Ling Chi Tung v Muhd Muazam Shah Bin Muhamad (JA-17D-2-02/2023)

1.

2.

ZURAINI BT ABDUL HAMEED NAPISAH NARIKKODAN MAMMOO …RESPONDEN-RESPONDEN S/N ov0G/pfbDEOl7MKUaYgehw ALASAN PENGHAKIMAN Mukadimah [1] Ini adalah Saman Pemula yang difailkan oleh Perayu yang merayu terhadap keputusan Lembaga Tatatertib Majlis Peguam (“LTMP”) bertarikh 8.12.2022 yang menolak aduan tatatertib Perayu terhadap Responden-responden dan mendapati tiada liabiliti yang dilakukan oleh Responden-responden. [2] Sebagai latar belakang ringkas, Perayu bercadang untuk menjual dua lot kedai masing-masing di Taman Impian Emas dan Taman Perling. Untuk itu beliau telah melantik Wong Kam Keong @ Bill Wong, seorang ejen hartanah dari firma ejen hartanah iaitu City Appraisal Consultant untuk mencari bakal pembeli bagi penjualan kedua-dua hartanah tersebut secara bersama dan/ atau secara en bloc. [3] Bill Wong kemudian telah memperkenalkan Tia Poh Loong kepada Perayu yang bersetuju untuk membeli kedua-dua hartanah tersebut secara transaksi tunggal sebanyak RM1.3 juta. Bagaimanapun, bagi tujuan mendapatkan pinjaman, Tia Poh Loong telah meminta agar lot kedai Taman Impian Emas ditetapkan dengan harga RM750,000.00 manakala lot kedai Taman Perling sebanyak RM550,000.00 dalam bentuk tawaran yang berasingan. Perlu dinyatakan bahawa selain menjadi peguam di firma guaman miliknya iaitu Tetuan Tia & Noordin, Tia Poh Loong juga adalah pengarah urusan dalam City Appraisal Consultant. [4] Ekoran itu, Bill Wong telah merujuk transaksi berkenaan kepada Tetuan Hafez & Partners, firma guaman Responden-responden bagi S/N ov0G/pfbDEOl7MKUaYgehw tujuan penyediaan perjanjian jual beli. Selain itu, Bill Wong juga telah mengemukakan kepada Tetuan Hafez & Partners dua surat persetujuan (eksibit N1 & N2 Lampiran 6) sebagaimana berikut: S/N ov0G/pfbDEOl7MKUaYgehw [5] Berdasarkan kepada eksibit N1 & N2 di atas, Tetuan Hafez & Partners telah menyediakan draf perjanjian jual beli dan mengemukakannya kepada Tetuan Tia & Noordin yang mewakili Tia S/N ov0G/pfbDEOl7MKUaYgehw Poh Loong. Bagaimanapun, Perayu mendakwa bahawa dalam draf perjanjian jual beli berkenaan terma penting bahawa kedua-dua hartanah tersebut hendaklah dijual bersama dan/atau secara en bloc tidak dimasukkan oleh Tetuan Hafez & Partners. [6] Pada 3.4.2013 Tetuan Hafez & Partners telah menerima daripada Tetuan Tia & Noordin salinan perjanjian jual beli yang telah ditandatangani oleh Tia Poh Loong beserta dengan bayaran deposit sebanyak 10% daripada harga jualan lot kedai Taman Perling. Namun, jual beli ini hanya melibatkan lot kedai Taman Perling sahaja dan tidak termasuk lot kedai Taman Impian Emas. [7] Sebaik sahaja Perayu mengetahui mengenai perjanjian jual beli tersebut yang hanya melibatkan lot kedai Taman Perling sahaja, beliau telah mengarahkan Tetuan Hafez & Partners menghantar surat kepada Tetuan Tia & Noordin bagi memaklumkan bahawa penjualan kedua-dua hartanah sepatutnya dibuat secara en bloc. [8] Ekoran itu, pada 22.5.2013, Tetuan Hafez & Partners telah memulangkan perjanjian jual beli beserta deposit pembelian lot kedai Taman Perling kepada Tetuan Tia & Noordin disebabkan perjanjian tersebut bercanggah dengan niat Perayu yang ingin menjual kedua-dua hartanah tersebut secara en bloc. [9] Pada bulan Jun 2013, Tia Poh Loong telah memfailkan tuntutan terhadap Perayu di Mahkamah Sesyen Johor Bahru bagi mendapatkan perintah pelaksanaan spesifik (specific performance) untuk penjualan lot kedai Taman Perling dan gantirugi bagi lot kedai Taman Impian Emas. Pada 26.8.2015 Mahkamah Rayuan membuat keputusan yang memihak S/N ov0G/pfbDEOl7MKUaYgehw kepada Perayu dan Tia Poh Loong diarahkan membayar kos sebanyak RM15,000.00 kepada Perayu. [10] Perayu kemudian membuat aduan salah laku di bawah Akta Profesion Undang-Undang 1976 (“APU”) kepada LTMP terhadap Tia Poh Loong dan Responden-responden. [11] Pada 8.12.2022 LTMP, setelah menimbang teliti laporan Jawatankuasa Siasatan yang dianggotai S. Vijaya Retnam @ Veizay (pengerusi), Chan Fei Loong dan Tuan Haji Meraj @ Mohammed Haji Abd Jalal bertarikh 9.6.2022, telah memutuskan bahawa Tia Poh Loong bertanggungan sepenuhnya atas salah laku dan didenda RM1,000.00 manakala aduan salah laku terhadap Responden-responden ditolak. [12] Tidak berpuas hati terhadap keputusan LTMP tersebut, Perayu telah memfailkan rayuan di mahkamah ini. [13] Secara ringkas, Perayu memohon perintah yang berikut, antaranya:

