Low Eng Yew v Yakin Kosmo Sdn Bhd (CB-28NCC-3-01/2024)

Ini adalah permohonan Pemohon di Kertas Mahkamah 65 (KM 65) untuk Mahkamah ini menangguhkan prosiding penggulungan syarikat sehingga pelupusan penuh dan muktamad guaman sivil CB- 22NCC-4-04/2022 di Mahkamah Tinggi. Ia dibuat oleh seorang Low Eng Hock iaitu penyumbang di dalam syarikat Yakin Kosmo Sdn. Bhd iaitu Responden dalam kes ini.

Alasan permohonan ini ialah disebabkan Pempetisyen dalam kes ini telah memfailkan petisyen pengulungan di atas kapasitinya sebagai pemegang saham atas asas bahawa dia mempunyai 300,000 unit saham dalam syarikat Yakin Kosmo Sdn. Bhd.

Pada 18.04.2022 seorang Low Eng Hock telah memfailkan tindakan writ melalui saman sivil No. CB-22NCC-4-04/2022 untuk suatu deklarasi bahawa dia adalah pemilik benefisial kepada 300,000 unit saham dalam syarikat Yakin Kosmo Sdn. Bhd. dan bukannya Pempetisyen. Malahan Pempetisyen dalam writ guaman sivil itu diminta S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 3 untuk memindahkan 300,000 unit pegangan saham kepada Low Eng Hock.

Kes guaman sivil tersebut telah ditetapkan untuk perbicaraan pada 10.02.2025, 11.02.2025, 26.05.2025 dan 27.05.2025. Penentuan kedudukan pemegang saham dalam guaman sivil tersebut akan memberi kesan kepada petisyen penggulungan ini. Ia adalah suatu keadaan khas yang mewajarkan untuk penggantungan prosiding.

Di dalam affidavit sokongan Encik Low Eng Hock menyatakan bahawa sekiranya penangguhan prosiding ini tidak dibenarkan ia akan memprejudiskan Pemohon yang tidak dapat diperbaiki dan sebarang keputusan di dalam guaman sivil tersebut akan menjadi sia-sia dan tidak bermakna. Di samping itu sekiranya keputusan dalam writ saman tersebut berpihak kepada Pemohon ia menunjukkan Pempetisyen mengemukakan petisyen penggulungan ini sebagai satu yang tidak dilakukan dengan sewajarnya. Ia juga adalah satu tindakan penyalahgunaan proses Mahkamah.

Sebaliknya Pempetisyen dalam affidavit balasannya pula menyatakan bahawa Pemohon Low Eng Hock tidak mempunyai locus standi untuk menyediakan affidavit sokongan. Di samping itu di dalam hujahan Pempetisyen menyatakan bahawa Pemohon telah terhalang daripada membuat permohonan ini atas prinsip Res Judicata. Selain daripada itu tindakan mengemukakan beberapa permohonan sebelum ini menunjukkan bahawa permohonan ini adalah satu penyalahgunaan proses Mahkamah. S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 4

Pempetisyen juga menyatakan bahawa permohonan ini bukannya permohonan untuk penangguhan pelaksanaan penghakiman sementara menunggu keputusan rayuan Mahkamah Atasan. Sebaliknya ia adalah satu penangguhan prosiding.

Dalam kes ini adalah didapati bahawa petisyen penggulungan syarikat ini dibuat di bawah seksyen 464 (1) (c) Akta Syarikat 2016 yang memperuntukkan seperti berikut: “464 Petisyen penggulungan

Sesuatu syarikat, sama ada digulung secara sukarela atau tidak, boleh digulung di bawah sesuatu perintah Mahkamah atas petisyen mana-mana satu daripada yang berikut atau lebih:

syarikat;

mana-mana pemiutang, termasuklah pemiutang luar jangka atau prospektif, bagi syarikat;

seseorang penyumbang atau mana-mana orang yang merupakan wakil diri kepada penyumbang yang mati atau pemegang amanah bagi kebankrapan atau Ketua Pengarah Insolvensi bagi estet penyumbang yang bankrap;

penyelesai;

Menteri atas alasan yang dinyatakan dalam perenggan 465(1)(d) atau (l);

dalam hal sesuatu syarikat yang merupakan suatu institusi berlesen di bawah Akta Perkhidmatan Kewangan 2013 atau Akta Perkhidmatan Kewangan Islam 2013 dan yang bukan merupakan suatu institusi anggota di bawah Akta Perbadanan Insurans Deposit Malaysia 2011 [Akta 720],

dalam hal sesuatu syarikat yang merupakan pengendali sistem pembayaran ditetapkan di bawah Akta Perkhidmatan Kewangan 2013 atau Akta Perkhidmatan Kewangan Islam 2013, Bank Negara Malaysia;

Pendaftar atas alasan yang dinyatakan dalam perenggan 465(1)(k); atau

dalam hal sesuatu institusi anggota di bawah Akta Perbadanan Insurans Deposit Malaysia 2011, Perbadanan Insurans Deposit Malaysia yang disebut dalam seksyen 99 Akta itu.

