LIM Enn Ruu v Yeing Tem Soon (NA-33-122-06/2022)

Rayuan ini adalah terhadap satu perintah pengkomitan yang telah dikeluarkan oleh Mahkamah ini pada 15.1.2025. Melalui satu Notis Permohonan kand. 26, Perayu/Responden suami antara lain, memohon supaya Responden/Pempetisyen isteri Lim Enn Ruu dikomitkan ke penjara di atas kesalahan menghina Mahkamah kerana kegagalannya untuk menyerahkan anak perkahwinan kepada Perayu/Responden suami menurut terma akses yang terkandung dalam perintah Dekri Nisi Perceraian bertarikh 7.10.2022.

Permohonan di kand. 26 tersebut telah didengar oleh Mahkamah ini dan pada 15.1.2025, Mahkamah ini telah memutuskan untuk menolak permohonan Perayu/Responden dengan kos. Perayu/Responden yang tidak berpuas hati dengan keputusan tersebut telah merayu terhadap keseluruhan keputusan berkenaan.

Untuk kemudahan, pihak-pihak akan dirujuk dalam kapasiti asal mereka di Mahkamah Tinggi iaitu sebagai Pempetisyen dan Responden.

Kedua-dua Pempetisyen dan Responden telah mendirikan rumah tangga pada 22.11.2015. Hasil perkahwinan tersebut, pasangan ini telah dikurniakan dengan seorang anak lelaki yang berumur 6 tahun semasa petisyen ini difailkan.

Rumah tangga kedua-duanya telah mengalami masalah dan ini telah menyebabkan Pempetisyen isteri memfailkan petisyen perceraian ini. Pada 7.10.2022, kedua-dua pihak telah bersetuju untuk merekodkan satu perintah persetujuan (perintah tersebut) di mana hak jagaan, kawalan dan pemeliharaan anak tersebut diberikan kepada Pempetisyen isteri. Manakala Responden suami diberikan hak akses atas terma-terma berikut :- a) Setiap hari Ahad, dari pukul 10 pagi sehingga 8 malam; b) Akses bermalam pada setiap minggu dari pukul 8 malam hari Sabtu sehingga pukul 8 malam hari Ahad setelah anak perkahwinan mencapai umur 8 tahun.

Melalui notis permohonan ini, Responden menyatakan bahawa Pempetisyen isteri secara sengaja telah gagal mematuhi terma-terma perintah persetujuan di atas. Antara dakwaan Responden suami adalah anak tersebut telah mencapai umur 8 tahun dan berdasarkan perintah tersebut, Responden sepatutnya diberikan hak akses bermalam dari pukul 8 malam hari Sabtu sehingga pukul 8 malam hari Ahad. Bagaimanapun, Responden mendakwa bahawa dia telah dihalang dari melaksanakan hak aksesnya apabila Pempetisyen tidak membenarkan anak tersebut berjumpa dengan Responden.

7.

Walaupun Responden telah berkali-kali menghubungi Pempetisyen untuk membawa anak tersebut balik bermalam di rumahnya, namun Responden mendakwa bahawa permintaannya tidak diendahkan oleh Pempetisyen. Alasan yang sering digunakan adalah anak tersebut yang enggan untuk mengikut Responden balik ke rumah.

Bagi menyokong dakwaannya, Responden telah menyertakan laporan-laporan polis yang menyatakan bahawa pada tarikh-tarikh yang dinyatakan dalam laporan berkenaan, Responden telah hadir kerumah Pempetisyen untuk mengambil anak perkahwinan tetapi pada setiap masa, Pempetisyen tiada di rumah walaupun telah dimaklumkan yang Responden akan datang untuk mengambil anak mereka.

Responden turut menyertakan mesej-mesej melalui applikasi whatsapp yang menunjukkan perbualan antaranya dan Pempetisyen mengenai hak lawatan Responden. Mesej-mesej tersebut menunjukkan bahawa atas alasan-alasan tertentu, Pempetisyen telah gagal mematuhi jadual yang telah ditetapkan. Sebaliknya, Pempetisyen cuba mencadangkan tarikh-tarikh yang lain selain dari tarikh-tarikh yang dipersetujui dalam perintah.

Responden mendakwa bahawa Pempetisyen isteri gagal memberi kerjasama untuk menyerahkan anak perkahwinan kepada Responden mengikut terma-terma perintah bertarikh 7.10.2022 dan sekaligus telah secara sengaja gagal mematuhi perintah tersebut.

