LIM Kim Chin v Raub Durian Mansion Sdn Bhd (CB-12ANCC-1-01/2025)

7855 GO GREEN FRUITS SDN BHD [No. Syarikat: 202001015923 (1372243-X)]

LIM KIM CHIN [No. K/P: 720902-06-5010] (Berniaga di bawah nama dan gaya Go Green Fruits Trading) [No. Pendaftaran: 2201703243903 (CA0260012-H) … DEFENDAN-DEFENDAN] ALASAN PENGHAKIMAN Pendahuluan [1] Dalam kes ini rayuan adalah terhadap keputusan Hakim Mahkamah Sesyen yang telah menolak permohonan Perayu/Defendan untuk membatalkan tindakan Responden/Plaintif pada 17.12.2024 iaitu Notis Permohonan di KM 15 di Mahkamah Sesyen. [2] Pada masa yang sama Responden/Plaintif telah dibenarkan untuk menarik balik writ saman dan penyata tuntutan tanpa kos pada 11.11.2024. Perintah penarikan balik yang dibuat oleh Mahkamah Sesyen tersebut tidak pernah dirayu atau diketepikan oleh Perayu/Defendan. [3] Hakim Mahkamah Sesyen dalam alasan penghakimannya menyatakan Notis Permohonan di KM 15 tersebut telah menjadi akademik untuk diputuskan bukan sahaja terhadap Defendan Pertama yang telah digulungkan tetapi ke atas kedua-dua Defendan yang disaman bersekali. Hakim Mahkamah Sesyen telah memetik kes Tony Pua Kiam Wee v Dato’ Sri Mohd Najib bin Tun Haji Abdul Razak [2020] 3 MLJ 102. Mahkamah Rayuan dalam kes tersebut menyatakan seperti yang berikut berkenaan dengan kesan penarikan tindakan: “[13] We have read the appeal records and the able submissions of the parties. After much consideration to the submissions of the parties, we take the view that the appeal has merit. Our reasons, inter alia, are as follows:

it is trite the right to withdraw the action rests with the plaintiff with a small window for the court to direct the matter to proceed and also hear the defendant’s evidence (see Majlis Peguam Malaysia & Ors v Raja Segaran a/l S Krishnan [2002] 3 MLJ 155; Covell Matthews & Partners v French Wools Ltd [1977] 1 WLR 876; Castanho v Brown & Root (UK) Ltd and another [1981] 1 All ER 143). The issue, at the end of the day, will only relate to costs and also issues of damages related to unlawfully securing interlocutory orders. In addition, we must say that in the event the defendant by the conduct of the plaintiff’s action has suffered loss and damages, etc; other form of action can be mounted for abuse of process of the court inclusive of action for malicious prosecution. Whether such action will succeed or not will depend on the facts of each case and the gravity of the abuse;

as far as this action is concerned, once the main suit is withdrawn all other applications and interlocutory orders made by the plaintiff or defendant will also collapse. In our view, it is one of common sense related to the rule of law as well as procedure. Stay of proceedings on the facts may not be an appropriate relief purely on the ground that there is an appeal pending in the

on the issue of whether interim order will be dissolved if the main suit is withdrawn, we are of the view it is deemed to be vacated save that it should be through the order of court and where relevant, the court must order inquiry as to damages when there is a specific undertaking as to damages. Support for the proposition is found in a number of cases cited by the parties herein. It is sufficient for us to quote from CM Row’s Law of Injunctions (9th Ed, 2013) at p 59, where the learned author observed: When a party obtains an interim order and he does not choose a final adjudication and voluntarily withdraws his cause and the final proceedings is dismissed as withdrawn, the interim order automatically stands vacated … (see V Ramakrishna v N Sarojini AIR 1993 AP 147).” [4] Walau bagaimanapun dalam kes ini Hakim Mahkamah Sesyen telah meneruskan pendengaran Notis Permohonan di KM 15 dengan menyatakan di perenggan [18] alasan penghakiman seperti yang berikut: “[18] Secara alternatif dengan mengambil kira Notis Permohonan di KM 15, afidavit-afidavit berserta hujahan bertulis yang telah difailkan mahkamah perlu memutuskan sama ada Defendan-Defendan telah berjaya membuktikan bahawa guaman ini adalah satu kes yang terang dan jelas untuk dibatalkan.” [5] Hakim Mahkamah Sesyen telah pada akhirnya memutuskan bahawa permohonan oleh Defendan-Defendan di KM 15 ditolak dengan kos mengikut skala. [6] Seterusnya perintah Mahkamah Sesyen telah dimuktamadkan dan dimeterai serta difailkan pada 26.12.2024 di mana antara lain menyatakan seperti yang berikut: “1. Notis Permohonan Defendan-Defendan bertarikh 16.8.2024 (Kandungan 15) adalah ditolak; dan

