Lee Thiam Whatt v Pendakwa Raya (B-05(M)-300-06/2018)

Saya Lee Thiam Whatt, No. Kad Pengenalan: 690213-10-5617, seorang warganegara Malaysia berumur 49 tahun dan mempunyai alamat kediaman terakhir di No. 65, Jalan Dato Dagang 14, Taman Sentosa, Klang Utama, Klang, Selangor. Sebelum Mac 2013, saya bekerja sebagai Pengawal Keselamatan.

Saya mempunyai kapasiti yang cukup untuk memberikan penyataan ini. Saya faham tentang sifat dan kesan undang-undang penyataan saya ini setelah dinasihatkan oleh peguam saya. Segala penyataan yang saya kemukakan ini adalah benar-benar belaka. Rayuan Jenayah No: B-05(M)-300-06/2018 7

Saya adalah anak kelima dari enam adik beradik. Kedua ibu bapa saya telah meninggal dunia. Akibat kesempitan hidup, saya hanya mendapat pendidikan formal sehingga Tingkatan 2. Setelah berhenti belajar, saya bekerja sebagai pengimpal besi di sebuah kedai kereta selama 3 tahun. Kemudian, saya bekerja di sebuah kilang besi di Singapura selama beberapa tahun.

Saya telah berkahwin pada 1993 dan dikurniakan dengan 2 orang anak. Namun begitu, saya telah bercerai dengan isteri dan kedua-dua anak saya tinggal bersama keluarga bekas isteri saya di Teluk Intan.

Saya terjebak dengan masalah penyalahgunaan dadah sejak berumur lebih kurang 25 tahun. Saya menggunakan dadah jenis cannabis, eramin 5 dan lain-lain. Saya juga seorang peminum alkohol tegar.

Akibat dari tabiat ini, saya mengalami masalah mental dan kebergantungan dadah. Saya pernah menerima rawatan psikiatri di Hospital Universiti Malaya pada 2003 dan Hospital Sungai Buloh pada 2009 setelah dirujuk oleh Hospital Tanjong Karang. Walau bagaimanapun, saya tidak membuat rawatan susulan.

Mendiang Lee Siew Eng adalah kakak saya. Kami mempunyai hubungan yang baik dan tidak mempunyai sebarang permusuhan atau perselisihan dengannya. Mendiang adalah seorang kakak yang penyayang dan bertanggung jawab. Hubungan kami amat rapat di mana saya selalu mengunjungi dan bermalam di rumah mendiang yang terletak di No. 257, Jalan Kasawari 12, Taman Kasawari, Bukit Rotan, Kuala Selangor.

Pada 21.03.2013, saya telah melawat mendiang di rumahnya di Taman Kasawari, Bukit Rotan. Tujuan saya melawat mendiang Rayuan Jenayah No: B-05(M)-300-06/2018 8 adalah untuk bertanya khabar dan berjumpa dengan abang ipar dan anak saudara saya. Saya juga berhasrat untuk bersembahyang di Tokong Sam Tai Se yang terletak berdekatan dengan rumah mendiang. Saya cuba untuk mengubah diri saya kepada yang lebih baik dengan mendekatkan diri dengan Tuhan. Saya meminta kawan saya bernama Winston untuk menghantar saya ke rumah mendiang. Saya telah bermalam di rumah mendiang pada malam 21.03.2013.

Pada malam tersebut saya telah mengambil dadah ganja seperti biasa. Perkara ini tidak diketahui oleh mana-mana orang. Saya tidak dapat mengelak dari mengambil dadah kerana saya mengalami masalah kebergantungan dadah. Selepas itu, saya telah tidur lebih kurang jam 12.00 malam.

Pada pagi 22.03.2013, saya bangun tidur lebih kurang jam 7.00 pagi. Selepas bersiap, saya telah sembahyang di rumah mendiang. Pada jam 3.00 petang, saya telah berjalan kaki ke Tokong Sam Tai Se untuk bersembahyang. Setelah beberapa minit berada di dalam tokong, saya nampak penjaga tokong yang saya kenali sebagai Ah Tee. Saya ingin bertanya sesuatu kepada Ah Tee tetapi beliau tidak mahu melayan saya dan meninggalkan tokong kerana hendak pergi makan tengahari.

Selepas itu, mendiang telah datang ke tokong berseorangan dengan menaiki motosikal. Mendiang bertanyakan kepada saya kenapa saya membuat kecoh dalam tokong tetapi saya hairan kerana saya tidak membuat kacau ganggu di tokong itu. Tiba-tiba saya nampak mendiang mengambil kerusi dan sebilah pedang tajam dari tempat pemujaan. Selepas itu, saya nampak fizikal mendiang bertukar menjadi suatu lembaga memanjat tempat pemujaan itu untuk mengambil pedang. Saya juga nampak dari belakang tangan lembaga itu menjadi besar dan kukunya menjadi panjang. Saya terus merampas pedang itu dan bertanyakan ‘Awak siapa?’. Ini Rayuan Jenayah No: B-05(M)-300-06/2018 9 kerana saya nampak lembaga itu telah berubah. Lembaga itu seakan-akan tidak boleh bercakap dan saya telah memotong tangannya. Lembaga itu melarikan diri masuk ke bawah meja dan memanggil nama Ah Hoy dan Alex. Semasa di bawah meja, saya nampak lembaga tadi berubah menjadi seekor harimau yang ingin menyerang saya. Saya terus menetak tangan dan kaki harimau itu.

