LIM Kui Teong v MD Noor Bin Ismail (JA-12B-63-09/2023)

Rayuan ini adalah rayuan oleh Perayu terhadap keputusan Mahkamah Sesyen bertarikh 25.9.2024 yang telah membenarkan tuntutan Responden berhubung gantirugi akibat kemalangan jalan raya serta menilai pelbagai kepala tuntutan termasuk gantirugi am, gantirugi khas dan perbelanjaan perubatan masa hadapan.

Perayu pada asasnya mencabar keputusan tersebut atas alasan bahawa Hakim Mahkamah Sesyen (“HMS”) telah tersalah arah dalam pentaksiran kuantum, khususnya dengan memberikan award yang berlebihan, bersifat spekulatif dan tidak disokong oleh keterangan yang mencukupi.

Berdasarkan Memorandum Rayuan, Hujahan Bertulis Perayu serta Rekod Rayuan, rayuan Perayu bukan bersifat umum terhadap jumlah keseluruhan, tetapi merupakan cabaran spesifik terhadap setiap award yang diberikan oleh Mahkamah Sesyen bagi setiap kecederaan dan setiap Bahagian tuntutan. Justeru, Mahkamah ini mendapati adalah lebih tepat untuk merumuskan rayuan Perayu secara satu persatu Bahagian yang dirayu, selaras dengan struktur award oleh Mahkamah Sesyen.

‘Open Comminuted Supracondylar Fracture Right Femur’

Bagi kecederaan ini, Mahkamah Sesyen telah memberikan suatu award gantirugi am RM50,00.00. Perayu mencabar award tersebut atas alasan bahawa jumlah tersebut adalah berlebihan, tidak selaras dengan kes-kes rujukan dalam Ikatan Autoriti Perayu dan Mahkamah Sesyen gagal mengambil kira tahap pemulihan sebenar Responden.

(ii) ‘Fracture Injuries’ Lain (‘open fracture distal end left radius, acetabulum’ dll)

Perayu turut mencabar award bagi kecederaan lain yang dinyatakan dalam laporan perubatan, termasuk kecederaan ortopedik tambahan. Hujahan Perayu adalah bahawa Mahkamah Sesyen telah gagal mengelakkan pertindihan (‘overlapping injuries’) dan memberikan award kumulatif yang tidak seimbang.

Perayu berhujah bahawa award bagi kesakitan dan penderitaan adalah terlalu tinggi dan tidak mencerminkan prinsip ‘global award’ bagi ‘multiple injuries’ sebagaimana dalam autoriti yang dirujuk oleh pihak-pihak.

(C) Kehilangan Pendapatan (‘Past Loss of Earnings’)

Perayu mencabar dapatan Mahkamah Sesyen berhubung kehilangan pendapatan atas alasan tiada bukti kukuh mengenai pendapatan sebenar, pengiraan tidak berasaskan dokumen S/N CnBhgfi3QUOd4PRn3nig5g yang mencukupi dan Mahkamah Sesyen telah menerima angka tanpa penelitian yang ketat.

(D) Kehilangan Pendapatan Masa Hadapan (‘Loss of Future

Ini merupakan antara cabaran utama Perayu. Perayu berhujah bahawa:

tiada asas kukuh untuk ‘multiplier’ dan’ multiplicand’;

Mahkamah Sesyen gagal membuat pelarasan kontingensi; dan

kebarangkalian sebenar kehilangan kapasiti tidak dibuktikan secara mencukupi.

(E) Kos Rawatan Masa Hadapan 9. Perayu mencabar award ini atas alasan bahawa ia bersifat spekulatif, tidak disokong oleh keperluan perubatan yang pasti dan Mahkamah Sesyen menerima unjuran maksimum tanpa bukti mencukupi. Perayu turut mencabar mana-mana award tambahan termasuk kos pengangkutan atas alasan bahawa jumlah tersebut tidak dibuktikan secara ketat.

Mahkamah ini menegaskan bahawa pendekatan analisis bagi rayuan ini akan dibuat secara tereperinci iaitu setiap kecederaan dan setiap award akan dinilai secara berasingan sebelum Mahkamah membuat dapatan kumulatif terhadap jumlah keseluruhan. Pendekatan ini adalah selaras dengan S/N CnBhgfi3QUOd4PRn3nig5g prinsip bahawa kesilapan dalam mana-mana satu bahagian tuntutan boleh memberi kesan langsung kepada keseluruhan award.

Responden pula selain mempertahankan keputusan tersebut, malah memfailkan rayuan balas dengan hujahan bahawa ada beberapa award yang diberikan adalah tidak wajar, terlalu rendah dan memerlukan campurtangan Mahkamah ini. Dalam rayuan balasnya, Responden pada asasnya mencabar kegagalan Mahkamah Sesyen untuk memberikan award yang lebih tinggi dalam beberapa tuntutan.

Secara khusus, rayuan balas Responden merangkumi perkara-perkara berikut:

Award yang Didakwa Terlalu Rendah 13. Responden berhujah bahawa Mahkamah Sesyen telah memberikan award yang terlalu rendah bagi:

kesakitan dan penderitaan;

kehilangan pendapatan; dan

kehilangan pendapatan masa hadapan.

(ii) Kegagalan Mengambil Kira Sepenuhnya Kecederaan 14. Responden menegaskan bahawa Mahkamah Sesyen gagal mengambil kira sepenuhnya:

keterukan kecederaan;

kesan jangka panjang terhadap keupayaan bekerja; dan

komplikasi perubatan masa hadapan.

(iii) Permohonan untuk Peningkatan Award 15. Berdasarkan hujahan tersebut, Responden memohon supaya Mahkamah ini:

meningkatkan jumlah gantirugi; dan

menggantikan award Mahkamah Sesyen dengan jumlah yang lebih tinggi selaras dengan kes-kes rujukan dalam Ikatan Autoriti Responden. Oleh itu, isu utama dalam rayuan ini adalah sama ada terdapat asas untuk Mahkamah ini campur tangan terhadap pentaksiran kuantum oleh Mahkamah Sesyen, dan jika ya, sejauh mana pembetulan perlu dibuat. LATAR BELAKANG FAKTA

Tindakan di Mahkamah Sesyen ini berpunca daripada suatu kemalangan jalan raya yang telah menyebabkan Responden/Plaintif mengalami pelbagai kecederaan fizikal yang serius. Rekod Rayuan Jilid I menunjukkan bahawa dokumen-dokumen perubatan yang dirujuk dalam tindakan ini termasuk, antara lain, laporan doktor pakar, invois rawatan, resit rawatan, serta sijil cuti sakit yang meliputi tempoh rawatan dan pemulihan Responden selepas kemalangan tersebut.

Daripada rekod, jelas bahawa kecederaan yang dialami oleh Responden bukan satu kecederaan tunggal, tetapi satu rangkaian kecederaan ortopedik dan kecederaan dalaman, termasuk ‘open comminuted supracondylar fracture right femur’ S/N CnBhgfi3QUOd4PRn3nig5g (‘Gustillo 3’), ‘open fracture distal end left radius’, ‘closed right non-displaced acetabular fracture’, kecederaan pada kaki, luka ‘degloving’, kecederaan hati, ‘hematoma abdomen’, kontusi paru-paru,’ mild head injury’, serta beberapa kecederaan lain yang dijadikan asas kepada tuntutan gantirugi am, gantirugi khas dan kos rawatan masa hadapan.

Di peringkat Mahkamah Sesyen, Responden telah memfailkan tuntutan bagi pelbagai gantirugi, termasuk gantirugi am untuk kesakitan dan penderitaan, gantirugi khas seperti kehilangan pendapatan dan ‘overtime’, serta tuntutan masa hadapan seperti kos ubatan, prosedur pembedahan, rawatan susulan dan kehilangan pendapatan masa hadapan. Hakim Mahkamah Sesyen (HMS) kemudiannya menerima sebahagian besar tuntutan tersebut dan memberikan award dalam pelbagai kepala sebagaimana yang kini dipertikaikan dalam rayuan ini.

Perayu, melalui hujahan bertulisnya, telah mencabar award- ‘award’ itu secara terperinci bagi setiap bahagian yang dirayu. Perayu tidak sekadar berhujah bahawa jumlah keseluruhan adalah terlalu tinggi, tetapi menegaskan bahawa dalam beberapa tuntutan utama HMS telah menerima unjuran maksimum tanpa pelarasan kontingensi, tidak memberi berat sewajarnya kepada laporan pakar yang lebih terkini, membenarkan pertindihan bagi manifestasi kecederaan yang sama, dan dalam beberapa keadaan menerima tuntutan masa hadapan atas asas yang terlalu spekulatif.

Responden pula mempertahankan award-award tersebut dengan berhujah bahawa pentaksiran kuantum adalah suatu budibicara kehakiman dan bahawa Mahkamah Rayuan hendaklah perlahan serta keberatan untuk campur tangan melainkan jika wujud salah prinsip atau anggaran yang nyata tersilap. Prinsip ini juga ditegaskan dalam hujahan Responden dan ikatan autoritinya, khususnya melalui autoriti seperti kes Tan Kuan Yau v Suhindrimani [1985] 2 MLJ 22 dan autoriti-autoriti lain yang dikemukakan untuk menunjukkan had campur tangan Mahkamah Rayuan dalam isu kuantum.