Kos mengikut skala sebanyak RM 8,000.00 (Menurut Aturan 59 kaedah 20 (b) Kaedah-kaedah Mahkamah 2012) dibayar oleh Defendan-Defendan kepada Plaintif.” [7] Inilah yang menjadi asas rayuan Perayu dalam kes ini. Bantahan Awal Responden [8] Peguam Responden yang bijaksana telah mengemukakan bantahan awal dengan menyatakan bahawa Mahkamah ini tidak boleh mendengar rayuan yang dikemukakan oleh Perayu. Ini adalah disebabkan keputusan Hakim Mahkamah Sesyen yang menolak permohonan pembatalan writ dan pliding di bawah Aturan 19 kaedah 19 KKM 2012 adalah tidak boleh dirayu. Peguam Responden merujuk kepada seksyen 28 Akta Mahkamah Kehakiman 1964 yang memperuntukkan seperti yang berikut: “28 Civil appeals from subordinate courts

No appeal shall lie to the High Court in any of the following cases:

subject to any other written law, from a decision of a subordinate court in any civil cause or matter where the amount in dispute or the value of the subject matter is ten thousand ringgit or less except on a question of law;

where a subordinate court dismissed any application for a summary judgment;

where a subordinate court dismissed any application to strike out any writ or pleading; and

where a subordinate court allowed any application to set aside a judgment in default.

An appeal shall lie from any decision of a subordinate court in any proceedings relating to maintenance of wives or children, irrespective of the amount involved.” [9] Peguam Responden telah menukilkan kes Azinal Sdn Bhd v. Jannath Gani & Ors And Other Appeals [2024] 4 CLJ 335 seperti yang berikut: “[35] Even assuming that we are wrong in the retrospective operation of the amendments, a literal and prospective application of the same amendments would still veer in favour of the respondent's preliminary objection. This can be explained in the following manner:

the broad right to appeal is certainly a substantive right. It is a right that is vested upon the parties at the commencement of any given suit;

(ii) but the broad right to appeal (although substantive) is also not meant to be an absolute or blanket right. It is qualified and curtailed by the statutory operation of s. 68 of the same vesting Act (CJA 1964);

(iii) distinction must be drawn between a broad right to appeal in an action ("broad right to appeal"), and an interlocutory right to appeal against an interlocutory application;

(iv) any substantive amendment to deprive any party's broad right to appeal indeed would affect a party's rights to be heard and to defend against an action, as they are deprived of ventilating against the High Court's decision after they already exhausted their day in court. On the contrary, a substantive amendment that would remove a party's specific right to an interlocutory appeal against the dismissal of a striking out application would not curtail a party's right to be heard or defend against an action as that party would still have their day in court for trial;

the language of the amendment to restrict the right to appeal against a decision (in an interlocutory striking out application) was specifically and literally referring to the Specific Time "where a High Court dismissed any application to strike out any writ or pleading";

(vi) therefore, the prospective application of the amendments shall be examined and applied against the date of the decision and Not against the date of the commencement of the suit;

(vii) thus, even a prospective application of the amendment would literally mean to affect all decision dismissing a striking out application meted out after the amendment came into force; and

