Lam Tiem Leong (WA-82-59-12/2021)

Tertuduh dalam kes ini telah dituduh dibawah Seksyen 44(1)(b) Akta Pengangkutan Jalan 1987. Tertuduh tidak mengaku bersalah selepas pertuduhan dibacakan terhadapnya dan pohon dibicarakan. [2] Seramai tujuh belas (17) orang saksi pendakwaan telah dipanggil untuk memberikan keterangan. [3] Di akhir kes pendakwaan, Mahkamah telah mendapati bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap Tertuduh. Oleh yang demikian, Mahkamah memerintahkan Tertuduh untuk dipanggil membela diri. [4] Tiga (3) kaedah membela diri telah diterangkan kepada Tertuduh dan Tertuduh di dalam kes ini telah memilih untuk memberikan keterangan bersumpah dari kandang Tertuduh. [5] Pihak pembelaan telah memanggil satu (1) orang saksi pembelaan untuk memberikan keterangan iaitu Tertuduh sendiri. [6] Di akhir kes pembelaan, setelah meneliti semula keterangan saksi-saksi pendakwaan dan saksi pembelaan, ekshibit dan juga hujahan yang difailkan oleh kedua-dua belah pihak serta mempertimbangkan keseluruhan kes, Mahkamah ini mendapati bahawa pihak pembelaan telah gagal menimbulkan sebarang keraguan munasabah dalam kes pendakwaan. Secara tidak lansung, pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes ini melampaui keraguan munasabah. Oleh yang demikian, Tertuduh dalam kes ini didapati bersalah dan disabitkan di atas pertuduhan. [7] Setelah mendengar faktor mitigasi pihak pembelaan dan hujahan pemberat pihak pendakwaan, Mahkamah dengan ini memutuskan untuk Tertuduh dijatuhi hukuman seperti berikut: a) Penjara selama tempoh 10 tahun dari tarikh sabitan; b) Denda sebanyak RM 50,000.00 jika gagal bayar 6 bulan penjara; c) Tertuduh hilang kelayakan daripada memegang lesen memandu bagi tempoh 10 tahun dari tarikh sabitan. [8] Pihak pembelaan telah membuat permohonan untuk penggantungan perlaksanaan terhadap hukuman secara lisan. Permohonan tersebut hanya dibenarkan bagi hukuman pemenjaraan sahaja dengan wang cagaran dikekalkan sebanyak RM 10,000.00 sepertimana jumlah jaminan.

Rentetan daripada keputusan tersebut, pihak pembelaan telah memfailkan rayuan terhadap keseluruhan keputusan yang dijatuhkan oleh Mahkamah dalam tindakan ini. Pada masa yang sama, pihak pendakwaan juga telah menfailkan rayuan silang terhadap hukuman yang tidak memadai.

Tertuduh dalam kes ini telah dituduh ke atas pertuduhan berikut Bahawa kamu pada 18/05/2021 jam lebih kurang 2035 hrs di Jalan Kuching menghala ke Pusat Bandar dalam kawasan Kuala Lumpur Wilayah Persekutuan dapati kamu sebagai pemandu kenderaan jenis Perodua Aruz nombor pendaftaran VFE 9718 telah memandu kenderaan tersebut dibawah pengaruh alkohol dimana kandungan alkohol didalam badan kamu didapati sebanyak 212 mg dalam 100 ml kandungan darah iaitu melebihi 162 mg alkohol daripada had yang ditetapkan iaitu 50 mg alkohol dalam 100 ml kandungan darah, dimana kamu tidak berdaya mengawal kenderaan tersebut dan menyebabkan kematian kepada penunggang motosikal nombor pendaftaran WVA 9894 nama Muhammad Hafiz bin Hajid (No. K/P: 960808-14-5121) dan oleh yang demikian, kamu telah melakukan kesalahan di bawah Seksyen 44 (1)(b) Akta Pengangkutan Jalan 1987 (Pindaan 2020 dan boleh dihukum di bawah seksyen yang sama. Hukuman: Jika disabitkan kesalahan penjara tidak kurang daripada 10 tahun dan tidak lebih daripada 15 tahun dan denda tidak kurang RM 50,000 dan tidak lebih daripada RM 100,000 dan hilang kelayakan memandu untuk tempoh tidak kurang 10 tahun dari tarikh disabitkan kesalahan.

Pada 18/05/2021 jam lebih kurang 8 hingga 9 malam, Tertuduh telah memandu kenderaan jenis Perodua Aruz dengan nombor pendaftaran VFE 9718 di Jalan Kuching menghala ke Pusat Bandar Kuala Lumpur sehingga mengakibatkan kemalangan dengan sebuah motorsikal dengan nombor pendaftaran WVA 9894. [12] Akibat kemalangan tersebut, Mangsa yang merupakan seorang penunggang motorsikal telah meninggal dunia di tempat kejadian.

Hasil analisa Jabatan Kimia keatas sampel darah Tertuduh mendapati bahawa terdapat kandungan alkohol dalam darah Tertuduh pada waktu material iaitu sebanyak 212 mg / 100 ml. [14] Tertuduh dalam kes ini kemudiannya telah dituduh dibawah Seksyen 44(1)(b) Akta Pengangkutan Jalan 1987 kerana telah memandu kenderaan dibawah pengaruh alkohol melebihi had yang ditetapkan, dimana Tertuduh telah tidak berdaya mengawal kenderaan tersebut dan menyebabkan kematian Mangsa dalam kes ini.

Di dalam sesebuah kes di bawah Seksyen 44(1)(b) Akta Pengangkutan Jalan 1987, elemen yang perlu dibuktikan adalah seperti yang berikut: a) Tertuduh adalah pemandu motorkar yang mempunyai penjagaan dan kawalan terhadap motorkar dengan nombor pendaftaran VFE 9718 pada masa material; b) Tertuduh pada waktu material telah memandu kenderaan dengan kadar alkohol dalam badan (darah) melebihi had yang ditetapkan; dan c) Cara pemanduan melulu tersebut telah menyebabkan kematian orang lain iaitu Mangsa di dalam kes ini. [16] Elemen pertama dan ketiga pertuduhan tidak dicabar secara mendalam oleh pihak pembelaan. Pertama, fakta bahawa Tertuduh merupakan pemandu motorkar VFE 9718 pada tarikh dan waktu yang material adalah tidak dicabar oleh pihak pembelaan. [17] Elemen ketiga juga telah dibuktikan apabila Mangsa telah disahkan meninggal dunia di tempat kejadian oleh Pegawai Perubatan HKL. Keterangan oleh saksi pakar doktor SP6 dan laporan bedah siasat yang telah ditandakan sebagai P8 juga adalah konsisten dan mengesahkan fakta bahawa Mangsa dalam kes ini telah meninggal dunia akibat kecederaan yang dialami semasa kemalangan jalan raya. [18] Seterusnya, pihak pendakwaan berhujah bahawa pemanduan Tertuduh pada waktu material merupakan satu pemanduan yang melulu sehingga menyebabkan kematian kepada Mangsa. [19] Keterangan ini dapat dibuktikan melalui rakaman CCTV ITIS DBKL seperti di dalam ekshibit P18 yang jelas memperlihatkan Tertuduh telah merempuh Mangsa yang berada di atas motorsikalnya yang tidak bergerak (stationary) di atas garisan Chevron Diverging dari arah belakang.