Walau apa pun apa-apa jua dalam subseksyen (1)-

seseorang yang disebut dalam perenggan (1)(c) tidak boleh mengemukakan petisyen atas mana-mana alasan yang dinyatakan dalam perenggan 465(1)(a), (b), (d) atau (g) melainkan jika syer yang berkenaan dengannya penyumbang merupakan penyumbang atau beberapa syer itu yang asalnya diumpukkan kepada penyumbang, atau telah dipegang olehnya dan didaftarkan atas namanya selama sekurang-kurangnya enam bulan sepanjang lapan belas bulan sebelum penyerahan petisyen atau diturunkan kepadanya melalui kematian atau kebankrapan pemegang yang dahulu;

sesuatu petisyen tidak boleh diserahkan oleh mana-mana orang kecuali seorang penyumbang atau Menteri jika alasan bagi petisyen itu adalah ingkar dalam menyerah simpan akuan berkanun di bawah subseksyen 190(3);

Mahkamah tidak boleh mendengar petisyen jika diserahkan oleh seorang pemiutang luar jangka atau prospektif sehingga apa-apa jaminan bagi kos diberikan sebagaimana yang difikirkan munasabah oleh Mahkamah dan suatu kes prima facie bagi penggulungan telah dibuktikan sehingga memuaskan hati Mahkamah; dan

Mahkamah tidak boleh, jika sesuatu syarikat digulung secara sukarela, membuat suatu perintah penggulungan melainkan jika Mahkamah berpuas hati bahawa penggulungan sukarela itu tidak dapat diteruskan dengan memberikan perhatian yang sewajarnya kepada kepentingan pemiutang atau penyumbang.” Manakala dalam teks Bahasa Inggerisnya seksyen 464 Akta Syarikat 2016 memperuntukkan seperti berikut: “464 Petition of winding up

A company, whether or not it is being wound up voluntarily, may be wound up under an order of the Court on the petition of any one or more of the following:

the company;

any creditor, including a contingent or prospective creditor, of the company;

a contributory or any person who is the personal representative of a deceased contributory or the trustee in bankruptcy or the Director General of Insolvency of the estate of a bankrupt contributory;

the liquidator;

the Minister on the ground specified in paragraph 465(1)(d) or (l);

in the case of a company which is a licensed institution under the Financial Services Act 2013 or the Islamic Financial Services Act 2013 and which is not a member institution under the Malaysia Deposit Insurance Corporation Act 2011 [Act 720], the Central Bank of Malaysia;

in the case of a company which is an operator of a designated payment system under the Financial Services Act 2013 or the Islamic Financial Services Act 2013, the Central

the Registrar on the ground specified in paragraph 465(1)(k); or

in the case of a member institution under the Malaysia Deposit Insurance Corporation Act 2011, the Malaysia Deposit Insurance Corporation mentioned in section 99 of that Act.

Notwithstanding anything in subsection (1)-

a person referred to in paragraph (1)(c) may not present a petition on any of the grounds specified in paragraph 465(1)(a), (b), (d) or (g) unless the share in respect of which S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw the contributor was a contributory or some of the shares were originally allotted to the contributor, or have been held by him and registered in his name for at least six months during the eighteen months before the presentation of the petition or have devolved on him through the death or bankruptcy of a former holder;

a petition shall not be presented by any person except a contributory or the Minister if the ground of the petition is default in lodging the statutory declaration under subsection 190(3);

the Court shall not hear the petition if presented by a contingent or prospective creditor until such security for costs has been given as the Court thinks reasonable and a prima facie case for winding up has been established to the satisfaction of the Court; and

