Lim Kih Chong v Pendakwa Raya (J-05(M)-169-05/2016)

(a) pertuduhan pertama: hukuman gantung sampai mati;

(b) pertuduhan kedua: penjara 5 tahun dari tarikh tangkap; dan

(c) pertuduhan ketiga: penjara 5 tahun dari tarikh tangkap. (hukuman bagi kesalahan pertuduhan kedua dan pertuduhan ketiga berjalan serentak). [4] Terkilan dengan keputusan hakim bicara, tertuduh telah mengemukakan rayuan terhadap keseluruhan keputusan hakim bicara tersebut dalam rayuan No. J-05 (M)-169-05/2016. Manakala pihak pendakwaan pula telah merayu silang bagi keputusan hakim bicara yang meminda pertuduhan kedua dalam rayuan No. J-05(SH)-89-02/2016. Kedua-dua rayuan didengar bersama. [5] Kami telah mendengar kedua-dua rayuan dan setelah mempertimbangkan penghujahan semua pihak dan keterangan dalam rekod, kami menolak kedua-dua rayuan tersebut. Berikut ialah alasan 4 kami memutuskan sedemikian, dan bagi tujuan penghakiman ini semua pihak akan disebutkan atas gelaran seperti mana mereka di mahkamah bicara. Fakta Kes Pendakwaan [6] Secara ringkas, pada 9.9.2012 lebih kurang pukul 6.20 pagi Inspektor Azrul Izwan bin Abdul Latif (SP6) bersama anggota pasukannya telah membuat pemantauan ke atas premis B106, Pangsapuri Pemandang Tanjung, Jalan Junid, Muar, Johor (premis tersebut). Sepuluh minit kemudian, SP6 telah ke premis tersebut untuk diserbu dan diperiksa. [7] Setibanya SP6 di hadapan pintu premis tersebut, gril pintu didapati tidak berkunci tetapi pintu kayu pula berkunci. SP6 terpaksa mengetuk pintu kayu tersebut beberapa kali sehingga lah pintu tersebut dibuka oleh seorang lelaki Cina iaitu Chye Mei Chuan, (SP7). Namun, selepas SP6 memperkenalkan diri sebagai polis, SP7 telah cuba menutup pintu kayu tersebut tetapi tidak berjaya. SP6 bersama anggota pasukannya bagaimanapun berjaya masuk ke dalam premis tersebut dan ternampak SP7 bersama seorang perempuan Melayu, Norizah binti Arpah (SP8), meluru masuk ke bilik di bahagian belakang (bilik belakang). [8] Dengan bantuan Detektif Sub Inspektor Yusof Bin Jonit (SP11), SP6 berjaya menahan SP7, manakala Lans Koperal Siti Nor Halimah bersama Lans Koperal Senneisson telah menahan SP8. Pemeriksaan badan ke atas SP7 dan SP8 tidak menjumpai apa-apa barang salah. SP6 terus 5 memeriksa bilik belakang tersebut dan telah menemukan 2 rangkai anak kunci di atas meja, yang satu daripadanya bertulis B206. [9] Ketika SP6 sedang memeriksa bilik belakang, Detektif Koperal Zuhar memaklumkan ada lagi dua buah bilik yang berkunci. Lantaran itu, SP6, SP11 dan Koperal Zuhar telah ke bilik di sebelah kanan (bilik kanan) dan mengetuk pintu bilik tersebut sambil memperkenalkan diri sebagai polis namun tidak ada jawapan. SP6 terpaksa memecahkan masuk pintu bilik tersebut dan mendapati tidak ada sesiapa di situ. [10] Dari situ, SP6, SP11 dan Koperal Zuhar telah ke bilik di sebelah kiri (bilik kiri) pula, mengetuk pintu bilik tersebut dan memperkenalkan diri sebagai polis tetapi tidak ada apa-apa jawapan jua. Setelah memecahkan masuk bilik kiri tersebut, SP6 mendapati tertuduh sedang duduk di atas katil. Tertuduh lantas bangun dan meluru ke arah pintu tetapi berjaya ditahan oleh SP11 dan Koperal Zuhar. SP6 kemudiannya membuat pemeriksaan fizikal ke atas tertuduh namun tidak menjumpai apa-apa barang salah. [11] SP6 kemudian memeriksa bilik kiri itu dan telah menjumpai di bahagian kanan di dalam almari satu paket plastik lut sinar berisi pil-pil disyaki ecstacy berwarna hijau, satu paket plastik lut sinar berisi pil-pil disyaki ecstacy berwarna merah dan satu paket plastik bertulis Guan Yin Wang yang berlakri (sealed) berisi ketulan kristal yang disyaki Methamphetamine. SP6 juga menjumpai dua rangkai kunci di dalam bilik tersebut. 6 [12] SP6 kemudiannya membawa tertuduh bersama barang-barang kes tersebut ke Ibu Pejabat Polis Daerah Muar dan menyerahkan tertuduh dan barang-barang kes tersebut kepada pegawai penyiasat ASP Abdul Ghani bin Haji Talib (SP12). [13] Barang-barang kes yang disyaki dadah tersebut telah dihantar ke Jabatan Kimia untuk dianalisis. En. Soupy bin Daud (SP3), ahli kimia, yang membuat pemeriksaan dan analisis ke atas barang kes yang disyaki dadah itu, mengesahkan dadah tersebut ialah 748.33 gram Methamphetamine, 206.46 gram Ketamine dan 5.63 gram 3,4- Methylenedioxymethamphetamine (MDMA). Methamphetamine, Ketamine dan MDMA ialah dadah berbahaya sepertimana yang disenaraikan dalam Jadual Pertama Akta Dadah Berbahaya 1952(ADB). Dapatan Hakim Bicara Di Akhir Kes Pendakwaan [14] Di akhir kes pendakwaan, atas dasar penilaian maksimum, hakim bicara telah menerima antara lain keterangan SP6, SP7 dan SP8 dan mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan secara positif bahawa tertuduh mempunyai jagaan dan kawalan ke atas dadah-dadah