Lee Ban Heng v Tan Soh Gee (BL-12B-12-07/2021)

Pada atau sekitar 2008, Defendan berkawan baik dengan kakak Plaintif iaitu Lee Guat Eng. Defendan menjalankan perniagaan professional dalam bidang penulisan wasiat dan perancangan hartanah.

Lee Guat Eng telah meminta Defendan menyediakan satu wasiat untuk ibu Plaintif iaitu Tan Oo (Pewasiat tersebut). Defendan kemudiannya telah menyediakan satu wasiat untuk Pewasiat bertarikh 25.3.2008.

Perlaksanaan wasiat itu dijalankan di rumah beralamat Lot 6, Jalan Landasan, Off Jalan Bukit Kuda,41300 Klang (selepas ini dirujuk sebagai rumah tersebut).

Antara lain wasiat itu memperuntukkan bahawa Plaintif merupakan benefisiari tunggal kepada rumah tersebut. Sebagai benefisiari yang dinamakan dalam wasiat tersebut, Defendan mempunyai tanggungan jagaan (duty of care) terhadap Plaintif dimana Defendan harus memastikan wasiat itu boleh dilaksanakan secara sah dan boleh dikuatkuasakan.

Berdasarkan wasiat itu, Plaintif telah mengubahsuai rumah tersebut dan telah berpindah ke situ bersama ahli keluarganya.

Pewasiat (ibu Plaintiff) telah meninggal dunia pada 28.11.2018. Pertikaian timbul atas rumah tersebut dan keesahan wasiat dicabar oleh adik beradik Plaintif di Mahkamah Tinggi Shah Alam melalui Guaman No. BA-31NCVC-590-09/2017 (prosiding tersebut) dan Mahkamah telah mengisytiharkan wasiat itu adalah 3 batal dan tidak sah kerana gagal memenuhi syarat wasiat yang diperuntukkan dibawah Seksyen 5 Akta Wasiat 1959.

Alasan wasiat itu diisytiharkan batal dan tidak sah oleh Mahkamah Tinggi Shah Alam adalah disebabkan oleh kecuaian Defendan dan mengakibatkan Plaintif mengalami kerugian.

Defendan menafikan tuntutan Plaintif dan menyatakan bahawa beliau hanya merupakan seorang pekerja bagi Ban Hin Lee Berhad Trustee (selepas ini dirujuk sebagai BHLB) yang membekalkan perkhidmatan penulisan wasiat sehingga Jun 2009.

Defendan mengenali kakak Plaintif yang bernama Lee Guat Eng melalui Lee Siew Eng. Wasiat yang disediakan pada 25.3.2008 adalah disediakan oleh BHLB dimana Defendan sertakat menyampaikan terma-terma yang dikehendaki untuk dinyatakan didalam wasiat tersebut kepada BHLB setelah diarahkan oleh BHLB untuk berjumpa dengan pewasiat.

Defendan tidak mempunyai sebarang tugas berhati-hati atau mempunyai hubungan kontrak atau kedekatan hubungan dengan Plaintif. Defendan sebagai pekerja BHLB hanya melakukan kerja-kerja yang diarahkan oleh BHLB. Apa-apa hubungan yang wujud adalah diantara BHLB dengan pewasiat dan bukannya Plaintif.

Berkenaan dengan Guaman No. BA-31NCVC-590-09/2017, Defendan tahu berkenaan dengan tindakan ini, namun menafikan bahawa Defendan menanggung liability untuk pengisytiharan wasiat itu yang tidak sah atau batal. Tambahan pula, Mahkamah 4 Tinggi Shah Alam tidak pernah mengisytiharkan wasiat itu batal dan tidak sah.

Selain itu Defendan juga menyatakan jumlah gantirugi am yang dituntut oleh Plaintif adalah sangat tinggi dan sepatutnya mengikut nilai pasaran pada masa pelanggaran tanggungan jagaan (sekiranya ada). Tuntutan Plaintif mengikut nilai pasaran juga tidak selaras dengan prinsip “remoteness of damages”. B. ALASAN PENGHAKIMAN HAKIM MAHKAMAH SESYEN [13] Hakim Mahkamah Sesyen membuat dapatan bahawa Plaintif gagal untuk membuktikan kes diatas imbangan kebarangkalian dan seterusnya menolak tuntutan Plaintif dengan kos sebanyak RM 10,000 selepas mendengar hujah pihak-pihak. Diakhir kes Plaintif, Defendan menghujahkan tiada kes untuk dijawab dan ini bermakna Defendan memilih untuk tidak memanggil mana-mana saksi untuk memberi keterangan.