kebenaran diberikan kepada Perayu untuk memohon lanjutan masa bagi memfailkan rayuan ini terhadap

(ii) Perintah LTMP bertarikh 8.12.2022 di bawah s. 103D APU yang memutuskan bahawa tiada liabiliti di pihak Responden-responden dan aduan terhadap Responden-responden ditolak berkenaan dengan Responden-responden adalah diketepikan; S/N ov0G/pfbDEOl7MKUaYgehw

(iii) restitusi berjumlah RM7,797.81 sebagai kos perjalanan dan perbelanjaan yang ditanggung oleh Perayu untuk menghadiri prosiding perbicaraan di Mahkamah Sesyen dan Mahkamah Tinggi di Johor Bahru;

(iv) restitusi berjumlah RM118,000.00 sebagai kos guaman yang ditanggung oleh Perayu untuk membela tuntutan yang difailkan oleh Tia Poh Loong terhadap Perayu dan juga rayuan terhadap keputusan oleh Mahkamah Sesyen Johor Bahru;

restitusi berjumlah RM65,000.00 sebagai kos guaman yang ditanggung oleh Perayu untuk merayu terhadap keputusan oleh Mahkamah Tinggi Johor Bahru; dan

(vi) ganti rugi teladan. [14] Bagi permohonan untuk lanjutan masa, semasa pendengaran permohonan ini, Responden-responden memaklumkan bahawa mereka tiada bantahan terhadap permohonan ini. Oleh yang demikian, permohonan lanjutan masa dibenarkan. Undang-undang berkaitan dengan rayuan terhadap keputusan Lembaga tatatertib [15] S. 103E(1) APU membenarkan pihak yang terkilan dengan keputusan LTMP untuk merayu ke mahkamah tinggi. Seksyen tersebut menyatakan – S/N ov0G/pfbDEOl7MKUaYgehw Rayuan daripada perintah muktamad atau keputusan Lembaga Tatatertib 103E. (1) Mana-mana pihak yang terkilan dengan perintah muktamad atau keputusan yang dibuat oleh Lembaga Tatatertib —