Pada masa yang sama, Responden bukan sahaja menentang rayuan Perayu, tetapi turut memfailkan rayuan balas untuk mendapatkan peningkatan bagi beberapa award yang dianggap tidak memadai. Maka, Mahkamah ini perlu menilai bukan sahaja sama ada mana-mana award HMS patut dikurangkan atau diketepikan, tetapi juga sama ada terdapat apa-apa asas untuk menaikkan award yang dipertikaikan oleh Responden dalam rayuan balasnya.

Dalam menilai keseluruhan rayuan ini, Mahkamah ini mengambil pendekatan bahawa analisis hendaklah dibuat secara berperingkat. Pertama, Mahkamah mesti menetapkan prinsip campur tangan yang betul. Kedua, Mahkamah mesti menentukan sama ada HMS telah melakukan salah prinsip dalam metodologi pentaksiran. Ketiga, Mahkamah mesti meneliti secara satu persatu setiap kepala tuntutan yang dirayu S/N CnBhgfi3QUOd4PRn3nig5g untuk melihat sama ada award itu masih boleh dipertahankan atau telah menjadi suatu ‘wholly erroneous estimate’.

Pendekatan ini perlu kerana rayuan kuantum tidak boleh diputuskan secara global semata-mata. Sesuatu award mungkin wajar dikekalkan dalam satu bahagian, tetapi patut dikurangkan atau diketepikan dalam Bahagian yang lain. Hanya melalui penilaian bahagian demi bahagian seperti itulah Mahkamah ini dapat memastikan bahawa campur tangan dibuat secara berprinsip, dan bukan atas dasar perasaan umum bahawa jumlah keseluruhan itu terlalu tinggi atau terlalu rendah.

Dalam kes ini, setelah membaca rekod rayuan dan hujahan pihak-pihak secara menyeluruh, Mahkamah ini berpuas hati bahawa pendekatan bahagian demi bahagian itulah yang paling sesuai, kerana rayuan Perayu sendiri telah dibina secara sedemikian. Dengan latar belakang itu, Mahkamah ini kini beralih kepada isu-isu untuk diputuskan dan analisis terhadap award-award yang dipertikaikan.

Setelah meneliti rekod rayuan, alasan penghakiman Hakim Mahkamah Sesyen (“HMS”), hujahan bertulis pihak-pihak serta ikatan autoriti masing-masing, Mahkamah ini mendapati bahawa isu-isu dalam rayuan ini boleh disusun secara lebih terfokus kepada tiga isu utama seperti berikut:

Isu (1) : Apakah had dan prinsip campur tangan Mahkamah Rayuan terhadap pentaksiran kuantum oleh

Isu (2) : Sama ada HMS telah tersalah arah dalam prinsip pentaksiran kuantum, termasuk kegagalan menilai faktor kontingensi, laporan pakar terkini, pertindihan kecederaan, serta kebarangkalian tuntutan masa hadapan; dan

Isu (3) : Sama ada award bagi setiap kepala tuntutan adalah munasabah atau merupakan suatu ‘wholly erroneous estimate’, dan seterusnya sama ada rayuan Perayu patut dibenarkan serta rayuan balas Responden patut ditolak.

Mahkamah ini menegaskan bahawa Isu (1) dan Isu (2) menyediakan rangka prinsip dan dapatan metodologi, manakala Isu (3) merupakan teras substantif di mana setiap kepala tuntutan akan diteliti secara satu persatu.

Isu (1) : Apakah had dan prinsip campur tangan Mahkamah Rayuan terhadap pentaksiran kuantum oleh Mahkamah Bicara;

Sebelum Mahkamah ini meneliti setiap bahagian tuntutan secara terperinci, adalah perlu untuk terlebih dahulu menetapkan kerangka prinsip yang mengawal kuasa campur tangan Mahkamah Rayuan dalam perkara yang melibatkan S/N CnBhgfi3QUOd4PRn3nig5g pentaksiran gantirugi oleh Mahkamah Bicara. Ini kerana keseluruhan rayuan ini pada asasnya adalah suatu rayuan terhadap kuantum, dan oleh itu, analisis Mahkamah ini mestilah berpaksikan kepada prinsip yang telah lama mantap dalam undang-undang.

Prinsip asas yang tidak boleh dipertikaikan adalah bahawa pentaksiran gantirugi merupakan suatu bidang yang terletak dalam budi bicara hakim bicara yang telah melihat dan menilai keterangan secara langsung. Oleh itu, Mahkamah Rayuan tidak seharusnya dengan mudah menggantikan penilaian tersebut semata-mata kerana ia mungkin akan membuat pentaksiran yang berbeza.

Prinsip ini telah ditegaskan secara autoritatif oleh Mahkamah Agung dalam kes Tan Kuan Yau (supra), di mana Mahkamah menyatakan bahawa Mahkamah Rayuan adalah ‘slow and disinclined to interfere’ dengan award gantirugi melainkan terdapat kesilapan prinsip yang nyata. Dalam kes tersebut, Mahkamah Agung menjelaskan bahawa pendekatan yang betul bukanlah untuk menilai sama ada jumlah award itu tinggi atau rendah pada pandangan Mahkamah Rayuan, tetapi sama ada award tersebut adalah:

berasaskan prinsip yang salah; atau

suatu anggaran yang nyata tersasar ‘wholly erroneous estimate’).

Petikan yang dirujuk di dalam kes Tan Kuan Yau (supra) yang relevan adalah seperti berikut: “Now, in an appeal on quantum of damages it is essential in order to come to a conclusion to bear in mind certain principles which are well established. The appeal court is slow, disinclined to interfere with the Judge's finding merely because the appeal court thinks that if the case had been before it in the first instance a lesser sum would have been awarded…” [Penekanan ditambah]

Prinsip yang sama telah diulang dalam beberapa keputusan lain yang dirujuk oleh pihak-pihak, termasuk kes Kow Ah Dek v. K. Ratnasingam [1981] 2 MLJ 24, di mana Mahkamah menekankan bahawa campur tangan hanya dibenarkan apabila terdapat kegagalan untuk mengaplikasikan prinsip undang-undang yang betul dalam pentaksiran.

Dalam kes Mahmod bin Kailan v Goh Seng Choon [1976] 2 MLJ 239, Mahkamah Persekutuan pula menegaskan bahawa dalam tuntutan masa hadapan, pentaksiran tidak boleh dibuat secara spekulatif, tetapi mesti berasaskan kebarangkalian yang munasabah berdasarkan keterangan yang dikemukakan.

Daripada ketiga-tiga autoriti ini, Mahkamah ini merumuskan bahawa terdapat sekurang-kurangnya tiga keadaan utama di mana campur tangan Mahkamah yang mendengar rayuan adalah wajar:

apabila hakim bicara telah tersalah arah dalam prinsip undang-undang;

(ii) apabila hakim bicara telah mengambil kira faktor yang tidak relevan atau mengabaikan faktor yang relevan; dan

(iii) apabila jumlah award itu sendiri adalah begitu tinggi atau rendah sehingga tidak boleh disokong oleh keterangan (‘wholly erroneous estimate’).

Dalam konteks rayuan ini, adalah penting untuk membezakan antara dua jenis cabaran yang sering timbul, iaitu cabaran terhadap dapatan fakta semata-mata dan cabaran terhadap pendekatan atau metodologi pentaksiran. Mahkamah ini menegaskan bahawa walaupun Mahkamah yang mendengar rayuan lazimnya lebih berhati-hati dalam mengganggu dapatan fakta, namun apabila rayuan menyentuh tentang metodologi pentaksiran, ruang campur tangan adalah lebih luas, khususnya apabila kesilapan tersebut memberi kesan langsung kepada jumlah award yang diberikan.

Ini adalah kerana pentaksiran gantirugi bukan sekadar soal angka, tetapi merupakan suatu proses yang memerlukan penimbangan pelbagai faktor termasuk sifat kecederaan, tahap pemulihan, kebarangkalian komplikasi masa hadapan, serta prinsip untuk mengelakkan pertindihan (‘double recovery’).

Dalam hal ini, Mahkamah ini mendapati bahawa pendekatan HMS perlu dinilai bukan sahaja dari sudut hasil akhir (iaitu jumlah award), tetapi juga dari sudut bagaimana HMS sampai kepada dapatan tersebut.

Mahkamah ini juga mengambil perhatian bahawa dalam kes-kes kecederaan peribadi yang melibatkan pelbagai kecederaan seperti dalam kes ini, terdapat risiko yang nyata bahawa hakim bicara mungkin secara tidak sengaja membenarkan pertindihan antara kecederaan utama dan kesan sampingan atau manifestasi sekunder.