Pihak pendakwaan berhujah bahawa pemanduan Tertuduh yang memasuki garisan Chevron Diverging dan keluar daripada laluannya di lorong kiri lebuh raya dengan kelajuan yang tinggi tersebut merupakan satu pemanduan yang melulu. [21] Pihak pendakwaan juga berhujah bahawa keterangan-keterangan mengenai kerosakan pada kenderaan-kenderaan serta persekitaran dan kedudukan Mangsa adalah disebabkan impak kemalangan yang tinggi akibat pemanduan Tertuduh yang laju. [22] Pihak pendakwaan telah merujuk kepada kes Mahkamah Rayuan Ng Beng Kok v Public Prosecutor [2017] MLJU 321 yang menyatakan seperti berikut: idence of PW 4 and PW 5, the learned Magistrate also took into consideration the silent evidence i.e. the damages to the car and the motorcycle of the deceased which indicate that the impact between the two vehicles were of such force implying that the vehicle was driven at high speed. The learned Magistrate found that the silent evidence supported the evidence of PW 4 and PW 5 who testified that the vehicle driven by the appellant was at a high speed and this negates the evidence of the appellant that he was driving at a speed of 50-

Pihak pendakwaan turut berhujah bahawa elemen kedua dalam kes juga telah berjaya dibuktikan di mana Tertuduh telah memandu kenderaan dengan kadar alkohol dalam badan melebihi had yang ditetapkan. Ini telah dibuktikan melalui Laporan Kimia (ekshibit P21) dan Slip EBA (ekshibit P30). [24] Selain itu, pihak pendakwaan turut berhujah bahawa kesemua saksi-saksi pendakwaan terutamanya saksi Polis DiRaja Malaysia merupakan saksi yang . HUJAHAN PIHAK PEMBELAAN [25] Pihak pembelaan berhujah bahawa pihak pendakwaan telah gagal membuktikan elemen bahawa Tertuduh memandu kenderaan dibawah pengaruh alkohol. [26] Keterangan SP1 adalah bercanggah dan tidak konsisten antara tarikh 31/05/2023 dan 04/07/2024. Semasa SP1 dipanggil semula, SP1 menyatakan ada membawa Tertuduh ke balai polis dan seterusnya, ke Hospital Kuala Lumpur (HKL). Percanggahan tersebut adalah amat material, ketara dan diragui. [27] Kredibiliti SP1 juga diragui, tidak boleh dipercayai dan segala keterangan di peringkat panggilan semula dianggap rekaan semata-mata dan juga terfikiran kemudian (afterthought). [28] Pihak pembelaan juga berhujah bahawa terdapat percanggahan antara keterangan yang diberikan oleh SP1 dan SP5.

SP5 iaitu doktor yang bertugas pada hari kejadian telah memberikan keterangan bahawa beliau telah menyerahkan sampel darah dalam botol kepada pihak polis. SP1 pula telah memberikan keterangan bahawa beliau telah menerima sampel darah dalam plastik daripada kakitangan hospital dan bukannya secara terus daripada doktor SP5. Ini menimbulkan keraguan yang munasabah bahawa adakah sampel darah yang dihantar ke Jabatan Kimia milik Tertuduh. [30] Pihak pembelaan berhujah bahawa kegagalan pihak pendakwaan untuk membuktikan kandungan sampel darah seperti dalam pertuduhan adalah diragui dan oleh itu, elemen bahawa Tertuduh memandu kenderaan di bawah pengaruh alkohol tidak dibuktikan. [31] Selain itu, pihak pembelaan telah berhujah bahawa SP17 sebagai pegawai penyiasat tidak boleh sahkan bahawa Tertuduh ada minum beer atau alkohol dan memandu di bawah pengaruh alkohol. Dihujahkan bahawa SP17 tidak mematuhi arahan JSPT nombor 5 iaitu beliau tidak membawa Tertuduh sendiri ke HKL dan menyaksikan sendiri tindakan doktor mengambil darah Tertuduh. [32] Pihak pembelaan dalam kes ini juga telah membantah untuk menandakan keputusan EBA sebagai ekshibit kerana maklumatnya tidak jelas, kabur dan juga tidak boleh dibaca lansung oleh mana-mana pihak ketiga. Mahkamah telah menandakan keputusan EBA sebagai P30. [33] Seterusnya, pihak pembelaan berhujah bahawa tiada peti sejuk yang diwartakan untuk menyimpan barang-barang kes khasnya sampel darah. SP17 juga gagal mengesahkan bahawa hanya beliau sahaja yang mempunyai kawalan dan akses terhadap peti sejuk tersebut. [34] Pihak pembelaan telah merujuk kepada autoriti-autoriti berikut: Seksyen 45F(3) APJ 1987 menyatakan : telah diambil daripada Tertuduh oleh seorang pegawai perubatan Kerajaan; dan keterangan bahawa suatu spesimen darah telah diambil sedemikian boleh diberikan dengan mengemukakan suatu dokumen yang berupa sebagai memperakui fakta itu dan ditandatangani oleh seorang pegawai perubatan Dalam kes PP v Jimmy Manju [2015] 2 SMC 255, Mahkamah telah menyatakan seperti berikut: 7 the RTA 1987, they have also failed to proof that the blood specimen of the accused and PW3 was taken in accordance with the advice of the medical officer

Pihak pembelaan juga berhujah bahawa keputusan Laporan Kimia P26 tidak tepat kerana tidak pasti bila SP10 membuat analisa terhadap sampel darah itu, maka wujudnya satu keraguan bahawa bahan awet digunakan. [36] Pihak pendakwaan gagal membuktikan Tertuduh memandu kenderaan di bawah pengaruh alkohol pada hari kejadian. [37] Pihak pendakwaan juga gagal membuktikan Tertuduh hilang keupayaan untuk mengawal kenderaan sehingga melanggar dan menyebabkan kematian Mangsa. [38] SP17 telah memberikan keterangan bahawa kemalangan berlaku pada jam 8.35 malam di garisan Chevron dan turut mengesahkan bahawa kenderaan kereta atau motorsikal tidak boleh berhenti ditempat Chevron dan itu adalah satu kesalahan yang boleh disaman. [39] Pihak pembelaan berhujah bahawa SP17 telah bersetuju dan mengakui kemalangan itu tidak berlaku di jalan sah Mangsa tetapi di Chevron. Ini bererti Mangsa telah bersalah dan telah menyumbang kecuaian (contributory negligence) terhadap kemalangan ini. [40] Pihak pendakwaan telah gagal mencungkil (elicit) keterangan daripada SP5 dan SP10 sama ada kononnya kandungan alkohol 212 mg dalam 100 ml darah menyebabkan Tertuduh tidak berupaya mengawal kenderaannya bagi maksud peruntukan Seksyen 44(1) APJ. [41] Pihak pembelaan telah merujuk kepada kes Farid S Shah Mansor lwn PP [2018] 9 CLJ 92 dan Teok Chee Wen lwn PP. [42] Dengan ringkas, pihak pembelaan menyatakan bahawa establish his state of mind is his conduct prior to, at the time of and after the offence as different . [43] Tambahan pula, SP1 dan SP17 juga tidak pernah memberi keterangan bahawa mereka memerhati (observe) kelakuan pelik, tidak stabil, bau alkohol dan tidak dapat mengawal diri. Dengan itu, pihak pembelaan berhujah bahawa pihak pendakwaan gagal membuktikan elemen kedua iaitu Tertuduh tidak berkeupayaan mengawal kenderaannya. [44] Walaupun pihak pendakwaan telah membuktikan bahawa Mangsa telah menemui ajalnya berpunca daripada kemalangan yang melibatkan kenderaan yang dipandu oleh Tertuduh tetapi pihak pendakwaan gagal membuktikan Tertuduh bertanggungan (liable) 100% terhadap kemalangan tersebut.

Tempat kemalangan dan keterangan SP17 menjelaskan Mangsa yang bertanggungan terhadap kemalangan tersebut bukannya Tertuduh. Dengan itu, dihujahkan bahawa pihak pendakwaan gagal membuktikan ketiga-tiga elemen. [46] Oleh itu, pihak pembelaan memohon untuk Tertuduh dilepaskan dan dibebaskan daripada pertuduhan.