Hakim Mahkamah Sesyen memutuskan adalah menjadi beban keatas Plaintif untuk membuktikan: - i. Defendan mempunyai tanggungjawab berhati-hati terhadap Plaintif ii. Defendan telah melanggr tanggungjawab berhati-hati tersebut iii. Pelanggaran itu telah menyebabkan Plaintif mengalami kerugian.

Tuntutan Plaintif terhadap Defendan adalah dakwaan bahawa Defendan cuai dalam menjalankan tugas professional sebagai penulis wasiat kepada Pewasiat sehingga menyebabkan kerugian 5 pada Plaintif apabila wasiat itu diisytiharkan sebagai tidak sah oleh Mahkamah Tinggi Shah Alam.

Melalui keterangan Plaintif, beliau mengasaskan alegasi kecuaian Defendan berdasarkan kepada dapatan dan alasan penghakiman yang diberikan oleh HMT Shah Alam seperti yang terdapat di mukasurat 1 hingga 5 Ikatan Dokumen Plaintif (Ikatan B). Inilah yang dijadikan butiran kecuaian Defendan.

Hakim Mahkamah Sesyen memutuskan kebergantungan Plaintif kepada alasan penghakiman HMT Shah Alam tidak membantu kes Plaintif kerana tiada keterangan secara terus di Mahkamah ini berkenaan pembuktian intipati kecuaian.

Plaintif gagal membuktikan wujudnya hubungan kewajipan berhati-hati oleh Defendan terhadap Plaintif. Ini adalah kerana arahan untuk menulis wasiat datang dari adik perempuan Plaintif (Lee Guat Eng) iaitu Plaintif didalam prosiding di Mahkamah Tinggi Shah Alam dan bukan dari Pewasiat sendiri.

Fakta ini diakui Plaintif didalam Penyata Tuntutan Terpinda Plaintif diperenggan 4. Plaintif mengetahui tentang fakta ini ketika adiknya memberi keterangan di prosiding Mahkamah Tinggi tersebut. Oleh kerana Plaintif atau adiknya (Lee Guat Eng) bukan merupakan pemilik rumah tersebut makan mereka tiada hak untuk memberikan arahan berkenaan harta yang bukan haknya. 6

Diatas alasan ini, maka Hakim Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa wasiat itu tidak disempurnakan dengan sah dan batal seperti yang termaktub dibawah Seksyen 5 Akta Wasiat 1959.

Fakta yang dipertikaikan ini secara tidak langsung menunjukkan bahawa wasiat yang sebenarnya tidak pernah dimuktamadkan oleh Pewasiat sendiri sehingga diputuskan ia sebagai tidak sah oleh Mahkamah Tinggi. Oleh itu, Hakim Mahkamah Sesyen memutuskan tidak wujud hubungan kewajipan berhati-hati antara Plaintif dan Defendan hasil dari wasiat yang tidak dimuktamadkan dan tidak sah. Hakim Mahkamah Sesyen juga mendapati arahan yang diberikan oleh Lee Guat Eng terhadap harta yang bukan kepunyaannya tidak boleh menimbulkan satu hubungan yang boleh dikuatkuasakan oleh undang-undang. Maka alegasi Plaintif bahawa Defendan mempunyai kewajipan berhati-hati terhadapnya tidak boleh dipertahankan.

Mahkamah Sesyen juga telah merujuk kepada alasan penghakiman Hakim Mahkamah Tinggi dimana YA membuat dapatan bahawa Pewasiat sendiri telah memusnahkan wasiat itu kerana inginkan rumah tersebut diwariskan kepada semua anak-anaknya. Jika Pewasiat sendiri telah memusnahkan wasiat itu dan tidak ingin mewariskan rumah tersebut kepada Plaintif sebagai waris tunggal, bagaimana boleh wujud kewajipan berhati-hati Defendan terhadap Plaintif hasil daripada wasiat yang dimusnahkan itu. Fakta ini menjawab kepada persoalan mengapa Plaintif gagal membuktikan kewujudan wasiat dengan mengemukakan dokumen asal atau salinan wasiat di Mahkamah. 7 C. KEPUTUSAN [23] Mahkamah ini tidak akan mengganggu dapatan fakta dan undang-undang Hakim bicara selagi tiada sebarang kekhilafan didapati darinya.

Tuntutan Plaintif terhadap Defendan adalah atas kausa tindakan cuai dalam menjalankan tanggungjawab sebagai penulis wasiat professional kepada Plaintif dimana akibat dari kecuaian Defendan, Plaintif mengalami kerugian.