Dalam menyangkal penyataan Responden, Pempetisyen menyatakan bahawa pada setiap masa, dia sentiasa bersedia untuk mematuhi terma-terma perintah tersebut bagi memastikan hak akses yang diperuntukkan kepada Responden dapat dilaksanakan dengan lancar.

Bagaimanapun, usaha Pempetisyen untuk membantu Responden melaksanakan hak aksesnya terhadap anak perkahwinan terhalang kerana sikap Responden sendiri yang sentiasa berkelakuan ganjil dan sering mengacau ganggu kehidupan Pempetisyen serta anak tersebut.

Responden berkali-kali datang ke perkarangan rumahnya dan merayau-rayau di luar rumahnya tanpa sebarang sebab pada hari-hari yang bukan gilirannya untuk mengambil anak. Terdapat satu kejadian pada 30.7.2023, semasa Responden datang untuk mengambil anak perkahwinan, Responden telah secara tiba-tiba masuk ke rumah Pempetisyen dan tanpa sebarang provokasi, telah menolak Pempetisyen.

Pempetisyen menyatakan bahawa tindakan Responden yang sering mengganggu kehidupannya jelas menunjukkan bahawa Responden juga gagal dalam mematuhi terma (ix) perintah persetujuan tersebut yang berbunyi :- “Responden tidak dibenar untuk mengganggu kehidupan harian Pempetisyen dan anak di rumah Pempetisyen ataupun dimana-mana tempat dan keadaan jika mereka bertemu dalam apa jua keadaan, begitu juga sebaliknya..”

Kejadian-kejadian tersebut telah diperhatikan oleh anak perkahwinan sehingga menyebabkan anak tersebut merasa takut dengan kehadiran Responden. Pempetisyen menyatakan bahawa dia telah berusaha sedaya upaya memujuk anak tersebut agar pulang bersama Responden tetapi anak perkahwinan tetap enggan mengikut Responden balik bermalam.

Bagi menyokong dakwaannya, Pempetisyen menyertakan laporan-laporan polis bertarikh 20.2.2023, 30.7.2023, 14.9.2023,

13.7.2023 dan 31.8.2023 untuk menunjukkan bahawa Responden telah berkali-kali melakukan kacau ganggu terhadapnya.

Pempetisyen juga menyertakan sepucuk surat daripada peguamnya yang ditujukan kepada peguam Responden yang menjelaskan perkara-perkara berikut :- i. Pada tarikh lawatan 22.6.2024 – Responden sendiri yang enggan mengambil anak tersebut walaupun Pempetisyen telah membuka pintu untuk membolehkan Responden mengambil anak tersebut; ii. Pada 29.6.2024 – Responden telah mengambil anak secara paksaan menyebabkan emosi anak terganggu. Sesalinan CD yang merakamkan suasana tersebut disertakan. iii. Pada tarikh lawatan 6.7.2024, anak tersebut terlibat dengan pertandingan mental arithmetic dimana dokumen-dokumen berkaitan telah dikemukakan sebagai bukti, dan oleh itu, tidak boleh berjumpa dengan Responden.

Oleh itu, Pempetisyen menyatakan bahawa jika adapun kegagalannya untuk mematuhi perintah Mahkamah, ianya bukan dibuat secara sengaja dan atas kehendaknya, tetapi atas sebab-sebab seperti yang dinyatakan di atas.

Mahkamah ini memutuskan bahawa pemohon gagal melepaskan beban pembuktian atas dasar melampaui keraguan yang munasabah bahawa Pempetisyen telah bertindak secara sengaja menghalang Responden daripada berjumpa dengan anak dan seterusnya melanggar terma-terma perintah dekri nisi bertarikh 7 Oktober 2022. Atas alasan tersebut, Mahkamah memutuskan bahawa notis permohonan untuk perintah komital di lamp. ditolak dengan kos. Alasan-alasan terhadap keputusan

Secara definisinya, prosiding komital ditujukan terhadap mana-mana pihak yang telah gagal bertindak mengikut terma-terma penghakiman atau perintah yang telah dikeluarkan oleh Mahkamah. Undang-undang yang mengawal selia permohonan komital adalah sebagaimana yang diperuntukkan dibawah Aturan 52 KKM 2012.