Saya juga menikam perut harimau itu tetapi tidak tembus. Kemudian harimau itu lari keluar dari bawah meja dan saya terus mengejarnya sambil menetak bertubi-tubi. Selepas itu, harimau itu jatuh dan tidak bergerak.

Selepas itu, saya memeriksa harimau tadi untuk memastikan ianya betul-betul telah mati. Saya berasa bingung dan mengambil sehelai kain merah untuk membalut muka harimau itu.

Selepas itu, saya memakai seluar lembaga itu kerana seluar saya telah basah berlumuran darah.

Kemudian saya nampak adik perempuan saya, Lim Ah Hoy datang ke tokong. Saya memanggil Lim untuk masuk ke tokong untuk mengetahui tujuan dia datang ke tokong itu. Akan tetapi, Lim telah melarikan diri dari saya.

Selepas itu, saya telah mandi untuk membersihkan badan di paip air yang ada tepi tokong.

Tidak lama selepas itu, saya nampak seorang lelaki Cina yang bekerja di sebuah kedai runcit datang ke tokong dengan menaiki sebuah motosikal. Saya nampak lelaki itu bukan macam betul-betul mahu sembahyang dan saya pukul kepalanya dengan kayu bendera. Selepas lelaki itu terjatuh saya heret dia masuk ke dalam Rayuan Jenayah No: B-05(M)-300-06/2018 10 bangunan tokong. Saya tetak lengannya dengan pedang dan dia juga ada pukul saya dengan besi. Ketika itu, pedang saya terjatuh dan dia telah dapat merampasnya dari saya. Saya terus mengikat pintu grill besi tokong dengan tali pinggang untuk menghalang dia lari keluar.

Saya telah pergi ke belakang tokong dan memacakkan dua batang besi tajam di situ. Apabila saya pergi semula ke bahagian depan, lelaki itu sudah melarikan diri dengan membawa pedang tadi.

Selepas itu, saya lari menyembunyikan diri di dalam semak di belakang tokong kerana melihat ramai orang datang ke kawasan itu.

Pada lebih kurang jam 9.00 malam, saya telah keluar dari semak ke kawasan kuil untuk balik ke rumah tetapi saya telah ditahan oleh beberapa orang anggota polis.

Saya telah dituduh di Mahkamah Tinggi bagi kesalahan membunuh kakak saya Lee Siew Eng di bawah seksyen 302 Kanun Keseksaan pada 22.03.2013 dari jam 3.30 petang dan 6.30 petang di Tokong Sam Tai Se, Pekan Bukit Rotan.

Pihak mahkamah telah menghantar saya untuk menjalani pemeriksaan mental di Hospital Bahagia Ulu Kinta, Perak pada 04.07.2013 dan 06.11.2014. Saya telah dipantau oleh Dr. Suarn Singh Jasmit Singh.

Saya menyatakan sesungguhnya pada masa melakukan perbuatan seperti dalam pertuduhan saya mengalami kemabukan dadah (‘drug intoxication’) yang menyebabkan saya tidak sempurna akal. Pada masa melakukan perbuatan itu saya tidak berupaya mengetahui sifat Rayuan Jenayah No: B-05(M)-300-06/2018 11 keadaan perbuatan tersebut. Saya juga tidak tahu apa yang saya lakukan itu salah atau berlawanan dengan undang-undang.

Semasa benar-benar percaya dan nampak lembaga yang saya tetak, tikam dan bunuh itu adalah seekor harimau yang ingin menyerang saya. Saya membunuh harimau itu bagi mempertahankan diri saya. Selepas ramai orang datang di tokong, barulah saya sedar harimau yang saya bunuh itu sebenarnya adalah kakak saya sendiri dan bukannya seekor harimau. Setelah saya sedar perkara ini, saya berasa amat sedih dan menyesal. Saya amat menyayangi kakak saya dan tidak berniat untuk mencederakannya dengan apa cara sekalipun.” [15] Teras pembelaan Perayu adalah bahawa dia telah mengalami kemabukan dadah (drug intoxication) sehingga menyebabkan Perayu berada dalam keadaan yang tidak sempurna akal. Pada masa melakukan perbuatan menyerang si mati, Perayu tidak mengetahui perbuatannya itu adalah satu kesalahan di bawah undang-undang. Perayu menyatakan bahawa dia telah menetak seekor harimau yang mahu menyerangnya. [16] Walaupun hakim bicara menerima keterangan saksi pakar psikiatris, Datuk Dr. Suarn Singh a/l Jasmit Singh (SP10) yang menyatakan bahawa pada masa Perayu melakukan perbuatan menyerang si mati, Perayu dalam keadaan hilang akal sementara akibat kemabukan dadah, hakim bicara telah menolak pembelaan Perayu atas alasan bahawa Perayu telah mengambil dadah dengan secara sukarela (self-induced). [17] Hakim bicara turut membuat dapatan yang bertentangan dengan keterangan pakar SP10 apabila menyatakan bahawa semasa Perayu melakukan perbuatan menyerang si mati, dia berada dalam keadaan sedar Rayuan Jenayah No: B-05(M)-300-06/2018 12 dan waras. Dalam penghakimannya di muka surat 38-39, Rekod Rayuan Jilid 1, hakim bicara membuat dapatan berikut: “Mengambil kira prinsip yang diputuskan melalui kes tersebut dan untuk disuaipakai di dalam kes kita hari ini, terdapat beberapa keadaan di atas tingkah laku Tertuduh yang perlu diteliti selepas dia menikam kakaknya. Seperti yang dihujahkan oleh pihak pendakwaan, rentetan perkara berikut dinyatakan:

Tertuduh memakai seluar si mati selepas kejadian kerana seluarnya telah basah dengan darah.

Tertuduh telah mandi untuk bersihkan dirinya di paip air yang terletak di tepi tokong.

Tertuduh telah memukul kepala SP7 dengan kayu bendera dan selepas SP7 terjatuh, Tertuduh telah tetak lengan SP7 dengan pedang. Ketika SP7 dapat rampas pedang dari Tertuduh (yang jatuh) dan dirampas oleh SP7, menyebabkan Tertuduh telah ikat pada grill besi dengan tali pinggang untuk menghalang SP7 dari keluar.

Tertuduh telah lari menyembunyikan dirinya di dalam semak di belakang tokong bila melihat orang ramai datang. Melalui rentetan perbuatan-perbuatan tersebut, sesuatu adalah jelas bahawa Tertuduh sememangnya sedar akan apa yang dilakukannya. Dia kelihatan waras dan tahu akan akibat dari perbuatannya. Perbuatan yang dilakukan olehnya selepas kejadian tidak memperlihatkan akan ketidakwarasan fikirannya. Dan ini semua dilakukan olehnya sebaik insiden pembunuhan itu berlaku. Jelas dia sedar akan segala perbuatannya. Segala perbuatan olehnya selepas insiden tersebut jelas memperlihatkan kewarasan fikirannya.” [Penekanan oleh kami] Rayuan Jenayah No: B-05(M)-300-06/2018 13 [18] Atas alasan-alasan tersebut, hakim bicara telah mensabitkan Perayu atas pertuduhan dan menjatuhkan hukuman gantung sehingga mati ke atas Perayu. Justeru, rayuan Perayu di hadapan kami. Rayuan Perayu [19] Di hadapan kami, peguam bela Perayu telah menghujahkan dua alasan utama berikut untuk membenarkan rayuan Perayu:

(a) Hakim bicara telah terkhilaf apabila menolak pembelaan Perayu atas kemabukan dadah (drug intoxication) di bawah seksyen 85(2)(b) Kanun Keseksaan dibaca bersama dengan seksyen 86 Kanun yang sama;

(b) Pihak pendakwaan telah gagal untuk membuktikan sebab-sebab atau punca kematian si mati atas alasan pegawai perubatan yang menjalankan bedah siasat dan menyediakan Laporan Bedah Siasat (P21) tidak dipanggil sebagai saksi dan P21 gagal diserah kepada pembelaan 10 hari sebelum perbicaraan bermula seperti kehendak di bawah seksyen 399(1) Kanun Acara Jenayah. Dapatan kami

(a) Pembelaan kemabukan dadah (narcotics or drugs intoxication) [20] Kami ulangi bahawa teras pembelaan Perayu berasaskan kepada pembelaan kemabukan dadah. Berdasarkan rekod, pembelaan kemabukan dadah ini telah diketengahkan oleh pihak pembelaan sejak bermulanya kes pendakwaan lagi. Malahan, Mahkamah telah merujuk Rayuan Jenayah No: B-05(M)-300-06/2018 14 Perayu kepada pakar psikiatri, SP10 bagi menentukan keadaan mental Perayu semasa berlakunya kejadian selaras di bawah peruntukan seksyen 342 KAJ. Perayu telah dihantar untuk pemerhatian dan pemeriksaan oleh SP10 dan hasilnya, SP10 telah memberikan pandangannya melalui dua laporan pakar, P15 dan P16 selain turut telah memberikan pandangan secara lisan dalam perbicaraan di Mahkamah. [21] Pembelaan kemabukan dadah ini adalah satu pembelaan yang sah di bawah undang-undang seperti diperuntukkan di bawah seksyen 85 dan 86 Kanun Keseksaan yang menyatakannya seperti berikut:

Intoxication when a defence

(a) the state of intoxication was caused without his consent by the malicious or negligent act of another person; or

(b) the person charged was by reason of intoxication insance, temporarily or otherwise, at the time of such act or omission.

Effect of defence of intoxication when established

Saya berpendapat bahawa semasa melakukan perbuatan yang dituduh, beliau berada dalam keadaan ‘drug intoxication’.” [23] Perayu telah dihantar kali kedua untuk pemerhatian dan pemeriksaan di Hospital Bahagia Tanjong Rambutan, Perak dan SP10 telah memberikan kesimpulan berikut dalam Laporan Perubatan (P16): “1. Encik Lee Thiam Whatt mempunyai masalah kebergantungan pada dadah. Beliau juga ada tekanan darah tinggi (hypertension) dan kencing manis (diabetes mellitus).