(viii) therefore, since the learned judge had only dismissed the appellant's striking out application after the amendment came into force, the amendment would have already been in force to restrain or curtail any appeals to be filed against this interlocutory decision. [36] In view of the above deliberations, we hereby allow the preliminary objection raised by the respondents and thus, Appeal 360 is struck out.” [10] Sebaliknya peguam Perayu menyatakan bahawa Mahkamah ini mempunyai bidang kuasa untuk mendengar rayuan ini. Ia adalah disebabkan keadaan dalam kes ini adalah unik. Ini adalah disebabkan Mahkamah Sesyen masih lagi mendengar permohonan pembatalan writ dan penyata tuntutan yang telahpun ditarik balik. Ini bermakna tiada lagi writ dan penyata tuntutan pada masa pendengaran KM 15 tersebut untuk dibatalkan oleh Hakim Mahkamah Sesyen. Ia adalah sesuatu yang akademik. Ini bermakna keputusan tersebut adalah tidak berasaskan kepada undang-undang. [11] Dalam hal ini Mahkamah juga merujuk kepada keputusan Mahkamah Rayuan dalam kes Nor Hazliza Ismail & Anor v. Mohamed Yusoff Shaik Madar [2024] 4 CLJ 353 ketika meneliti pandangan berkenaan dengan pemakaian seksyen 68 (1) (f) Akta Mahkamah Kehakiman 1964 yang peruntukannya hampir sama dengan seksyen 28

(c) Akta yang sama dan diputuskan oleh Mahkamah Rayuan seperti yang berikut: “[36] In our view, the fact that an appeal is heard by way of a rehearing does not take away the fact that the application to strike out the plaintiff's writ and statement of claim was filed at the Sessions Court and not the High Court. We are mindful that the amendment to the CJA 1964 had not yet taken place at the time when the plaintiff appealed to the High Court. Hypothetically, if the application is dismissed by the Sessions Court, then s. 28(1)(c) of the CJA 1964 is applicable to restrict an appeal against the decision of the Sessions Court to be brought before the High Court. If the application is allowed, then the party against whom the decision was made may file an appeal to the High Court against the said decision, which the plaintiff did in the present case. Regardless of whether the High Court dismisses or allows the appeal, we are of the view that the aggrieved party still has the right to appeal against the decision of the High Court as there is no such restriction in the amendment to the CJA 1964 for such circumstances. If this is indeed the intention of the Legislature, it would have been expressly stated in the amendment to the CJA

1964.” [12] Penelitian kepada pindaan seksyen 28 Akta Mahkamah Kehakiman 1964 itu dapat dilihat melalui Rang Undang-Undang Dewan Rakyat D.R. 13/2022 yang memperkenalkan pindaan seksyen 28 Akta tersebut di mana di dalam huraian dinyatakan tujuan pindaan kepada seksyen 28 seperti yang berikut: “3. Fasal 2 bertujuan untuk meminda seksyen 28 Akta 91 untuk mengehadkan hak untuk merayu daripada mahkamah rendah ke Mahkamah Tinggi dalam kes sivil dalam hal keadaan jika mahkamah rendah itu menolak mana-mana permohonan untuk penghakiman terus atau mana-mana permohonan untuk membatalkan mana-mana writ atau pliding, atau membenarkan mana-mana permohonan untuk mengetepikan penghakiman ingkar.” [13] Semasa Rang Undang-Undang tersebut dibentangkan untuk Bacaan Kali Yang Kedua dan Ketiga pada 25.07.2022 telah dinyatakan tujuan pindaan seksyen 28 tersebut seperti yang berikut: “ … Kaedah perubahan substantif yang dicadangkan ialah dengan mengehadkan rayuan dari Mahkamah Rendah ke Mahkamah Tinggi dan dari Mahkamah Tinggi ke Mahkamah Rayuan dengan mengehadkan rayuan dalam kes-kes permohonan interlokutori yang tidak memprejudiskan hak pihak-pihak. Bagi maksud ini, kes interlokutori sivil yang dicadangkan untuk dihadkan rayuannya adalah seperti berikut:

permohonan penghakiman terus yang ditolak oleh mahkamah;