(a)

di bawah perenggan 100(1)(a), (3)(a) atau subseksyen 100(7), (8) atau (15); atau

di bawah seksyen 103D, hendaklah mempunyai hak untuk merayu kepada Mahkamah Tinggi dalam masa satu bulan dari penerimaan pemberitahuan perintah atau keputusan itu. [16] Walaupun APU membenarkan keputusan LTMP dirayu, namun ruang lingkup s. 103E(1) APU telah dihuraikan dengan panjang lebar dalam banyak kes. Antaranya, dalam kes Dinesh Kanavaji Kanawagi & Anor v. Ragumaren N Gopal; Majlis Peguam (Intervener) [2018] 2 CLJ 1 di mana Prasad Sandosham Abraham HMP ketika menyampaikan prinsip yang diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan menyatakan – “[23] We have considered the report of the DC and find there are no compelling grounds to interfere with its findings. The courts should only interfere with the finding of facts and recommendations of the DC in the following limited circumstances ie,:

when the findings are manifestly perverse;

(ii) the DC/DB had failed as right thinking members of the Bar to give due consideration to the facts of the case and the conduct of the solicitor complained against; and S/N ov0G/pfbDEOl7MKUaYgehw

(iii) there had been breach of natural justice.”. [17] Begitu juga dalam kes Majlis Peguam v. Dato' Seri Dr Muhammad Shafee Abdullah [2016] 8 CLJ 749 Md Raus Sharif PMR (pada masa itu) ketika menyampaikan keputusan Mahkamah Persekutuan menyebut – [29] We were minded of the well-settled principle that as a general rule, the policy is not to interfere in matters of professional discipline, but to leave matters of discipline to the body entrusted by Parliament to regulate and discipline members of the profession. All that is required is that the disciplinary body acts fairly in carrying out its duties, and the hearing conducted thoroughly with due deliberation and understanding given to the facts of the complaint. Unless the disciplinary committee in the exercise of its powers can be shown to have erred in principle, or to have overlooked, misconceived, or disregarded some material matter of fact, or to have failed to act judicially, the court ought not interfere, except in the rarest of cases. This principle has been applied consistently by our courts. (See cases of Re A Solicitor (No 2) [1923] 93 LJKB 761, Re A Solicitor [1969] 3 All ER 610, Keith Sellar v. Lee Kwang And Tennakoon V Lee Kwang [1980] 1 LNS 36; [1980] 1 MLRA 461; Gana Muthusamy v. Tetuan LM Ong & Co [1998] 4 CLJ 878; [1998] 2 MLRA 208; Merchant v. Law Society of Saskatchewan [2002] 8 WWB 214). [18] Prinsip yang sama diikuti dalam kes Gana Muthusany v. Tetuan L M Ong & Co. [1998] 4 CLJ 878, di mana Mahkamah Rayuan memberikan panduan yang berikut: "[2] It is primarily for members of the Bar to decide what amounts to conduct unbecoming of an advocate and solicitor. Courts must necessarily exercise caution when entertaining an appeal in which the central question is whether particular conduct is unprofessional and cases meriting curial interference will be rare. Otherwise, it will be the court and not the S/N ov0G/pfbDEOl7MKUaYgehw profession that will determine the yardstick of professional behaviour. A court will be entitled to interfere only if what has been found by a disciplinary committee to be unprofessional conduct will not be considered to be such by the best thinking members of that profession." [19] Melihat kepada otoriti di atas, adalah menjadi tanggung jawab Perayu untuk membuktikan kepada mahkamah ini bahawa –

dapatan LTMP adalah jelas songsang;