Saya juga berpendapat bahawa semasa melakukan perbuatan yang dituduh, beliau di bawah pengaruh dadah.” [24] Dalam keterangan matannya di Mahkamah, SP10 telah menyatakan seperti berikut mengenai keadaan mental Perayu semasa kejadian pembunuhan ini berlaku: Rayuan Jenayah No: B-05(M)-300-06/2018 16

(a) Pemeriksaan-utama di muka surat 24 Rekod Rayuan Jilid 2B. “S: Adakah beliau ini berkeupayaan mengetahui apa yang dilakukan ketika kejadian tu adalah sesuatu yang salah? Saya berpendapat selepas memeriksa beliau kali pertama dan kali kedua beliau semasa kejadian beliau di bawah pengaruh dadah dan kemungkinan beliau mengadakan temporary insanity di mana beliau tidak sedar dari segi kejadian tersebut adalah salah daripada segi undang-undang.”

(b) Pemeriksaan-balas di muka surat 126 dan 127 Rekod Rayuan Jilid 2B. “S: Dalam laporan doktor pada P15 muka surat kedua, di perenggan 4 baris kedua akhir, ada nyatakan beliau sedar itu bahawa kakak dia setelah meninggal dunia. Doktor cadangkan di sini bahawa semasa perbuatan menyerang si mati OKT tidak menyedari bahawa itu adalah kakak dia, setuju? Setuju. Sebaliknya OKT semasa itu mempercayai bahawa objek ataupun subjek yang diserang itu adalah harimau? Betul. Ini dinamakan sebagai visual hallucination? Ya. Puncanya daripada ganja cannabis. ............. Rayuan Jenayah No: B-05(M)-300-06/2018 17 Memandangkan hallucination ini berlaku dalam keadaan drug intoxication apabila sesuatu tempoh hallucination itu berakhir seseorang itu akan sedar apa yang berlaku? Ya, setuju.” [25] Jelas kepada kami melalui Laporan Perubatan P15 dan P16, dan keterangan lisan SP10 di Mahkamah menyatakan bahawa Perayu tidak mengetahui perbuatannya yang dilakukan semasa kejadian akibat daripada kemabukan dadah. Kami ulangi, hakim bicara sebaliknya membuat dapatan bahawa Perayu tidak mengalami atau menghidap penyakit mental yang serius. Hakim bicara turut membuat dapatan bahawa Perayu tidak layak untuk mendapatkan pembelaan di bawah seksyen 85 dan 86 Kanun Keseksaan disebabkan Perayu telah menghisap dadah secara sukarela. Ternyata dapatan hakim bicara berlawanan dengan keterangan medikal yang disampaikan oleh SP10. [26] Kami bersetuju dengan hakim bicara bahawa Perayu memikul beban pembuktian di bawah seksyen 105 Akta Keterangan, 1950 untuk membuktikan pembelaan hilang akal kekal atau sementara akibat kemabukan dadah pada tahap imbangan kebarangkalian. Seksyen 105 memperuntukkan: Burden of proving that case of accused comes within exceptions

When a person is accused of any offence, the burden of proving the existence of circumstances bringing the case within any of the general exceptions in the Penal Code, or within any special exception or proviso contained in any other part of the same Code, or in any law defining the offence, is upon him, and the court shall presume the absence of those circumstances. Rayuan Jenayah No: B-05(M)-300-06/2018 18