Pada peringkat akhir kes pendakwaan ini, beban pembuktian adalah atas pihak pendakwaan untuk membuktikan satu kes prima facie terhadap Tertuduh. Dalam menentukan sama ada pihak pendakwaan berjaya membuktikan satu kes prima facie, Mahkamah perlu meneliti serta menilai kesemua keterangan yang diberikan oleh saksi-saksi pihak pendakwaan secara penilaian yang maksima sambil bertanya soalan sama ada Mahkamah bersedia untuk mensabitkan Tertuduh atas pertuduhan yang dihadapkan jika pembelaan dipanggil dan Tertuduh memilih untuk berdiam diri. Jika Mahkamah tidak bersedia untuk mensabitkan Tertuduh dalam keadaan tersebut, maka tiada kes prima facie telah dibuktikan. [48] Merujuk kepada kes PP v Mohd Radzi Abu Bakar [2005] 6 MLJ 393, dimana Mahkamah Persekutuan telah menggariskan beberapa langkah yang perlu diambil oleh hakim bicara di akhir kes pendakwaan iaitu: its totality to a maximum evaluation. Carefully scrutinized the credibility of each of be drawn from the evidence. If the evidence admits of two or more inferences, then draw the inference that is most favourable to the accused;

(ii) ask yourself the question : If I now call upon the accused to make his defence and he elects to remain silent am I prepared to convict him of the evidence now facie case has not been made out and the accus [49] Merujuk kepada kes Arulpragasan a/l Sandaraju v. PP [1996] 4 CLJ 597, Mahkamah telah memutuskan seperti berikut: prosecution had to prove every ingredient of a charge and at the end of the case for the prosecution, the court should then evaluate all the admissible evidence as adduced relevant to the charge and decide whether to call an accused to enter his defence. Under s 180 of the Code, the prosecution was obliged to make out against an accused a case which if unrebutted would warrant his conviction before the accused could be called upon to enter on his defence. Since in order to convict the accused, if the case for the prosecution was not rebutted, the court must be satisfied of the guilt of the accused beyond all reasonable doubt, the court before calling the accused to enter upon his defence must be satisfied that the prosecution had made out a case against the accused beyond all reasonable doubt. Therefore the standard of proof required from the prosecution at the close of its case, in a non-jury trial in Malaysia was, having regard to the statutory formula in s 180 of the Code, the usual criminal standard of proof, to wit, the beyond all reasonable doubt standard of proof, which called for a maximum evaluation of the evidence tendered [50] Dalam kes Magendran Mohan v. PP [2011] 1 CLJ 805, YA Hakim Alauddin Mohd Sheriff telah menjelaskan maksud prima facie seperti yang berikut: maximum evaluation of evidence. The evidence has to be scrutinised properly and not perfunctorily, cursorily or superficially. If the evaluation of the evidence results [51] Berdasarkan nas-nas undang-undang di atas adalah jelas bahawa dalam menentukan sama ada pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap Tertuduh di akhir kes pendakwaan, Mahkamah hendaklah membuat penilaian maksimum terhadap semua keterangan yang dikemukakan oleh saksi pihak pendakwaan berkaitan dengan setiap intipati yang terdapat dalam sesuatu pertuduhan dan hendaklah memastikan tiada keraguan yang timbul dalam keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan tersebut. [52] Dalam memutuskan sama ada pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap Tertuduh sekaligus melayakkan Tertuduh dipanggil membela diri, beberapa keperluan di bawah Seksyen 44(1)(b) Akta Pengangkutan Jalan 1987 hendaklah dipenuh. [53] Merujuk kepada kes Olivia Chong Oi Yun v. PP [2020] 4 CLJ 246, Mahkamah telah menyatakan seperti berikut: Farid 's case concerned the offence committed under s. 44(1)(a) of the Act while in the present case, the appellant was charged under a different provision, namely s. 44(1)(b) of the Act, where there was no requirement for the prosecution to prove that the appellant was under the influence of intoxicating liquor to such extent as to be incapable of having proper control of her vehicle. For the purpose of the charge under s. 44(1)(b) of the Act, what required to be proven was (i) the appellant was the one driving the motor vehicle on a road or a public place and it was the motor vehicle which caused the whole accident; (ii) the alcohol level on the appellant's body exceeded the 'prescribed limit' under the law which was 80mg of alcohol in 100ml of blood; and (iii) the reckless driving of the appellant had caused the death of four persons and an injury to another person. [54] Oleh yang demikian, dalam memutuskan sama ada pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap Tertuduh sekaligus melayakkan Tertuduh dipanggil membela diri di bawah Seksyen 44(1)(b) APJ, elemen-elemen yang perlu dipenuhi seperti berikut: a) Tertuduh adalah pemandu motorkar yang mempunyai penjagaan dan kawalan terhadap motorkar pada masa material; b) Tertuduh pada waktu material telah memandu kenderaan dengan kadar alkohol dalam badan (darah) melebihi had yang ditetapkan; c) Cara pemanduan melulu tersebut telah menyebabkan kematian orang lain. [55] Mahkamah percaya bahawa elemen pertama dalam pertuduhan ini tidak pada bila-bila masa dicabar atau dipertikai dimana Tertuduh dalam kes ini semasa kejadian, telah memandu sebuah motorkar jenis Perodua Aruz dengan nombor pendaftaran VFE 9718. [56] Maka, isu yang perlu dipertimbangkan oleh Mahkamah ini adalah berkaitan elemen kedua dan ketiga. [57] Berdasarkan hujahan yang dikemukakan oleh pihak pembelaan, pihak pembelaan telah membangkitkan beberapa isu yang perlu dipertimbangkan oleh Mahkamah ini. [58] Isu paling utama dalam kes ini adalah berkaitan sampel darah Tertuduh yang menjurus kepada pertuduhan ini. Pihak pendakwaan telah berhujah bahawa elemen kedua dalam kes ini telah berjaya dibuktikan melalui Laporan Jabatan Kimia yang telah ditandakan sebagai P21 dimana kandungan alkohol dalam darah Tertuduh disahkan sebanyak 212 mg / 100 ml darah. [59] Namun, pihak pembelaan telah berhujah bahawa terdapat keraguan dari segi cara pengambilan dan pengendalian sampel darah tersebut. Pihak pembelaan juga telah menyatakan bahawa keterangan SP1, SP5, dan SP17 adalah bercanggah dan menyebabkan rantaian keterangan adalah terputus kerana pengendalian sampel darah yang tidak dapat dipastikan. [60] Mahkamah dengan itu telah meneliti semula keterangan yang diberikan oleh SP1, SP5 dan SP17. [61] SP1 telah memberikan keterangan pada 31/05/2023 namun pada 04/07/2024, pihak pendakwaan telah membuat permohonan dibawah Seksyen 425 Kanun Tatacara Jenayah untuk Mahkamah membenarkan supaya SP1 dipanggil semula. Hal ini kerana terdapat pertukaran Timbalan Pendakwa Raya (TPR) yang mengendalikan kes ini dimana TPR Tuan Harvind telah menyatakan bahawa terdapat beberapa soalan yang tidak ditanya kepada saksi dan hal ini akan memberikan kesan kepada kes pendakwaan. [62] Mahkamah merujuk kepada Seksyen 425 dimana seksyen ini telah memberi kuasa kepada Mahkamah untuk memanggil semula mana-mana saksi pada mana-mana peringkat perbicaraan atau at any stage sekiranya Mahkamah merasakan bahawa keterangannya adalah penting