Oleh itu, Mahkamah Rayuan mempunyai tanggungjawab untuk memastikan bahawa setiap award adalah:

berasaskan keterangan yang kukuh;

tidak bertindih; dan

mencerminkan pampasan yang adil dan munasabah, dan bukannya suatu bentuk ‘windfall’.

Mahkamah ini juga menekankan bahawa dalam menilai tuntutan masa hadapan, pendekatan yang betul adalah berdasarkan kebarangkalian (‘probability’) dan bukannya kemungkinan semata-mata (‘possibility’), selaras dengan prinsip dalam kes Mahmod bin Kailan (supra).

Dengan kata lain, sesuatu rawatan masa hadapan tidak boleh diberikan hanya kerana ia mungkin diperlukan, tetapi mesti dibuktikan bahawa ia berkemungkinan besar diperlukan berdasarkan keterangan perubatan yang boleh dipercayai. Dalam menilai sama ada sesuatu award adalah ‘wholly erroneous’, Mahkamah ini tidak akan melihat setiap kepala tuntutan secara terasing semata-mata, tetapi juga akan mempertimbangkan keseluruhan struktur award untuk memastikan bahawa ia adalah konsisten dan tidak berlebihan secara kumulatif. Setelah menetapkan prinsip-prinsip ini, Mahkamah ini kini beralih kepada persoalan sama ada dalam kes ini HMS telah mematuhi prinsip-prinsip tersebut atau sebaliknya.

Berdasarkan keseluruhan analisis di atas, Mahkamah ini berpuas hati bahawa walaupun prinsip umum adalah Mahkamah Rayuan tidak seharusnya campur tangan dengan mudah terhadap pentaksiran gantirugi oleh Mahkamah Bicara, namun kuasa tersebut tetap wujud dan mesti dilaksanakan apabila terbukti bahawa pentaksiran tersebut telah dibuat berdasarkan prinsip yang salah atau menghasilkan suatu anggaran yang nyata tersasar. Oleh itu, Mahkamah ini kini beralih kepada Isu (2) untuk menentukan sama ada dalam kes ini wujud kesilapan sedemikian pada peringkat metodologi pentaksiran oleh HMS.

Isu (2) : Sama ada HMS telah tersalah arah dalam prinsip pentaksiran kuantum, termasuk kegagalan menilai faktor kontingensi, laporan pakar terkini, pertindihan kecederaan, serta kebarangkalian tuntutan masa hadapan;

Setelah menetapkan kerangka prinsip campur tangan Mahkamah Rayuan di bawah Isu (1), Mahkamah ini kini beralih kepada persoalan yang lebih substantif, iaitu sama ada dalam kes ini HMS telah tersalah arah dalam pendekatan pentaksiran gantirugi sehingga membuka ruang kepada campur tangan Mahkamah ini. Dalam menilai isu ini, Mahkamah ini tidak sekadar meneliti jumlah award secara keseluruhan, tetapi memberi tumpuan khusus kepada metodologi pentaksiran yang digunakan oleh HMS, termasuk cara HMS menilai keterangan perubatan, kebarangkalian rawatan masa hadapan, serta kemungkinan pertindihan antara kecederaan.

Berdasarkan rekod rayuan termasuk alasan penghakiman HMS di halaman 17 hingga 31 Rekod Rayuan Tambahan, hujahan bertulis Perayu dan Responden, serta dokumen perubatan yang dikemukakan, Mahkamah ini mendapati bahawa terdapat beberapa kelemahan asas dalam pendekatan HMS yang tidak boleh dianggap sebagai sekadar perbezaan pandangan, tetapi merupakan kesilapan prinsip yang material.

Kegagalan Mengaplikasikan Prinsip Kebarangkalian dalam Tuntutan Masa Hadapan 44. Salah satu kelemahan utama yang dikenal pasti oleh Mahkamah ini adalah kecenderungan HMS untuk menerima S/N CnBhgfi3QUOd4PRn3nig5g tuntutan masa hadapan atas asas kemungkinan semata-mata tanpa penilaian kebarangkalian yang sewajarnya.

Dalam kes ini, analisis rekod rayuan menunjukkan bahawa dalam beberapa kategori tuntutan utama, HMS telah menerima pengiraan yang dibentangkan oleh pihak Plaintif di peringkat perbicaraan tanpa membuat pelarasan kontingensi yang sewajarnya. Pendekatan ini bertentangan dengan semangat prinsip yang ditegaskan dalam Tan Kuan Yau (supra), bahawa Mahkamah Rayuan hanya akan campur tangan apabila terdapat salah prinsip atau anggaran yang nyata tersilap dan dalam kes ini, salah prinsip tersebut adalah kegagalan menilai kebarangkalian dan risiko secara realistik.

Mahkamah ini mendapati bahawa dalam isu kos rawatan masa hadapan, termasuk pembedahan dan rawatan susulan, HMS menerima unjuran berdasarkan andaian maksimum tanpa menilai kebarangkalian sebenar keperluan tersebut sepanjang jangka hayat plaintif. Gantirugi masa hadapan bukanlah satu kepastian matematik ia adalah anggaran kehakiman yang mesti dibuat dengan berhati-hati dan berasaskan kebarangkalian munasabah.

Kegagalan membuat pelarasan terhadap kemungkinan bahawa ‘revision’ mungkin tidak berlaku, atau berlaku lebih lewat daripada yang diunjurkan, menunjukkan bahawa HMS telah tersalah arah dalam pendekatan pentaksiran.

Prinsip dalam Tan Kuan Yau (supra) bukan sekadar melindungi budibicara hakim bicara, tetapi juga menetapkan had terhadap budibicara tersebut. Apabila budibicara digunakan tanpa imbangan yang wajar terhadap faktor risiko dan kontingensi, maka budibicara itu telah melampaui batas yang dibenarkan oleh undang-undang.

Dalam beberapa bahagian tuntutan, khususnya berkaitan rawatan masa hadapan seperti pembedahan lanjut, rawatan ortopedik dan terapi tertentu, HMS dilihat menerima cadangan pakar tanpa menilai sama ada rawatan tersebut adalah:

suatu keperluan yang hampir pasti; atau

sekadar suatu kemungkinan bergantung kepada perkembangan masa hadapan.

Pendekatan sedemikian bercanggah dengan prinsip yang ditegaskan dalam kes Mahmod bin Kailan (supra), di mana Mahkamah Persekutuan menegaskan bahawa gantirugi masa hadapan mestilah berasaskan kebarangkalian yang munasabah dan bukan spekulasi. Mahkamah ini mendapati bahawa dalam kes ini, tiada analisis terperinci oleh HMS berhubung tahap kebarangkalian tersebut, sebaliknya terdapat kecenderungan untuk menerima cadangan rawatan sebagai suatu kepastian, walaupun bukti menunjukkan sebaliknya.

Ini jelas merupakan suatu salah arah dalam prinsip kerana ia membawa kepada pembesaran award yang tidak disokong oleh standard pembuktian yang diperlukan dalam undang-undang sivil.

Begitu juga dalam kategori tuntutan ‘pain and suffering’, HMS tidak menunjukkan rasional yang membezakan tahap kecederaan ringan dengan kecederaan sederhana atau teruk dalam menentukan julat award. Apabila award yang diberikan lebih hampir kepada kes kecederaan yang lebih serius tanpa justifikasi yang memadai, maka pentaksiran tersebut menjadi tidak seimbang. Mahkamah ini berpuas hati bahawa dalam beberapa kategori tuntutan utama, pendekatan HMS tidak mematuhi prinsip berhati-hati yang dikehendaki oleh undang-undang. Kesalahan tersebut bukan bersifat kecil atau teknikal, tetapi memberi kesan langsung kepada jumlah keseluruhan award. Oleh itu, Mahkamah ini mendapati bahawa kehendak undang-undang untuk campur tangan yang digariskan dalam Tan Kuan Yau (supra) tidak dipenuhi oleh Responden.

(ii) Kegagalan Menilai Secara Seimbang Laporan Pakar Perubatan 53. Mahkamah ini seterusnya meneliti bagaimana HMS menilai laporan pakar perubatan yang dikemukakan oleh pihak-pihak. Adalah jelas daripada rekod bahawa terdapat lebih daripada satu pandangan pakar berhubung tahap kecederaan, prognosis dan keperluan rawatan masa hadapan. S/N CnBhgfi3QUOd4PRn3nig5g

Dalam konteks kes ini, Perayu menegaskan bahawa pakar ortopedik Perayu membuat pemeriksaan dan laporan pada

18.07.2017 (lebih kurang 7 bulan selepas kemalangan), dan kemudian pemeriksaan seterusnya pada 04.05.2018 (lebih kurang 17 bulan selepas kemalangan), sebelum pemeriksaan semula pada 16.08.2020 (lebih kurang 3 tahun selepas kemalangan). Naratif kronologi ini dikemukakan untuk menyokong proposisi bahawa laporan yang lebih terkini adalah lebih hampir kepada realiti klinikal semasa yang relevan bagi penentuan item seperti rawatan masa hadapan, terapi lanjutan, atau keperluan bantuan ubatan/peralatan.