berkenaan (dalam ketiga-tiga pertuduhan). Hakim bicara juga mendapati terutamanya melalui perlakuan tertuduh sendiri bahawa tertuduh mempunyai pengetahuan akan jenis dadah-dadah tersebut. Lantas, tertuduh diputuskan mempunyai milikan ke atas dadah-dadah itu. Memandangkan dadah Methamphetamine dalam pertuduhan pertama melebihi 50 gram, maka hakim bicara mengguna pakai anggapan pengedaran dadah tersebut di bawah s. 37 (da)(xvi) ADB1952. Kami bersetuju dengan dapatan ini. 7 [15] Bagaimanapun, hakim bicara mendapati pendakwaan telah gagal membuktikan kes prima facie bagi pertuduhan kedua iaitu satu kesalahan di bawah s 39B (1) ADB 1952, sebaliknya pihak pendakwaan berjaya membuktikan kes prima facie bagi kesalahan di bawah s 12(2) ADB. Lantaran itu, hakim bicara telah meminda pertuduhan kepada s 12(2) ADB yang boleh dihukum di bawah seksyen 12(3) ADB. Tertuduh kemudiannya diarahkan untuk membela diri terhadap ketiga-tiga pertuduhan tersebut. Kes Pembelaan [16] Tertuduh memberikan keterangan secara bersumpah. Terasnya, tertuduh menyatakan dia tidak mempunyai apa-apa pengetahuan mengenai dadah-dadah yang telah ditemukan oleh pihak polis di dalam bilik kiri tersebut. Tertuduh seterusnya menyatakan pada 8.9.2012 dia telah datang ke Muar apabila menerima tawaran kerja menjaga ikan daripada Ah Wee, rakannya yang dikenali pada sekitar tahun 2000. Tertuduh datang dari Yong Peng membawa sebuah beg yang mengandungi baju, seluar, dan barang-barang kegunaan peribadi. [17] Setiba di Muar, Ah Wee telah menjemput dan membawanya ke tempat kerja menjaga ikan iaitu di unit B106, Pangsapuri Pemandang Tanjung, Jalan Junid, Muar (premis tersebut). Mereka tiba di premis tersebut lebih kurang pada pukul 2.00 hingga 3.00 petang. Seorang lelaki China (SP7) dan seorang perempuan (SP8) berada di bahagian dapur premis tersebut sedang makan. Ah Wee memperkenalkan tertuduh kepada mereka. 8 [18] Premis tersebut mempunyai 3 buah bilik. SP7 dan SP8 tinggal di bilik tengah bersama anak mereka. Bilik di sebelah kanan setelah ditunjukkan ialah bilik kosong dan tidak mempunyai apa-apa perabot. Tertuduh akan tinggal di bilik sebelah kanan tersebut selepas dilengkapkan dengan perabot. Untuk sementara waktu sehingga perabot dibeli, dia akan menumpang di bilik Ah Wee iaitu bilik kiri. [19] Di dalam bilik tersebut terdapat almari dua pintu. Ah Wee telah mengemaskan almarinya dengan mengalihkan barang-barang daripada bahagian pintu kiri ke bahagian pintu kanan almari untuk meletakkan barang-barangnya di bahagian pintu kiri almari tersebut. Dia telah memasukkan barang-barangnya di situ. [20] Ketika berada di dalam bilik itu, Ah Wee telah mengajak tertuduh untuk menghisap syabu. Menurut tertuduh, dia menghisap syabu bermula dari pukul 5.00 atau 6.00 petang sehingga khayal. Selepas itu dia tertidur hingga ke pagi. Sebelum tertuduh tidur, Ah Wee masih berada di dalam bilik. [21] Lebih kurang pada pukul 7.00 pagi, pihak polis telah mengetuk pintu bilik tersebut. Ketika itu Ah Wee tiada lagi di dalam bilik. Tertuduh bangun dan membuka pintu bilik. Selepas menangkap tertuduh, pihak polis membuat pemeriksaan di dalam bilik dan menjumpai bungkusan dadah dan barang-barang di bahagian pintu kanan di dalam almari tersebut. Tertuduh memberitahu polis bahawa dadah dan almari itu ialah kepunyaan Ah Wee. 9 [22] Tertuduh tidak nampak dan tidak tahu tentang kewujudan dadah di dalam almari tersebut. Dia juga tidak tahu dan tidak pernah melihat barang-barang yang berada di bahagian pintu kanan di dalam almari tersebut sehinggalah ketika diperiksa oleh polis. Selanjutnya, tertuduh juga tidak pernah membuka pintu kanan almari tersebut dan barang-barang tersebut bukan kepunyaannya. Dapatan di Akhir Kes Pembelaan [23] Setelah mempertimbangkan keseluruhan kes, dan selaras dengan kehendak s. 182A Kanun Prosedur Jenayah, hakim bicara memutuskan bahawa pembelaan tertuduh hanyalah penafian semata-mata dan telah gagal menimbulkan apa-apa keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan. Manakala bagi kes di bawah pertuduhan pertama, tertuduh diputuskan telah gagal mematahkan anggapan di bawah s.37 (da)(xvi) ADB 1952 atas imbangan kebarangkalian. Secara keseluruhan pendakwaan telah berjaya membuktikan kes mereka tanpa keraguan yang munasabah. Susulan itu, tertuduh didapati bersalah dan dihukum sepertimana yang dinyatakan di atas. Rayuan Tertuduh No. J-05 (M)-169-05/2016. [24] Di hadapan kami, peguam bela tertuduh yang terpelajar (peguam) telah membangkitkan tiga isu untuk mencabar keputusan hakim bicara. Isu-isu yang diutarakan merangkumi perkara-perkara yang berikut:

(a) kebergantungan dan kebolehpercayaan yang tidak wajar (undue reliant) terhadap keterangan saksi pendakwaan (SP7 dan SP8); 10