untuk keputusan yang adil dalam sesuatu kes. [63] Berdasarkan peruntukan tersebut, Mahkamah telah membenarkan pihak pendakwaan untuk memanggil semula SP1 subject to cross-examination by the defence. Mahkamah percaya bahawa keputusan yang diberikan atas permohonan pihak pendakwaan tersebut adalah wajar untuk memastikan keputusan yang adil serta dibawah bidangkuasa yang diperuntukkan. [64] Setelah meneliti semula keterangan saksi-saksi, Mahkamah dapati bahawa rantaian keterangan tidak terputus kerana semua saksi yang terlibat telah dipanggil untuk berikan keterangan dan Mahkamah juga dapati bahawa walaupun tidak secara spesifik, keterangan saksi terutama saksi SP1, SP5 dan SP17 adalah saling menyokong dan konsisten. [65] Dalam kes Olivia Chong Oi Yun v. PP [2020] 4 CLJ 246, Mahkamah telah menyatakan seperti berikut: [36] Further, in his grounds of judgment, the learned SCJ ruled on this issue which I fully subscribed that the non-production of the certificate under s. 45F(3) of RTA is not fatal to the prosecution's case and it would only be fatal if the person who takes the blood specimen is not called as a witness. In the present case, the government medical officer (PW9) who took the blood specimen had been called and the learned SCJ was satisfied that the blood specimen was indeed taken from the appellant at the hospital. [37] The testimony of PW9 to account for the taking of the blood specimen from the appellant is the best evidence rule as the evidence can be tested and subjected to further examination. The production of the certified document is merely to confirm that the blood specimen is indeed taken by the government medical officer and this purpose can be achieved when the government medical officer came to the court personally and testified on the same. [66] Dalam kes di hadapan Mahkamah ini, Mahkamah yakin dan percaya bahawa spesimen darah yang diambil adalah milik Tertuduh. Kesemua saksi yang terlibat telah dipanggil untuk berikan keterangan bersama keterangan sokongan berbentuk dokumen yang telah dikemukakan di Mahkamah seperti surat permohonan pengambilan darah dan air kencing (P4), surat kebenaran untuk mengambil darah yang telah ditandatangani sendiri oleh Tertuduh (P5), serta Laporan Kimia (P21). [67] Isu kedua yang dibangkitkan oleh pihak pembelaan adalah berkaitan tempat kemalangan berlaku iaitu di garisan Chevron. Pihak pembelaan telah berhujah bahawa Mangsa dalam kes ini telah berhenti ditempat yang dilarang berhenti, dan oleh itu, Mangsa telah melakukan sumbang cuai (contributory negligence). [68] Saksi SP17, apabila ditanya oleh peguam semasa pemeriksaan balas telah menyatakan bahawa adalah menjadi satu kesalahan apabila kenderaan berhenti pada garisan Chevron tersebut. Namun dalam pemeriksaan semula, SP17 telah menerangkan bahawa kesalahan terjadi apabila kenderaan lalu di kawasan tersebut bukan apabila kenderaan berhenti. Setelah meneliti rakaman CCTV, Mangsa telah berhenti dan memberikan lampu tanda untuk kenderaan berhenti. Walau apa pun yang berlaku semasa kejadian, sama ada Mangsa berhenti untuk mencari barang atau kenderaan rosak, tidak bermakna Mangsa dalam kes ini melakukan sumbang cuai. Hal ini adalah kerana, garisan Chevron bertujuan untuk memberi amaran kepada pengguna jalan raya supaya berhati-hati kerana jalan akan diverge atau berpisah. Rakaman CCTV jelas menunjukkan pemanduan Tertuduh yang melulu dan secara lajunya telah melanggar Mangsa yang sedang berhenti di kawasan tersebut. [69] Keterangan dari saksi SP1 dan SP17 juga adalah konsisten dimana SP1 menyatakan bahawa Tertuduh tidak memberikan kerjasama apabila diminta keluar dari kenderaannya dan berikan salinan kad pengenalan selepas kemalangan tersebut berlaku. SP1 juga akui bahawa Tertuduh seakan tidak sedar semasa kejadian tersebut. Keterangan SP17 juga menyatakan bahawa Tertuduh bertindak agresif sehingga terpaksa di gari di tempat kejadian. [70] Keterangan-keterangan saksi dan juga sampel darah yang telah diterima pakai oleh Mahkamah ini jelas menunjukkan bahawa Tertuduh berada dibawah pengaruh alkohol, memandu secara melulu dan melanggar Mangsa sehingga menyebabkan kematian. Laporan bedah siasat telah dikemukakan kepada Mahkamah di mana punca kematian Mangsa adalah disebabkan oleh head injuries consistent with motor vehicle accident dan Mangsa telah meninggal di tempat kejadian. [71] Secara keseluruhannya, jelas elemen kedua dan sekaligus elemen terakhir di bawah Seksyen 44(1)(b) APJ telah berjaya dibuktikan oleh pihak pendakwaan. Setelah membuat penilaian maksimum terhadap keseluruhan keterangan-keterangan yang telah dikemukakan kepada Mahkamah, Mahkamah dengan ini mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap Tertuduh dan Tertuduh dengan itu dipanggil untuk membela diri. [72] Tiga (3) kaedah membela diri telah diterangkan kepada Tertuduh dan Tertuduh memilih untuk memberikan keterangan secara bersumpah dari kandang saksi. Pihak pembelaan telah mengemukakan satu (1) orang saksi pembelaan iaitu Tertuduh sendiri untuk memberikan keterangan. KES DI PERINGKAT PEMBELAAN HUJAHAN PIHAK PEMBELAAN [73] Pihak pembelaan dalam kes ini telah merujuk kepada kes Tay Kok Wah v PP [2012] 4 CLJ 337 dimana Mahkamah telah memutuskan seperti berikut: reasonable doubt. It is also settled law that no adverse inference could be drawn against an accused person if he offered no evidence. It is never the duty upon an [74] Pihak pembelaan turut merujuk kepada beberapa kes lain yang mempunyai prinsip undang-undang yang sama mengenai beban pembuktian pada kes di peringkat pembelaan. [75] Pada peringkat ini, pihak pembelaan berhujah bahawa pihak pendakwaan telah gagal membuktikan elemen pertama pertuduhan iaitu Tertuduh memandu kenderaan dibawah pengaruh alkohol atas beberapa isu yang dibangkitkan. [76] Isu pertama yang dibangkitkan oleh pihak pembelaan adalah kerana spesimen darah dari Hospital Kuala Lumpur yang dihantar ke Jabatan Kimia Malaysia bukan kepunyaan Tertuduh. Pihak pembelaan berhujah bahawa: a) Mengikut Tertuduh, doktor yang mengambil sampel darah daripadanya merupakan seorang doktor lelaki India manakala pihak pendakwaan menyatakan sebaliknya. Keterangan Tertuduh ni bukan fikiran terkemudian atau afterthought kerana isu ini telah dibangkitkan semasa kes di peringkat pendakwaan; b) Kegagalan SP5 untuk mengesahkan perkara-perkara seperti nama, bangsa, jantina, pengecaman serta rekod daftar telah menimbulkan keraguan yang munasabah; c) Pihak pendakwaan telah meletakkan beban pembuktian keatas Tertuduh dan juga mengubah prinsip-prinsip undang-undang beban pembuktian. Ini adalah tidak wajar dan munasabah; d) Keterangan SP5 tidak menyesahkan secara kukuh beliau yang mengambil sampel darah Tertuduh. [77] Isu kedua yang dibangkitkan oleh pihak pembelaan adalah isu percanggahan keterangan SP1 dan SP5. SP1 memberi keterangan bahawa beliau menerima sampel darah kononnya kepunyaan Tertuduh dalam plastik dari kakitangan hospital. Sebaliknya, SP5 memberi keterangan bahawa beliau sendiri menyerahkan sampel darah tersebut secara terus kepada pihak polis. [78] Keterangan SP1 dan SP5 amat bercanggah dan serius dimana ia telah membangkitkan keraguan munasabah. Percanggahan keterangan tersebut menunjukkan dua