(ii) permohonan untuk membatalkan apa-apa writ ataupun pleading yang ditolak oleh mahkamah; dan

(iii) permohonan untuk mengetepikan satu penghakiman ingkar yang dibenarkan oleh mahkamah. Cadangan pindaan ini telah pun dibincangkan dalam Mesyuarat Jawatankuasa Kaedah-kaedah sejak tahun 2019 lagi. Jawatankuasa Kaedah-kaedah Mahkamah dibentuk di bawah seksyen 17 [Akta 91], dan dipengerusikan oleh Ketua Hakim Negara. Manakala ahlinya terdiri daripada Presiden Mahkamah Rayuan, Hakim Besar Malaya, Hakim Besar Sabah dan Sarawak, Hakim Mahkamah Persekutuan, Hakim Mahkamah Rayuan, Hakim Mahkamah Tinggi, wakil Peguam Negara, Ketua Pendaftar Mahkamah Persekutuan, Presiden Majlis Peguam Malaysia, Presiden Persatuan Peguam Bela Sabah dan Presiden Peguam Bela Sarawak. Mesyuarat Jawatankuasa Kaedah-kaedah antara lainnya, pada tahun 2019 dan tahun 2020 bersetuju supaya Akta 91 ini dipinda bagi memperuntukkan mengenai had untuk merayu bagi kes-kes interlokutori sivil seperti yang dinyatakan di atas dan cadangan itu tidaklah akan melupuskan hak pihak-pihak yang merayu dan didengar. Hal ini kerana pihak masih lagi mempunyai ruang untuk menghujahkan kes dalam perbicaraan penuh dan mahkamah akan memberikan penghakiman bagi berdasarkan merit sesuatu kes dengan asas ataupun fundamentals iaitu akses kepada keadilan masih kekal dan tidak terjejas. Di samping itu, pindaan ini juga merupakan dihasratkan supaya judicial time dapat dimanfaatkan dengan sebaik-baiknya iaitu dengan memfokuskan kepada perkara-perkara yang lebih substantif, sebagai contoh penulisan alasan penghakiman. Oleh yang demikian adalah high time, dengan izin, cadangan pindaan ini direalisasikan dengan meminda Akta 91, bagi mengehadkan rayuan bagi kes-kes interlokutori sivil daripada Mahkamah Rendah kepada Mahkamah Tinggi dan daripada Mahkamah Tinggi kepada Mahkamah Rayuan. ■1840 Kesan kepada pindaan ini akan memperlihatkan, hanya kes yang mempunyai merit sahaja yang akan didengarkan di Mahkamah Rayuan, dan menjadikan pentadbiran kehakiman lebih efektif dan masa serta kos pihak-pihak yang terlibat kini dapat dijimatkan tanpa menjejaskan keadilan dan hak mana-mana pihak.” [14] Seterusnya semasa penggulungan perbahasan dinyatakan seperti yang berikut: “ Terima kasih juga untuk soalan daripada Yang Berhormat Sepang berkaitan dengan seksyen 28, dan juga seksyen 68, yang mana pindaan ini ada isu yang boleh dibangkitkan untuk dipertimbangkan. ■1930 Yang Berhormat Sepang menyatakan, kita beranggapan semua penghakiman adalah betul, tidak ada pihak semak perintah tersebut. Untuk makluman Yang Berhormat, pindaan ini masih ada proses untuk semakan dan juga check kerana jika keputusan merupakan satu keputusan yang muktamad dan juga mengikat pihak-pihak, keputusan tidak boleh dirayu merupakan