(b) kegagalan pihak pendakwaan memanggil ‘penyewa utama’ membolehkan peruntukan s 114(g) diguna pakai;

(c) hakim bicara gagal menghargai kes pembelaan sewajarnya. [25] Berkenaan isu (a), peguam terpelajar menghujahkan SP7 dan SP8 menghuni rumah tersebut bersama-sama seorang anak mereka dan menetap di salah sebuah bilik di rumah berkenaan (bilik tengah). Peguam menegaskan bahawa kedua-dua saksi ini tampil memberikan keterangan berkenaan siapakah yang tinggal di rumah dan di bilik-bilik di dalam rumah berkenaan dan berpandukan keterangan SP7 dan SP8, tertuduh ialah satu-satunya individu yang berada di dalam bilik berkenaan. Seterusnya, peguam menghujahkan bahawa kedua-dua saksi ini merupakan saksi berkepentingan “interested witnesses’ kerana mereka ialah suami isteri, pernah ditangkap dan dituduh bersama-sama dengan tertuduh malahan kedua-dua mereka telah dilepaskan dan dibebaskan untuk menjadi saksi pendakwaan. Tambahan lagi, keterangan SP7 juga harus diterima dengan berhati-hati dan memerlukan keterangan sokongan kerana SP7 ada membuat dakwaan bahawa pihak polis telah meletakkan kunci rumah B206 di dalam biliknya. Oleh yang demikian, peguam menegaskan keterangan mereka harus diragui, tidak boleh dipercayai, dan diberikan sekadar untuk melepaskan diri mereka. [26] Berkenaan isu (b), peguam menghujahkan bahawa ‘Wee Chong Seng’ iaitu penyewa rumah berkenaan tidak ditangkap pada hari kejadian. Ditegaskan keterangan ini jelas menunjukkan bahawa Wee Chong Seng ini sebenarnya melarikan diri setelah serbuan dilakukan oleh pihak polis ke atas premis berkenaan bersama-sama dengan penemuan dadah di 11 dalam bilik yang didudukinya. Wong Chee Seng bukanlah satu karakter rekaan. Dia sememangnya wujud dan kegagalan siasatan terperinci oleh pihak pendakwaan serta kegagalan mengemukakan Wong Chee Seng itu untuk memberikan keterangan membolehkan anggapan di bawah s. 114(g) Akta Keterangan 1950 terpakai. Tambahan pula, peguam menghujahkan bahawa tertuduh hanya menumpang di bilik Wong Chee Seng dan tidak mempunyai akses kepada rumah tersebut kerana tidak memiliki kunci rumah. Kehadiran Wong Chee Seng sememangnya amat diperlukan untuk menutup kelompangan berkaitan pemilikan dadah terhadap tertuduh yang amat diragui. [27] Bagi isu (c) pula, perayu menghujahkan bahawa hakim bicara telah gagal menghayati pembelaan yang dikemukakan oleh perayu. Pembelaan tertuduh telah pun berjaya menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan. [28] Timbalan Pendakwa Raya pula dalam menangkis dakwaan peguam menyatakan bahawa pembelaan tertuduh hanyalah penafian semata-mata. Keterangan, yang melimpah ruah, menunjukkan bahawa tertuduh ialah orang yang mendiami bilik berkenaan lebih dari satu tahun sebelum serbuan dibuat. Keterangan ini dihujahkan menyangkal dakwaan tertuduh bahawa dia hanya berada di situ atas dasar menumpang bilik Wong Chee Seng. Selain isu pindaan atas pertuduhan kedua, pendakwaan menyokong keputusan hakim bicara sebagai tepat dan betul dalam keadaan kes ini. 12 Keputusan Kami [29] Setelah memperhalus rekod rayuan ini, kami sebulat suara bersetuju dengan dapatan hakim bicara. Kami mendapati penemuan yang dibuat oleh hakim bicara disokong jamin atau diwajarkan (warranted) oleh keterangan yang mencukupi dan selaras dengan penemuan tersebut, keputusan yang dibuat tidak menyimpang dan tidak mewajarkan campur tangan kami. [30] Mengenai isu (a), iaitu keterangan SP7 dan SP8 yang dikatakan tidak meyakinkan, diragui, memerlukan keterangan sokongan dan sekadar melepaskan diri daripada pertuduhan, kami tidak nampak adanya kekuatan dalam hujahan ini. Kami berpuas hati dengan dapatan dan penilaian teliti yang dibuat oleh hakim bicara sebagaimana yang berikut: “[19] Sekarang saya akan terlebih dahulu menyentuh isu-isu yang dibangkitkan oleh peguambela tertuduh di dalam hujahan bertulisnya: i) Bilik dimana dadah Methamphetamine, Ketamine dan MDMA dijumpai adalah bilik Wee Chong Sen. Keterangan SP7 dan SP8 dengan jelas menunjukkan bahawa tertuduh mendiami bilik dimana dadah Methamphetamine, Ketamine dan MDMA dijumpai (bilik kiri) dan bilik kiri tersebut bukannya didiami oleh Wee Chong Sen. Wee Chong Sen mendiami bilik kanan. Di dalam pemeriksaan balas, SP7 tidak bersetuju dengan cadangan peguambela tertuduh bahawa Wee Chong Sen tinggal di bilik kiri tersebut. Fakta bahawa mereka pernah ditangkap, direman dan dituduh bersama-sama dengan tertuduh dalam kes ini tetapi dibebaskan untuk menjadi saksi pendakwaan tidak boleh dikatakan bahawa keterangan mereka tidak boleh dipercayai. Keterangan SP7 dan SP8 telah diuji dalam pemeriksaan balas. Keterangan mereka adalah sejajar (consistent), mantap dan tidak digoyah semasa pemeriksaan balas. Keterangan mereka juga tidak ada percanggahan yang ketara. Oleh itu kebolehpercayaan mereka amat meyakinkan dan boleh dipercayai kebenaran keterangan mereka. Mereka adalah saksi yang boleh dipercayai (credible). 