sampel darah yang salah dimana salah satunya bukan milik Tertuduh. [79] Seterusnya, Tertuduh telah menyatakan dengan tegas bahawa beliau tidak menandatangani ekshibit P30. Sehubungan itu, Tertuduh telah membuat satu laporan polis untuk menafikan tandatangannya dalam laporan EBA tersebut. Laporan polis Tertuduh tersebut masih dalam siasatan polis dari IPD Sentul. [80] Keputusan EBA tersebut kabur dan tidak boleh dibaca. Maka, keputusan EBA tersebut tidak boleh diterima sebagai ekshibit dan tidak boleh menuduh Tertuduh berpandukan keatas keputusan EBA tersebut. [81] Selain itu, Tertuduh juga telah memberi keterangan bahawa beliau sendiri telah pergi ke balai polis trafik untuk menyemak tentang peti sejuk dan didapati tiada peti sejuk yang diwartakan untuk menyimpan sampel darah. [82] SP17 gagal untuk mengemukakan bukti atau rekod bahawa peti sejuk ada diwartakan. Ini jelas menunjukkan bahawa terdapat keraguan yang munasabah tentang simpanan sampel darah di pejabat SP17. [83] Isu yang seterusnya adalah berkaitan bahan awet. SP10 sebagai ahli Kimia dalam keterangannya tidak menyatakan bila beliau mula menganalisa sampel darah tersebut. Memandangkan SP10 tidak tahu tarikh sebenar analisa dijalankan, maka wujudnya satu keraguan bahawa bahan awet digunakan. Pihak pembelaan berhujah bahawa keputusan Laporan Kimia (ekshibit P26) tidak tepat. [84] Tertuduh dalam keterangannya telah dengan tegasnya menyatakan bahawa beliau tidak mabuk dan tidak dipengaruhi oleh alkohol semasa memandu. Pihak pendakwaan juga gagal mencungkil (elicit) keterangan daripada SP5 dan SP10 sama ada kononnya kandungan alkohol 212 mg dalam 100 ml darah menyebabkan Tertuduh tidak berupaya mengawal kenderaannya bagi maksud peruntukan Seksyen 44(1) APJ. [85] Akhirnya, pihak pembelaan berhujah bahawa elemen-elemen pertama iaitu Tertuduh memandu kenderaan di bawah pengaruh alkohol tidak dibuktikan dan pihak pembelaan telah berjaya membangkitkan keraguan yang munasabah. [86] Pihak pendakwaan juga gagal membuktikan Tertuduh hilang keupayaan untuk mengawal kenderaan sehingga melanggar dan menyebabkan kematian Mangsa. [87] SP17 telah mengakui bahawa kemalangan itu tidak berlaku di jalan sah Mangsa tetapi di garisan Chevron. Beliau juga mengakui bahawa apa-apa kenderaan yang berhenti di tempat Chevron boleh disaman. Ini bererti Mangsa telah bersalah dan telah menyumbang kecuaian (contributory negligence) terhadap kemalangan ini. [88] Walaupun pihak pendakwaan telah membuktikan Mangsa telah menemui ajalnya berpunca daripada kemalangan yang melibatkan kenderaan yang dipandu oleh Tertuduh tetapi pihak pendakwaan gagal membuktikan Tertuduh bertanggungan (liable) 100% terhadap kemalangan tersebut. [89] Berdasarkan alasan diatas, pihak pembelaan memohon Tertuduh dilepaskan dan dibebaskan daripada pertuduhan yang dikemukakan terhadapnya. HUJAHAN PIHAK PENDAKWAAN [90] Pihak pendakwaan memohon untuk menggunapakai kembali hujahan di akhir kes pendakwaan berkaitan fakta kes dan keterangan yang telah dikemukakan serta isu-isu undang-undang yang berbangkit semasa hujahan di akhir kes pendakwaan. [91] Dalam kes ini, pihak pendakwaan berhujah bahawa pihak pembelaan gagal untuk menimbulkan satu keraguan yang munasabah sekaligus menjadikan kes pihak pendakwaan telah berjaya dibuktikan dengan melampaui keraguan yang munasabah. [92] Pihak pendakwaan turut berhujah bahawa pembelaan Tertuduh adalah satu pembelaan yang berjenis penafian kosong dan pemikiran kemudian yang amatlah mencurigakan dan tidak sewajarnya diterima serta ianya hanya baru difikirkan oleh Tertuduh untuk menyelamatkan dirinya. [93] Pihak pembelaan mendakwa bahawa terdapat elemen sumbang cuai apabila Mangsa memberhentikan motorsikalnya di atas garisan Chevron diverging. Pihak pendakwaan sangkal dakwaan tersebut dan kekal dengan pendirian bahawa: a) Elemen sumbang cuai bukanlah satu pembelaan yang boleh digunapakai oleh Tertuduh bagi sesuatu kes jenayah seperti yang telah termaktub di dalam kes Lee Fung v PP [1940] 1 MLJ 115; b) Beban pihak pembelaan bagi pembuktian sememangnya terdapat sumbang cuai oleh pihak Mangsa tidak dilunaskan oleh pihak pembelaan semasa prosiding; c) Tiada apa-apa faktor yang boleh menyumbang kepada dakwaan sumbang cuai pada Mangsa mengambil kira kandungan dadah atau alkohol dalam badan Mangsa adalah negatif; dan d) Pemanduan melulu Tertuduh masih kekal dibuktikan apabila merempuh Mangsa dari bahagian belakang sehingga mengakibatkan Mangsa tercampak jauh daripada motorsikalnya. [94] Seterusnya, pihak pembelaan mendakwa terputusnya rantaian keterangan apabila Tertuduh diarahkan untuk mengambil perkhidmatan Grab daripada tempat kejadian ke balai dan kemudiannya ke hospital untuk ujian EBA dan ujian darah masing-masing. Pihak pendakwaan menyangkal dakwaan ini atas alasan-alasan berikut: a) Keterangan ini hanyalah dakwaan kosong yang tidak dibuktikan Tertuduh semasa perbicaraan; b) Apabila disoal balas berkenaan dengan resit Grab, Tertuduh dengan semudahnya memberitahu bahawa telefon bimbitnya telah hilang. Pihak pendakwaan berhujah bahawa resit-resit daripada aplikasi Grab boleh dimuat turun daripada aplikasi tersebut walaupun menggunapakai alat peranti (telefon bimbit) yang baru memandangkan profil Tertuduh adalah sama; c) Pihak pendakwaan juga turut berhujah bahawa keterangan Tertuduh berkenaan perkara tersebut amatlah meragukan mengambil kira keterangannya yang mengakui bahawa beliau tidak pernah menggunakan perkhidmatan Grab sebelum dan selepas itu juga. [95] Pihak pembelaan mendakwa bahawa perlanggaran antara Tertuduh dengan Mangsa diakibatkan tindakan Tertuduh menyangkal dakwaan ini atas alasan-alasan di bawah: a) Ini merupakan satu pembelaan pemikiran kemudian kerana bahawa pembelaan ini tidak diketengahkan kepada saksi pendakwaan