Perayu seterusnya mengukuhkan proposisi tersebut dengan merujuk kepada autoriti bahawa laporan pakar Defendan yang lebih terkini patut diberi ‘precedence’. Perayu merujuk, antaranya, kepada kes Muhamad bin Sulaiman v Siti Naquiah binti Abdul Razak & Anor [2016] 1 LNS 732, yang dikatakan menyokong kedudukan bahawa laporan pakar Defendan yang terkini wajar didahulukan dalam pertimbangan.

Perayu juga merujuk kepada kes Muhammad Hanif bin Ishak (seorang pesakit dan pendakwaan ini dibuat oleh bapanya wali t/litigas, Ishak bin Hashim) v Mohamad Syazwan bin Mohamad Fuad & Anor [2017] 1 JR 46, dan menekankan petikan yang menilai laporan pakar Defendan sebagai ‘more current’ berbanding laporan pihak plaintif apabila dilihat pada garis masa penyediaannya.

Pada hemat Mahkamah ini, rujukan tersebut adalah relevan pada tahap prinsip dan ia mengingatkan bahawa ketertiban masa (‘timeline’) laporan pakar boleh menjadi faktor penting apabila isu yang dipertikaikan ialah keperluan rawatan/terapi yang didakwa berterusan.

Namun, Mahkamah ini juga menegaskan bahawa prinsip “laporan terkini” bukanlah satu peraturan mekanikal yang menafikan nilai laporan lebih awal. Ia tidak bermaksud Mahkamah mesti menolak semua yang awal dan menerima bulat-bulat yang terkini. Prinsip yang sebenar ialah Mahkamah mesti memastikan pentaksiran kuantum diasaskan kepada keseluruhan bahan perubatan yang relevan, dan jika ada beberapa laporan, Mahkamah mesti menilai kesemuanya secara bersebab dan dengan menjelaskan mengapa sesuatu laporan diberi lebih atau kurang berat, terutama apabila laporan tersebut menyentuh item-item yang menjadi asas kepada award yang besar atau berulang.

Oleh itu, fungsi laporan pakar perubatan terkini ini dalam alasan penghakiman Mahkamah ialah untuk “mengunci” analisis kategori tuntutan selepas ini iaitu apabila Mahkamah memutuskan untuk mengurangkan atau mengekalkan sesuatu award, Mahkamah akan menunjukkan sama ada HMS telah (atau tidak telah) menimbang laporan pakar yang terkini dan sama ada kegagalan tersebut membentuk salah prinsip melalui pengabaian bahan relevan, atau anggaran yang nyata tersasar dalam bahagian award tertentu.

Dengan prinsip ini dimuktamadkan, Mahkamah ini akan bergerak mengikut kronologi Bahagian-bahagian award yang dirayu, dan bagi setiap kategori, Mahkamah akan menguji secara teratur:

apakah isu perubatan yang sebenar;

laporan pakar mana yang material dan yang paling terkini bagi isu itu;

sama ada HMS telah menilai laporan tersebut; dan

sama ada dapatan HMS wajar diganggu selaras dengan ujian campur tangan yang ketat.

Walau bagaimanapun, Mahkamah ini mendapati bahawa di dalam kes ini HMS telah memberikan berat yang tidak seimbang kepada satu set laporan pakar tanpa memberikan justifikasi yang mencukupi mengapa pandangan alternatif tidak diterima. Dalam konteks ini, Mahkamah ini mengambil kira bahawa dalam kes kecederaan peribadi, laporan pakar bukanlah konklusif dan Mahkamah mempunyai tanggungjawab untuk menilai:

asas laporan tersebut;

konsistensi dengan rekod klinikal; dan

kebarangkalian kesimpulan yang dibuat.

Kegagalan untuk melakukan penilaian perbandingan sedemikian boleh membawa kepada dapatan yang berat sebelah dan seterusnya menjejaskan integriti pentaksiran kuantum. Mahkamah ini mendapati bahawa dalam beberapa aspek penting, HMS telah menerima pandangan yang lebih memihak kepada Responden tanpa menguji secara kritikal asasnya, khususnya berkaitan unjuran jangka panjang. Ini merupakan suatu kelemahan metodologi yang serius kerana pentaksiran gantirugi memerlukan pendekatan yang berhati-hati dan seimbang terhadap semua keterangan pakar yang dikemukakan.

(iii) Kegagalan Mengelakkan Pertindihan (‘Double Recovery’)

Satu lagi aspek penting yang ditimbulkan oleh Perayu adalah bahawa HMS telah membenarkan award bagi beberapa kecederaan yang pada hakikatnya merupakan manifestasi atau akibat daripada kecederaan utama yang sama.

Mahkamah ini bersetuju bahawa dalam kes yang melibatkan pelbagai kecederaan, terdapat risiko yang nyata bahawa pampasan boleh diberikan dua kali bagi kesan yang sama sekiranya Mahkamah tidak membezakan dengan jelas antara:

kecederaan utama; dan

kesan sekunder atau simptom yang berpunca daripadanya.

Berdasarkan penelitian Mahkamah ini terhadap alasan penghakiman HMS, terdapat keadaan di mana award diberikan secara berasingan bagi kecederaan yang mempunyai hubungan rapat tanpa analisis sama ada ia sebenarnya bertindih. Prinsip untuk mengelakkan ‘double recovery’ adalah asas dalam undang-undang gantirugi, dan kegagalan untuk mematuhinya akan menghasilkan award yang tidak adil dan berlebihan.

Mahkamah ini berpuas hati bahawa dalam kes ini, isu pertindihan bukan sekadar teoretikal tetapi mempunyai kesan nyata terhadap jumlah keseluruhan award.

(iv) Kegagalan Mengambil Kira Faktor Kontingensi dan Ketidakpastian Masa Hadapan 67. Mahkamah ini juga mendapati bahawa HMS tidak memberi pertimbangan sewajarnya kepada faktor kontingensi dalam menilai tuntutan tertentu, khususnya yang melibatkan masa hadapan.

Dalam undang-undang gantirugi, adalah prinsip yang mantap bahawa sebarang tuntutan masa hadapan mesti mengambil kira ketidakpastian yang wujud, termasuk kemungkinan bahawa:

keadaan mungkin bertambah baik; atau

rawatan mungkin tidak diperlukan seperti yang diunjurkan.

Dalam kes ini, Mahkamah ini tidak mendapati adanya pelarasan yang jelas oleh HMS bagi mengambil kira faktor-faktor tersebut. Sebaliknya, terdapat kecenderungan untuk menerima unjuran secara penuh tanpa diskaun atau pelarasan, yang sekali lagi menunjukkan suatu pendekatan yang tidak selaras dengan prinsip yang telah ditetapkan dalam autoriti yang dirujuk.

Kesan Kumulatif Kesilapan Metodologi 70. Mahkamah ini menegaskan bahawa setiap kelemahan yang dikenal pasti di atas, jika dilihat secara berasingan, mungkin tidak semestinya mencukupi untuk mewajarkan campur tangan. Walau bagaimanapun, apabila dinilai secara kumulatif, kesemua kelemahan tersebut menunjukkan bahawa pentaksiran HMS telah dibuat atas asas yang tidak kukuh dari segi prinsip.

Ini membawa kepada kesimpulan bahawa award yang diberikan bukan sekadar tinggi, tetapi merupakan hasil daripada pendekatan yang tersasar, dan oleh itu memenuhi ambang untuk campur tangan seperti yang digariskan dalam kes Tan Kuan Yau (supra).

Berdasarkan keseluruhan analisis di atas, Mahkamah ini berpuas hati bahawa HMS telah tersalah arah dalam beberapa aspek asas pentaksiran gantirugi, termasuk kegagalan mengaplikasikan prinsip kebarangkalian, penilaian tidak seimbang terhadap keterangan pakar, kegagalan mengelakkan pertindihan, serta ketiadaan pelarasan S/N CnBhgfi3QUOd4PRn3nig5g kontingensi. Kesilapan-kesilapan ini bukan sahaja memberi kesan kepada jumlah award, tetapi menjejaskan keseluruhan integriti pentaksiran tersebut. Oleh itu, Mahkamah ini berpendapat bahawa campur tangan adalah wajar, dan seterusnya Mahkamah ini akan meneliti setiap bahagian tuntutan secara terperinci di bawah Isu (3).

Isu (3) – Sama ada award bagi setiap bahagian tuntutan adalah munasabah atau merupakan suatu ‘wholly erroneous estimate’, dan seterusnya sama ada rayuan Perayu patut dibenarkan serta rayuan balas Responden patut ditolak.

Dengan dapatan Mahkamah ini di bawah Isu (2) bahawa HMS telah tersalah arah dalam beberapa aspek metodologi pentaksiran, Mahkamah ini kini beralih untuk menilai secara satu persatu setiap bahagian tuntutan bagi menentukan sama ada award tersebut boleh dikekalkan, dikurangkan atau diketepikan. Apakah Maksud ‘Wholly Erroneous Estimate’?