13 SP7 mengakui di dalam pemeriksaan balas bahawa beliau marah dan berang kepada tertuduh atas apa yang berlaku kepada beliau dan isterinya (SP8). SP7 mungkin mempunyai dendam terhadap tertuduh atas apa yang berlaku. Dalam keadaan sedemikian keterangan beliau mestilah diperlakukan dengan berhati-hati dan memerlukan sokongan (Magendran a/l Mohan v PP [2011] 6 MLJ 1). Keterangan SP7 bahawa tertuduh mendiami bilik kiri tersebut adalah disokong oleh keterangan SP8. Keterangan SP7 juga disokong oleh keterangan SP6 dan SP11 dimana ketika serbuan dibuat hanya tertuduh seorang sahaja yang berada di dalam bilik kiri tersebut. Memang benar keterangan SP7 tentang kunci premis B206 adalah bercanggah dengan keterangan SP6 dan SP11. SP7 menyatakan pihak polis yang meletakkan kunci tersebut di dalam biliknya (bilik belakang) manakala SP6 dan SP11 menyatakan kunci tersebut dijumpai di dalam bilik SP7. Tetapi adakah percanggahan tersebut sangat material sehingga menjejaskan kes pendakwaan. Pada pendapat saya percanggahan ini tidak menjejaskan kebolehpercayaan SP7 sebagai saksi. Ini kerana keterangan SP7 bahawa tertuduh mendiami bilik kiri tersebut adalah sejajar dengan keterangan SP6 dan SP11 bahawa tertuduh berada di dalam bilik kiri tersebut ketika serbuan dibuat. Keterangan SP7 dengan keterangan SP6 dan SP11 tentang perkara ini langsung tidak bercanggah. Percanggahan keterangan SP7 dengan SP6 dan SP11 tentang kunci premis B206 bukanlah sesuatu yang relevan dan sangat material dan ianya tidak menjejaskan kes pendakwaan terhadap tertuduh kerana apa yang penting adalah dadah Methamphetamine, Ketamine dan MDMA dijumpai di dalam bilik yang didiami tertuduh dan tertuduh berada seorang diri dalam biliknya pada masa material. Begitu juga dengan kelakuan SP7 cuba menutup pintu kayu premis tersebut apabila SP6 kenalkan diri sebagai polis dan meluru masuk ke biliknya di belakang selepas SP6 bersama anggota pasukannya berjaya masuk ke dalam premis tersebut walaupun tidak ada penjelasan dari SP7 tentang pelakuannya itu, saya berpendapat ianya bukanlah sesuatu yang penting dan tidak relevan kerana tidak ada apa-apa dadah yang dijumpai dalam bilik yang didiami SP7 dan SP8 sebaliknya dadah Methamphetamine, Ketamine dan MDMA adalah dijumpai di dalam bilik yang didiami tertuduh. Tidak terdapat keterangan untuk menunjukkan bilik dimana dadah Methamphetamine, Ketamine dan MDMA dijumpai (bilik kiri) adalah bilik Wee Chong Sen dan tertuduh hanya tumpang untuk bermalam di bilik kiri tersebut pada hari kejadian. Juga tidak ada keterangan baju kotak-kotak, seluar berwarna coklat, sepasang 14 kasut dan gambar berbingkai yang berada dalam almari tempat dadah Methamphetamine, Ketamine dan MDMA dijumpai adalah milik dan atau alamari tersebut digunakan oleh Wee Chong Sen. Keterangan SP7 dan SP8 dengan jelas menunjukkan bilik kiri dimana dadah Methamphetamine, Ketamine dan MDMA dijumpai adalah bilik yang didiami tertuduh manakala Wee Chong Sen mendiami bilik kanan. Berkenaan dengan seluar pendek milik SP8 (P29(a)) yang dijumpai oleh SP9 di dalam bilik kanan dimana SP8 gagal menjelaskannya, pada pendapat saya ini hanya menunjukkan bahawa SP8 mempunyai akses kepada bilik kanan tersebut. Namun begitu, ianya tidak menjadi isu kerana dadah Methamphetamine, Ketamine dan MDMA adalah dijumpai di dalam bilik kiri yang didiami oleh tertuduh dan tidak ada apa-apa keterangan yang boleh menunjukkan bahawa SP8 mempunyai akses kepada bilik kiri tersebut.” [31] Seterusnya, hakim bicara membuat dapatan yang berikut di muka surat 45: “49. Mahkamah menerima keterangan SP7 dan SP8. Tidak ada sebab untuk Mahkamah menolak keterangan mereka. Mereka telah memberi keterangan yang jelas, konsisten, mantap dan tidak ada percanggahan yang ketara. Keterangan mereka langsung tidak digoyah semasa pemeriksaan balas. Keterangan mereka juga langsung tidak tercabar semasa pemeriksaan balas. Tertuduh setuju semasa diperiksa balas oleh TPR, bahawa dia tidak ada apa-apa pertelingkahan dengan SP7 sebelum ini. Oleh itu tidak ada apa-apa alasan untuk SP7 menganiaya tertuduh dengan memberi keterangan yang tidak benar. Mahkamah juga menerima keterangan saksi-saksi pendakwaan yang lain. Keterangan mereka adalah konsisten, mantap dan tidak ada percanggahan ketara. Keterangan mereka tidak digoyah, tidak tercabar semasa pemeriksaan balas. Tidak ada sebab untuk Mahkamah menolak keterangan mereka.” [32] Kami berpuas hati dengan kupasan dan rumusan hakim bicara di atas. Memandangkan rumusan di atas melibatkan penemuan fakta yang melibatkan penilaian kredibiliti para