terutamanya Pegawai Penyiasat kes; b) memainkan semula rakaman CCTV (ekshibit P18) semasa pemeriksaan balas dan Tertuduh gagal menunjukkan wujudnya bayang seperti yang didakwa; c) Keadaan jalan pada ketika itu juga adalah cerah dan terang dan bukannya seperti yang didakwa oleh Tertuduh sebagai gelap di mana Tertuduh juga kemudiannya bersetuju dengan dakwaan tersebut semasa pemeriksaan balas; d) Pemanduan Tertuduh bukanlah satu pemanduan yang mengelak di mana pihak yang aktif secara pantas (fast response time). Namun begitu, penelitian terhadap rakaman CCTV (ekshibit P18) menunjukkan bahawa tidak wujudnya apa-apa ertuduh; e) Pihak pendakwaan juga tetap kekal dengan hujahan bahawa pemanduan Tertuduh pada waktu material adalah satu pemanduan yang melulu dapat dibuktikan mengguna pakai keterangan sekeliling/senyap (mute/circumstantial evidence). [96] Pihak pembelaan mendakwa doktor yang mengambil spesimen darah Tertuduh bukanlah SP5 tetapi seorang doktor lelaki India. Pihak pendakwaan menyangkal dakwaan ini kerana keterangan ini hanyalah dakwaan kosong yang tidak dibuktikan Tertuduh semasa perbicaraan. Sekiranya benar dakwaan Tertuduh tersebut, Tertuduh boleh dan seharusnya mendapatkan butiran doktor tersebut. [97] Pihak pembelaan mendakwa tidak wujudnya peti sejuk khas bagi penyimpanan sampel darah OKT yang disimpan oleh SP17. Pihak pendakwaan menyangkal dakwaan tersebut kerana keterangan ini hanyalah dakwaan kosong yang tidak dibuktikan Tertuduh semasa perbicaraan. Maklumat Tertuduh berkenaan perkara tersebut juga adalah berdasarkan maklumat yang diperolehi daripada pihak ketiga yang tidak berada di Mahkamah dan merupakan satu keterangan dengar cakap (hearsay). [98] Pihak pendakwaan telah merujuk kepada Seksyen 103 Akta Keterangan 1950 yang menyatakan seperti berikut: t lies on that person who wishes the court to believe in its existence, unless it is provided by any law that the proof of [99] Oleh yang demikian, pihak pendakwaan berhujah bahawa dakwaan-dakwaan Tertuduh adalah suatu yang tidak munasabah mengambil kira keterangan-keterangan terhadap Tertuduh yang sedia ada dan tidak wajar dipertimbangkan oleh Mahkamah yang mulia ini kerana berjenis penafian kosong dan pemikiran kemudian . [100] Pihak pendakwaan juga telah merujuk kepada prinsip di dalam kes Mr Losali v PP [2011] 4 MLJ 694 yang terguna pakai di sini di mana YA Abdul Malik Ishak telah memutuskan seperti yang berikut: the appellant was a bare denial. It is trite law that the defence of bare denial is no defence. ... [54] The bare denial cannot in law raise a reasonable doubt and the appellant must be convicted for both the charges. Raja Azlan Shah CJ (Malaya) (as His Majesty then was) in D.A. Duncan v Public Prosecutor [1980] 2 MLJ 195, had this to say in [101] Adalah juga dihujahkan oleh pihak pendakwaan bahawa tiada sebarang keraguan yang diutarakan daripada keterangan Tertuduh di dalam kes ini dan keraguan yang cuba ditimbulkan oleh pihak Tertuduh bare dan pemikiran kemudian tanpa disokong oleh apa-apa keterangan lain manakala berbeza dengan kes pendakwaan yang disokong kuat oleh kesemua saksi pendakwaan dan keterangan yang dikemukakan di mahkamah. [102] Pihak pendakwaan dengan ini berhujah bahawa disebabkan faktor-faktor di atas, kes prima facie pihak pendakwaan terhadap Tertuduh masih kukuh dan tidak berjaya dipatahkan oleh kes pembelaan. Oleh yang demikian, pihak pendakwaan dengan rendah diri memohon mahkamah mensabitkan Tertuduh atas pertuduhan seperti yang dipertuduhkan keatasnya. DAPATAN MAHKAMAH DI AKHIR KES PEMBELAAN [103] Dalam membuat keputusan pada peringkat ini, Mahkamah ini merujuk kepada kes Pendakwa Raya lwn Mohamad Ashraf bin Ramlan [2022] MLJU 2992 dimana Hakim Mahkamah Tinggi telah menyatakan seperti berikut: Ini bermakna pada peringkat pembelaan Mahkamah perlu meneliti keterangan-keterangan pembelaan bagi memutuskan sama ada pihak pembelaan berjaya menimbulkan keraguan yang munasabah ke atas kes pendakwaan. Ia seperti yang dinyatakan oleh Hakim Sufian di dalam kes Mat v PP [1963] 1 MLJ 263 seperti berikut: follows. If you accept the explanation given by or on behalf of the accused, you must of course acquit. But this does not entitle you to convict if you do not believe that explanation, for he is still entitled to an acquittal if it raises in your mind a reasonable doubt as to his guilt as the onus of proving his guilt lies throughout on the prosecution. If upon the whole evidence you are left in a real state of doubt, the prosecution has failed to satisfy the onus of proof which lies upon it. The position may be conveniently stated as follows: a) Convict. b) c) consider the next steps below. d) explanation does not raise in your mind a reasonable doubt as to his guilt Convict. e) it [104] Mahkamah dalam kes ini telahpun membuat dapatan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap Tertuduh. Maka, tugas Mahkamah di peringkat ini adalah untuk meneliti sama ada keterangan pihak pembelaan telah menimbulkan keraguan yang munasabah pada kes ini. [105] Pihak pembelaan telah membangkitkan beberapa isu dan Mahkamah ini akan mengulas secara ringkas berkenaan setiap isu yang dibangkitkan. [106] Isu pertama adalah berkaitan pengambilan sampel darah Tertuduh. Pihak pembelaan telah membangkitkan isu berkenaan identiti pegawai perubatan yang mengambil sampel darah Tertuduh. Dengan itu, Mahkamah telah meneliti semula semua keterangan yang telah diberikan di hadapan Mahkamah ini semasa perbicaraan. Pihak pendakwaan telah memanggil SP5 sebagai doktor yang bertugas pada malam kejadian untuk hadir dan berikan keterangan. Berdasarkan keterangan SP5, Mahkamah dapati bahawa SP5 telah mengikut prosedur yang telah ditetapkan dibawah Seskyen 45F APJ yang memperuntukkan seperti berikut:

Suatu spesimen darah tidak boleh diambil kira melainkan jika spesimen darah itu telah diambil daripada tertuduh oleh seorang pegawai perubatan kerajaan; dan keterangan bahawa suatu spesimen darah telah diambil sedemikian boleh diberikan dengan mengemukakan suatu dokumen yang berupa sebagai memperakui fakta itu dan ditandatangani oleh seorang pegawai perubatan kerajaan. [107] Mahkamah merujuk kepada satu dokumen yang telah dikemukakan dan ditandakan sebagai P5 dimana dokumen tersebut mengandungi tandatangan SP5 sendiri iaitu Doktor Meena. SP5 juga telah hadir sendiri ke Mahkamah untuk memberikan keterangan dari kandang saksi dan telah mengesahkan bahawa beliau merupakan doktor yang bertugas pada tarikh dan masa kejadian tersebut dan telah mengambil sampel tersebut sendiri. Oleh yang demikian, Mahkamah dapati bahawa pengambilan sampel darah Tertuduh adalah dalam keadaan teratur dan keterangan Tertuduh berkenaan identiti tersebut tidak menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes ini apatah lagi Tertuduh juga gagal mengenal pasti identiti yang sebenar untuk membuktikan sebaliknya. [108] Mahkamah sekali lagi merujuk kepada kes Olivia Chong Oi Yun v. PP [2020] 4 CLJ 246 dimana Mahkamah telah berpuas hati bahawa spesimen darah itu memang diambil daripada Perayu di hospital. Mahkamah dalam kes tersebut turut menyatakan bahawa keterangan SP9 berkenaan pengambilan spesimen darah daripada Perayu adalah keterangan yang terbaik kerana keterangan itu boleh diuji dan tertakluk kepada pemeriksaan lanjut oleh pihak pembelaan. [109] Keterangan doktor ini juga disokong oleh saksi SP1 yang menyatakan semasa saksi membawa Tertuduh ke HKL untuk tujuan pengambilan sampel, telah serahkan Tertuduh kepada seorang doktor perempuan India. [110] Bersangkutan dengan isu diatas, pihak pembelaan juga telah membangkitkan isu berkenaan pengendalian sampel milik Tertuduh. Pihak pendakwaan telah memanggil ahli Kimia SP10 dimana beliau manyatakan bahawa spesimen telah diterima dalam keadaan seal dan baik. Hasil analisa juga telah dikeluarkan dalam satu bentuk Laporan Kimia yang telah ditandakan sebagai P21. [111] Pada pendapat Mahkamah, sampel darah Tertuduh telah dikendalikan dengan baik kerana berdasarkan keterangan-keterangan saksi, ekshibit dan Tertuduh pada sepanjang masa berada di bawah kawalan pihak polis dari SP1 sehingga pegawai penyiasat SP17 dan Mahkamah dapati tiada rantaian keterangan yang terputus sepanjang kes ini. Keterangan- keterangan saksi juga adalah saling menyokong. Oleh yang demikian, pihak pembelaan gagal membangkitkan keraguan terhadap kes ini setakat ini. [112] Isu seterusnya adalah berkaitan slip EBA. SP13 telah menerima Tertuduh yang dibawa balik oleh SP1 serta menjalankan ujian pernafasan terhadapnya. SP13, sebagai pegawai hembusan telah memberikan keterangan bahawa beliau telah terangkan keputusan ujian hembusan tersebut kepada Tertuduh dan Tertuduh dikatakan hanya mengangguk faham. Tertuduh juga telah menurunkan tandatangan pada masa tersebut. [113] Pada pendapat Mahkamah, saksi pihak pendakwaan telah menjalankan ujian mengikut standard operating procedure atau SOP yang selalunya digunakan. Mahkamah percaya mesin EBA tersebut adalah dalam keadaan baik kerana jika tidak, mesin tersebut tidak akan mengeluarkan slip keputusan bagi ujian tersebut. Ini juga telah disahkan oleh pegawai SIRIM SP14 semasa memberikan keterangan. [114] Selain itu, pihak pembelaan melalui surat bertarikh 14/04/2025 telah maklumkan kepada Mahkamah bahawa Tertuduh telah membuat satu (1) laporan polis pada 06/03/2025 untuk menafikan tandatangan Tertuduh pada slip EBA berkenaan. Pihak pembelaan juga telah maklumkan kepada Mahkamah bahawa perkara tersebut masih dalam siasatan dan selanjutnya, memohon supaya kes ini ditangguhkan untuk keputusan. Mahkamah telah membenarkan lanjutan masa bagi pemfailan hujahan, namun tarikh keputusan bagi kes ini dikekalkan. [115] Mahkamah, dalam isu ini berpendapat bahawa tindakan Tertuduh untuk membuat laporan polis berkenaan tandatangan tersebut beberapa tahun selepas kejadian adalah satu alasan dan bertujuan untuk melengah-lengahkan perbicaraan kes ini. Tambahan pula, Tertuduh hanya sedar akan isu berkaitan tandatangan ini selepas TPR yang mengendalikan kes ini bertanyakan soalan terhadap Tertuduh semasa pemeriksaan semula. [116] Seterusnya, pihak pembelaan dalam hujahannya telah menyatakan bahawa Tertuduh tidak mabuk dan juga tiada keterangan daripada mana-mana saksi yang menyatakan sedemikian. Namun, setelah semakan semula keterangan dibuat, terdapat beberapa keterangan saksi yang boleh membuktikan keadaan Tertuduh pada malam kejadian. [117] SP16 yang merupakan seorang penolong pegawai perubatan di unit kecemasan telah memberikan keterangan bahawa Tertuduh dalam kes ini tidak berikan kerjasama. Semasa SP16 mahu berikan rawatan di tempat kejadian sejurus selepas kemalangan, Tertuduh tidak berikan respon untuk dirawat. [118] SP17 sebagai pegawai penyiasat juga maklumkan bahawa Tertuduh telah bertindak agresif dan terpaksa di gari di tempat kejadian. Pegawai penyiasat telah mengiringi Tertuduh sehingga ke balai dengan menaiki kenderaan lain. [119] Perkara yang sama turut disahkan oleh SP1 dimana SP1 menyatakan bahawa Tertuduh enggan berikan kerjasama semasa diminta keluar dari kenderaan selepas kemalangan berlaku. Mahkamah juga dapati tiada percanggahan keterangan oleh SP1 kerana pihak pendakwaan telah membuat permohonan untuk memanggil semula saksi SP1 berdasarkan peruntukan dibawah Seksyen 425. Mahkamah telah membenarkan permohonan tersebut tertakhluk kepada pemeriksaan balas oleh pihak pembelaan. [120] Berdasarkan penelitian secara keseluruhannya, Mahkamah dapati bahawa pembelaan yang dibangkitkan oleh Tertuduh bukan satu pembelaan yang kukuh. Alasan yang dibangkitkan adalah untuk menimbulkan keraguan pada kes pendakwaan. Namun, Mahkamah berpendapat bahawa tiada keraguan yang timbul pada kes pendakwaan. Mahkamah dapati bahawa semua isu yang dibangkitkan telah dijawab dan keterangan saksi-saksi perlu dipandang secara menyeluruh. Mahkamah juga mendapati bahawa keterangan saksi-saksi pendakwaan adalah saling menyokong antara satu sama lain. [121] Tertuduh dalam kes ini telah mengaku ada mengambil minuman beralkohol sebelum kejadian. Namun, Tertuduh yang menyatakan dirinya tidak mabuk masih tetap memandu pada malam kejadian dan telah mengakibatkan kematian Mangsa. [122] Mahkamah telah meneliti dan mempertimbangkan semua keterangan secara menyeluruh termasuk circumstancial evidence. [123] Menurut keterangan SP8 dari PUSPAKOM, pemeriksaan terhadap kenderaan yang terlibat dalam kemalangan menunjukkan bahawa kenderaan tersebut tidak boleh dipandu dan kerosakan yang dialami adalah teruk dipercayai akibat impak kemalangan. [124] Mahkamah juga telah mendapati bahawa keterangan Tertuduh adalah tidak konsisten dimana Tertuduh maklumkan ada ternampak bayang dan cuba mengelak semasa memberikan keterangan. Namun, pada laporan polis Tertuduh yang telah ditandakan sebagai P43, Tertuduh telah maklumkan bahawa Tertuduh terlelap. Ini telah membuktikan semua pembelaan yang dikemukakan oleh Tertuduh adalah penafian dan fikiran terkemudian (afterthought). [125] Berdasarkan ekshibit yang dikemukakan, Mahkamah mendapati bahawa Tertuduh telah memandu dalam keadaan yang melulu dan laju dimana gambar kerosakan kenderaan adalah agak teruk dan kemalangan tersebut telah mengakibatkan Mangsa tercampak dari spot pelanggaran dan maut serta merta di tempat