Undang-undang mantap apabila melibatkan kausa tindakan kecuaian, maka Plaintif perlu membuktikan: -

Defendan mempunyai kewajipan berhati-hati terhadap Plaintif (duty of care);

(ii) Defendan telah memecahkan kewajipan berhati-hati tersebut (breach the duty of care);

(iii) Akibat dari pemecahan kewajipan berhati-hati itu, Plaintif mengalami kerugian; dan

(iv) Kerugian dan/atau kerosakan yang dialami Plaintif adalah tidak terlalu jauh (too remote). [26] Hanya selepas intipati-intipati ini dibuktikan oleh Plaintif, maka Defendan boleh dikatakan cuai dalam menjalankan tanggungjawab dan/atau obligasi terhadap Plaintif. [27] Peguam Defendan merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan didalam Tenaga Nasional Malaysia v Batu Kemas Industri Sdn Bhd and another appeal [2018] 5 MLJ 561 dimana diputuskan:- 8 “….In order for a duty of care to arise in negligence: (i) harm must be reasonably foreseeable as a result of the defendant’s conduct (as established in Donoghue v Stevenson); (ii) the parties must be in a relationship of proximity; and (iii) it must be fair, just and reasonable to impose liability”. [28] Adalah jelas daripada keputusan Mahkamah Persekutuan, menunjukkan bahawa sebelum Defendan dikatakan mempunyai kewajipan untuk berhati-hati (duty of care) terhadap Plaintif, elemen-elemen yang diputuskan didalam Donoghue v Stevenson perlu wujud terlebih dahulu. [29] Defendan menegaskan bahawa beliau adalah pekerja BHLB dan arahan untuk menyediakan wasiat itu adalah dari BHLB untuk berjumpa dengan pewasiat dan menyediakan wasiat tersebut. [30] Hubungan kontraktual yang ada adalah melibatkan BHLB dan pewasiat dan bukan diantara Plaintif dan Defendan. Plaintif adalah merupakan salah seorang waris yang berhak keatas rumah tersebut dan Plaintif hanya tahu berkenaan penyediaan wasiat yang menjadi perkara subjek disini adalah ketika adiknya iaitu Lee Guat Eng memberi keterangan ketika di Mahkamah Tinggi Shah Alam akibat ada cabaran atas kesahihan wasiat tersebut. [31] Jika tiada sebarang hubungan kontraktual diantara Plaintif dan Defendan mahupun hubungan ‘proximity’, bagaimana boleh dikatakan Defendan mempunyai kewajipan untuk berhati-hati terhadap Plaintif. Rumah yang menjadi perkara subjek kepada wasiat itu pula bukan milik Plaintif tetapi milik pewasiat. Plaintif 9 tidak mempunyai satu kepentingan atas rumah tersebut (selain sebagai salah seorang waris) untuk mengalami apa-apa kerugian. Ini adalah kerana sebarang keputusan berkaitan kedudukan rumah teersebut adalah terletak pada budibicara pemiliknya iaitu pewasiat. [32] Selain itu, wasiat yang menjadi perkara subjek disini, telah dibatalkan oleh pewasiat kerana beliau tidak ingin meninggalkan sebarang wasiat dan mahukan rumah itu di kongsi oleh waris-waris sah yang lain dan bukan kepada Plaintif seorang sahaja. [33] Oleh itu, kerugian jika ada yang dialami oleh Plaintif bukan berpunca daripada kecuaian Defendan kerana wasiat itu sendiri telah tiada kerana telah dibatalkan oleh pewasiat. [34] Mahkamah ini juga mendapati Hakim Mahkamah Sesyen adalah betul apabila memutuskan bahawa tiada sebarang kecuaian professional dibuktikan dalam tindakan ini. Plaintif sekadar bergantung kepada alasan penghakiman YA Hakim Mahkamah Tinggi Shah Alam. Apabila Plaintif memplidkan kausa kecuaian didalam penyata tuntutannya maka adalah tugas Plaintif untuk membuktikan elemen-elemen yang dinyatakan didalam kes Donoghue v Stevenson itu wujud dan dibuktikan. [35] Elemen utama iaitu hubungan samada kontraktual dan hubungan proximity antara Plaintif perlu di buktikan terlebih dahulu. Perkara subjek kepada wasiat itu adalah sebuah rumah yang dimiliki oleh ibu Plaintif (Pewasiat). Hanya beliau yang mempunyai kuasa untuk menamakan siapakah benefisiari yang layak atas rumah tersebut. 