LIM SHUH PENG v Pendakwa Raya (K-05(H)-194-04/2024)

Pendakwaan terhadap perayu bermula di Mahkamah Tinggi Alor Setar, Kedah Darul Aman melibatkan tiga (3) pertuduhan seperti yang berikut: Pertuduhuhan Pertama “Bahawa kamu pada 3/3/2019, jam lebih kurang 5.15 petang, di kawasan Jeti Point, Mukim Kuah, di dalam daerah Langkawi di dalam Negeri Kedah Darul Aman, telah didapati mengedar dadah berbahaya iaitu Heroin seberat 21.8gram. Oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama.” Pertuduhan Kedua “Bahawa kamu pada 3/3/2019, jam lebih kurang 5.15 petang, di kawasan Jeti Point, Mukim Kuah, di dalam daerah Langkawi di S/N L24nVxb3B0uGuojrP82ncw dalam Negeri Kedah Darul Aman, telah didapati mengedar dadah berbahaya iaitu Methamphetamine seberat 222.7gram. Oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama.” Pertuduhan Ketiga “Bahawa kamu pada 3/3/2019, jam lebih kurang 5.15 petang, di kawasan Jeti Point, Mukim Kuah, di dalam daerah Langkawi di dalam Negeri Kedah Darul Aman, telah didapati mengedar dadah berbahaya iaitu Monoacetylmorphines seberat 15.0gram. Oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah 8erbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama."

Perayu tidak mengaku bersalah terhadap ketiga-tiga pertuduhan tersebut dan memohon untuk dibicarakan. Susulan itu seramai tujuh (7) orang saksi pendakwaan telah dipanggil untuk memberikan keterangan.

Pada akhir kes pendakwaan bertarikh 17 Oktober 2023, Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana mendapati pihak pendakwaan berjaya membuktikan kes prima facie terhadap perayu. Oleh itu, perayu diperintahkan untuk membela diri terhadap ketiga-tiga pertuduhan tersebut.

Pihak perayu memilih untuk memberi keterangan secara bersumpah dari kandang saksi. Hanya perayu seorang sahaja yang dipanggil oleh pihak pembelaan untuk memberikan keterangan.

Di akhir kes pembelaan, pada 16 April 2024, perayu telah didapati bersalah dan disabitkan terhadap ketiga-tiga pertuduhan tersebut. Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana telah memerintahkan seperti yang berikut:

Pertuduhan Pertama: Hukuman pemenjaraan seumur hidup (30 tahun) berkuat kuasa dari tarikh jatuh hukum (16

(ii) Pertuduhan Kedua: Hukuman pemenjaraan seumur hidup (30 tahun) berkuat kuasa dari tarikh jatuh hukum (16 April 2024);

(iii) Pertuduhan Ketiga: Hukuman pemenjaraan seumur hidup (30 tahun) berkuat kuasa dari tarikh jatuh hukum (16 April 2024)

(iv) Hukuman pemenjaraan bagi ketiga-tiga pertuduhan tersebut berjalan serentak dari tarikh jatuh hukum (16 April 2024); dan S/N L24nVxb3B0uGuojrP82ncw

(iv) Hukuman sebatan terhadap perayu (pesalah wanita) dikecualikan selaras dengan peruntukan seksyen 289(a) Kanun Prosedur Jenayah.

Terkilan dengan keputusan tersebut, pada 22 April 2024, perayu telah memfailkan satu Notis Rayuan terhadap sabitan dan hukuman bagi ketiga-tiga pertuduhan tersebut.

Bertindak atas maklumat yang diterima, pada 3 Mac 2019, lebih kurang jam 4.30 petang, Inspektor Muhamad bin Ibrahim (SP6/Pengadu) bersama sepasukan anggota polis telah tiba di Jeti Point, Kuah, Langkawi untuk mengesan perayu.

Selepas membuat pemantauan dan pemerhatian selama lebih kurang 30 minit, SP6 nampak perayu sedang berjalan keluar dari pintu keluar Jeti Point, Kuah, Langkawi sambil membimbit satu (1) beg berwarna hitam di tangan kanannya dan satu (1) lagi beg berwarna hijau di tangan kirinya. Perayu dilihat sedang berjalan seorang diri ke arah hadapan Restoran KFC Jeti Point tersebut.

Perayu kelihatan sedang berdiri di hadapan Restoran KFC Jeti Point tersebut. SP6 dan anggota pasukannya telah mendekati perayu. Ketika SP6 memperkenalkan dirinya sebagai polis, S/N L24nVxb3B0uGuojrP82ncw wajah perayu dilihat berubah menjadi gelisah dan percakapannya menjadi tersekat-sekat semasa menjawab soalan-soalan yang diajukan oleh SP6.