(a) A accused of murder alleges that by reason of unsoundness of mind he did not know the nature of the act. The burden of proof is on A. [27] Kami mendapati hakim bicara dalam kes rayuan di hadapan kami bergantung dengan sepenuhnya kepada kes-kes yang melibatkan kehilangan akal akibat mabuk kerana meminum minuman keras. Prinsip matan yang dapat diambil dari kes-kes berkaitan minuman keras adalah bahawa tertuduh tidak berhak untuk menggunapakai pembelaan di bawah seksyen 85 dan 86 Kanun Keseksaan sekiranya terbukti tertuduh itu telah mengambil minuman keras secara sukarela. Mabuk kerana minuman keras wajar pada pandangan kami dibezakan oleh kerana terdapat istilah penggantungan terhadap dadah (drug dependent) bagi kes-kes yang melibatkan kemabukan dadah yang mengakibatkan halusinasi pemikiran seperti mana yang berlaku terhadap Perayu dalam kes ini. [28] Kami mendapati hakim bicara telah tersalah arah dirinya mengenai pemakaian pembelaan di bawah seksyen 85 Kanun Keseksaan. Perayu telah memplidkan pembelaan di bawah seksyen 85(2)(b) dan tidak bergantung kepada pembelaan di bawah seksyen 85(2)(a) yang menekankan kemabukan dadah itu hendaklah dengan tanpa kerelaan Perayu sendiri. Manakala di bawah seksyen 85(2)(b), apa yang perlu dibuktikan oleh Perayu hanyalah bahawa dia telah mengalami hilang akal sementara sehingga Perayu tidak mengetahui perbuatannya menyalahi undang-undang. Ini telah dibuktikan semasa kes pendakwaan sendiri melalui keterangan SP10. Isu sama ada Perayu telah mengambil dadah secara sukarela atau tidak, bukan lagi persoalan yang perlu dipertimbangkan oleh hakim bicara. Ini adalah tafsiran yang paling lojik, Rayuan Jenayah No: B-05(M)-300-06/2018 19 sesuai dan munasabah jika kita melihat terdapat penggunaan perkataan “atau”/“or” di akhir peruntukan seksyen 85(2)(a) Kanun Keseksaan tersebut. [29] Isu kemabukan perlu dipertimbangkan oleh hakim bicara untuk menentukan elemen niat. Jika niat gagal dibuktikan, tidak ada kesalahan yang telah dilakukan (seksyen 86(2)). Jika pembelaan di bawah seksyen 85(2)(a) dibuktikan, maka Perayu tidak boleh didapati bersalah dan hendaklah dibebaskan. Sekiranya pembelaan di bawah seksyen 84 atau di bawah seksyen 85(2)(b) dibuktikan, peruntukan di bawah seksyen 347 dan 348 CPC adalah terpakai. [30] Kami bersetuju dengan hakim bicara bahawa kemabukan yang berlaku secara sukarela (self-induced intoxication) bukanlah satu pembelaan di bawah seksyen 85(2)(a) (lihat PP v. Mohd Nor Riza bin Mat Tahar [2009] 4 CLJ 691; [2011] 2 MLJ 21). Beban untuk membuktikan tertuduh hilang akal sementara (temporarily insane) akibat dari mengambil dadah/arak sehingga dia tidak dapat dibuktikan mempunyai niat untuk membunuh terletak atas bahu tertuduh atas imbangan kebarangkalian (lihat PP v. William Josep Ah Kiang [2017] 1 LNS 1560). [31] Kami mendapati dari rekod rayuan menunjukkan fakta bahawa hubungan Perayu dengan kakaknya, si mati sangat baik dan mereka saling menyayangi. Hubungan akrab dua beradik ini tidak dinafikan oleh pihak pendakwaan. Malam sebelum kejadian, Perayu tidur di rumah si mati. Tiada pergaduhan atau perselisihan faham di antara keduanya. Tiada sebarang motif dapat diletakkan kepada Perayu terhadap perbuatan menyerang si mati selain daripada halusinasi yang dialami oleh Perayu Rayuan Jenayah No: B-05(M)-300-06/2018 20 iaitu kakaknya dilihat sebagai seekor harimau yang datang untuk menyerang Perayu. [32] Kami tidak dapat menerima kritikan hakim bicara yang menyatakan bahawa Perayu tidak hilang akal kerana Perayu dapat mengingati apa yang telah berlaku berdasarkan keterangan Perayu melalui pernyataannya (D33) dan tindak tanduk Perayu selepas kejadian. Keterangan SP10 menjelaskan bahawa Perayu telah hilang akal sementara dan mengalami halusinasi pada masa kejadian Perayu menetak si mati. Kami melihat fakta ini jelas menunjukkan bahawa Perayu telah mengalami ‘legal insanity’ dan bukan hanya ‘medical insanity’ sebagaimana dapatan hakim bicara tersebut. [33] Pandangan kami akan berbeza sekiranya wujud keterangan yang dapat menunjukkan bahawa Perayu telah membentukkan niat atau mens rea kesalahan sebelum menggunakan dadah. Hanya dalam keadaan sedemikian pembelaan di bawah seksyen 85(2) atau 86 Kanun Keseksaan tidak akan terpakai kepada Perayu walaupun pada masa pembunuhan si mati itu Perayu berada dalam keadaan hilang akal sementara (temporarily insane) atau dalam keadaan tidak siuman (automatism). Ini adalah akibat pemakaian seksyen 39 Kanun Keseksaan yang memperuntukkan: “Voluntarily”

A person is said to cause an effect “voluntarily” when he causes it by means whereby he intended to cause it, or by means which at time of employing those means, he knew or had reason to believe to be likely to cause it. (lihat PP v. Khiew Bu Poh [2019] 4 CLJ 660; Abd Razak Dalek v. PP [2010] 2 CLJ 956). Rayuan Jenayah No: B-05(M)-300-06/2018 21 [34] Dalam kes PP v. Pham Ti Tuyet Mai [2019] 6 CLJ 325, Mahkamah ini melalui Mohd Zawawi Salleh, HMR (sekarang HMP) telah menyatakan kedudukan terkini mengenai pembelaan kemabukan dadah seperti berikut: “[30] This court notes that at the very first opportunity, the respondent already raised the defence of insanity and remained steadfast that she was deprived of intelligence at the time of commission of the offence. Therefore, the respondent’s defence of insanity was not a mere afterthought. [31] That, however, it is not the end of the matter. Learned DPP submitted that it was clear from the evidence adduced that it was the respondent who voluntarily consumed the ecstasy pills in large quantity. Self-induced ecstasy pills is not a defence under the law. [32] It is trite that the absence of the legally relevant capacities due to voluntary intoxication from alcohol or drugs is not considered as basis for insanity defence as stated in s. 85(ii)(a) of the PC (See PP v. Mohd Nor Riza Mat Tahar [2009] 4 CLJ 691). It can only be considered as a basis for a defence when substance had been administered to the accused involuntarily. The underlying moral and legal principle for this exception is the premise that an insane should only be excused from punishment because of his or her lack of control over the presence of the mental illness and because the mental illness was brought on due to external circumstances. Thus, individuals who “voluntarily” take substance leading to the deprivation of relevant capacities should be held responsible for their actions. However, mental illness which are the direct effect of psychoactive substances such as ecstasy are considered as a basis for insanity defence under the law. [33] Before departing with this instant appeal, we must emphasise that the granting of absolution of criminal liability on the basis of insanity should be done with utmost care and circumspection as the court must keep its Rayuan Jenayah No: B-05(M)-300-06/2018 22 guard against murderers seeking to escape punishment through a plea of insanity. The case at hand, however, does not indicate that the defence of insanity was merely used as a convenient tool to evade culpability. Conclusion [34] We are satisfied that the learned trial judge had made the correct decision based on the applicable law and the evidence adduced before him in acquitting the respondent on the ground of insanity, and in making the order under s. 348(1) of the CPC.” [35] Begitu juga pembelaan hilang akal kerana kemabukan dadah dalam kes di hadapan kami telah dibangkitkan sejak kes pendakwaan lagi bukanlah satu pembelaan yang difikirkan terkemudian. Keputusan dalam kes Pham Ti Tuyet Mai [supra] telah disahkan oleh Mahkamah Persekutuan. [36] Dalam kes PP v. Aldwin Rojas Saz [2019] 1 LNS 806, juga melibatan kemabukan dadah, Mahkamah ini melalui penghakiman Abdul Rahman Sebli, HMR memutuskan mengenepikan sabitan terhadap tertuduh atas sebab hilang akal kerana kemabukan dadah yang diakui dan dipersetujui oleh pihak pendakwaan. Kami petik penghakiman dalam kes tersebut seperti berikut: “[48] Having found that the respondent was insane by reason of intoxication from Methamphetamine use when he committed the acts, what the learned trial judge should have done was to follow the procedure prescribed by section 348(1) of the CPC, which was to acquit the respondent of the two charges and to order that he be kept in safe custody in such place and manner as she thought fit and thereafter to report the case for the orders of the Yang di-Pertua Negeri of Sabah. Rayuan Jenayah No: B-05(M)-300-06/2018 23 [49] There was no necessity for the learned judge to call upon the respondent to enter his defence to the two charges as urged upon bv the learned DPP in his submissions at the close of the prosecution case, for the simple reason that the defence of insanity by reason of intoxication under section 85(2)(b) of the Penal Code had already been established, and in fact conceded by the prosecution. [50] It is true that under section 105 of the Evidence Act 1950 (“the Evidence Act”), the burden was on the appellant to prove unsoundness of mind; but to call upon him to enter his defence on the murder charge merely to discharge his burden of proof would, in the circumstances, be a total waste of time, not to mention the futility of the exercise as both the prosecution and the defence did not dispute that the respondent was insane by reason of intoxication from Methamphematine use at the time he committed the offences. That burden had already been discharged at the close of the prosecution case by the prosecution’s own evidence. [51] The order for the respondent to enter his defence to the charges would be justified if there was no evidence of his mental condition at the prosecution stage of the case and the prosecution had proceeded on the basis that he was not insane within the meaning of section 85(2)(b) of the Penal Code at the time he committed the offences. In that event, the respondent would of couse be given the liberty to call his own expert witness or witnesses to prove his defence of insanity. But that was not the case in the present appeal. [52] Having said that, we must commend the prosecution for doing the right thing, which was to call expert medical evidence to show the mental state of the respondent at the time he committed the offences, instead of insisting that it was for the respondent to do so if and when his defence was called. This spared the respondent from having to discharge his burden of proof under section 105 of the Evidence Act. Rayuan Jenayah No: B-05(M)-300-06/2018 24 [53] With regard to the learned judge’s decision to amend the murder charge under section 302 to a charge under section 304(b) of the Penal Code and then proceeding to convict him of the offence on his plea of guilty, we find it to be an error in the face of her finding that although the respondent did commit the act complained of, but by reason of insanity due to intoxication from Methamphetamine use, his act was covered by the defence under section 85(2)(b) read with section 84 of the Penal Code.” [37] Dalam kes rayuan di hadapan kami, hakim bicara telah bersetuju setelah menerima keterangan SP10 di akhir kes pendakwaan bahawa Perayu dalam keadaan hilang akal akibat kemabukan dadah dan tidak tahu perbuatannya salah di sisi undang-undang semasa melakukan pembunuhan terhadap si mati, namun hakim bicara memerintahkan Perayu untuk membela diri atas alasan Perayu menghisap dadah secara sukarela. Di akhir kes pembelaan, hakim bicara sekali lagi mengulangi kesilapan yang sama. Walaupun puas hati Perayu tidak mengetahui perbuatannya salah di sisi undang-undang, namun telah mensabitkan Perayu dengan pertuduhan atas sebab Perayu menghisap dadah dengan sukarela. Dalam penghakimannya, hakim bicara telah tersalah arah dirinya apabila memutuskan berikut: “Masalah yang dihadapi oleh Tertuduh ialah terlalu bergantung kepada dadah sehingga ia membawa kemudaratan kepada dirinya sendiri. Keadaan sedemikian tidak boleh dijadikan sebagai alasan serta perisai untuk dia melepaskan dirinya setelah ia melakukan suatu kesalahan berlawanan dengan undang-undang. Jika pun hendak dikatakan ia berupa suatu penyakit, penyakit itu dialah juga yang menjadi puncanya. Dia sendiri yang jadi penyebabnya. Dia sendiri yang mencarinya. Sikapnya serta tabiatnya yang mengambil dadah sejak berumur 20 tahun seperti yang dinyatakan oleh SP10 serta dari pengakuan Tertuduh Rayuan Jenayah No: B-05(M)-300-06/2018 25 sendiri, serta mengaku yang dia peminum alkohol yang tegar, adalah merupakan sesuatu yang dilakukan olehnya dengan secara sukarela. Oleh itu, tabiatnya itu tidak wajar dijadikan sebagai perisai bagi melindungi dirinya dari tuduhan undang-undang. Melalui pengamatan saya di sepanjang kes ini berlangsung pula, saya mendapati Tertuduh tidak menunjukkan sebarang sifat tidak siuman, hilang pertimbangan serta agresif. Ini kerana tiadanya kesan dadah serta tiadanya kesan alkohol. Malah sewaktu kes pembelaan, dia dapat membacakan text keterangannya (D33) dengan begitu cermat, jelas, tekun serta lancar. Suaranya juga tidak tersekat-sekat. Ini semua menunjukkan tanpa pengaruh dadah, kesemuanya elok. Dapat dirumuskan bahawa apabila berada di dalam pengaruh dadah serta alkohol, pertimbangan yang waras akan hilang dalam sekelip mata. Undang-undang tidak dapat mengiktiraf keadaan sedemikian bagi dijadikan sebagai alasan bagi mewajarkan seseorang melakukan apa jua kesalahan.” [38] Hakim bicara telah salah arah apabila hanya menitikberatkan kepada insiden-insiden yang berlaku selepas kejadian sedangkan apa persoalan yang lebih utama ialah sama ada Perayu telah hilang akal pada masa perbuatannya menyerang si mati. [39] Kesilapan hakim bicara ini pernah dibincangkan oleh Mahkamah Rayuan Singapura dalam kes Tan Chor Jin v. PP [2008] 4 SLR (R) 306 melalui penghakimannya seperti berikut: “24. We are of the view that the two concepts – viz, unsoundness of mind in s 84 on the one hand and insanity by reason of intoxication in s 85(2)(b) on the other – are indeed different. One should not be too astute to attribute statutory superfluousness to Parliament where the use of the word “insane” in s 85(2)(b) is concerned. Section 85(2)(b) refers to a different basis for exoneration from that afforded by s 84 as the former is grounded on intoxication-induced insanity. In contrast, the unsoundness Rayuan Jenayah No: B-05(M)-300-06/2018 26 of mind embraced by s 84 refers to an abnormal state of mind that covers diseases and deficiencies of the mind, both of which are invariably permanent conditions. The reference “temporarily or otherwise” in s 85(2)(b) is neither accidental nor superfluous. These words do not refer merely to the temporary symptoms or effects of intoxication. Rather, they refer to an abnormal state of mind that can, inter alia, be transient. In short, s 85(2)(b) reinforces the point that an otherwise normal person can, under the influence of drink or drugs, become so intoxicated that he becomes legally “insane”. This condition of insanity can be transient, as opposed to the unsoundness of mind envisaged in s 84, which must be permanent.” [40] Dalam kes PR lwn. Sidibe Mariame [2013] 4 MLRA 1; [2013] MLJU 1609, tertuduh dipaksa menelan kapsul-kapsul berisi dadah untuk dibawa keluar negara telah menjadi tidak siuman apabila beberapa kapsul tersebut telah pecah di dalam perutnya. Mahkamah telah menerima pembelaan mabuk dadah dan hilang akal yang dikemukakan oleh pihak pembelaan dan tertuduh telah dilepas dan dibebaskan daripada pertuduhan memperedarkan dadah-dadah tersebut. Keputusan pembebasan tertuduh telah disahkan oleh Mahkamah atasan.

(b) Pembuktian sebab-sebab kematian [41] Aduan peguam bela terpelajar mengenai isu ini atas tiga perkara berikut:

(i) Laporan Bedah Siasat (P21) tidak diserahkan kepada pihak pembelaan selewat-lewatnya 10 hari sebelum perbicaraan bermula seperti kehendak di bawah seksyen 399(1) KAJ walaupun dipohon di bawah seksyen 51A KAJ; Rayuan Jenayah No: B-05(M)-300-06/2018 27

Reports of certain persons

(a) by the Court; or

(b) by the accused, in which case the accused shall give notice to the Public Prosecutor not less than three clear days before the commencement of the trial: Provided always that in any case in which the Public Prosecutor intends to give in evidence any such report he shall deliver a copy of it to the accused not less than ten clear days before the commencement of the trial. Rayuan Jenayah No: B-05(M)-300-06/2018 28

(a) officers of the Institute for Medical Research;

(b) Government Medical Officers;*

(c) chemists in the employment of any Government in Malaysia or the Government of Singapore;

(d) any person appointed by the Minister by notification in the Gazette, to be a Document Examiner;

(e) Inspector of Weights and Measures appointed as such under any written law relating to weights and measures in force in Malaysia; and

(f) any person of class of persons to whom the Minister by notification in the Gazette declares that the provisions of this section shall apply.

(a) a copy of the information made under section 107 relating to the commission of the offence to which the accused is charged, if any;

(b) a copy of any document which would be tendered as part of the evidence for the prosecution; and

(c) a written statement of facts favourable to the defence of the accused signed under the hand of the Public Prosecutor or any person conducting the prosecution. [44] Kami mendapati ada merit dalam aduan peguam bela terpelajar atas isu kegagalan pihak pendakwaan membekalkan Laporan Bedah Siasat (P21) dalam tempoh 10 hari sebelum perbicaraan bermula. Pihak pendakwaan juga telah gagal untuk mematuhi peruntukan di bawah seksyen 51A(1)(b) KAJ apabila telah mengemukakan P21 ke Mahkamah tanpa terlebih dahulu membekalkan dokumen yang sama kepada pihak pembelaan. Kami berpandangan Laporan Bedah Siasat (P21) telah secara terkhilaf dimasukkan sebagai keterangan di Mahkamah tanpa dikemukakan melalui pembuat dokumen tersebut. Sebab-sebab kematian dan senjata yang digunakan elemen penting dalam pertuduhan. Tanpa memanggil pegawai perubatan yang menyediakan P21, ini telah memprejudiskan pihak Perayu. Kami juga bersetuju sekiranya P21 diketepikan, tanpa keterangan yang lain, satu elemen utama telah gagal dibuktikan sekiranya tanpa adanya lain-lain keterangan yang kredibel. Kegagalan pihak pendakwaan dalam kes ini bukanlah satu ketidakaturan tetapi sebaliknya satu kegagalan undang-undang yang tidak boleh diperbaiki melalui seksyen 422 KAJ (lihat PP v. Lim Chen Len [1981] 2 MLJ 41). Rayuan Jenayah No: B-05(M)-300-06/2018 30 [45] Kami telah meneliti P21, laporan yang disediakan kami dapati terlampau ringkas. Oleh kerana pegawai perubatan yang menjalankan bedah siasat bukanlah seorang yang berkelayakan sebagai Pakar Bedah Forensik sebaliknya hanya sebagai seorang Pegawai Perubatan biasa Gred UD43 serta ketidakpanggilan saksi itu untuk memberi keterangan telah menimbulkan prejudis serta kegagalan keadilan kepada Perayu kerana saksi itu tidak dapat disoal-balas. P21 (seperti di muka surat 113 Rekod Rayuan Jilid 3B) berbentuk seperti berikut: BUTIR-BUTIR PEMERIKSAAN: PEMERIKSAAN LUAR: Multiple slash wounds to face, neck, upper limbs and lower limbs. The face was slashed horizontally multiple times across the forehead, eye sockets, nose and mouth. Upper and lower limbs fracture. PEMBEDAHAN DALAM: Multiple skull fracture, base of skull fracture. Severed right carotid artery. Ribs fracture. Stab wound at the posterior aspect of the liver. SEBAB-SEBAB KEMATIAN: Multiple slash wounds to the face and neck. [46] Kami bersetuju dengan hujahan peguam bela terpelajar bahawa sebab-sebab kematian si mati telah gagal dibuktikan oleh pihak pendakwaan. Walau bagaimanapun, kami mendapati terdapat keterangan Rayuan Jenayah No: B-05(M)-300-06/2018 31 yang mencukupi daripada keterangan saksi-saksi pendakwaan serta pengakuan Perayu sendiri yang telah menunjukkan bahawa Perayu adalah orang yang bertanggungjawab menyebabkan kecederaan atau kecederaan-kecederaan kepada si mati yang pada akhirnya telah membawa kepada kematian si mati. Kesimpulan [47] Berdasarkan alasan-alasan yang telah kami huraikan di atas, kami dengan sebulat suara mendapati ada merit dalam rayuan Perayu. Kami dengan itu telah membenarkan sebahagian rayuan Perayu setakat berkaitan dengan sabitan dan hukuman mati di bawah seksyen 302 Kanun Keseksaan yang diperintahkan oleh Hakim Mahkamah Tinggi, iaitu ianya diketepikan dan digantikan dengan perintah bahawa Perayu hendaklah dilepaskan dan dibebaskan dari pertuduhan selaras dengan peruntukan seksyen 347 KAJ. Kami seterusnya memerintahkan Perayu ditahan di Hospital Bahagia Tanjong Rambutan selama mana diperkenankan oleh DYMM Sultan Selangor di bawah seksyen 348 KAJ. Bertarikh: 26 Ogos 2019 t.t. (KAMARDIN BIN HASHIM) Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Rayuan Jenayah No: B-05(M)-300-06/2018 32 Peguam cara Bagi Pihak Perayu: Ahmad Ishrakh bin Hj Saad Tetuan Ishrakh Saad & Co Bagi Pihak Responden: Mohd Zain bin Ibrahim Timbalan Pendakwa Raya Jabatan Peguam Negara Putrajaya