10 Terdapat keterangan dari Plaintif sendiri bahawa beliau mendapat tahu ketika kakaknya (Lee Guat Eng) memberi keterangan di Mahkamah Tinggi Shah Alam, bahawa wasiat itu diarahkan oleh Lee Guat Eng kepada Defendan untuk menyediakannya. [36] Defendan pula bertindak atas arahan daripada BHLB (majikan Defendan) untuk menulis wasiat tersebut berdasarkan arahan daripada kakak Plaintif. Oleh itu tiada hubungan secara langsung diantara Plaintif dan Defendan untuk mengwujudkan tugas berhati-hati (duty of care) di pihak Defendan terhadap Plaintif. [37] Oleh kerana Mahkamah memutuskan tiada sebarang hubungan antara Plaintif dan Defendan untuk mengwujudkan satu tugas berhati-hati (duty of care) maka tiada sebarang pemecahan tugas berhati-hati tersebut yang membawa kepada penentuan jumlah kerugian yang dialami Plaintif. [38] Selain itu, wasiat yang menjadi perkara subjek disini telah dimusnahkan oleh pewasiat, maka wasiat yang dimana Plaintif bergantung kepadanya telah tiada. Oleh itu isu kecuaian (yang didakwa oleh Plaintif) juga telah tiada. [39] Diakhir kes Plaintif, Defendan mengemukakan tiada kes untuk dijawab (submission of no case to answer). Defendan telah memilih untuk mengemukakan tiada kes untuk dijawab dan tidak akan mengemukakan saksi dipihak mereka. 11 [40] Untuk ini, Defendan menghujahkan prinsip-prinsip yang diputuskan didalam keputusan Mahkamah Persekutuan iaitu Syarikat Kemajuan Timbermine Sdn Bhd v Kerajaan Negeri Kelantan Darul Naim [2015] 2CLJ 1037 adalah terpakai. i. Plaintif mendakwa bahawa beliau mengalami kerugian dari segi hak beliau secara total atas rumah tersebut seandainya wasiat itu adalah sah kerana didalam wasiat tersebut Plaintif dinamakan sebagai waris tunggal. Plaintif bergantung kepada dapatan fakta Hakim Mahkamah Tinggi Shah Alam yang memutuskan bahawa wasiat itu diisytiharkan sebagai tidak sah kerana tidak mematuhi Seksyen 5 Wills Act 1959. ii. Plaintif memplidkan didalam penyata tuntutan bahawa Defendan adalah cuai didalam memastikan wasiat tersebut sah dilaksanakan. Bagi memastikan kedudukannya didalam wasiat tersebut; Plaintif telah memohon untuk satu Geran Probet dikeluarkan dan ini dibantah oleh kakak beliau (Lee Guat Eng) yang memohon untuk dilantik sebagai pentadbir. iii. Peguam Defendan menghujjahkan bahawa beban adalah diatas Plaintif untuk membuktikan bahawa jika tidak kerana wasiat itu diisytiharkan tidak sah yang mana diakibatkan oleh kecuaian Defendan, maka Geran Probet itu tetap akan dikeluarkan dan ini bermakna Plaintif akan mendapat faedah daripada namaannya sebagai benefisiari tunggal rumah itu. Tugas membuktikan fakta ini adalah tugas Plaintif dan beliau perlu memanggil saksi untuk membuktikan bahawa hak beliau sebagai benefisiari tunggal atas rumah tersebut tidak akan 12 tergugat kerana wasiat tersebut. Ini tidak dilakukan oleh Plaintif ketika perbicaraan di Mahkamah Sesyen. iv. Walau apapun, jika wasiat itu dikatakan sah, tiada sebarang Geran Probet boleh dikeluarkan kerana Pewasiat telah memusnahkan wasiat tersebut. [41] Oleh itu adalah betul apabila Defendan menghujahkan tiada kes untuk dijawab dan Hakim Mahkamah Sesyen memutuskan Plaintif gagal membuktikan kes beliau; kerana Plaintif gagal membuktikan elemen-elemen kecuaian di pihak Defendan. [42] Kesimpulannya, Mahkamah ini memutuskan Hakim Mahkamah Sesyen betul didalam dapatan fakta dan undang-undang dalam memutuskan atas imbangan kebarangkalian Plaintif gagal membuktikan elemen-elemen kecuaian di pihak Defendan. Oleh itu rayuan Plaintif ditolak dengan kos sebanyak RM 15,000.00 dan keputusan Hakim Mahkamah Sesyen dikekalkan. Bertarikh 29 Oktober 2021 t.t (NORLIZA BINTI OTHMAN) PESURUHJAYA KEHAKIMAN MAHKAMAH TINGGI MALAYA KLANG 13 BAGI PIHAK PERAYU : Azam-Malek & Soh No. 17, Jalan Miri Off Jalan Raja Bot 41400 Klang Selangor BAGI PIHAK RESPONDEN : Cheong Wai Meng & Van Buerle 2nd Floor, 30, Jalan USJ 10/1, Taipan Business Centre, 47620 Subang Jaya, Selangor