SP6 telah mengarahkan L/Kpl/W 188926 Farah untuk membuat pemeriksaan badan ke atas perayu namun tiada barang salah dijumpai pada dirinya.

SP6 telah mengarahkan anggota pasukannya untuk membawa perayu ke Pejabat Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik, Ibu Pejabat Polis Daerah Langkawi untuk tindakan lanjut.

Perayu telah diarahkan oleh SP6 untuk membawa sendiri kedua-dua beg yang dipegangnya masuk ke dalam kenderaan pasukan. Anggota serbuan yang turut berada di dalam kenderaan bersama-sama perayu ialah SP6, L/Kpl/W 188926 Farah, D/Kpl 138741, dan Kpl 174156.

Setelah tiba di Ibu Pejabat Polis Daerah Langkawi, SP6 telah membuat pemeriksaan terhadap kedua-dua beg tersebut.

Di dalam beg hitam bertulisan BUM ESTABLISHED (eksibit P16), SP6 mendapati terdapat beberapa helai pakaian dan sehelai tuala berwarna putih (eksibit P21) dalam keadaan berlipat. Apabila lipatan tuala putih tersebut dibuka, SP6 mendapati ia mengandungi dua balutan surat khabar berbahasa Malaysia (eksibit P22 dan P23), satu balutan surat S/N L24nVxb3B0uGuojrP82ncw khabar berbahasa Inggeris (eksibit P24), serta satu kotak berwarna hijau bertulisan BRAND’S (eksibit P25).

Apabila kedua-dua balutan surat khabar Bahasa Malaysia tersebut dibuka, SP6 mendapati di dalam setiap satunya mengandungi satu (1) paket plastik lutsinar berisi ketulan dan serbuk disyaki dadah jenis Heroin (eksibit P44 dan P45). Seterusnya, apabila SP6 membuka balutan surat khabar Bahasa Inggeris pula, SP6 menjumpai satu (1) lagi paket plastik lutsinar berisi ketulan dan serbuk disyaki jenis Heroin (eksibit

SP6 kemudiannya membuat pemeriksaan pula pada kotak berwarna hijau yang bertulis BRAND’S (eksibit P25). SP6 mendapati kotak tersebut mengandungi tiga (3) paket plastik lutsinar berisi hablur kristal dan serbuk disyaki dadah jenis Syabu (eksibit-eksibit P48, P49 dan P50).

Selanjutnya, SP6 telah membuat pemeriksaan pada beg hijau yang bertulis ABBOT (eksibit P28) dan mendapati di dalamnya mengandungi pakaian dan barang-barang peribadi perayu.

SP6 turut merampas satu (1) keping tiket feri (eksibit P57) yang dijumpai di dalam poket hadapan sebelah kanan seluar jeans hitam yang dipakai oleh perayu.

SP6 kemudiannya telah menyediakan Borang Senarai Geledah (eksibit P54).

Pada 3 Mac 2019, lebih kurang jam 7.00 petang, SP6 telah membuat satu laporan polis di Ibu Pejabat Polis Daerah Langkawi, Kedah berkenaan tangkapan terhadap perayu serta rampasan kesemua barang-barang kes sepertimana Kuah Report/001565/19 (eksibit P55).

Pada 3 Mac 2019 lebih kurang jam 9.00 malam, SP6 telah menyerahkan perayu serta kesemua barang-barang rampasan, laporan polis P55 dan Borang Senarai Geledah (eksibit P54) kepada pegawai penyiasat kes iaitu Inspektor Mohd Saiful Hazlee bin Mohd Lazzim (SP7).

Pada 6 Mac 2019 lebih kurang jam 10.13 pagi, SP7 telah menyerahkan satu surat permohonan melalui Borang Pol 31 berserta dua kotak bertanda "SA" dan "SB" bersangkut dengan nombor repot polis Kuah 1565/19 kepada Pegawai Sains Jabatan Kimia Alor Setar, Kedah iaitu Yathindra a/l Marimuthu Pegawai Sains (SP3) untuk dianalisis.

SP3 telah memeriksa kedua-dua kotak "SA" dan "SB" tersebut dan mendapati di dalamnya mengandungi barang-barang seperti yang berikut: "SA": Tiga peket plastik bertanda "S11", "S13" dan "S15" yang mengandungi bahan ketulan dan serbuk berwarna putih. Setelah dianalisis, SP3 mendapati jumlah berat bersih bahan tersebut ialah 1366.4gram S/N L24nVxb3B0uGuojrP82ncw yang mengandungi 21.8gram heroin dan 15.0gram monoacetylmorphines. “SB": Tiga peket plastik bertanda "S17", "S18" dan "S19" yang mengandungi bahan kristal jernih. Setelah dianalisis, SP3 mendapati jumlah berat bersih bahan tersebut ialah 297.4gram yang mengandungi 222.7gram methamphetamine.