keputusan interlocutory-dalam fasal yang telah pun kita nyatakan. Persoalan kedua berkenaan dengan permohonan pembatalan pliding boleh dibuat oleh kedua-dua pihak, jadi ada timbul kegawatan apabila permohonan defendan itu dibenarkan. Maka jawapannya permohonan untuk striking out jika dibuat oleh defendan merupakan satu keputusan yang boleh dirayu kerana defendan telah pun mendapat keputusan muktamad. Berkenaan dengan setting aside JID iaitu penghakiman ingkar, daripada segi teori boleh bersetuju, plaintif boleh teruskan tindakan jika JID itu ditolak tetapi JID ini terbahagi kepada dua kategori, yang pertama ditolak kerana masalah teknikal dan ia tidak mempunyai merit. Jika JID dibenarkan kerana irregular dan bukan merit, adakah wajar hendak plaintif diketepikan? Di sini Yang Berhormat, jika JID melibatkan teknikaliti secara amnya, pihak-pihak boleh memfailkan semula, without liberty to file afresh maksudnya boleh failkan semula. Yang Berhormat Tebrau bertanya tentang sudahkah sesi libat urus diadakan dengan semua pihak berkepentingan? Untuk makluman Yang Berhormat, pindaan ini telah pun dibincangkan dan diputuskan dalam mesyuarat jawatankuasa kaedah-kaedah sebagaimana yang saya nyatakan awal tadi yang dipengerusikan oleh Yang Arif Ketua Hakim Negara. Manakala ahli-ahlinya terdiri daripada Presiden Mahkamah Rayuan, Hakim Besar Malaya, Hakim Besar Sabah dan Sarawak, Hakim Mahkamah Persekutuan, Hakim Mahkamah Rayuan, Hakim Mahkamah Tinggi, wakil Peguam Negara, hakim kanan Mahkamah Sesyen, Presiden Bar Council Malaysia, Presiden Persatuan Peguam Bela Sabah dan Presiden Peguam Bela Sarawak sejak tahun 2019. Polisi ini telah pun dibincangkan, diperhalusi selama bertahun-tahun dan dipersetujui beberapa kali melalui Jawatankuasa Kaedah-kaedah ini...” [15] Seterusnya dinyatakan: “ Seterusnya soalan daripada Yang Berhormat Hang Tuah Jaya juga iaitu, adakah alasan pindaan seksyen 28, dan seksyen 68, adakah disebabkan oleh backlog cases. Untuk makluman Yang Berhormat, pindaan yang dicadangkan tidak dibuat kerana backlog cases tetapi ia merupakan polisi badan kehakiman untuk menjadi dan juga meningkatkan kecekapan dan juga produktiviti berkaitan dengan tugas kehakiman. Jadi soal untuk backlog cases itu tidak timbul...” [16] Adalah jelas dan nyata bahawa pindaan tersebut menunjukkan bahawa keputusan pembatalan writ dan pliding tidak boleh dirayu. Mahkamah berpendapat tiada tafsiran yang lain boleh dibuat berkenaan dengan seksyen 28 Akta tersebut melainkan Perayu dalam kes ini adalah terhalang daripada memfailkan rayuan bagi keputusan Hakim Mahkamah Sesyen disebabkan peruntukan di bawah seksyen 28 (1) (c) Akta Mahkamah Kehakiman 1964. Oleh itu bantahan awal yang dikemukakan oleh Responden adalah dibenarkan. Malahan Mahkamah Rayuan di dalam kes

Ong Saw Yong 2. Chew Khor Teng 3. Phang Tee Yoong v. 1. Menteri di Jabatan Perdana Menteri (Parlimen dan Undang-undang) 2. Kerajaan Malaysia dalam kes No. A-01(NCVC)(A)- 262-04/2024 bertarikh 19.02.2025 memutuskan bahawa pindaan kepada seksyen 28 Akta Mahkamah Kehakiman adalah teratur melalui Akta A1661 dan berperlembagaan. Ia tidak bercanggah dengan Perkara 8, 10 dan 162 Perlembagaan Persekutuan. Mahkamah Rayuan dalam penghakiman ringkas (broad judgment) menyatakan seperti yang berikut: “[9] In conclusion, none of the articles cited can be said to have been infringed by Act A1661. In fact, a long line of cases of the highest authority in our law reports say that the right to appeal is a creature of statute, no more and no less; which also means that it can be taken away or curtailed by law.” [17] Ini bermakna perintah Hakim Mahkamah Sesyen yang tidak membenarkan permohonan pembatalan writ saman dan pliding Perayu bersama-sama dengan perintah kos adalah kekal. Natijah daripada keputusan tersebut ialah Perayu masih bertangunggjawab untuk menjelaskan perintah kos yang telah diberikan oleh Mahkamah. Selain daripada itu adakah keputusan Hakim Mahkamah Sesyen tersebut adalah sesuatu yang sah dan teratur di sisi undang-undang. Ini adalah disebabkan pada masa keputusan Notis Permohonan di KM 15 tersebut writ saman dan penyata tuntutan telah ditarik balik oleh Plaintif. Ini bermakna sudah tidak ada apa-apa prosiding di Mahkamah Sesyen. Oleh itu bagaimanakah Hakim Mahkamah Sesyen membatalkan sesuatu writ saman dan penyata tuntutan yang telah tidak lagi wujud di Mahkamah. Ini adalah sesuatu yang tidak sepatutnya dilakukan oleh Hakim Mahkamah Sesyen. Malahan Mahkamah berpendapat ia adalah satu perintah yang tidak sah. [18] Penelitian kepada kes ini menunjukkan bahawa Perayu masih terikat dengan perintah Hakim Mahkamah Sesyen tersebut sekiranya tiada perintah membatalkan perintah itu. Keputusan Hakim Mahkamah Sesyen tersebut masih berkuat kuasa sehingga dibatalkan. Apa yang menjadi persoalan dalam kes ini ialah wajarkah keadaan ini diperbetulkan oleh Mahkamah ini. [19] Di samping itu persoalannya ialah apakah yang boleh dilakukan oleh Mahkamah. Dalam hal ini Mahkamah merujuk kepada seksyen 33 Akta Mahkamah Kehakiman 1964 yang memperuntukkan seperti yang berikut: “33 Powers of High Court on revision of civil proceedings In the case of any civil proceedings in subordinate court the record of which has been called for, or which otherwise comes to its knowledge, the High Court may give such orders thereon, either by directing a new trial or otherwise, as seems necessary to secure that substantial justice is done.” [20] Kes ini telah berada di Mahkamah ini setelah rayuan difailkan oleh Perayu. Kini Mahkamah telah memutuskan membenarkan bantahan awal Responden bahawa kes ini tidak boleh dirayu oleh Perayu. Kesan daripada keputusan tersebut ialah rayuan ini adalah tidak teratur dan terbatal. Jika dilihat kepada seksyen 33 Akta Mahkamah Kehakiman 1964 di atas Mahkamah boleh memanggil mana-mana rekod prosiding di mahkamah rendah bagi tujuan untuk memastikan keadilan telah dilaksanakan. Penggunaan seksyen 33 Akta Mahkamah Kehakiman 1964 ini dapat dilihat dalam kes Guan Joo (Penang) Sdn. Bhd. v. Chee Seng & Co. Sdn. Bhd. [1986] CLJ Reprint 351, Bujang Hj Ulis v. Nancy Abdullah [2007] 8 CLJ 255 dan Saad bin Nayan & 22 Ors. v. Syarikat Samak Aquaculture Sdn. Bhd. & Anor [1995] 4 CLJ 531. Ia juga disentuh dalam kes Pesuruhjaya Bangunan Kawasan Pentadbiran Majlis Bandaraya Pulau Pinang v. Perbadanan Pengurusan Mar Vista Resort [2025] 1 CLJ 555. [21] Penelitian Mahkamah kepada kes ini adalah didapati bahawa tiada sebarang tindakan yang dilakukan oleh Mahkamah untuk memanggil nota prosiding di mahkamah rendah bagi tujuan semakan. Apa yang ada ialah kesilapan Hakim Mahkamah Sesyen tersebut hanya diketahui