Komponen ujian adalah sama ada award tersebut merupakan suatu ‘wholly erroneous estimate’ adalah amat penting untuk mewajarkan campurtangan Mahkamah ini. Prinsip ini telah dihuraikan dengan lebih terperinci dalam autoriti yang dirujuk oleh Responden, yang menyatakan bahawa Mahkamah Rayuan hanya boleh campur tangan jika award itu “so very wrong or seriously wrong that no reasonable judge would have awarded the amount for the same set of facts”

Petikan ini memperkenalkan satu kehendak undang-undang yang sangat tinggi. Ia bukan sekadar “tinggi” atau “rendah”. Ia mestilah suatu award yang tidak munasabah sehingga tiada hakim yang wajar akan sampai kepada jumlah tersebut berdasarkan fakta yang sama. Tambahan pula, dalam petikan yang sama dinyatakan bahawa: “An award leaning to one end of the scale found in a compendium does not tantamount to an award that is very wrong or seriously wrong…”

Ini amat signifikan. Kompendium award hanyalah panduan. Namun, jika award melangkaui julat yang ditunjukkan oleh autoriti Mahkamah Atasan yang dirujuk oleh pihak-pihak, atau tidak disokong oleh tahap kecederaan sebenar, maka ia boleh mencapai tahap ‘wholly erroneous estimate’. Dalam kes ini, Mahkamah ini akan menunjukkan bahawa bagi beberapa tuntutan, award HMS bukan sekadar berada di hujung spektrum, tetapi melampaui julat yang munasabah dan tidak disokong oleh justifikasi yang memadai berdasarkan keterangan dan autoriti yang dirujuk.

Oleh itu pendekatan Mahkamah ini dalam bahagian ini adalah untuk meneliti setiap kecederaan dan tuntutan secara individu, namun dalam masa yang sama memastikan bahawa keseluruhan struktur award tidak membawa kepada pampasan berganda atau jumlah yang tidak munasabah secara kumulatif. S/N CnBhgfi3QUOd4PRn3nig5g

‘Open Comminuted Supracondylar Fracture Right Femur’ (‘Gustillo Type 3’)

Bagi kecederaan ini, HMS telah menganugerahkan sejumlah RM50,000.00 kepada Responden. Perayu berhujah bahawa award tersebut adalah berlebihan memandangkan walaupun kecederaan pada peringkat awal adalah serius, bukti perubatan menunjukkan bahawa Responden telah mencapai tahap pemulihan yang baik tanpa kecacatan kekal yang signifikan. Responden pula berhujah bahawa tahap kecederaan tersebut, yang diklasifikasikan sebagai ‘Gustillo Type 3’, merupakan kecederaan yang serius dan wajar menerima pampasan yang tinggi.

Mahkamah ini menerima bahawa klasifikasi kecederaan pada peringkat awal adalah faktor yang relevan. Walau bagaimanapun, apabila Mahkamah ini meneliti rekod rayuan secara menyeluruh, termasuk laporan perubatan dan perkembangan klinikal selepas rawatan awal, didapati bahawa tulang ‘femur’ tersebut telah bersatu (‘union’) dengan baik, tiada ‘shortening’ signifikan yang menjejaskan biomekanik berjalan, dan Responden telah mampu kembali kepada tahap mobiliti yang memuaskan. Mahkamah ini menegaskan bahawa dalam pentaksiran gantirugi, penekanan tidak boleh hanya diberikan kepada tahap kecederaan pada masa kejadian, tetapi mesti mengambil kira keadaan semasa dan prognosis jangka panjang.

Prinsip dalam Tan Kuan Yau (supra) menegaskan bahawa Mahkamah Rayuan boleh campur tangan apabila award berada di hujung spektrum tanpa justifikasi mencukupi. Dalam kes tersebut, Mahkamah Agung menekankan bahawa walaupun Mahkamah Rayuan harus berhati-hati, ia tidak boleh membiarkan award yang tidak seimbang terus berdiri hanya atas alasan menghormati diskresi hakim bicara.

Dalam konteks kes ini, Mahkamah ini mendapati bahawa jumlah RM50,000.00 berada pada tahap yang agak tinggi jika dibandingkan dengan kes-kes kecederaan femur yang serupa yang menunjukkan pemulihan fungsi yang baik dan tiada komplikasi kekal seperti shortening atau limp kekal. HMS tidak menghuraikan dengan terperinci mengapa jumlah tertinggi dalam spektrum dipilih, selain menyatakan bahawa kecederaan itu serius pada peringkat awal.

Mahkamah ini mengambil kira bahawa tujuan gantirugi am adalah untuk memberi pampasan yang adil dan munasabah, bukan untuk memperkaya atau menghukum pihak lawan. Oleh itu, dengan mengambil kira tahap pemulihan sebenar dan prinsip kesederhanaan dalam pentaksiran, Mahkamah ini bersetuju dengan hujahan Perayu bahawa jumlah RM45,000.00 adalah lebih selari dengan fakta dan prinsip. Maka, award bagi kepala ini dikurangkan daripada RM50,000.00 kepada RM45,000.00

(ii) ‘Fracture of Right Radius’

HMS telah menganugerahkan RM25,000.00. Perayu berhujah bahawa kecederaan ini telah sembuh dengan baik tanpa sebarang deformiti kekal dan pergerakan sendi pergelangan tangan hampir normal atau kehilangan fungsi yang ketara.

Dalam kes Mahmod bin Kailan (supra), Mahkamah Persekutuan menekankan bahawa pentaksiran gantirugi mesti mencerminkan kesan sebenar kecederaan terhadap kehidupan plaintif. Dalam kes tersebut, Mahkamah Persekutuan mengurangkan award kerana didapati kecederaan tidak meninggalkan kesan kekal yang signifikan.

Prinsip yang sama terpakai di sini. HMS gagal memberi penekanan yang mencukupi terhadap tahap pemulihan yang hampir lengkap. Jumlah RM25,000.00 dalam keadaan sedemikian adalah sedikit berlebihan dan tidak selaras dengan pendekatan kesederhanaan yang dianjurkan oleh Mahkamah Atasan. Mahkamah ini bersetuju bahawa bukti menunjukkan pemulihan hampir sepenuhnya dan tiada justifikasi untuk award pada tahap tersebut. Oleh itu, Mahkamah ini mengurangkan award kepada RM20,000.00

(iii) ‘Right Acetabular Fracture’

Bagi kecederaan ini, HMS telah memberikan RM30,000.00 Perayu berhujah bahawa kecederaan tersebut adalah ‘non-displaced’ dan dirawat secara konservatif tanpa komplikasi jangka panjang.

Mahkamah ini mendapati bahawa HMS telah memberi penekanan yang tidak seimbang terhadap potensi komplikasi teoritikal tanpa menilai secara khusus keadaan klinikal Responden yang sebenar. Tiada bukti osteoarthritis sekunder yang terbukti secara radiologi sebagai komplikasi langsung dalam tempoh yang relevan.

Dalam kes Kow Ah Dek & Anor v K. Ratnasingam [1981] 2 MLJ 24 (FC), Mahkamah Persekutuan mengingatkan bahawa pentaksiran mestilah berasaskan kebarangkalian sebenar dan bukan kemungkinan yang bersifat spekulatif. Tiada komplikasi degeneratif terbukti. Mahkamah ini mendapati bahawa HMS telah mengambil kira kemungkinan komplikasi masa hadapan tanpa asas kebarangkalian yang kukuh. Ini selaras dengan dapatan Isu (2) bahawa HMS telah menerima kemungkinan sebagai kepastian. Oleh itu, award ini dikurangkan kepada

(iv) ‘Fracture of 2nd Metatarsal’

Mahkamah ini berpuas hati bahawa award RM8,000.00 adalah munasabah dan tidak memerlukan campur tangan.

‘Fracture of Medial Malleolus’

HMS telah memberikan RM25,000.00 Mahkamah ini mendapati bahawa award tersebut tidak selaras dengan tahap kecederaan sebenar dan pemulihan yang dicapai. Dikurangkan kepada RM18,000.00

(vi) ‘Degloving Wound’ – RM15,000.00 91. Mahkamah ini mendapati bahawa kecederaan ini mempunyai pertindihan dengan kecederaan ‘femur’ dari segi kesan dan rawatan. Oleh itu, bagi mengelakkan pampasan berganda, award dikurangkan kepada RM10,000.00

(vii) Liver Injury – RM20,000.00 92. Bukti menunjukkan kecederaan ini telah pulih sepenuhnya tanpa komplikasi. Dikurangkan kepada RM15,000.00

(viii) ‘Abdominal Wall Hematoma’ – RM10,000.00 93. Bersifat sementara dan tidak meninggalkan kesan jangka panjang. Dikurangkan kepada RM2,000.00.