Laporan kimia bertarikh 8 September 2019 yang disediakan oleh SP3 ditandakan sebagai eksibit P43.

Pada 3 Mac 2019, perayu telah pergi ke rumah sewa teman lelakinya bernama Lok Kar Hing di Tandop. Perayu telah dibawa oleh temannya itu dengan menaiki kereta ke rumah perayu di Taman Seri Kota. Sampai di rumah, perayu telah menukar kereta dan memandu seorang diri ke jeti Kuala Kedah. Lok Kar Hing tidak mengikut bersama perayu. Di dalam perjalanannya ke jeti Kuala Kedah, perayu ada membawa dua

beg bersama-samanya iaitu beg berwarna hitam (eksibit P16) dan beg berwarna hijau (eksibit P28).

Di dalam beg hitam tersebut terdapat sepasang baju, sabun mandi (body shampoo), syampu, pengering rambut, telefon bimbit, pengecas mudah alih (powerbank), dan alat-alat S/N L24nVxb3B0uGuojrP82ncw kosmetik. Tuala (eksibit P21) tidak ditemui di dalam beg tersebut dan ianya bukan milik perayu.

Di dalam beg hijau (eksibit P28) terdapat baju, seluar, seluar dalam, baju dalam berserta barang peribadi lain seperti berus gigi, sikat, pencuci muka, foundation, bedak dan lipstick.

Apabila sampai di jeti Kuala Kedah lebih kurang jam 2.24 petang, perayu terus membeli tiket untuk ke Langkawi. Semasa mununggu di jeti, perayu memegang kedua-dua beg tersebut.

Perjalanan dari Jeti Kuala Kedah sehingga Jeti Point di Langkawi mengambil masa lebih kurang satu (1) jam. Semasa di dalam feri, perayu meletakkan kedua-dua beg tersebut di ruang simpanan bagasi yang terletak agak berjauhan dari tempat duduknya. Ruang tersebut turut menempatkan banyak beg penumpang lain. Ramai penumpang berada di dalam feri tersebut. Akibatnya, pandangan perayu terhadap beg-beg miliknya telah terhalang oleh kerusi penumpang dan para penumpang lain.

Setibanya di jeti Langkawi sekitar jam 4.30 petang, perayu turun dari feri menuju ke jalan besar dan berhenti di hadapan KFC. Sejurus selepas itu, perayu telah ditahan oleh pihak polis kerana dilihat berada dalam keadaan mencurigakan.

Perayu menafikan air mukanya kelihatan gelisah dan percakapannya tersekat-sekat ketika SP6 memperkenalkan dirinya kepada perayu. Pemeriksaan badan oleh polis wanita bernama Farah tiada menjumpai apa-apa barang salah pada diri perayu. Kemudian perayu terus dibawa ke balai polis.

Perayu mengatakan bahawa jarak berjalan kaki dari jeti feri ke KFC mengambil masa lebih kurang 10 ke 15 minit. Dalam tempoh tersebut, perayu mengakui dia boleh memeriksa kandungan di dalam kedua-dua beg itu.

33.

Perayu berkata kedatangannya ke Langkawi bersama Lok Kar Hing untuk bersiar-siar dan membeli barang bukanlah suatu keterangan yang direka-reka.

Perayu menegaskan bahawa keterangannya mengenai tempahan hotel yang dibuatnya semasa berada di hadapan KFC juga bukanlah suatu rekaan.

Perayu mengatakan bahawa keterangannya mengenai beg yang diletakkan di tempat letak beg semasa menaiki feri dari Kuala Kedah ke Langkawi bukanlah suatu keterangan baharu rekaannya.

Perayu juga mengatakan bahawa dia tidak dapat melihat tempat meletak beg kerana orang ramai di dalam feri bukanlah suatu rekaan.

Perayu menafikan tujuan dia datang ke Langkawi adalah untuk menjual dadah.

Di akhir kes pembelaan, Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana di dalam alasan penghakiman asalnya telah memutuskan seperti yang berikut dan kami petik: “[14] OKT telah memilih untuk memberi keterangan secara bersumpah dan hanya OKT sahaja yang telah memberikan keterangan di peringkat pembelaan. Secara ringkasnya, pembelaan OKT adalah bahawa semasa di dalam feri penumpang ke Langkawi, beg hitam (eksibit P16) yang dibawa OKT telah diletakkan di tempat bagasi umum dalam feri penumpang tersebut dan tiada dalam kawalan OKT. OKT juga menegaskan tidak mengetahui isi kandungan beg hitam (eksibit P16) tersebut. [15] Pada 16.4.2024, di akhir kes pembelaan, Mahkamah ini telah mendapati bahawa pembelaan OKT adalah penafian semata-mata dan telah gagal menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah atas elemen pemilikan dan pengetahuan, S/N L24nVxb3B0uGuojrP82ncw serta telah gagal mematahkan anggapan pengedaran di bawah seksyen 37(da)(i), (iii) dan (xvi) ADB 1952 yang telah dibangkitkan atas imbangan kebarangkalian. Sehubungan itu, Mahkamah ini mendapati bahawa pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan ketiga-tiga pertuduhan terhadap OKT pada tahap melampaui keraguan yang munasabah, dan telah mensabitkan OKT bagi ketiga-tiga pertuduhan tersebut dan menjatuhkan hukuman sebagaimana dinyatakan di perenggan [3] di atas.”