Secara asasnya, tujuan Mahkamah mengeluarkan satu perintah komital adalah untuk mempastikan terma-terma penghakiman atau perintah Mahkamah dipatuhi oleh pihak-pihak yang terlibat. Kegagalan mana-mana pihak mematuhi mana-mana terma perintah yang dikeluarkan oleh Mahkamah akan secara tidak langsung menyebabkan hilangnya keyakinan orang ramai kepada kuasa dan otoriti Mahkamah. Mahkamah merujuk kepada kes MBF Holdings Bhd v Hong Hai Kong [1993] 2 MLJ 516, di ms 526 yang berbunyi :- “ It is paramount in the public interest that every court should have power and authority or jurisdiction to punish persons who scandalize it or disobey orders made by it. If such power is absent, then the public will lose all confidence in the authority of the judicial arm of the state leading to anarchy and disorder..”

Beban pembuktian untuk prosiding komital adalah Responden perlu membuktikan pada tahap melampui keraguan yang munasabah (“beyond reasonable doubt”) bahawa Pempetisyen telah dengan sengaja melanggar terma-terma perintah berkenaan secara sengaja. (Rujuk kes MediaCorp News Pte Ltd v MediaBanc (Johor Bahru) Sdn Bhd [2010] 5 MLJ 562).

Dalam permohonan ini, pihak Responden memohon perintah Mahkamah untuk mengkomitkan Pempetisyen atas alasan bahawa Pempetisyen telah gagal mematuhi terma perintah persetujuan bertarikh 7.10.2022 berkenaan hak lawatan Responden suami terhadap anak perkahwinan. Responden mendakwa bahawa dia telah dinafikan hak lawatannya apabila dia telah dihalang oleh Pempetisyen untuk mengambil anak tersebut untuk balik bermalam pada tarikh dan masa seperti yang dinyatakan dalam perintah berkenaan.

Setelah Mahkamah ini meneliti keterangan-keterangan yang dibawa oleh kedua-dua pihak, Mahkamah ini mendapati bahawa pemohon telah gagal untuk membuktikan dakwaan-dakwaannya pada tahap melampaui keraguan yang munasabah bahawa Pempetisyen telah secara sengaja berniat melanggar terma-terma perintah tersebut.

Dalam permohonan, kedua-dua pihak telah mengemukakan laporan-laporan polis masing untuk menyokong dakwaan yang telah mereka kemukakan. Laporan-laporan polis daripada pihak Responden tertumpu kepada kegagalan Pempetisyen menyerahkan anak kepadanya pada hari-hari yang ditetapkan. Manakala, laporan-laporan polis daripada pihak Pempetisyen pula adalah berkisar tentang sikap Responden yang sering mengacau ganggu kehidupannya dan kadangkala berkelakuan kasar terhadapnya.

Secara prinsip, laporan polis bukan merupakan bukti substantif yang berupaya untuk membuktikan sesuatu fakta yang dibangkitkan. Dengan kata lain, laporan polis tidak boleh digunakan untuk membuktikan secara langsung fakta tersebut. Ianya hanya boleh berdiri sebagai keterangan sokongan bagi menyokong satu keterangan atau bukti substantif. (rujuk kes Tan Cheng Kooi & Anor v PP [1972] 2 MLJ).

Untuk tindakan ini, Mahkamah mengambil pendekatan untuk menerima pakai laporan-laporan polis yang telah dikemukakan sebagai keterangan bagi menyokong penyataan kedua-dua pihak. Berdasarkan laporan-laporan polis serta komunikasi melalui whatsapp yang disertakan, Mahkamah membuat satu inferens bahawa kedua-dua pihak tidak mempunyai hubungan yang baik dan pada pandangan Mahkamah, tanpa hubungan yang baik, kedua-dua pihak gagal membentuk satu persefahaman untuk berunding secara waras dan wajar.

Mahkamah mengamati keterangan-keterangan pihak Pempetisyen. Menurut Pempetisyen, dia tiada halangan untuk membenarkan Responden melaksanakan hak aksesnya terhadap anak perkahwinan. Malah, dia telah mencuba sedaya upaya untuk memujuk dan menjelaskan kepada anak perkahwinan bahawa terdapat perintah Mahkamah yang menetapkan bahawa anak tersebut perlu balik bermalam bersama bapanya pada hari-hari yang telah ditetapkan dalam perintah.

Bagaimanapun, mengikut Pempetisyen, anak perkahwinan sendiri yang enggan pergi bersama Responden kerana merasa takut dan terancam dengan sikap dan perangai Responden yang pelik dan suka mengacau ganggu kehidupan mereka berdua.

Dalam memutuskan sama ada dakwaan Pempetisyen mengenai keengganan anaknya mengikuti Responden boleh diterima, Mahkamah telah merujuk kepada laporan-laporan polis yang dikemukakan oleh Pempetisyen. Laporan-laporan polis tersebut menunjukkan bahawa Responden telah mula mengganggu kehidupan Pempetisyen dan anak mereka sejak dari awal tahun

Laporan-laporan tersebut juga menunjukkan bahawa bukan sekali Responden telah melakukan kacau ganggu tersebut, tetapi berkali-kali.

Laporan polis tersebut juga menunjukkan terdapat insiden dimana Responden telah bertindak kasar terhadap Pempetisyen.

Pada hemat Mahkamah, kejadian-kejadian ini secara tidak langsung akan meninggalkan kesan dan mempengaruhi emosi anak tersebut terhadap Responden. Perbuatan Responden tersebut boleh menyebabkan kedua-dua Pempetisyen dan anaknya merasa takut, tertekan dan terancam.

Sebagaimana yang dinyatakan di atas, dalam memutuskan sama ada satu pihak akan dikomitkan, Mahkamah hendaklah memastikan keterangan-keterangan yang ada jelas menunjukkan pada tahap melampaui keraguan yang munasabah bahawa pihak tersebut telah secara salah dan tanpa sebarang alasan telah melanggar perintah berkenaan.

Berdasarkan keterangan-keterangan yang ada, Mahkamah mendapati Responden gagal mengemukakan keterangan yang menunjukkan bahawa Pempetisyen secara sengaja telah sepenuhnya menghalang Responden daripada berjumpa anak tersebut.

Berdasarkan keterangan-keterangan yang dikemukakan, Mahkamah mendapati bahawa hubungan tegang diantara kedua-dua Pempetisyen dan Responden berkeupayaan memberi tekanan emosi kepada anak tersebut sehingga mengganggu hubungan anak tersebut dengan Responden. Walaupun Pempetisyen cuba untuk memujuk anak tersebut mengikut Responden, anak tersebut tetap enggan. Mahkamah menerima kenyataan Pempetisyen dan berpandangan bahawa keengganan anak tersebut untuk bersama Responden turut disumbang oleh fakta bahawa anak tersebut terkesan dengan perbuatan Responden terhadap Pempetisyen dan hubungan tegang diantara keduanya.

Berdasarkan alasan tersebut, Mahkamah mendapati Responden gagal mengemukakan keterangan yang menunjukkan bahawa Pempetisyen secara sengaja menghalang Responden daripada berjumpa anak tersebut. Malah, dari mesej-mesej whatsapp yang dikemukakan, pertikaian yang timbul antara kedua-dua pihak adalah lebih kepada perubahan kepada masa lawatan dan bukannya mengenai tindakan Pempetisyen yang menghalang Responden dari berjumpa atau mengambil anak tersebut. Sekiranya kedua-dua pihak mampu menjalinkan hubungan yang baik dan sihat selepas perceraian, Mahkamah percaya bahawa isu-isu ini boleh diselesaikan secara elok melalui perundingan yang matang.

Sebagaimana yang dinyatakan di atas, beban pembuktian bagi prosiding komital adalah pada tahap melampaui keraguan yang munasabah. Berdasarkan kepada keterangan-keterangan yang ada, Mahkamah berpendapat bahawa keterangan-keterangan yang dikemukakan oleh Responden untuk menyokong permohonannya adalah tidak jelas dan gagal untuk menyakinkan Mahkamah bahawa Pempetisyen telah secara sengaja memilih untuk tidak mematuhi terma-terma perintah. Mahkamah turut merujuk kepada kes Wee Choo Keong v MBF Holdings Sdn Bhd [1993] 2 MLJ 217, SC yang menyatakan :- “when there is doubt, such doubt ought to be resolved in favour of the alleged contempnor.”

Berdasarkan alasan-alasan di atas, Mahkamah ini memutuskan bahawa Responden gagal untuk membuktikan atas dasar melampaui keraguan yang munasabah bahawa Pempetisyen telah dengan sengaja bertindak melanggar terma-terma akses perintah Mahkamah bertarikh 7.2.2022 dan dengan itu memutuskan bahawa permohonan Responden dikandungan 26 ditolak dengan kos. Bertarikh : 10hb Julai 2025 (Wan Fadhilah Nor Wan Idris) Hakim Mahkamah Tinggi Malaya Seremban Negeri Sembilan Peguam bagi pihak Pempetisyen : En. Pung Jeng Jiang, Tetuan Masura Mak & Tan Peguam bagi pihak Responden : En. Siow Kim Leong Tetuan Yong Chee Kheong, Norashikin & Co.