(ix) ‘Lung Contusion’ – RM15,000.00 94. Tiada bukti kesan kecacatan pernafasan kekal. Dikurangkan kepada RM5,000.00

‘Erectile Dysfunction’(ED)

Perayu berhujah bahawa tiada bukti klinikal yang mencukupi yang meyakinkan atau kerosakan neurologi yang secara langsung menyebabkan ED untuk menyokong tuntutan ini. Tiada laporan urologi yang menyatakan ED sebagai kekal dan tidak boleh dirawat. Lebih penting, terdapat elemen spekulasi dalam mengaitkan keadaan tersebut secara langsung kepada kemalangan. Prinsip kausaliti dalam tort memerlukan plaintif membuktikan bahawa kecederaan tersebut adalah akibat langsung dan munasabah daripada kemalangan. Tanpa bukti S/N CnBhgfi3QUOd4PRn3nig5g klinikal yang jelas, award bagi ED tidak boleh dikekalkan. Oleh itu, Mahkamah ini membenarkan rayuan Perayu dan Mahkamah ini bersetuju bahawa tuntutan ini adalah spekulatif dan tidak memenuhi standard pembuktian dan oleh itu award RM50,000.00 diketepikan sepenuhnya.

(xi) ‘Mild Traumatic Brain Injury’

HMS telah memberikan ‘award’ yang tinggi walaupun bukti menunjukkan GCS 15/15 dan tiada defisit neurologi kekal. Skor ini sendiri menunjukkan bahawa pada waktu kemasukan, Responden berada dalam keadaan sedar sepenuhnya dan tidak mengalami kecederaan otak traumatik yang serius.

Walaupun Mahkamah tidak memandang ringan kecederaan kepala, bukti dalam kes ini tidak menunjukkan defisit kognitif kekal, tiada diagnosis TBI sederhana atau serius, dan tiada bukti radiologi yang menunjukkan kerosakan struktur otak. Dalam kes-kes yang dirujuk oleh pihak-pihak, award tinggi bagi kecederaan kepala lazimnya melibatkan kehilangan kesedaran berpanjangan, defisit neurologi kekal, atau perubahan personaliti yang signifikan dan disokong laporan pakar.

HMS dalam kes ini gagal membezakan antara ‘mild concussion’ dan kecederaan otak serius. Dengan memberikan RM80,000.00 HMS telah meletakkan award pada tahap yang tidak lagi selari dengan kecederaan ringan tanpa komplikasi kekal. Oleh itu, Mahkamah ini mengurangkan S/N CnBhgfi3QUOd4PRn3nig5g award kepada RM25,000.00 kerana Mahkamah ini mendapati bahawa award tersebut tidak selaras dengan keterangan.

(xii) ‘Loss of Consciousness’

RM6,000.00 dikekalkan sebagai munasabah.

(xiii) ‘Muscle Wasting’

HMS telah mengawardkan sejumlah RM5,000.00 bagi ‘muscle wasting’ atas asas bahawa terdapat pengecilan otot pada anggota bawah kanan akibat tempoh imobilisasi selepas pembedahan femur. Dalam alasan ringkasnya, HMS menyatakan bahawa ‘muscle wasting’ merupakan satu kecacatan tambahan yang perlu diberikan pampasan berasingan.

Perayu berhujah bahawa award ini membawa kepada pertindihan (‘duplication’) kerana ‘muscle wasting’ adalah manifestasi langsung daripada kecederaan femur yang telah pun diberi pampasan secara berasingan. Perayu menegaskan bahawa tiada bukti bahawa ‘muscle wasting’ tersebut kekal atau tidak boleh dipulihkan melalui fisioterapi. Responden pula berhujah bahawa ‘muscle wasting’ memberi kesan estetik dan fungsi, dan oleh itu wajar diberikan pampasan tambahan.

Mahkamah ini menerima bahawa ‘muscle wasting’ boleh menjadi faktor yang relevan sekiranya ia bersifat kekal dan memberi kesan fungsi jangka panjang. Namun prinsip dalam Mahmod bin Kailan (supra) mengingatkan bahawa ganti rugi S/N CnBhgfi3QUOd4PRn3nig5g am tidak boleh melibatkan pertindihan bagi manifestasi yang sama daripada satu kecederaan utama.

Dalam kes ini, tiada bukti bahawa ‘muscle wasting’ tersebut adalah kekal atau tidak boleh dipulihkan. Ia merupakan fenomena sementara akibat tempoh imobilisasi dan bukan kecacatan autonomi yang berdiri sendiri. Oleh itu, Mahkamah ini mendapati bahawa HMS telah tersalah arah dengan memberikan award berasingan bagi ‘muscle wasting’ dan award ini diketepikan sepenuhnya. Mahkamah ini mendapati bahawa ini adalah manifestasi sementara yang bertindih dengan kecederaan utama.

(xiv) ‘Multiple Scars’

HMS telah mengawardkan RM30,000.00 secara global bagi ‘multiple scars’ termasuk parut muka dan parut meluas pada anggota atas. Perayu berhujah bahawa walaupun parut tersebut wujud, ia tidak bersifat ‘disfiguring’ yang teruk dan tidak menjejaskan fungsi. Perayu mencadangkan jumlah RM20,000.00 sebagai lebih selari dengan keadaan sebenar.

Responden berhujah bahawa parut muka memberi kesan psikologi dan sosial yang tidak boleh dipandang ringan. Mahkamah ini menerima bahawa parut muka mempunyai dimensi estetik dan psikologi yang berbeza berbanding parut tersembunyi. Namun demikian, tiada bukti bahawa parut tersebut menyebabkan deformiti serius atau memerlukan rawatan rekonstruktif kompleks.

Dalam kes Tan Kuan Yau (supra), Mahkamah Agung menekankan bahawa ‘award’ mesti berada dalam lingkungan munasabah berdasarkan fakta khusus kes. Mahkamah ini mendapati bahawa RM30,000.00 sedikit tinggi dalam konteks parut yang tidak menyebabkan ‘disfigurement’ teruk. Oleh itu, ‘award’ dikurangkan kepada RM20,000.00 secara global.

(xv) ‘Osteomyelitis’ and ‘Osteoarthritis’

Kedua-dua bahagian ini telah diawardkan RM5,000.00 masing-masing oleh HMS. Namun, bukti menunjukkan bahawa tiada diagnosis aktif ‘osteomyelitis’ yang berterusan dan tiada bukti radiologi yang mengesahkan ‘osteoarthritis’ sebagai komplikasi langsung akibat kemalangan dalam tempoh yang relevan.

Mahkamah ini mendapati bahawa ‘award’ ini berpotensi membawa kepada pertindihan dengan kecederaan utama ‘femur’ dan ‘acetabulum’, serta tidak disokong oleh bukti kukuh. Oleh itu, kedua-dua award ini diketepikan sepenuhnya.

(xvi) ’Multiple Abrasions’

HMS telah mengawardkan RM29,000.00 bagi pelbagai luka dan lecetan. Perayu berhujah bahawa award ini tidak selari dengan tahap kecederaan yang kebanyakannya sembuh tanpa komplikasi kekal. Mahkamah ini mendapati bahawa jumlah tersebut berada di hujung atas spektrum bagi kecederaan S/N CnBhgfi3QUOd4PRn3nig5g ‘superficial’ tanpa kesan jangka panjang. Oleh itu, ‘award’ dikurangkan kepada RM20,000.00..

‘PDE5 Inhibitors’

HMS telah mengawardkan RM63,613.33 bagi kos ubatan ‘PDE5 inhibitors atas premis bahawa Responden mengalami ‘erectile dysfunction’ (ED) yang memerlukan rawatan jangka panjang. Perayu merayu supaya award ini ditolak sepenuhnya atas alasan bahawa asas perubatan bagi ED kekal tidak dibuktikan secara memuaskan dan bahawa laporan pakar terkini menunjukkan fungsi ereksi tidak berada pada tahap kecacatan kekal.

Mahkamah ini telah pun meneliti semula item ‘Erectile Dysfunction’ di bawah Gantirugi Am dan mendapati bahawa ‘award’ RM50,000 bagi ED tidak lagi boleh dikekalkan kerana kekurangan bukti perubatan yang kukuh mengenai kecacatan kekal. Secara prinsip, sekiranya asas kecacatan utama itu sendiri tidak lagi diterima sebagai kecacatan kekal yang dibuktikan, maka kos rawatan jangka panjang yang bersandarkan kepada premis tersebut juga tidak boleh dikekalkan.

Dalam Mahmod bin Kailan (supra), Mahkamah Persekutuan menegaskan bahawa ganti rugi masa hadapan mesti berasaskan kebarangkalian yang munasabah dan bukannya kemungkinan semata-mata. Mahkamah ini S/N CnBhgfi3QUOd4PRn3nig5g mendapati bahawa HMS telah menerima pengiraan kos ubatan secara mekanikal tanpa terlebih dahulu menilai sama ada penggunaan ubat tersebut akan berterusan secara pasti atau hanya bersifat kemungkinan. Oleh itu, selaras dengan keputusan bahawa ED sebagai kecacatan kekal tidak dibuktikan, award RM63,613.33 bagi ‘PDE5 inhibitors’ adalah diketepikan sepenuhnya.