kejadian. [126] Seperti yang telah Mahkamah maklumkan di peringkat prima facie, fakta bahawa kejadian yang berlaku di garisan Chevron tidak membolehkan Tertuduh menyangkal pertuduhan yang dipertuduhkan terhadapnya kerana fungsi garisan tersebut adalah sebagai amaran untuk pembahagi jalan. [127] Setelah meneliti keterangan saksi pendakwaan, saksi pembelaan, ekshibit dan juga hujahan kedua-dua belah pihak serta menimbangkan keseluruhan kes, Mahkamah mendapati bahawa pihak pembelaan telah gagal menimbulkan sebarang keraguan munasabah dalam kes pendakwaan dan pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kesnya melampaui keraguan munasabah. Oleh yang demikian, Tertuduh dalam kes ini didapati bersalah dan disabitkan di atas pertuduhan. [128] Sebelum Mahkamah menjatuhkan hukuman, Mahkamah telah membenarkan pihak pembelaan untuk membuat rayuan. [129] Rayuan mitigasi Tertuduh adalah seperti berikut: a) Berumur 43 tahun dan bekerja sebagai polis berpangkat Inspektor sejak 23 tahun lalu. Tertuduh sudah berumah tangga dan mempunyai 3 orang anak dimana dua daripada anak Tertuduh adalah OKU; b) Ini adalah kesalahan pertama; c) Kesal dan janji tidak akan mengulangi kesalahan; d) Tertuduh mempunyai rekod yang bersih dalam perkhidmatan polis. [130] Pihak pendakwaan memberikan hujahan pemberat seperti berikut: a) Pohon hukuman setimpal untuk pengajaran; b) Kes melibatkan perbicaraan penuh dimana pendakwaan telah memanggil saksi untuk memberikan keterangan; c) Mohon pertimbangan Mahkamah di dalam kes ini terdapat Mangsa yang telah meninggal dunia akibat pemanduan Tertuduh dalam kes ini dan tidak dapat diperbaiki dengan apa cara. [131] Setelah mendengar faktor mitigasi pihak Pembelaan dan hujahan pemberat oleh pihak Pendakwaan, Mahkamah dengan ini memutuskan OKT dijatuhi hukuman seperti berikut: i. Penjara selama tempoh 10 tahun dari tarikh sabitan; ii. Denda sebanyak RM 50,000.00 jika gagal bayar 6 bulan penjara; dan iii. Tertuduh hilang kelayakan daripada memegang atau mendapatkan lesen memandu bagi tempoh 10 tahun dari tarikh sabitan. [132] Penggantungan perlaksanaan hukuman hanya diberikan bagi hukuman pemenjaraan sahaja dengan wang jaminan dikekalkan sebanyak RM 10,000.00. [133] Mahkamah, dalam mencapai keputusan ini telah mengambil kira beberapa faktor antaranya faktor latar belakang dan juga pekerjaan Tertuduh dalam kes ini. Selain itu, Mahkamah juga telah mempertimbangkan faktor bahawa Tertuduh merupakan pesalah kali pertama dan juga kepentingan awam. [134] Mahkamah ini telah merujuk kepada kes PP v Jafa bin Daud [1981] 1 MLJ 315, di mana Mahkamah, dalam kes tersebut telah memutuskan bahawa: the ambit of the punishable section, but it must also be assessed and passed in accordance with established judicial principles. In assessing sentence, one of the main factors to be considered is whether the convicted person is a first offender. It is for this purpose that before passing sentence, a Magistrate is required to call for evidence or information regarding the background, antecedent and character of [135] Dalam kes PP v. Chew Chee Wah [1995] 4 MLJ 26, Mahkamah telah memutuskan seperti berikut: with by the imposition of a fine or by placing him under bond or probation, but he should be kept away from prison unless there are, in the public interest, strong reasons for ordering a term of imprisonment, such as the gravity of the offence itself and the manner in which it was committed [136] Seterusnya, Mahkamah telah merujuk kepada kes Lim Yoon Fah v PP [1971] 1 MLJ 37 dimana Mahkamah telah memutuskan seperti berikut: "In deciding the appropriate sentence a court should always be guided by certain considerations. The first and foremost is the public interest. The criminal law is publicly enforced, not only with the object of punishing crime, but also in the hope [137] YA Hakim Mahkamah Tinggi dalam kes Olivia Chong Oi Yun v Public Prosecutor [2020] 10 MLJ 19 telah menyatakan bahawa: It is trite law that the correct approach in sentencing is to strike a balance, as far as possible, between the interests of the public and the appella The interest of justice also means the interest of the prisoners and in the present appeal, the mitigation raised by the appellant ought to be considered and be tampered with justice as well (see Lord Goddard LCJ in R v Marian Grondkowski and Henryk Malinowski [1946] 1 All ER 559) [138] Dalam kes yang sama, YA Hakim Mahkamah Tinggi telah memperuntukkan trend hukuman seperti berikut: [64] In Sundarshan Gopalkrishnan lwn Public Prosecutor [2015] 10 CLJ 831, the High Court affirmed the sentence of four years imprisonment and a fine of RM 10,000 meted out by the magistrate against the accused for an offence under s 44(1)(a) of the RTA for driving a car on the road under the influence of alcohol in such manner incapable of having proper control of her vehicle which had caused one person dead and injured another. The punishment for an offence under s 44(1)(a) is similar to s 44(1)(b) under the RTA. [65] In Johari bin Ibrahim v Public Prosecutor [2002] 6 MLJ 193, the High Court sentenced the accused (on app a fine of RM 8,000 for committing an offence under s 44(1) of the RTA ie driving a motor lorry under the influence of alcohol which caused the injury to one person. [139] Pindaan pada Akta Pengangkutan Jalan 1987 telah dibuat oleh Parlimen pada tahun 2020 khususnya pada kesalahan yang berkaitan dengan pemanduan di bawah pengaruh alkohol. Susulan beberapa insiden kemalangan maut yang melibatkan pemandu mabuk pada awal 2020, kerajaan ketika itu mengambil langkah tegas untuk meminda Akta Pengangkutan Jalan bagi menangani isu ini secara sistematik. [140] Pindaan pada Akta tersebut berkuat kuasa pada 23 Oktober 2020. Salah satu pindaan yang dibuat adalah pada bahagian hukumann dibawah Seksyen 44(1)(b) APJ yang memperuntukkan hukuman seperti berikut: Jika disabitkan kesalahan penjara tidak kurang daripada 10 tahun dan tidak lebih daripada 15 tahun dan denda tidak kurang RM 50,000 dan tidak lebih daripada RM 100,000 dan hilang kelayakan memandu untuk tempoh tidak kurang 10 tahun dari tarikh disabitkan kesalahan. [141] Sehubungan itu, setelah mempertimbangkan hujahan mitigasi pihak pembelaan serta faktor-faktor latar belakang, kesalahan pertama dan faktor kepentingan awam, Mahkamah telah menjatuhkan hukuman paling minima terhadap Tertuduh dalam kes ini. [142] Mahkamah berpendapat bahawa hukuman yang diberikan oleh Mahkamah ini adalah wajar dan bersesuaian untuk Tertuduh dalam kes ini setelah mengambil kira kesemua faktor. [143] Mahkamah berpendapat bahawa hukuman minima bagi kesalahan ini selepas pindaan juga adalah berat terhadap Tertuduh mengambil kira Tertuduh merupakan seorang penjawat awam, mempunyai keluarga dibawah tanggungan dan ini juga merupakan kesalahan pertama Tertuduh. [144] Namun, Mahkamah tidak dapat mempertimbangkan hukuman alternatif lain terhadap Tertuduh kerana kes ini melibatkan Mangsa yang meninggal dunia akibat tindakan Tertuduh yang tidak bertanggungjawab dengan memandu dibawah pengaruh alkohol. [145] Mahkamah percaya hukuman yang diberikan adalah wajar dan sesuai serta mampu memberikan pengajaran kepada Tertuduh agar Tertuduh menjadi lebih bertanggungjawab serta tidak akan mengulangi kesalahan yang sama pada masa akan datang. Bertarikh pada 1 Oktober 2025. Bagi Pihak Pendakwaan : Tuan Harvind Raja Gopal [Timbalan Pendakwa Raya] Bagi Pihak Pembelaan : Encik V. Samynathan [Tetuan V. Samynathan & Co.]