Secara prinsipnya, mahkamah rayuan jarang campur tangan dalam dapatan fakta yang diputuskan oleh hakim bicara. Campur tangan hanya akan dibuat jika terdapat alasan yang nyata, kukuh, dan mendesak, atau jika keputusan tersebut adalah salah di sisi undang-undang.

Di dalam kes PP v. Mohd Radzi bin Abu Bakar [2005] 2 MLRA 590, Mahkamah Persekutuan memutuskan seperti yang berikut: “Now, it settled law that it is no part of the function of an appellate Court in a criminal case-or indeed any case-to make its own findings of fact. That is a function exclusively reserved by the law to the trial Court. S/N L24nVxb3B0uGuojrP82ncw The reason is obvious, an appellate Court is necessarily fettered because it lacks the audio-visual advantage enjoyed by the trial Court."

Di dalam kes Che Omar Mohd Akhir v. Public Prosecutor [2007] 3 CLJ 281, Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Nik Hashim HMP (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti yang berikut: “It is trite law that an appellate court should be slow in disturbing a finding of facts by the trial judge unless such finding is clearly against the weight of evidence which is not the case here.”

Sebelum kami membuat dapatan terperinci berkaitan rayuan ini, sewajarnya dinyatakan terlebih dahulu bahawa pada 3 Julai 2025, selepas mendengar sebahagian daripada rayuan perayu, kami telah mengarahkan Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana untuk menyediakan dan mengemukakan penghakiman bertulis yang komprehensif mengenai dapatan beliau berhubung sabitan dan hukuman yang dikenakan terhadap perayu. Mematuhi arahan tersebut, beliau telah menyediakan Alasan Penghakiman Tambahan seperti yang diarahkan, yang kini boleh dilihat pada muka surat 1 hingga 38 Rekod Rayuan Tambahan (Lampiran 40).

Peguam perayu yang bijaksana hanya membangkitkan dua isu utama sahaja di hadapan kami. PERTAMA: Kegagalan Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana untuk memenuhi doktrin pilihan (doctrine of election) di mana Pesuruhjaya Kehakiman seharusnya membuat pilihan salah satu daripada yang berikut:

menggunapakai anggapan berkanun di bawah seksyen 37(da) Akta Dadah Berbahaya 1952 bagi membuktikan elemen pengedaran dadah berbahaya; ATAU

(ii) bergantung kepada keterangan langsung dan/atau keterangan afirmatif untuk membuat dapatan mengenai kesalahan pengedaran dadah berbahaya.

Pilihan yang dibuat ini adalah penting bagi menentukan beban pembuktian sebenar yang perlu dipikul oleh perayu iaitu sama ada:

beban pembuktian di atas imbangan kebarangkalian, jika Mahkamah Tinggi menggunapakai anggapan berkanun mengikut seksyen 37(da) Akta Dadah Berbahaya 1952; atau

(ii) sekadar membangkitkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan, jika Mahkamah Tinggi bergantung kepada keterangan langsung dan/atau keterangan afirmatif.

Kegagalan membuat pilihan sedemikian dihujahkan adalah satu kesilapan serius dan salah arah yang nyata.

Peguam perayu menghujahkan bahawa terdapat salah arah dari segi undang-undang apabila Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana meletakkan dua beban pembuktian yang berbeza di atas bahu perayu semasa menilai kes pembelaan, khususnya apabila beliau menyatakan bahawa: “perayu telah gagal menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah atas elemen pemilikan dan pengetahuan serta telah gagal mematahkan anggapan pengedaran di bawah seksyen 37(da)(i), (iii) dan (xvi) ADB 1952 yang telah dibangkitkan atas imbangan kebarangkalian.”

Dengan itu dihujahkan bahawa Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana telah telah membelakangkan doktrin pilihan yang sepatutnya dipatuhi dan bukannya dipinggirkan. KEDUA: Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana telah melakukan kesilapan dan salah arah yang serius apabila memutuskan perayu gagal mengemukakan keterangan untuk menyokong pembelaannya. Ini S/N L24nVxb3B0uGuojrP82ncw termasuklah kegagalan mengemukakan keterangan teman lelakinya, Lok Kar Hing, yang sepatutnya menemani perayu bercuti ke Langkawi pada hari kejadian namun tidak jadi berbuat demikian.

Mengenai isu pertama, peguam perayu menghujahkan bahawa Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana telah tersalah arah apabila meletakkan kedua-dua beban pembuktian tersebut ke atas perayu di akhir kes pembelaan.

Dihujahkan bahawa Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana telah gagal mematuhi doktrin pilihan. Beliau sepatutnya memilih salah satu daripada opsyen berikut:

menggunakan anggapan berkanun di bawah seksyen 37(da) Akta Dadah Berbahaya 1952 untuk mensabitkan pengedaran dadah berbahaya; atau

(ii) bergantung kepada keterangan langsung dan/atau keterangan afirmatif untuk mensabitkan pengedaran dadah berbahaya.

Dihujahkan juga bahawa pilihan yang dibuat oleh Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana akan menentukan beban pembuktian perayu bagi kes pembelaan. Beban tersebut terbahagi kepada dua situasi:

Beban pembuktian imbangan kebarangkalian, jika Mahkamah Tinggi menggunapakai anggapan berkanun mengikut seksyen 37(da) Akta Dadah Berbahaya 1952; atau

(ii) Membangkitkan keraguan munasabah atas kes pendakwaan, jika Mahkamah Tinggi bergantung kepada keterangan langsung dan/atau keterangan afirmatif.

Kegagalan untuk membuat pilihan sedemikian terjumlah kepada suatu salah arah yang serius yang telah mengundang prejudis dan ketidakadilan terhadap perayu, sehingga menyebabkan sabitan yang direkodkan menjadi tidak selamat.

Sebelum mengulas lanjut mengenai perkara pokok ini, terdapat empat persoalan penting yang perlu diperhalusi. Persoalan Pertama: Adakah Pesuruhjaya Kehakiman menggunakan anggapan berganda (double presumption) semasa mencapai keputusan di akhir kes pembelaan? Jawapan Kami: TIDAK. (Perlu ditegaskan bahawa Mahkamah Tinggi dilarang sama sekali daripada menggunakan anggapan berganda bagi kedua-dua elemen pemilikan dan pengedaran). S/N L24nVxb3B0uGuojrP82ncw Persoalan Kedua: Sama ada berbangkit isu mengenai doktrin pilihan yang mewajibkan Pesuruhjaya Kehakiman memilih antara mengguna pakai anggapan berkanun mengikut seksyen 37(da) Akta Dadah Berbahaya 1952, atau bergantung kepada keterangan langsung dan/atau keterangan afirmatif bagi membuktikan elemen pengedaran dadah berbahaya. Jawapan Kami: TIDAK. Persoalan Ketiga: Sama ada Pesuruhjaya Kehakiman menggabungkan keterangan langsung dan anggapan berkanun mengikut seksyen 37(da) Akta Dadah Berbahaya 1952 bila mendapati perayu bersalah bagi kesalahan pengedaran dadah berbahaya? Jawapannya Kami: TIDAK Persoalan Keempat: Sama ada Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana telah meletakkan dua (2) beban pembuktian yang berbeza di akhir kes pembelaan bila beliau mengatakan seperti yang berikut: S/N L24nVxb3B0uGuojrP82ncw “perayu telah gagal menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah atas elemen pemilikan dan pengetahuan serta telah gagal mematahkan anggapan pengedaran di bawah seksyen 37(da)(i), (iii) dan (xvi) ADB 1952 yang telah dibangkitkan atas imbangan kebarangkalian.”

Berbalik kepada isu utama, peguam perayu berhujah bahawa Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana telah tersalah arah apabila menggabungkan kedua-dua beban pembuktian kepada perayu di akhir kes pembelaan. Mahkamah sepatutnya memilih salah satu pendekatan sahaja, memandangkan setiap pilihan membawa beban pembuktian yang berbeza.

Dengan hormatnya, kami tidak bersetuju dengan penghujahan tersebut. Seperti yang telah kami tegaskan sebelum ini, isu doktrin pilihan tidak timbul sama sekali kerana Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana tidak pernah meletakkan dua beban pembuktian yang berbeza untuk dipikul oleh perayu. Oleh itu, keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Jorge Crespo Gomez v. Public Prosecutor [2020] 6 AMR 773 yang digunakan oleh peguam perayu sebagai nas undang-undang perlu dibezakan dengan kes rayuan di hadapan kami ini.

Meskipun Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana menyatakan di dalam alasan penghakimannya bahawa perayu gagal menimbulkan keraguan munasabah atas elemen pemilikan dan S/N L24nVxb3B0uGuojrP82ncw pengetahuan serta gagal mematahkan anggapan pengedaran mengikut seksyen 37(da)(i), (iii) dan (xvi) Akta Dadah Berbahaya 1952 atas imbangan kebarangkalian, namun ini tidak bermaksud beliau menggunakan anggapan berganda atau dua beban pembuktian berbeza untuk kedua-dua pemilikan dan pengedaran tersebut.

Sewajarnya ditegaskan bahawa perayu boleh dibebaskan dan dilepaskan terhadap pertuduhan mengedar dadah berbahaya melalui dua (2) keadaan berikut:

Sekiranya perayu berjaya menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan membabitkan intipati penting pertuduhan yang lain seperti sifat, berat, atau identiti dadah tersebut. Perayu juga boleh dibebaskan jika berjaya menimbulkan keraguan munasabah terhadap identiti dirinya sendiri.

(ii) Sekiranya perayu berjaya mematahkan anggapan pengedaran mengikut seksyen 37(da)(i), (iii), dan (xvi) Akta Dadah Berbahaya 1952 berdasarkan imbangan kebarangkalian.

Dalam rayuan ini, perayu cuba menimbulkan keraguan terhadap kes pendakwaan dengan mendakwa dirinya tidak mempunyai milikan atau pengetahuan tentang beg hitam bertulisan BUM ESTABLISHED (eksibit P16) yang berisi dadah. Hakikatnya, keterangan membuktikan sebaliknya kerana S/N L24nVxb3B0uGuojrP82ncw semasa ditahan polis di hadapan Restoran KFC, perayu sedang memegang beg tersebut. Keterangan perayu juga didapati hanya satu penafian dan rekaan semata-mata.

Keterangan ini diperkuatkan lagi oleh SP6 yang mendapati wajah perayu bertukar gelisah dan percakapannya tersekat-sekat sebaik sahaja SP6 memperkenalkan dirinya sebagai polis. Menurut seksyen 8 Akta Keterangan 1950, tingkah laku perayu ini adalah relevan dan membolehkan mahkamah membuat inferens bahawa perayu mempunyai pengetahuan tentang dadah yang ditemui di dalam beg dibawanya.

Selanjutnya, perayu juga gagal mengemukakan keterangan berdasarkan imbangan kebarangkalian bagi mematahkan anggapan bahawa dadah yang berada dalam milikannya adalah untuk tujuan pengedaran. Tanpa bukti tersebut, Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana tidak dapat membuat dapatan bahawa perayu berjaya membangkitkan keraguan munasabah. Oleh yang demikian, tiada sebarang kekhilafan perundangan dilakukan oleh Pesuruhjaya Kehakiman dalam penghakimannya mengenai isu utama ini seperti yang didakwa oleh peguam perayu.

Dapatan yang kami buat ini adalah berpaksikan kepada prinsip yang diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Ariff Arhannan Che Udin v. PP [2022] 4 CLJ 1 yang disampaikan oleh Abdul Rahman Sebli HMP (beliau pada ketika itu), yang memutuskan seperti yang berikut: S/N L24nVxb3B0uGuojrP82ncw “[19] Given the imperatives of s. 37(d) and s. 37(da) of the DDA, there are effectively two ways in which a prima facie case of trafficking under s. 39B(1)(a) of the Act can be established by the prosecution at the close of its case:

by invoking the statutory presumption of trafficking under s. 37(da), provided it is proved by actual or affirmative evidence that the accused was in possession of the drug. This is presumed trafficking; or

(ii) by invoking the statutory presumption of possession and knowledge of the nature of the drug under s. 37(d), provided it is proved that the accused had custody or control of the drug. Read with the definition of trafficking under s. 2 and taking into account the amount of the drug, an inference of trafficking can be drawn. This is trafficking by inference: Ong Ah Chuan v. PP [1980] 1 LNS 181; [1981] 1 MLJ 64. [20] What the law forbids is for the court to invoke the presumption of possession under s. 37(d) to further invoke the presumption of trafficking under s. 37(da), as to do so would be in breach of the rule against double presumption: see Muhammed Hassan (supra). What happened in Muhammed Hassan was that the prosecution had no proof that the appellant was knowingly in possession of the drug S/N L24nVxb3B0uGuojrP82ncw which was a factual prerequisite for the invocation of the presumption of trafficking under s. 37(da). So, the prosecution relied on “presumed possession” under s. 37(d), having proved custody and control, to invoke the presumption of trafficking under s. 37(da), which this court held to be wrong as proof of “possession” for purposes of s. 37(da) must be established by actual or affirmative evidence and not by presumed possession under s. 37(d). … [35] In the present case, the appellant sought to cast a reasonable doubt in the prosecution case on the issue of knowledge but he failed because the learned trial judge disbelieved his claim that he had no knowledge of the drug, and he had no other defence to fall back on such as the defence of self-consumption which was successfully raised by the appellant on appeal to the then Supreme Court in Cohen Lorraine Philis & Anor v. PP [1989] 2 CLJ 956; [1989] 1 CLJ (Rep) 18 SC: [1989] 3 MLJ 289. [36] Nor was it the appellant’s case that his explanation had cast a reasonable doubt in the prosecution case on any of the other elements of the offence alluded to earlier. He must therefore be convicted of the offence charged, which is trafficking because he adduced no evidence whatsoever to discharge his legal burden of proving, on the balance of probabilities, that the large amount of drug in his S/N L24nVxb3B0uGuojrP82ncw possession was not for the purpose of trafficking. In the absence of such evidence, it was not open to the learned JC to make a finding that the presumption of trafficking had been rebutted. [37] The defence of no knowledge that the appellant raised, which the learned JC rejected, was not evidence in rebuttal of the presumption of trafficking under s. 37(da) of the DDA. It would be a defence to a charge of simple possession. Had the learned JC accepted the appellant’s defence of no knowledge in answer to the trafficking charge, the appellant would have been entitled to an outright acquittal because without proof of knowledge of the drug, he committed no offence under the DDA, not even the offence of simple possession. [38] Before us, learned counsel for the appellant raised the following four grounds in assailing the decision of the learned JC:

the learned JC erred in law when he acted on inadmissible and prejudicial evidence to find guilt on the part of the appellant;

(ii) the learned JC failed to undertake a maximum evaluation of the evidence led by the prosecution; S/N L24nVxb3B0uGuojrP82ncw

(iii) the learned JC erred when he required the appellant to raise a reasonable doubt and to rebut the presumption; and

(iv) the learned JC erred when he invoked the presumption of trafficking. [39] Except for the first ground, which warrants greater consideration in view of the novelty of the question and the authorities cited by learned counsel, we are not persuaded that there is any merit in the other three grounds. From the grounds of judgment of the learned JC and for the reasons we have given earlier in this judgment, we are satisfied that the complaints in the three grounds have no basis either in law or on the facts.” (Penekanan ditambah)

Dalam kes Ng Chai Kem v. PP [1994] 2 CLJ 593, prinsip utama yang diputuskan oleh Mahkamah Agung melalui melalui penghakiman yang disampaikan oleh Wan Yahya bin Pawan Teh HMA (beliau pada ketika itu) berkisar mengenai doktrin kes prima facie dan beban pembuktian. Mahkamah menegaskan seperti yang berikut: “Di dalam perbicaraan ini, kepincangan keterangan-keterangan yang terdapat di antara saksi dan juga dalam keterangan bersumpah tertuduh sendiri mengenai S/N L24nVxb3B0uGuojrP82ncw beberapa isu yang relevan sewajarnyalah menimbulkan pendapat Hakim pembicaraan bahawa keterangan pembelaan itu tidak mungkin benar dan seterusnya menolak dakwaan tertuduh yang dia tidak membuang dadah itu melalui tingkap atas bangunan tersebut dan juga pada masa itu terdapat dua orang lagi penagih dadah bersama-sama beliau termasuk seorang bernama Ah Kiong. Pada pandangan kami, Hakim pembicaraan berhak memutuskan sedemikian daripada keterangan-keterangan yang dibentangkan dihadapannya. Setelah mendengar dan memerhati tingkah laku saksi-saksi yang memberi keterangan di pembicaraan itu, Hakim itu berada dalam kedudukan yang lebih baik daripada Mahkamah ini untuk menentukan kebolehpercayaan seseorang saksi atau pun kemungkinan berlakunya sesuatu perkara atau tidak. Selepas menolak pembelaan tertuduh mengenai caranya penangkapan dibuat, samada terdapat orang lain bersama tertuduh dan di mana dadah itu dijumpai, Hakim pembicaraan telah memutuskan pada akhir penghakimannya dengan perkataan-perkataan berikut: Berdasarkan alasan-alasan tersebut diatas Mahkamah tidak mempercayai keterangan keterangan Tertuduh dan SB4 dan Mahkamah mendapati pembelaan telah S/N L24nVxb3B0uGuojrP82ncw gagal menimbulkan sebarang keraguan munasabah ke atas kes pendakwaan atau kebersalahan Tertuduh. Tertuduh juga telah gagal menyangkal anggapan anggapan statutori yang timbul terhadapnya di atas imbangan kebarangkalian. Pendakwaan telah membuktikan kesnya diluar batas was-was. Ternyata daripada perkataan-perkataan ini bahawa Hakim tersebut telah menggunakan dua ujian untuk menentukan beban pembuktian untuk mematahkan anggapan-anggapan statutori yang disebut sebagai (i) telah gagal menimbulkan sebarang keraguan munasabah keatas kes pendakwaan; dan (ii) telah gagal menyangkal anggapan anggapan statutori. Namun begitu penggunaan kedua-dua istilah ujian ini tidak seharusnya ditentang - Lihat Akin Khan bin Abdul Rahman v. PP [1987] CLJ Rep 40.” (Penekanan ditambah)

Mengenai isu kegagalan perayu memanggil penama Lok Kar Hing sebagai saksi pembelaan, Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana di perenggan 56 alasan penghakiman tambahan (Kandungan 40, Rekod Rayuan Tambahan 1, m/s 35) menyatakan seperti berikut: S/N L24nVxb3B0uGuojrP82ncw “56. Mahkamah juga mendapati bahawa pihak Pembelaan telah gagal mengemukakan keterangan yang menyokong pembelaan seperti keterangan teman lelaki OKT yang dikatakan telah menghantar OKT ke jeti Kuala Kedah dan sepatutnya turut sama pergi ke Langkawi pada hari kejadian untuk bercuti tetapi tidak jadi, yang mana pada pendapat Mahkamah ini adalah merupakan suatu kegagalan mengemukakan keterangan sokongan bagi menyokong pembelaan OKT.”

Berdasarkan alasan penghakiman tersebut, Pesuruhjaya Kehakiman hanya menyatakan kegagalan perayu mengemukakan penama sebagai saksi sokongan, tanpa beliau menggunakan inferens yang menentang mengikut seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 terhadap kes pembelaan. Justeru, kami tidak melihat sebarang kekhilafan atau salah arah oleh Pesuruhjaya Kehakiman dalam membuat ulasan sedemikian.

Pada hemat kami, keterangan yang dikemukakan oleh perayu hanyalah bersifat penafian semata-mata. Tanpa sebarang keterangan sokongan, penafian tersebut adalah tidak mencukupi untuk menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan. Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana telah mempertimbangkan dan menilai semua keterangan di hadapan beliau, serta membuat penemuan dan kesimpulan yang tepat. Rekod telah membuktikan perkara ini dengan jelas. Selain itu, perayu juga telah gagal mematahkan anggapan S/N L24nVxb3B0uGuojrP82ncw statutori mengikut seksyen 37(da) Akta Dadah Berbahaya 1952 atas imbangan kebarangkalian.

Dapatan yang kami buat ini berpaksikan kepada keputusan kes Md Zainuddin bin Raujan v. Public Prosecutor [2013] 4 MLJ 596 di mana Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Balia Yusof HMR (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti yang berikut: “[28] As to the learned trial judge's assessment of the defence evidence, we are unable to agree with the learned appellant counsel's submission. We agree with the learned trial judge that the totality of the evidence put forth by the appellant was but a plain denial which, in the circumstances of the case, and without any supporting evidence would be insufficient to cast a reasonable doubt on the prosecution's case. The appellant has also failed to rebut on the balance of probabilities, the statutory presumption under s 37 (da) of the DDA. [29] We are satisfied that in coming to the finding that the defence has failed to cast a reasonable doubt on the prosecution's case, the learned trial judge had considered and evaluated all of the evidence before him and was right in arriving at the findings and conclusion which he did. The records speak for themselves. For these reasons, we fail to see any merit in counsel's objection on this ground.” S/N L24nVxb3B0uGuojrP82ncw (Penekanan ditambah)

Berdasarkan keseluruhan keterangan yang dikemukakan, sudah terang lagi bersuluh terdapat keterangan yang melimpah ruah yang membuktikan perayu mempunyai pemilikan terhadap dadah berbahaya yang dijumpai di dalam beg ekshibit P16, serta mempunyai pengetahuan tentang kewujudan dadah-dadah tersebut untuk tujuan pengedaran.

Oleh itu, kami sebulat suara memerintahkan seperti yang berikut:

Rayuan perayu dibenarkan sebahagian;

(ii) Rayuan terhadap sabitan ditolak. Sabitan bagi ketiga-tiga pertuduhan mengikut seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 oleh Mahkamah Tinggi dikekalkan;

(iii) Rayuan perayu terhadap hukuman dibenarkan;

(iv) Hukuman pemenjaraan seumur hidup (30 tahun) bagi ketiga-tiga pertuduhan yang berkuat kuasa dari tarikh sabitan (16 April 2024) oleh Mahkamah Tinggi diketepikan dan digantikan dengan hukuman pemenjaraan seumur S/N L24nVxb3B0uGuojrP82ncw hidup (30 tahun) bagi ketiga-tiga pertuduhan yang berkuat kuasa dari tarikh tangkap (3 Mac 2019); dan

Hukuman pemenjaraan bagi ketiga-tiga pertuduhan berjalan serentak. Tarikh: 18 Jun 2026 - Sgd - Azmi bin Ariffin Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia S/N L24nVxb3B0uGuojrP82ncw Kaunsel Bagi Perayu : Simon Murali, Cik Kok Yuen Lin [Simon Murali & Co.] Bagi Responden : Sarulatha Paramavathar [Timbalan Pendakwa Raya]