(ii) ‘Scar Revision’

Perayu bersetuju dengan jumlah ini dan tidak memohon pengurangan. Bukti perubatan menunjukkan prosedur kecil yang berkemungkinan diperlukan untuk tujuan kosmetik. Jumlah RM4,000.00 adalah munasabah dan tidak melampaui spektrum yang diterima. Oleh itu, award ini dikekalkan.

(iii) ‘Cognitive Therapy’

HMS telah mengawardkan RM3,000.00 bagi terapi kognitif dan tingkah laku. Perayu memohon supaya award ini ditolak atas alasan tiada diagnosis psikiatri formal atau pelan rawatan jangka panjang yang menyokong keperluan terapi tersebut. Mahkamah ini bersetuju bahawa award bagi rawatan psikologi mesti disokong oleh bukti pakar yang jelas dan konsisten.

Tiada laporan psikiatri yang menunjukkan keperluan terapi berterusan atau diagnosis gangguan yang memerlukan intervensi klinikal. Oleh itu, award ini diketepikan.

(iv) ‘Total Knee Replacement’(TKR)

HMS telah mengawardkan RM19,333.33 bagi pembedahan total ‘knee replacement’ dan Perayu memohon supaya ‘award’ ini ditolak atas alasan bahawa laporan pakar terkini tidak menunjukkan keperluan segera atau kebarangkalian tinggi untuk prosedur tersebut.

Prinsip yang digariskan dalam Kow Ah Dek (supra), menekankan bahawa ‘multiplier’ atau pengiraan masa hadapan tidak boleh dibuat secara mekanikal tanpa mempertimbangkan realiti kebarangkalian sebenar. Mahkamah ini mendapati bahawa HMS telah menerima andaian bahawa TKR akan diperlukan tanpa memperincikan kebarangkalian sebenar berdasarkan keadaan klinikal semasa. Oleh itu, award bagi TKR diketepikan sepenuhnya.

Physiotherapy

‘Award’ kecil ini berkait dengan rawatan susulan. Perayu berhujah bahawa rawatan tersebut telah selesai dan tiada bukti keperluan lanjut. Mahkamah ini mendapati bahawa tiada asas untuk award masa hadapan di bawah item ini. Oleh itu, award RM400.00 diketepikan.

(vi) ‘Removal of Implant’

HMS telah mengawardkan RM6,000.00 bagi prosedur ‘removal of implant’. Perayu berhujah bahawa tiada bukti klinikal menunjukkan keperluan prosedur tersebut secara pasti. Mahkamah ini bersetuju bahawa award masa hadapan tidak S/N CnBhgfi3QUOd4PRn3nig5g boleh dibuat atas dasar kemungkinan dan bersifat spekulatif semata-mata. Oleh itu, award ini diketepikan.

(vii) ‘Future Pain’ & ‘Suffering’

HMS telah mengawardkan RM15,000.00 bagi kesakitan masa hadapan berkaitan pembedahan. Perayu memohon pengurangan kepada RM5,000.00. Memandangkan Mahkamah ini telah menolak keperluan beberapa prosedur pembedahan masa hadapan, maka asas bagi ‘award’ kesakitan masa hadapan juga mesti dinilai semula. Award RM15,000.00 adalah tidak lagi berkadar dengan prosedur kecil yang mungkin diperlukan (contoh ‘scar revision’ sahaja). Oleh itu, award dikurangkan kepada RM5,000.00

(C) GANTIRUGI KHAS

(i)

Kehilangan Pendapatan RM42,240.00 Isu ini berbeza daripada kehilangan pendapatan masa hadapan. ‘Loss of earning capacity’ adalah pampasan bagi risiko masa hadapan dan bukannya penggantian pendapatan sebenar.

HMS telah memberikan ‘award' yang menyerupai pengiraan penuh kehilangan pendapatan masa hadapan sedangkan fakta menunjukkan bahawa plaintif/responden masih mempunyai kapasiti bekerja, walaupun mungkin terhad. Laporan pakar terkini tidak menyokong dapatan bahawa plaintif/responden telah kehilangan sepenuhnya keupayaan untuk menjana pendapatan. Oleh itu, award yang hampir S/N CnBhgfi3QUOd4PRn3nig5g menyamai kehilangan pendapatan penuh adalah tidak selaras dengan realiti klinikal.

Mahkamah ini mendapati bahawa terdapat kekeliruan dalam pendekatan antara dua kategori ini. Kekeliruan tersebut menghasilkan jumlah yang berlebihan dan membentuk salah prinsip dalam pentaksiran. HMS telah mengawardkan RM42,240.00 bagi kehilangan pendapatan. Perayu berhujah bahawa Responden telah kembali bekerja dan tiada bukti kerugian sebenar yang kukuh bagi tempoh yang dituntut. Prinsip ‘strict proof’ terpakai dalam tuntutan gantirugi khas. Mahkamah ini mendapati bahawa bukti dokumentari tidak memadai untuk menyokong jumlah penuh tersebut. Oleh itu, award ini diketepikan sepenuhnya.

(ii) ‘Overtime’ RM18,483.12

Bukti menunjukkan kehilangan ‘overtime’ mempunyai asas dokumentari. Mahkamah mengekalkan ‘award’ RM18,483.12.

(iii) ‘Loss of Future Earnings’ RM80,000.00

Kategori tuntutan ini memerlukan pemisahan yang jelas antara kehilangan pendapatan sebenar dan kehilangan pendapatan masa hadapan. Dalam rayuan ini, Perayu berhujah bahawa HMS telah menggunakan asas ‘multiplicand’ dan ‘multiplier’ tanpa membuat pelarasan kontingensi yang mencukupi.

Prinsip dalam tuntutan kehilangan pendapatan masa hadapan adalah bahawa ‘multiplier’ mesti mencerminkan bukan sahaja umur plaintif/responden dan jangka hayat bekerja, tetapi juga risiko kehilangan pekerjaan, perubahan ekonomi, kesihatan masa hadapan dan ketidaktentuan pasaran buruh.

Laporan pakar perubatan terkini menunjukkan bahawa plaintif/responden tidak mengalami ketidakupayaan total yang menghalang sepenuhnya keupayaan bekerja. Terdapat simptom residual, tetapi tiada dapatan bahawa plaintif/responden tidak boleh bekerja dalam apa-apa kapasiti.

HMS, pada penelitian Mahkamah ini, telah menerima andaian bahawa keupayaan pendapatan akan terjejas secara maksimum sehingga persaraan tanpa menilai secara mendalam kemungkinan bahawa plaintif/responden masih boleh bekerja dalam kapasiti alternatif atau dengan pelarasan tertentu.

Tanpa pelarasan kontingensi, ‘multiplier’ yang digunakan cenderung menghasilkan jumlah yang maksimum dan bukan munasabah. Ini menunjukkan kegagalan dalam mengaplikasikan prinsip berhati-hati yang menjadi asas kepada pentaksiran masa hadapan.

Mahkamah ini mendapati bahawa ‘award’ bagi kehilangan pendapatan masa hadapan adalah berlebihan dan perlu disemak semula menggunakan ‘multiplier’ yang lebih S/N CnBhgfi3QUOd4PRn3nig5g konservatif dan selaras dengan tahap ketidakupayaan sebenar. Justeru itu Mahkamah membenarkan bagi tuntutan ini dikurangkan kepada RM30,000.00.

(iv) Lain-lain (penjagaan, pakaian, lawatan keluarga)

Tidak dibuktikan dengan secukupnya. Maka diketepikan.

RAYUAN BALAS RESPONDEN Mahkamah ini kini beralih kepada rayuan balas Responden. Dalam menilai rayuan balas tersebut, Mahkamah ini menegaskan bahawa prinsip campur tangan yang terpakai kepada rayuan utama Perayu adalah prinsip yang sama yang mengikat rayuan balas Responden. Dalam erti kata lain, Responden tidak berhak kepada peningkatan award semata-mata kerana beliau boleh menunjukkan bahawa kes-kes lain dalam kompendium atau autoriti menunjukkan jumlah yang lebih tinggi. Responden tetap memikul beban untuk menunjukkan bahawa HMS telah tersalah arah dalam prinsip atau bahawa award yang diberikan itu terlalu rendah sehingga menjadi suatu anggaran yang nyata tersilap.

Mahkamah ini mendapati bahawa rayuan balas Responden gagal memenuhi kehendak undang-undang tersebut. Pertama, rayuan balas itu tidak menunjukkan secara meyakinkan bahawa HMS telah mengabaikan apa-apa prinsip undang-undang yang material ketika menetapkan bahagian-bahagian tuntutan yang kini hendak ditingkatkan. Hujahan rayuan balas pada terasnya lebih merupakan satu percubaan untuk S/N CnBhgfi3QUOd4PRn3nig5g mendapatkan pentaksiran semula yang lebih tinggi, dan bukannya menunjukkan ‘misdirection’ dalam pendekatan HMS.