saksi, undang-undang kini mantap bahawa keistimewaan itu diberikan kepada hakim bicara dan hanya akan 15 kami ganggu jika dapat ditunjukkan adanya kekhilafan yang nyata yang dilakukan oleh hakim bicara. Kami tidak nampak adanya kelemahan dan kekhilafan yang nyata dalam rumusan dan dapatan hakim bicara itu. [33] Berkenaan isu (b), kami juga berpendapat tidak ada juga kekuatan dalam hujahan peguam. Kami mendapati hakim bicara telah menimbangkan keterangan berkenaan dengan kegagalan pihak pendakwaan memanggil Wee Chong Sen dalam penghakimannya dengan betul dan baik sekali sebagaimana yang berikut: “19 (ii) Anggapan di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan terpakai terhadap pihak pendakwaan kerana gagal memanggil Wee Chong Sen untuk memberi keterangan. Memang benar dari keterangan Yee Soo Kiat (SP11) dan P1, Wee Chong Sen telah menyewa premis tersebut. Tetapi setiap bilik di dalam premis tersebut didiami oleh orang yang berlainan. SP7 dan SP8 mendiami bilik belakang, Wee Chong Sen mendiami bilik kanan dan tertuduh mendiami bilik kiri. SP1 tidak tahu ada orang lain di premis tersebut selain Wee Chong Sen, SP7 dan SP8. Pada masa material hanya tertuduh seorang diri berada dalam biliknya dimana dadah Methamphetamine, Ketamine dan MDMA dijumpai. Tanpa keterangan Wee Chong Sen pihak pendakwaan telah membuktikan tertuduh mendiami bilik kiri dimana dadah Methamphetamine, Ketamine dan MDMA dijumpai dan pada masa material hanya tertuduh seorang diri berada di dalam biliknya. Oleh itu Wee Chong Sen bukanlah seorang saksi yang penting dan material kepada kes ini (Munusamy v PP [1987] 1 MLJ 492). Tidak timbul persoalan bahawa keterangan Wee Chong Sen jika dipanggil akan memudaratkan kes pendakwaan. Maka anggapan di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan tidak terpakai dengan kegagalan pihak pendakwaan untuk memanggil Wee Chong Sen memberi keterangan. Juga tidak terdapatnya gap (lompangan) di dalam kes pendakwaan dengan kegagalan pihak pendakwaan untuk memanggil Wee Chong Sen memberi keterangan (Abdullah Zawawi v PP [1985] 2 MLJ 16.)” [34] Seterusnya hakim bicara juga telah mengulas dengan lanjut di muka surat 43, alasan penghakimannya seperti yang berikut: 16 “42. Sebenarnya tertuduh telah mendiami bilik kiri tersebut lebih dari satu tahun sebelum serbuan dibuat. Bilik kiri tersebut bukanlah bilik Ah Wee. Keberadaan tertuduh di dalam bilik kiri tersebut bukanlah sepertimana keterangan tertuduh. Keterangan SP7 dan SP8 jelas menunjukkan tertuduh mendiami bilik kiri tersebut manakala Ah wee mendiami bilik kanan. Tidak ada apa-apa keterangan yang boleh menunjukkan bahawa barang-barang dalam almari di bahagian kanan adalah milik Ah Wee. Keterangan tertuduh bahawa Ah Wee telah mengalihkan barang-barang dia dari bahagian pintu kiri ke bahagian pintu kanan almari untuk beliau meletakkan barang-barangnya di bahagian pintu kiri almari adalah ditolak oleh Mahkamah. Tertuduh telah mendiami bilik kiri tersebut lebih dari satu tahun. Tertuduh mendiami bilik kiri tersebut seorang diri. Tidak ada keraguan bahawa tertuduhlah yang mendiami bilik kiri tersebut. Pihak pendakwaan telah menunjukkan kemungkinan Ah Wee mempunyai akses ke atas bilik kiri tersebut sebelum serbuan telah dikecualikan (excluded). Dengan demikian hanya tertuduh yang mempunyai milikan dan kawalan eksklusif ke atas bilik kiri tersebut.” [35] Selanjutnya, pegawai penyiasat SP12 telah menjelaskan bahawa segala usaha telah dilakukan untuk menjejak Wee Chong Sen. Ini dapat dilihat di rekod rayuan Jilid 2B, muka surat 281-282: “Q: Ada tuan rakam statement Wee Chong Sen ini? A: Tiada Q: Tiada, ya. Kenapa tak rakam tuan? A: tiada dikesan. Q: Ok tuan tak rakam statement dia sebab dia gagal dikesan? A: Ya Q: Ok start from here. Sejak bila gagal dikesan? A: kita tak jumpa berkaitan dengan dia di situ, dokumennya tak jumpa. Q:Sejak bila tak dapat dikesan, tuan? A: selepas kejadian itu. Q: Selepas kejadian dia gagal dikesan? A: Ya 17 Q: Untuk tujuan bicara, ada cuba cari dia for the last time? A: Tiada Q: Setuju dengan saya. Tuan. Sebelum ini effort usaha telah dilakukan oleh pihak tuan untuk mengesan Wee Chong Sen ini tetapi gagal? A: setuju.” [36] Daripada petikan-petikan di atas, kami tidak nampak kelemahan atau kekhilafan hakim bicara yang tidak mempercayai dan tidak menerima hujahan peguam bahawa ketiadaan Wee Chong Sen telah memudaratkan kes pendakwaan. Kami berpuas hati bahawa Wee Chong Sen bukanlah seorang saksi penting. Tambahan lagi, tidak ada unsur penyembunyian atau penindasan secara sengaja dilakukan semata-mata untuk menggagalkan atau memudaratkan pembelaan tertuduh-rujuk antara lain Nanda Kumar Kunyikanan & Anor v PP [2011] 8 CLJ 406, dan PP v Mansor Md Rashid & Anor [1997] 1 