oleh Mahkamah ini setelah meneliti rayuan yang dikemukakan oleh pihak Perayu. Adakah Mahkamah ini boleh mendiamkan diri dan tidak mengambil tindakan yang sewajarnya bagi membetulkan kesilapan tersebut? Adakah dengan pengekalan perintah Hakim Mahkamah Sesyen tersebut ia akan menjejaskan keadilan? Bagi menjawab persoalan itu Mahkamah perlu mengambil perhatian bahawa kesilapan tersebut setelah berada dalam pengetahuan Mahkamah. Oleh itu adalah tanggungjawab Mahkamah untuk memperbetulkan kesalahan tersebut dengan sewajarnya. [22] Pada masa yang sama Mahkamah juga perlu berhati-hati dalam menggunakan budi bicara semakan di bawah seksyen 33 Akta Mahkamah Kehakiman 1964 di dalam kes ini. Ini adalah disebabkan ia tidak sewajarnya menjadi jalan keluar untuk mana-mana pihak yang telah memperolehi perintah Mahkamah yang dihalang daripada rayuan ke Mahkamah yang lebih tinggi kerana halangan seksyen 28 Akta Mahkamah Kehakiman 1964 bagi menggunakan seksyen 33 Akta yang sama. Jika ini dilakukan ia adalah termasuk di dalam penyalahgunaan proses Mahkamah. Ia hendaklah dielakkan. [23] Pada masa yang sama Mahkamah juga merujuk kepada seksyen 34 Akta Mahkamah Kehakiman 1964 yang memperuntukkan seperti yang berikut: “34 No revision at instance of party who could have appealed Where an appeal lies from any decision in any civil matter, and no appeal is brought, no proceeding by way of revision shall be entertained at the instance of a party who could have appealed.” [24] Seksyen 34 ini memperuntukkan bahawa sekiranya terdapat hak untuk merayu oleh sesuatu pihak dan rayuan tidak difailkan maka bagi kes sivil semakan tidak wajar dilakukan. Ini dapat dilihat dalam kes In Re Applications Of (1) Chong Fye Lee & (2) Toong Hing Loong Tin Mining Co Ltd [1965] 1 MLJ 29. Dalam kes tersebut YA Hakim Azmi setelah menganalisa fakta kes dalam kes tersebut menyatakan seperti yang berikut: “In my opinion section 34 of the Act should be read with sections 32 and 33. Section 32 reads as follows: “Every High Court may call for and examine the record of any civil proceedings before any Subordinate Court for the purpose of satisfying itself as to the correctness, legality or propriety of any decision recorded or passed, and as to the regularity of any proceedings of any such Subordinate Court.”. Section 33 reads as follows: “In the case of any civil proceedings in a Subordinate Court the record of which has been called for, or which otherwise comes to its knowledge, every High Court may give such orders thereon, either by directing a new trial or otherwise, as seems necessary to secure that substantial justice is done.” I would say that the proceedings referred in these two sections are proceedings by way of revision. Having regard to the provisions of sections 32 and 33, I would be inclined to think that they include proceedings in certiorari for the purpose of inquiring into the legality of the decision of an inferior court. For these reasons I am of the opinion that proceedings by way of revision referred to in section 34 would include revision under certiorari. The next point I think I have to consider is whether in this case it could be said that the applicants are “a party who could have appealed”. I think they are because under section 102 of the Enactment, being persons aggrieved by the decision of the warden, they could appeal, and their inability to do so was due entirely to their negligence or default. For these reasons these two applications are dismissed with costs.” [25] Begitu juga dalam kes Goh Kang Sia & Anor v Hasiah bte Md Isa [2005] 1 MLJ 80 apabila Perayu telah Pemohon telah gagal untuk membuat rayuan silang berkenaan dengan liabiliti dalam satu tuntutan kes kemalangan jalan raya. YA Hakim Mahkamah Tinggi memutuskan seperti yang berikut: “[18] Half way through hearing submissions, I adjourned the case and invited both counsel to address the court as to whether this court could, on the available evidence, review the findings of liability even though there had been no cross-appeal by counsel for the respondents. [19] Mr Teoh for the appellants referred me to s 34 of the Courts of Judicature Act 1964 which reads as follows: 34 No revision at instance of party who could have appealed Where an appeal lies from any decision in any civil matter, and no appeal is brought, no proceeding by way of revision shall be entertained at the instance of a party who could have appealed. [20] He therefore argued that there was no provision for this court to revise, since the respondent who had the opportunity to cross-appeal had failed to do so. [21] I do not think s 34 is applicable to the present situation. Here the respondent has not sought the revision. If the respondent having missed out on time, then sought to have a second bite at the cherry by seeking a revision, I am of the view, s 34 would apply and preclude the respondent from seeking a revision since she ought to have cross-appealed. [22] I am of the view that in the present situation where the court on its own initiative had sought to review liability, then the proper section to refer to is s 33 of the Courts of Judicature Act 1964 and it reads as follows: 33 Powers of High Court on revision of civil proceedings In the case of any civil proceedings in subordinate court the record of which has been called for, or which otherwise comes to its knowledge, the High Court may give such orders thereon, either by directing a new trial or otherwise, as seems necessary to secure that substantial justice is done. [23] It is my judgment that the operative words ‘or which otherwise comes to its knowledge’ give this court the right to review the issue of liability. This court has become otherwise aware of the facts by way of this appeal. The same section also provides that this court can revise if it seems necessary to secure that substantial justice is done.” [26] Secara perbandingannya dalam kes ini Perayu tidak mempunyai hak untuk merayu kerana dihalang oleh seksyen 28 (1) (c) Akta Mahkamah Kehakiman 1964. Apakah ini bermaksud ia membolehkan semakan difailkan oleh Perayu disebabkan ketiadaan hak merayu tersebut. Pada hemat Mahkamah adalah tidak wajar sesuatu semakan dibenarkan semata-mata kerana tiadanya hak rayuan diperuntukkan oleh undang-undang. Jika ini dilakukan ia akan menyebabkan pindaan kepada seksyen 28 Akta Mahkamah Kehakiman 1964 akan menjadi sia-sia dan tidak membawa apa-apa makna seperti yang dihasratkan semasa pindaan itu dibuat. Ini wajar dielakkan. [27] Oleh itu dalam kes ini Mahkamah semasa menimbangkan adakah wajar untuk menggunakan kuasa semakan perlu mengambil kira peruntukan seksyen 28 (1) (c) Akta Mahkamah Kehakiman 1964 dan tidak menjadikan peruntukan tersebut tidak mempunyai makna dalam prosiding ini. Ia perlu diseimbangkan dengan keadilan kepada pihak-pihak dalam kes ini. [28] Setelah menimbangkan perkara-perkara berikut Mahkamah ini berpendapat adalah demi memastikan keadilan kepada pihak-pihak dilaksanakan, Mahkamah menggunakan bidang kuasa semakan di bawah seksyen 33 Akta tersebut untuk meneliti keputusan Hakim Mahkamah Sesyen dalam kes ini. Setelah menimbangkan keputusan Hakim Mahkamah Sesyen tersebut Mahkamah berpendapat bahawa keputusan Hakim Mahkamah Sesyen pada 17.12.2024 adalah diketepikan. Bertarikh: 23 hb. Mei 2025 (ROSLAN BIN MAT NOR) HAKIM MAHKAMAH TINGGI MALAYA TEMERLOH, PAHANG DARUL MAKMUR PIHAK-PIHAK: Bagi Pihak Perayu San Peggy Tetuan San & Co C-42-UG, Jalan C180/1, Dataran C180 43200 Cheras Selangor Darul Ehsan Bagi Pihak Responden Aw Kai Xiang dan Tan Sue Hua Tetuan Lee & Poh Partnership A-10-3, Tower A Vertical Business Suite Avenue 3 Bangsar South, No. 8 Jalan Kerinchi 59200 Kuala Lumpur