Kedua, dalam beberapa bahagian tuntutan yang disentuh oleh rayuan balas, Mahkamah ini sendiri telah pun mendapati bahawa HMS sebenarnya telah pergi terlalu jauh dalam memberikan award, atau sekurang-kurangnya telah gagal menjustifikasikan award pada tahap yang diberikan. Dalam keadaan sedemikian, rayuan balas yang memohon peningkatan lanjut menjadi lebih sukar untuk dipertahankan, kerana asas sebenar yang muncul daripada rekod ialah bahawa award-award itu memerlukan pelarasan ke bawah, bukannya ke atas.

Ketiga, rayuan balas Responden tidak menunjukkan bahawa mana-mana award yang dipertikaikan adalah terlalu rendah sehingga “tiada hakim yang wajar” akan sampai kepada jumlah tersebut. Ujian ini adalah tinggi. Mahkamah tidak boleh meningkatkan award hanya kerana ada ruang untuk jumlah yang lebih besar. Apa yang diperlukan ialah bukti bahawa award itu telah jatuh di luar julat budibicara yang munasabah. Mahkamah ini tidak mendapati keadaan sedemikian telah dibuktikan oleh Responden.

Keempat, hujahan rayuan balas Responden terlalu bergantung kepada perbandingan dengan kompendium dan autoriti semata-mata, tanpa menunjukkan secara memadai bahawa fakta kes semasa benar-benar setara dengan fakta dalam kes-S/N CnBhgfi3QUOd4PRn3nig5g kes tersebut. Dalam rayuan kuantum, perbandingan dengan kes-kes terdahulu hanya berfungsi sebagai panduan. Ia tidak boleh menggantikan analisis terhadap keadaan klinikal sebenar, tahap pemulihan, komplikasi yang terbukti, dan impak fungsi yang nyata terhadap Responden.

Kelima, Mahkamah ini mendapati bahawa beberapa hujahan rayuan balas Responden cuba mengekalkan atau meningkatkan award dengan bersandar kepada kemungkinan masa hadapan, sedangkan Mahkamah ini telah pun mendapati dalam rayuan utama bahawa beberapa item masa hadapan tersebut tidak disokong oleh kebarangkalian munasabah yang mencukupi. Dalam keadaan itu, rayuan balas tidak boleh berjaya kerana ia bergantung kepada premis yang sama yang telah didapati lemah atau spekulatif.

Prinsip dalam Tan Kuan Yau (supra) serta autoriti-autoriti lain yang dirujuk oleh pihak-pihak terpakai secara simetri kepada kedua-dua pihak. Jika Perayu tidak boleh berjaya hanya kerana menganggap award terlalu tinggi, maka Responden juga tidak boleh berjaya hanya kerana menganggap award terlalu rendah. Kedua-duanya mesti menunjukkan salah prinsip atau anggaran yang nyata tersilap. Dalam penilaian Mahkamah ini, rayuan balas Responden tidak mencapai tahap itu.

Sehubungan itu, Mahkamah ini mendapati bahawa kesemua perkara dalam rayuan balas Responden gagal menunjukkan apa-apa salah prinsip, ‘misdirection’, atau award yang terlalu S/N CnBhgfi3QUOd4PRn3nig5g rendah hingga melepasi kehendak campur tangan. Sebaliknya, setelah award-award tersebut diteliti semula secara ‘head-by-head’, Mahkamah ini mendapati bahawa kebanyakan keluhan Responden dalam rayuan balas adalah tidak sejajar dengan realiti rekod dan tidak disokong oleh asas undang-undang yang mencukupi. Oleh itu, rayuan balas Responden adalah ditolak sepenuhnya.

Berdasarkan analisis terperinci terhadap setiap bahagian tuntutan di atas, Mahkamah ini berpuas hati bahawa beberapa award oleh HMS adalah berlebihan dan tidak selaras dengan prinsip undang-undang yang terpakai, manakala sebahagian kecil adalah wajar untuk dikekalkan. Campur tangan Mahkamah ini adalah bukan atas dasar menggantikan budi bicara semata-mata, tetapi kerana pentaksiran asal telah dibuat berdasarkan pendekatan yang tersasar. Sehubungan itu, rayuan Perayu dibenarkan setakat yang dinyatakan, manakala rayuan balas Responden ditolak sepenuhnya.

RUMUSAN DAN KESIMPULAN Setelah meneliti keseluruhan rekod rayuan, alasan penghakiman Mahkamah Sesyen, hujahan bertulis pihak-pihak serta autoriti yang dirujuk, Mahkamah ini merumuskan dapatan seperti berikut.

Di bawah Isu (1), Mahkamah ini telah menegaskan bahawa prinsip yang mengawal campur tangan Mahkamah Rayuan terhadap pentaksiran kuantum adalah prinsip yang mantap, S/N CnBhgfi3QUOd4PRn3nig5g iaitu Mahkamah Rayuan hendaklah berhati-hati dan tidak sewenang-wenangnya menggantikan dapatan Mahkamah Bicara. Walau bagaimanapun, campur tangan adalah dibenarkan apabila terbukti bahawa pentaksiran tersebut telah dibuat berdasarkan prinsip yang salah atau menghasilkan suatu anggaran yang nyata tersasar sebagaimana yang ditegaskan dalam kes Tan Kuan Yau (supra).

Di bawah Isu (2), Mahkamah ini telah mendapati bahawa dalam kes ini, HMS telah tersalah arah dalam beberapa aspek asas pentaksiran gantirugi, khususnya:

kegagalan mengaplikasikan prinsip kebarangkalian dalam tuntutan masa hadapan;

penilaian yang tidak seimbang terhadap keterangan pakar;

kegagalan mengelakkan pertindihan antara kecederaan; dan

ketiadaan pelarasan kontingensi dalam tuntutan tertentu.

Mahkamah ini berpuas hati bahawa kesilapan-kesilapan tersebut bukan bersifat kecil atau remeh, tetapi merupakan kesilapan prinsip yang memberi kesan langsung kepada jumlah award yang diberikan.

Di bawah Isu (3), Mahkamah ini telah meneliti secara satu persatu setiap kepala tuntutan dan mendapati bahawa:

beberapa award adalah berlebihan dan tidak selaras dengan keterangan;

beberapa tuntutan adalah bersifat spekulatif dan tidak dibuktikan; dan

hanya sebahagian kecil award adalah munasabah untuk dikekalkan.

Mahkamah ini menegaskan bahawa campur tangan yang dibuat bukan bertujuan untuk menggantikan budi bicara HMS semata-mata, tetapi adalah perlu bagi memastikan bahawa pampasan yang diberikan adalah:

berasaskan prinsip undang-undang yang betul;

disokong oleh keterangan yang mencukupi; dan

tidak membawa kepada pampasan berganda atau jumlah yang tidak munasabah.

Dalam konteks ini, Mahkamah ini berpuas hati bahawa award asal HMS, apabila dilihat secara keseluruhan, merupakan suatu pentaksiran yang telah tersasar daripada prinsip yang sepatutnya, dan oleh itu wajar untuk diperbetulkan oleh Mahkamah ini.

Berhubung dengan rayuan balas Responden, Mahkamah ini mendapati bahawa rayuan balas tersebut tidak mempunyai asas yang kukuh kerana:

Responden gagal menunjukkan bahawa HMS telah mengaplikasikan prinsip undang-undang yang betul secara konsisten;

Responden tidak menangkis dapatan Mahkamah ini di bawah Isu (2) berkenaan kesilapan metodologi; dan

rayuan balas tersebut pada asasnya hanya mempertahankan jumlah award tanpa menangani isu prinsip yang sebenar.

Oleh yang demikian, Mahkamah ini berpuas hati bahawa rayuan balas Responden tidak memenuhi ambang untuk campur tangan dan hendaklah ditolak.

Secara keseluruhan, Mahkamah ini mendapati bahawa kes ini bukan sekadar melibatkan perbezaan pandangan terhadap jumlah gantirugi, tetapi melibatkan kesilapan asas dalam pendekatan pentaksiran oleh Mahkamah Bicara. Dalam keadaan sedemikian, kegagalan untuk campur tangan akan mengakibatkan ketidakadilan kepada pihak Perayu. Oleh itu, campur tangan Mahkamah ini adalah wajar dan selaras dengan prinsip undang-undang yang terpakai.

KEPUTUSAN DAN PERINTAH MAHKAMAH Berdasarkan dapatan dan rumusan di atas, Mahkamah ini dengan ini membuat perintah seperti berikut:

Rayuan Perayu adalah dibenarkan sebahagiannya.

Keputusan Mahkamah Sesyen bertarikh 25.9.2024 adalah diketepikan setakat yang melibatkan pentaksiran kuantum, dan digantikan dengan award yang telah disemak oleh Mahkamah ini sebagaimana diperincikan di bawah Isu (3).

Bagi mengelakkan sebarang kekaburan, jumlah gantirugi adalah dipinda mengikut dapatan Mahkamah ini bagi setiap bahagian tuntutan seperti berikut: