan. [12] Bersandarkan dapatan di atas, saya telah menolak rayuan ini dengan kos. [13] Plaintif kini merayu ke Mahkamah Rayuan, maka dibawah adalah alasan keputusan saya. Analisa dan Dapatan Penolakan award bagi kecederaan acute urinary rentention. [14] Hujahan Plaintif bahawa acute urinary rentention yang dialami olehnya adalah bersandarkan laporan perubatan bertarikh 29.6.2019 oleh Dr. Ashraf yang mencatitkannya dibawah “Diagnosis”. [15] Saya dapati terdapat satu lagi laporan perubatan yang lebih awal, iaitu oleh Hospital Selayang yang dibuat pada hari kemalangan,

27.5.2019 (muka surat 308 Rekod Rayuan) yang tidak mencatitkan “acute urinary rentention” di ruangan diagnosis (lihat muka surat 311 Rekod Rayuan). [16] Tambahan lagi, dari laporan perubatan Dr Gobinder Singh (muka surat 39 Rekod Rayuan Tambahan), beliau juga tidak menyenaraikan acute urinary rentention sebagai salah satu “injuries” yang dialami oleh Plaintif. [17] Oleh yang demikian, saya dapati acute urinary rentention ini hanya dilakukan terhadap Plaintif kerana beliau perlu menjalani pembedahan pada 29.5.2019 dan bukan salah satu kecederaan yang dikenal pasti akibat dari kemalangan. [18] Saya juga berpandangan kes yang dirujuk oleh Plaintif, Khairul Amirin bin Ahmad Khairuddin v Gajaananthan a/l Poolan (2022) MLJU 273 dan Sam Thayalan a/l James v Ramjan Ali (2018) 2 PIR (63) merujuk kepada kecederaan yang berbeza iaitu urethal injury. [19] Maka dengan itu, HMS tidak khilaf dalam menolak gantirugi bagi kecederaan ini. Penolakan awad bagi kos rawatan hospital. [20] Plaintiff menuntut kos rawatan hospital sebanyak RM56,829.71. [21] HMS menjelaskan dapatannya sepertimana di perenggan 20 alasan, diperturunkan dibawah untuk rujukan: “[20] Berdasarkan keterangan oleh Plaintif sendiri, Mahkamah mendapati bahawa kesemua kos pembedahan telah ditanggung oleh majikannya iaitu HSBC dan kos pembedahan juga ditanggung dengan menggunakan ‘medical card’ majikannya iaitu HSBC. Plaintif juga mengesahkan semasa memberikan keterangan bahawa Plaintif tidak perlu membayar balik kepada majikannya atas perbelanjaan yang dibuat oleh HSBC. Plaintif juga mengaku bahawa untuk kos perubatan Plaintif hanya mengeluarkan kos sebanyak RM284.90 sahaja. Pihak Plaintif gagal menunjukkan ‘reasonableness’ dalam menuntut kos rawatan di hospital swasta kerana kos tersebut dibayar oleh majikan Plaintif. Tambahan lagi semasa disoal balas oleh peguam Defendan, Plaintif tidak menyatakan pendirian Plaintif untuk menuntut jumlah kos rawatan sebanyak RM56,829.71 tersebut. Mahkamah berpendapat jika award kos rawatan sebanyak RM56,829.71 dibenarkan ia akan membawa kepada ‘unjust enrichment’ kepada Plaintif yang tidak menanggung apa-apa kos rawatan hospital swasta kecuali RM284.90 yang dibayar sendiri oleh Plaintif. Oleh itu, tuntutan Plaintif bagi kos bil perubatan sebanyak RM56,829.71 adalah ditolak.” [22] Tuntutan bil hospital adalah dalam kategori gantirugi khas yang mana perlu dibutirkan dan dibuktikan (rujuk kes Mahkamah Persekutuan Sam Wun Hoong v Kader Ibramshah (1981) 1 MLJ 295). Begitu juga telah diputuskan sebagai undang-undang matan bahawa Plaintif perlu membuktikan actual loss suffered sebelum boleh menuntut gantirugi khas (rujuk kes Mahkamah Rayuan dalam Child N (Claiming through her father) & Ors v Kerajaan Malaysia (2021) MLJ 666 dan kes Chong Swee Huat v Lim Shian Ghee (2009) 3 MLJ 665). [23] HMS telah mengambil kira keterangan dari Plaintif sendiri yang mengakui bahawa beliau tidak membayar apa-apa jumlah untuk bil hospital, melainkan sejumlah RM284.00 sahaja kerana kos rawatan beliau ditanggung oleh majikan. [24] Maka, dapatan HMS bahawa tiada kerugian dialami oleh Plaintif dan jika jumlah yang dituntut dibenarkan, ianya terjumlah kepada unjust enrichment kepada Plaintif adalah betul. [25] Plaintif telah berhujah dan membincangkan kes Inas Faiqah Mohd Helmi (a child suing through her father and next friend; Mohd Helmi Abdul Aziz) v Kerajaan Malaysia (2016) 2 CLJ 885 untuk mempertahankan bahawa adalah munasabah bagi Plaintif untuk memilih rawatan di Hospital swasta kerana gagal mendapat layanan dari Hospital Selayang dengan segera. Plaintif juga merujuk kepada kes Dr Kok Choong Seng & Anor v Soo Cheng Lin & Anor Appeal (2018) 1 MLJ 685 yang membenarkan kos bil rawatan secara penuh walaupun ditanggung oleh pihak insurans. [26] Dalam kes Plaintif ini, tiada isu beliau tidak boleh memilih untuk mendapatkan rawatan di Hospital swasta. Isu yang timbul adalah kegagalannya untuk membuktikan kerugian yang dialami untuk membolehkan Plaintif menuntut gantirugi khas (bil rawatan hospital). [27] Defendan telah membezakan keputusan dalam kes Dr Kok Choong Seng, dimana dihujahkan bahawa kos perubatan yang dituntut dan dibenarkan dalam kes tersebut adalah kos perubatan di institusi perubatan swasta untuk pembedahan kali kedua yang mana Plaintif dalam kes tersebut terpaksa tanggung atas sebab kecuaian hospital dan doktor yang merawatnya. [28] Saya faham kebergantungan Plaintif terhadap kes Dr Kok Chong Seng jika diperhatikan kepada keputusan yang diberikan. Namun terdapat perbezaan dari segi fakta kedua-dua kes ini yang menjadikan prinsip dalam kes Dr Kok Choong Seng tidak boleh secara jelas terpakai. [29] Saya merujuk dapatan ringkas di nota kepala (headnotes) kes di perenggan 11:

The general rule for awarding damages is that, a plaintiff may only recover what he has lost, and any sum received in mitigation of his loss are to be taken into account in reduction of the damages. To this general rule there are well-established exceptions, where damages are awarded even though the plaintiff has technically not been left out of pocket in financial terms. Insurance benefits received pursuant to an insurance policy, for which the plaintiff has paid the premiums, is a settled exception to the general rule. There is no difference in principle whether the injured party received his entitlement under the insurance policy from the insurer in monetary terms, or derived the benefit thereof by the insurer making payment on his behalf. Hence, a plaintiff's right of action against a defendant for the full amount of loss suffered is not diminished or extinguished where such loss is indemnified by an insurer, whether or not the insurer chooses to exercise their right of subrogation. (paras 129, 136, 137, 138) [30] Keputusan kes Dr Kok Choong Seng adalah berasaskan jika Plaintif yang membayar premium dan rujukan dibuat terhadap pihak insurans yang berkontrak untuk melindungi personal injuries yang dialami oleh penuntut. [31] Dalam kes Plaintif ini, tiada dibuktikan bahawa beliau telah membayar apa-apa premium dan tidak pernah pun menuntut jumlah RM56,829.71 sebagai kos rawatan kerana semua bil rawatan beliau telah dibayar oleh majikannya (medical benefits as employee of HSBC). Oleh itu, saya bersetuju dengan Defendan bahawa fakta dalam kes Dr Kok Choong Seng adalah berbeza. [32] Saya juga didapati, tiada keterangan yang diberikan di mahkamah bahawa majikan Plaintif akan menuntut kembali jumlah yang dibayar untuk menanggungnya menjalani rawatannya di hospital. Maka, tiada asas untuk Defendan (atau syarikat insuran) untuk membayar atas dasar gantirugi sedangkan Plaintif tidak mengalami sebarang kerugian. [33] Pihak-pihak telah berhujah mengenai kes Frank Astle Ward v Malaysian Airlines System Bhd (1991) 1 MLRA yang dirujuk oleh Plaintif. [34] Plaintif bergantung dan memohon saya menerima pakai keputusan dalam kes Frank Astle Ward untuk membenarkan tuntutan bil rawatan kerana majikan Plaintif telah membayar premium dibawah kontrak pekerjaan yang membenarkan pekerjanya mendapat faedah rawatan sebagai ganjaran. Bagi tujuan ini, Plaintif berhujah bahawa tidak kira siapa yang membayar premium tersebut, tuntutan masih boleh dibuat. [35] Dalam kes Frank Astle Ward, Perayu adalah pekerja Malaysian Airlines System (MAS) sebagai juruterbang. Dalam menjalani masa pekerjaannya, Perayu terlibat dalam satu insiden terhempas dan beliau mengalami kecederaan. [36] Di peringkat Mahkamah Tinggi, MAS mengakui 100% liabiliti dan hanya isu kuantum dipertikai. Hakim yang bijaksana telah menaksirkan gantirugi sebanyak RM301,250.00 kepada Perayu tetapi telah membuat tolakan RM300,000.00 yang telah diterima oleh Perayu dari syarikat insuran dibawah general accident policy yang diambil oleh MAS bagi faedah semua pekerjanya. Perayu hanya mendapat perintah untuk bakinya RM1,250 sahaja beserta faedah. [37] Perayu merayu ke Mahkamah Agung (Supreme Court). [38] Isu yang releven dengan kes sekarang adalah mengenai samada mahkamah boleh menolak jumlah yang dibenarkan jika pihak tersebut telah menerima bayaran dari syarikat insuran. [39] Mahkamah Agung telah meneliti kes-kes Common Law yang dirujuk dan memutuskan bahawa: [22].. In our opinion the insurance cover is a service benefit contractually granted by MAS to their pilots on termination of their service arising from death or permanent disability. It is analogous to pension or gratuity and therefore should not be deducted. To be deductible the contractual payment should be analogous to wages such as “sick pay”..” [40] Mengenai isu deductibility ini juga, Mahkamah Agung telah merujuk kepada seksyen 28A(1)(a) Akta Undang-Undang Sivil 1956 dan mengatakan “ [23].. that any sum paid or payable in respect of personal injury which does not result in death “under any contract of assurance or insurance” shall not be taken into account in assessing damages.” [41] Oleh itu telah diputuskan bahawa “the insurance benefits in this case are not deductable”. [42] Berbalik kepada fakta kes Plaintif sekarang, Plaintif masih lagi bekerja dengan majikannya (HSBC) dan tiada timbul isu tuntutan pencen atau gratuiti sepertimana dalam kes Frank Astle Ward. Faedah insurans yang timbul telah dianggap sebagai “lump sum pension or gratuity” yang mana tidak patut ditolak mengikut seksyen 28(1)(a) yang dibincangkan. Tambahan pula, dalam kes Frank, tiada timbul isu kos rawatan hospital swasta dan isu kemunasabahan (reasonableness) mendapatkan rawatan selain Hospital Kerajaan. [43] Yang lebih ketara adalah, jelas dari keterangan bukti yang dikemukakan di Mahkamah bahawa Plaintif tidak mengalami sebarang monetary loss. [44] Saya juga bersetuju dengan hujahan Defendan yang menekankan keputusan kes atasan yang menitik-beratkan keperluan membuktikan reasonableness in incurring such an expense at private care untuk di justifikasikan oleh Plaintif (rujuk kes Inas Faiqah (supra) dan Chai Yee Chong v. Lew Thai [2004] 2 CLJ 321). [45] Oleh itu, saya dapati tiada kekhilafan oleh HMS dalam menolak tuntutan bil rawatan ini. Penolakan kos ortosis. [46] Plaintif menuntut award sebanyak RM275,1500.00 sebagai kos peralatan ortotik. [47] Sebelum isu kos ortosis boleh tuntut, Plaintif seharusnya membuktikan keperluan kepada alatan tersebut. Dalam kes ini, samada Plaintif perlu menjalani pembedahan atau memutuskan untuk menggunakan alatan ortotik juga masih belum diputuskan. [48] Dari keterangan Plaintif, beliau sendiri mengesahkan tidak bersedia untuk menjalani pembedahan walaupun prosidur tersebut dicadangkan oleh para doktor yang merawat. Saya berpendapat, samada Plaintif boleh menuntut kos ortosis adalah jika ianya selaras dengan pendapat doktor yang merawat bahawa peralatan ortotik diperlukan. Plaintif sendiri tidak boleh membuat pilihan sendiri dan menuntut kos tersebut. [49] Saya setuju sebagaimana dihujahkan oleh Defendan dan juga dari keterangan doktor-doktor yang merawat bahawa pembedahan merupakan pilihan yang terbaik untuk Plaintif, secara medikalnya (best medical opionion). Saya juga bersetuju dengan penyataan Defendan bahawa dari keterangan Plaintif sendiri bahawa beliau sebenarnya tidak berniat untuk menggunakan peralatan ortotik itu sendiri tetapi sekadar untuk meningkatkan jumlah tuntutan. [50] Sehubungan dengan itu, sebagaimana diperhatikan oleh HMS dalam dapatan beliau, Plaintif sendiri tidak pernah membeli atau mencuba untuk menggunakan mana-mana unit ortosis yang dicadangkan. Plaintif juga mengakui bahawa beliau kini mula bekerja tanpa bantuan apa-apa alatan bantuan untuk berjalan. [51] Oleh itu, HMS tidak khilaf dalam keputusan beliau menolak tuntutan alatan ortotik ini. Keputusan [52] Bersandarkan kepada alasan di atas, rayuan Plaintif dengan ini ditolak dengan kos sebanyak RM5000 tertakluk kepada fi alokator. Keputusan HMS dikekalkan. Tarikh: 4 Mac 2025 ~signed~ (NOOR HAYATI BINTI HAJI MAT) Hakim Mahkamah Tinggi Shah Alam NCVC 9 Peguam: Bagi pihak Perayu Samantha Sam Tetuan G. Dorai & Co Bagi pihak Responden: Ratnavathy a/p Navaratnam Tetuan Viknes Ratna & Co.