LTMP gagal menimbang teliti fakta kes dan tatakelakuan Responden-responden; dan

terdapatnya pelanggaran keadilan asasi (natural justice). Alasan Perayu dan Responden-responden [20] Dalam rayuannya Perayu memberikan alasan yang berikut bagi menyatakan kecuaian Responden-responden:

firma guaman Responden-responden melakukan salah laku mengikut definisi di bawah s. 94(3) APU dalam menjalankan tanggungjawab mereka apabila gagal melaksanakan arahan Perayu walaupun sedar bahawa kedua-dua hartanah tersebut mestilah dijual secara en bloc;

adalah tidak adil kepada Perayu yang disaman oleh Tia Poh Loong dan terpaksa menanggung kos guaman untuk mempertahankan diri hanya disebabkan kecuaian dan atau kesilapan Responden-responden; dan S/N ov0G/pfbDEOl7MKUaYgehw

Responden-responden adalah bertanggungan secara bersesama menurut s. 11,12 dan 14 Akta Perkongsian 1961. [21] Bagi Responden-responden pula, mereka berhujah bahawa rayuan ini wajar ditolak atas alasan yang berikut:

aduan yang dibuat oleh Perayu kepada LTMP sebelum ini adalah berkaitan dengan salah laku namun dalam pliding kali ini ia adalah berkaitan dengan kecuaian professional;

Perayu gagal memberikan arahan yang jelas mengenai penjualan kedua-dua hartanah secara en bloc kepada Responden-responden.; dan

Bill Wong tidak dipanggil untuk memberi keterangan semasa pendengaran di LTMP bagi menyokong aduan Perayu. Sama ada Responden-responden cuai dalam menjalankan tanggungjawab professional mereka [22] Adalah menjadi prinsip asas undang-undang yang mantap bahawa plaintif mestilah membuktikan kesnya sepertimana yang diputuskan dalam kes Kogilamah Malayan v. Aieyappan Tulukanam [2015] CLJU 962; [2015] 1 LNS 962; [2016] 3 MLRA 290; [2016] 6 MLJ 663, Ambank (M) Bhd v. Masri bin Abdul Rahman [2010] CLJU 1115; [2010] 1 LNS 1115, Juahir Sadikon v. Perbadanan Kemajuan Ekonomi Negeri Johor [1996] 4 CLJ 1; [1996] 3 MLJ 627 dan The Carbon Co Sdn Bhd & Anor v. Ng Lee Hoon [2017] 6 CLJ 189; [2017] 4 MLJ 791. S/N ov0G/pfbDEOl7MKUaYgehw [23] Dalam rayuan di hadapan saya, perkara pokok yang perlu diputuskan oleh mahkamah ialah sama ada wujud bukti bahawa Perayu telah memberi arahan dengan jelas kepada Responden-responden mengenai syarat penjualan kedua-dua lot kedai dibuat secara en bloc. [24] Dalam hal ini, saya mendapati bahawa arahan mengenai syarat penjualan kedua-dua lot kedai dibuat secara en bloc dibuat oleh Perayu kepada Bill Wong sahaja dan bukannya kepada Responden-responden. Ini diakui sendiri oleh Perayu. Kemudian Bill Wong dikatakan telah memberikan arahan yang sama kepada Responden-responden. Bagaimanapun, semasa perbicaraan di hadapan LTMP, Bill Wong tidak dipanggil untuk memberi keterangan bagi membuktikan bahawa beliau telah menerima arahan sedemikian daripada Perayu dan kemudiannya arahan tersebut telah disampaikan pula dengan jelas kepada Responden-responden. Tiada penjelasan diberikan oleh Perayu mengapa Bill Wong yang merupakan saksi utama ini tidak dipanggil oleh Perayu untuk memberi keterangan. [25] Sebaliknya Responden Ketiga, secara jelas menyatakan bahawa Bill Wong tidak pernah memberikan arahan sedemikian kepadanya mahupun kepada peguam Responden-responden iaitu Nasliza binti Hussein. Apa yang diberikan oleh Bill Wong kepada Tetuan Hafez & Partners hanyalah dua surat persetujuan dalam eksibit N1 dan N2