CLJ 233. [37] Kami juga berpuas hati bahawa hujahan bagi isu (c) tidak mempunyai kekuatan untuk mempengaruhi kami untuk mengakas keputusan hakim bicara. Alasan yang sama di atas juga terpakai dalam menjawab isu (c) yang dikemukakan oleh pihak tertuduh. Kami berpendapat hakim bicara telah menilai dengan sedalamnya semua keterangan yang ada dan seterusnya mempertimbangkan pembelaan yang dibangkitkan oleh perayu. Dakwaan perayu bahawa hakim bicara telah gagal mempertimbangkan sewajarnya pembelaan perayu ternyata tersasar. Kami bersetuju dengan dapatan hakim bicara di muka surat 44 dan 45 rekod rayuan yang menyatakan: “46. Pembelaan tertuduh bahawa beliau datang dari Yong Peng ke Muar pada 8.9.2012 setelah menerima tawaran bekerja dari Ah Wee untuk menjaga ikan-ikan di premis tersebut, Ah Wee menjemput dan 18 membawa beliau ke premis tersebut, beliau menumpang sementara di bilik kiri iaitu bilik Ah Wee sehingga bilik kanan yang kosong dimana beliau akan mendiaminya setelah dilengkapkan dengan perabot, beliau tidak mendiami bilik kiri, bilik kiri tersebut adalah bilik Ah Wee, bahagian pintu kanan almari digunakan oleh Ah Wee, beliau menghisap syabu di dalam bilik kiri tersebut setelah diajak oleh Ah Wee, dadah tersebut bukan kepunyaannya tetapi kepunyaan Ah Wee, beliau tidak mempunyai pengetahuan tentang kewujudan dadah tersebut, adalah penafian semata-mata untuk menafikan bahawa sebenarnya beliau telah mendiami bilik kiri tersebut lebih dari satu tahun, mendiaminya seorang diri, hanya beliau yang mempunyai milikan dan kawalan eksklusif ke atas bilik kiri tersebut seterusnya mempunyai milikan ke atas dadah tersebut.

Pembelaan tertuduh adalah penafian semata-mata untuk menafikan keterangan pendakwaan yang mengaitkan tertuduh dengan dadah tersebut. Penafian tersebut tidak boleh mengatasi keterangan positif, jelas dan tegas oleh SP7 dan SP8 bahawa sebenarnya tertuduhlah yang mendiami bilik kiri tersebut. Dalam keadaan keterangan pendakwaan penafian semata-mata tidak menimbulkan satu keraguan yang munasabah ke atas kes pendakwaan. Tidak ada keraguan bahawa tertuduh mendiami bilik kiri tersebut dan mempunyai milikan dan kawalan eksklusif ke atas bilik kiri tersebut. Tidak ada keraguan bahawa dadah tersebut berada dalam milikan tertuduh. Mahkamah mendapati bahawa pembelaan tertuduh tidak menimbulkan satu keraguan yang munasabah ke atas kes pendakwaan. Pembelaan tertuduh bahawa dadah tersebut bukan kepunyaanya tetapi kepunyaan Ah Wee dan tidak mempunyai pengetahuan tentang kewujudan dadah tersebut adalah penafian semata-mata dengan demikian telah gagal untuk mematahkan anggapan pengedaran dibawah seksyen 37(da)(xvi) ADB yang timbul, atas imbangan kebarangkalian.” [38] Tuntasnya, kami mendapati rayuan tertuduh tidak bermerit dan dengan itu ditolak. Rayuan Silang Pendakwa Raya No. J-05(SH)-89-02/2016. [39] Timbalan Pendakwa Raya dalam rayuan silang ini berhujah bahawa hakim bicara telah terkhilaf apabila menyatakan pihak pendakwaan telah 19 gagal membuktikan adanya perbuatan nyata atau terang terangan (overt act) oleh tertuduh untuk mengedar dadah jenis Ketamine (dalam pertuduhan kedua). Hakim bicara juga ditegaskan terkhilaf lagi apabila menyatakan bahawa penemuan dadah di dalam bilik yang didiami oleh tertuduh semata-mata tidak mencukupi untuk menunjukkan adanya pengedaran. Seterusnya pula, hakim bicara menyatakan kuantiti dadah Ketamine tersebut juga amatlah sedikit iaitu 206.46 gram dan ketiadaan paket-paket kecil, alat penimbang, alat memproses dadah atau dadah di dalam paket-paket plastik dijumpai telah menyebabkan mahkamah tidak dapat membuat inferens bahawa tertuduh ada terlibat dalam pengedaran dadah jenis Ketamine. Dihujahkan bahawa penemuan di atas jelas terkhilaf memandangkan terdapat cukup keterangan yang menunjukkan dadah tersebut disimpan (keeping) dan (storing), dua perbuatan yang terjumlah kepada pengedaran sepertimana ditakrifkan dalam s.2, ADB

Selanjutnya, dengan cara dadah seberat 206.46 itu dibungkus dengan plastik lut sinar adalah mencukupi untuk terjumlah kepada perbuatan nyata di pihak tertuduh dan dia berbuat sedemikian bagi tujuan pengedaran dan bukan untuk kegunaan sendiri. [40] Kami juga mendapati tiadanya kekuatan dalam penghujahan Timbalan Pendakwa Raya tersebut. Dicatatkan tertuduh dituduh dengan kesalahan mengedar dadah berbahaya di bawah s.39B (1)(a) ADB 1952. Dicatatkan lanjut, kami telah bersetuju bahawa tertuduh telah dibuktikan secara positif memiliki dengan mens rea dadah Ketamine di dalam bilik yang didiaminya sepertimana diputuskan oleh hakim bicara. Memandangkan tiadanya peruntukan anggapan mengenai pengedaran dadah jenis ini, maka pendakwaan bertanggungan untuk membuktikan 20 elemen pengedaran secara afirmatif. Persoalan yang ditimbulkan adalah sama ada memadai bagi pendakwaan setakat membuktikan fakta penyimpanan dan storing semata-mata untuk memenuhi elemen pengedaran itu? Dan, jika tidak, adakah pendakwaan perlu membuktikan tujuan penyimpanan dan storing itu dilakukan? [41] Kami telah menghayati penghujahan kedua-dua pihak mengenai isu di atas, dan setelah menelaah skema ADB 1952 dan nas autoriti yang dirujuk, kami berpendapat tidak mencukupi bagi pendakwaan untuk hanya membuktikan perbuatan penyimpanan (keeping) atau (storing) tanpa keterangan lanjut tentang tujuan perbuatan-perbuatan itu dilakukan. Diperhatikan skema s. 39B(1) (a)(b) dan (c) ADB 1952 memperuntukkan: “39B. Trafficking in dangerous drug

(a) Traffic in a dangerous drug;

(b) Offer to traffic in a dangerous drug; or

(c) Do or offer to do an act preparatory to or for the purpose of trafficking in a dangerous drug.” “Pengedaran” pula telah ditakrifkan dalam s. 2 ADB 1952, setakat yang berkaitan, seperti mana yang berikut: “trafficking” includes the doing of any of the following acts, that is to say,.......keeping.....storing... any dangerous drug;” Tidak dinafikan bahawa perkataan pengedaran telah diluaskan daripada perkataan asas dengan penggunaan perkataan “termasuk”(includes). Daripada skema perundangan di atas, kami berpendapat pendakwaan perlu membuktikan penyimpanan dan storing tersebut mestilah untuk dan 21 bagi tujuan pengedaran. Bagi tujuan tersebut, pendakwaan perlulah, sepertimana dihujahkan oleh peguam tertuduh, membuktikan perbuatan nyata atau terang-terangan untuk membuat inferens sewajarnya mengenai tujuan perbuatan-perbuatan itu dilakukan. [42] Kami berpendapat saranan di atas disokong jamin daripada nas autoriti dalam kes: PP v Abdul Manaf Muhamad Hassan [2006] 2 CLJ 129 (MP); PP v Lim Hock Boon [2009] 3 CLJ 430 (MP); dan, Ooi Hock Kheng v PP [2014] 5 MLJ 585(MR). Dalam kes Ooi Hock Kheng, supra, YA Azahar Mohamad HMR (ketika itu) telah menyatakan: “[7] The principal ground raised by learned counsel for the appellant in this appeal was that the learned JC had erred when he found that there was trafficking based on section 37(d) and the act of "carrying" under section 2 of the DDA. In his judgment, the learned JC said: 'Keterangan pihak pendakwaan menunjukkan tertuduh sedang menjinjing beg plastik hijau yang mengandungi dadah ketamine di tangan kiri beliau setelah beliau turun dari motor scooter dan hendak berjalan kaki balik ke arah pintu masuk pangsapuri. Memakaikan tafsiran ini kepada fakta kes, peruntukan seksyen 2 Akta 234 terpakai sebab ia mentafsirkan pengedaran di antara lain, yang juga merangkumi perbuatan "carrying" sepertimana yang di lakukan oleh tertuduh dalam kes ini.’ [8] It cannot be disputed that at the material time, the appellant was in fact carrying the impugned Ketamine. However, the mere act of carrying is not sufficient to constitute the offence of trafficking under the DDA. In other words, the act of mere carrying does not make one a trafficker under the scheme of the DDA. This is made clear from the judgment of Arifin Zakaria FCJ (as His Lordship then was) in Public Prosecutor v. Abdul Manaf Muhamad Hassan [2006] 2 CLJ 129). That case represents the law on this subject as we apply today. In our judgment, the learned JC had misdirected himself in that there was no appreciation that to traffic in dangerous drugs under section 2 of the DDA entails something more than passive possession. In the context of the present case, to constitute the offence of trafficking, the act of 'carrying' Ketamine by the appellant 22 from one place to another was in the sense of doing so as to promote the distribution or supply of the impugned drug to someone else (see: Ong Ah Chuan v. Public Prosecutor; Koh Chai Cheng v. Public Prosecutor [1980] 1 LNS 181; [1981] 1 MLJ 64). This was never considered by the learned JC and he failed to direct his mind on this point. [9] In deciding this issue, the point to note is that the drugs involved was Ketamine, which is categorized as a schedule 1 drug in the DDA. It is pertinent to note that the trafficking presumption under section 37(da) of the DDA does not apply to Ketamine. In this regard, a close reading of the judgment of the learned JC revealed that he did not judicially appreciate that there ought to be direct evidence of trafficking or affirmative evidence of trafficking. Likewise, the learned JC also did not recognize that the amount of Ketamine is only 467.65 grammes. In Mohamed Yazri bin Minhat v. Public Prosecutor [2003] 2 CLJ 65 this Court said: "To summarise, the fact that the accused is transporting a quantity of drugs from one point to another does not make him a trafficker. Whether he is a trafficker in those circumstances depends on the facts and circumstances of the given case, including the quantity of the drugs and any transaction the accused proposed to enter into." [10] This brings us to the submission of learned counsel that the appellant was only in passive possession of the Ketamine. Nowhere in his judgment had the learned JC made a finding to the effect that the purpose for which the appellant was in possession of the Ketamine he was carrying was to transfer the possession of the said Ketamine to someone else. In our view, this is a serious non-direction which amounts to a misdirection by the learned JC warranting appellate intervention (see: Gooi Loo Seng v. PP [1993] 3 CLJ 1). [11] In our judgment, at the highest, this was a case of passive possession and not trafficking. The evidence shows that the appellant was in possession of the Ketamine. This is an undisputable fact. The conduct of disposing the plastic bag, the acts of flight and struggle only show that the appellant had knowledge of the contents of the bag to be Ketamine. The learned JC erred in that he failed to appreciate that other than an act of passive possession, there was no overt act on the part of the appellant to traffic the impugned drugs.” [43] Dalam kes sekarang ini kami mendapati perbuatan tambahan itu tidak dapat ditunjukkan oleh pendakwaan. Kesimpulan yang paling 23 diwajarkan dalam keadaan kes ini ialah kes terhadap tertuduh lebih merupakan kes milikan pasif dan bukan pengedaran. Berdasarkan huraian di atas kami bersetuju dengan dapatan hakim bicara apabila memutuskan: “25.Bagi pertuduhan kedua, dadah Ketamine adalah dikategori sebagai dadah berbahaya dalam Jadual Pertama ADB. Walau bagaimanapun dadah Ketamine tidak tersenarai di dalam anggapan pengedaran di bawah seksyen 37(da) ADB. Oleh itu anggapan pengedaran di bawah seksyen 37(da) ADB adalah tidak terpakai kepada dadah Ketamine sungguh pun dadah Ketamine tersebut berada dalam milikan tertuduh (Ooi Hock Kheng v PP [2014] 5 MLJ 585). Saya bersetuju dengan hujahan peguambela tertuduh bahawa bagi membuktikan pengedaran dadah Ketamine, pihak pendakwaan hendaklah membuktikan adanya tindakan terang-terangan (over act) oleh pihak tertuduh untuk mengedar dadah Ketamine tersebut (Ooi Hock Kheng, supra) dan penemuan dadah di dalam bilik yang didiami oleh tertuduh semata-mata adalah tidak mencukupi bagi menampung (constitute) satu pertuduhan pengedaran (PP v Razali Johari [2009] 2 CLJ 133).

Tertuduh mendiami bilik kiri dimana dadah Ketamine tersebut (dan dadah Methamphetamine, MDMA) dijumpai. Tidak ada paket-paket kecil, alat penimbang, alat memproses dadah atau dadah dalam paket-paket plastik kecil dijumpai di dalam bilik kiri tersebut untuk Mahkamah ini membuat inferen bahawa tertuduh terlibat kepada pengedaran dadah Ketamine tersebut. Juga kuantiti dadah Ketamine tersebut hanyalah 206.46 gram. Keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan tidak dapat menunjukkan apakah tindakan terang-terangan (over act) oleh pihak tertuduh kepada pengedaran dadah Ketamine tersebut sebagaimana takrif pengedaran di bawah seksyen 2 ADB. Dengan demikian saya mendapati tidak ada tindakan terang-terangan (over act) oleh pihak tertuduh kepada pengedaran dadah Ketamine tersebut. Sehubungan dengan itu, pihak pendakwaan telah gagal untuk membuktikan elemen kedua bagi pertuduhan kedua bahawa tertuduh telah mengedar dadah Ketamine tersebut. Justeru itu, bagi pertuduhan kedua saya mendapati pihak pendakwaan telah gagal untuk membuktikan satu kes prima facie terhadap tertuduh seperti pertuduhan di bawah seksyen 39B(1) ADB.

Walaupun pihak pendakwaan gagal membuktikan satu kes prima facie terhadap tertuduh bagi pertuduhan kedua di bawah seksyen 39B(1) ADB tetapi dari semua keterangan yang dikemukakan, saya mendapati bahawa satu kes prima facie telah dibuktikan bagi kesalahan memiliki di bawah seksyen 12(2) ADB yang boleh dihukum 24 di bawah seksyen 12(3) ADB. Menurut seksyen 158 Kanun Acara Jenayah (KAJ) Mahkamah meminda pertuduhan kedua dibawah seksyen 39B(1) ADB kepada seksyen 12(2) ADB.” [44] Berdasarkan premis di atas, kami mendapati rayuan pendakwaan tidak bermerit dan ditolak. Kesimpulan [45] Secara keseluruhan, kami mendapati kedua-dua rayuan di hadapan kami tidak bermerit. Kami mendapati sabitan yang diputuskan oleh hakim bicara adalah selamat. Dengan itu, kedua-dua rayuan ditolak dan keputusan hakim bicara disahkan dan dikekalkan. t.t (ABDUL KARIM BIN ABDUL JALIL) Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Tarikh : 14 November 2018 Bagi pihak Perayu: Nadia Hanim Tajuddin Timbalan Pendakwa Raya Jabatan Peguam Negara Bagi pihak Responden: Wan Azwan Aiman (bersama Nur Fazreen Hazrina) Tetuan Scivetti & Associates