the Court shall not, where a company is being wound up voluntarily, make a winding up order unless the Court is satisfied that the voluntary winding up cannot be continued with due regard to the interests of the creditors or contributories.” [9] Penelitian kepada petisyen penggulungan yang difailkan di KM 1 di perenggan 3 menunjukkan bahawa Pempetisyen Low Eng Yew adalah seorang pengarah syarikat Yakin Kosmo Sdn. Bhd. yang S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw mempunyai bilangan saham 300,000 unit bersamaan dengan 50 % daripada pegangan saham syarikat. Sementara 50 % lagi dipegang oleh Low Eng Hock dengan bilangan saham 300,000 unit. [10] Penelitian kepada kertas kausa juga menunjukkan bahawa Low Eng Hock telah membuat permohonan penggantungan prosiding penggulungan di bawah seksyen 470 Akta Syarikat 2016 pada 27.03.2024 melalui KM 17. Ia telah ditolak pada 26.07.2024. [11] Penelitian kepada affidavit sokongan bagi KM 17 Low Eng Hock menyatakan bahawa kapasiti beliau semasa membuat permohonan di KM 17 itu ialah sebagai pengarah di syarikat Responden. [12] Sementara itu bagi KM 65 affidavit sokongan Low Eng Hock pula menyatakan kedudukannya sebagai pemegang saham dan penyumbang kepada Responden. KM 17 adalah permohonan untuk menggantung keseluruhan prosiding petisyen penggulungan di bawah seksyen 470 Akta Syarikat 2016. Sementara di KM 65 ialah petisyen penggulungan ini digantung sehingga pelupusan penuh. [13] Apa yang jelas ialah penama yang sama iaitu Low Eng Hock telah mengemukakan permohonan di KM 17 dan KM 65 untuk mencapai matlamat yang sama iaitu menggantung prosiding pendengaran petisyen penggulungan. Kapasiti yang digunakan oleh Low Eng Hock tersebut adalah berbeza iaitu sebagai penyumbang dalam permohonan KM 65 apabila dalam affidavitnya Low Eng Hock menyatakan seperti berikut: S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw “Saya adalah pemegang saham dan penyumbang kepada Responden yang dinamakan di atas.” [14] Sementara bagi permohonan di KM 17 affidavit sokongannya menyatakan seperti berikut: “Saya adalah pengarah di syarikat Responden dan saya telah diberi kebenaran dan kuasa oleh Responden untuk menyatakan affidavit ini bagi pihak Responden.” [15] Hal ini pada hemat Mahkamah perlu diberikan perhatian agar tiada sebarang tindakan yang boleh digolongkan sebagai penyalahgunaan proses direstui oleh Mahkamah ini. Adalah tidak dapat dinafikan pihak-pihak yang berkepentingan boleh mengemukakan permohonan untuk pertimbangan Mahkamah mengikut jalur undang-undang sama ada di bawah Kaedah-kaedah Mahkamah (KKM) 2012, Akta Syarikat 2016 dan Kaedah-kaedah (Penggulungan) Syarikat 1972. [16] Apa yang penting ialah permohonan tersebut hendaklah dilakukan dengan teratur adalah tidak wajar pada hemat Mahkamah untuk mana-mana individu membuat permohonan yang berbeza dengan menggunakan kedudukan yang berbeza bagi mencapai matlamat yang sama. [17] Dalam erti kata lain seseorang yang tidak berjaya dalam satu permohonan di atas kedudukannya dalam permohonan tersebut tidak seharusnya menukar kedudukannya dengan membuat permohonan S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw yang berlainan bagi mencapai maksud yang sama terhadap permohonan yang telahpun ditolak oleh Mahkamah sebelum ini. [18] Penyalahgunaan proses Mahkamah telah dijelaskan dengan mendalam oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Malaysia Building Society Bhd v Tan Sri General Ungku Nazaruddin bin Ungku Mohamed [1998] 2 MLJ 425 seperti berikut: “ Every person who is aggrieved by some wrong he considers done him is at liberty to invoke the process of the court. Equally may a litigant invoke the process to enforce some claim which he perceives he has against another. When however, the process of the court is invoked, not for the genuine purpose of obtaining the relief claimed, but for a collateral purpose, for example, to oppress the defendant, it becomes an abuse of process. Where the court's process is abused, the proceedings complained of may be stayed, or if it is too late to grant a stay, the party injured may bring an action based on the tort of collateral abuse of process. The position has been neatly summed up by Lord Denning MR in his dissenting judgment in Goldsmith v Sperrings Ltd & Ors [1977] 1 WLR 478, where at p 489 he said: In a civilized society, legal process is the machinery for keeping and doing justice. It can be used properly or it can be abused. It is used properly when it is invoked for the vindication of men's rights or the enforcement of just claims. S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw It is abused when it is diverted from its true course so as to serve extortion or oppression: or to exert pressure so as to achieve an improper end. When it is so abused, it is a tort, a wrong known to the law. The judges can and will intervene to stop it. They will stay the legal process, they can, before any harm is done. If they cannot stop it in time, and harm is done, they will give damages against the wrongdoer. Though a dissenting judgment, the principle enunciated by the Master of the Rolls has been accepted as authoritative of what constitutes an abuse of process. Sometime abuse can be shown by the very steps being taken in the courts. Take some instances from the law of libel. When a man sent a defamatory circular to seven different persons, the party defamed brought seven different libel actions against the same defendant, one for each publication, all were stayed, save one, Erle J saying: [T]he plaintiff has not alleged that any purpose would be obtained by the course he has already adopted, beyond imposing the cost of litigation on the defendant. See Jones v Pritchard (1849) 6 Dow & L 529 at p 530.” S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw [19] Ia diulang dengan lebih jelas dalam kes Jasa Keramat Sdn Bhd & Anor v Monatech (M) Sdn Bhd [1999] 4 MLJ 637. Malahan pandangan Mahkamah Rayuan berkenaan dengan penyalahgunaan proses Mahkamah di dalam kes Maril-Rionebel (M) Sdn Bhd & Anor v. Perdana Merchant Bankers Bhd & Other Appeals [2001] 3 CLJ 248 perlu direnungi dan diberikan perhatian yang sewajarnya. YA Hakim Gopal Sri Ram, Hakim Mahkamah Rayuan menyatakan seperti berikut: “There is a trend - and it is an unhealthy trend - for practitioners to raise several points either on several different applications or by way of preliminary objections on procedural grounds to the same proceeding. As each application or point of objection fails, an appeal is at once lodged and the aid of this court is sought to stay all proceedings in the court below pending the hearing of the appeal against the spurious procedural objection. Let me say at once that such a practice constitutes an abuse of the court's process, leads to injustice and should not be countenanced by judges. A litigant who has a number of procedural and substantive grounds in opposition to any cause or matter must take all of them in one go. He cannot present his case in instalments. He cannot take one procedural point at a time and invite a separate ruling from the presiding judge. This type of advocacy which has been on the rise over the past few years results in serious delays in the various stages of litigation. Judges at first instance and magistrates are therefore advised not to entertain these so-called S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw preliminary objections save and except where they go to the jurisdiction of the particular court.” [20] Berdasarkan kepada penelitian affidavit sokongan bagi KM 65 dan affidavit sokongan bagi KM 17 pada hemat Mahkamah sudah cukup untuk menunjukkan bahawa tindakan Pemohon ini adalah suatu percubaan untuk mendapatkan perintah yang telah gagal diperolehi di bawah KM 17. Ia adalah satu tindakan penyalahgunaan proses Mahkamah dan mewajarkan permohonan di KM 65 ini ditolak. [21] Walau bagaimanapun bagi melengkapkan penghakiman ini adalah wajar untuk Mahkamah meneliti kedudukan penyumbang dalam konteks petisyen penggulungan syarikat. Akta Syarikat 2016 telah mentakrifkan penyumbang seperti berikut di bawah seksyen 2 Akta: “"penyumbang", berhubung dengan suatu syarikat, ertinya seseorang yang bertanggungan untuk menyumbang kepada aset syarikat sekiranya syarikat itu digulungkan, dan termasuk pemegang syer berbayar penuh dalam syarikat itu dan, sebelum penentuan muktamad orang yang menjadi penyumbang, termasuk mana-mana orang yang dikatakan sebagai penyumbang.” “"contributory", in relation to a company, means a person liable to contribute to the assets of the company in the event of its being wound up, and includes the holder of fully paid shares in the company and, prior to the final determination of the persons who S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw are contributories, includes any person alleged to be a contributor.” [22] Tanggungjawab penyumbang terdapat di seksyen 435, 436, 437 dan 438 Akta Syarikat 2016. Misalnya seksyen 435 Akta tersebut memperuntukkan seperti berikut: “435 Liabiliti sebagai penyumbang bagi anggota sekarang dan dahulu

Apabila sesuatu syarikat digulung, tiap-tiap anggota sekarang dan dahulu adalah bertanggungan untuk menyumbang kepada aset syarikat sehingga suatu amaun yang mencukupi bagi pembayaran hutang dan liabiliti dan kos, caj dan perbelanjaan penggulungan dan bagi pelarasan hak penyumbang di kalangan anggota sekarang dan dahulu itu.

Tertakluk kepada subseksyen (3) -

seseorang anggota dahulu tidak bertanggungan untuk menyumbang di bawah subseksyen (1)-

jika dia terhenti menjadi anggota selama satu tahun atau lebih sebelum permulaan penggulungan;

(ii) berkenaan dengan apa-apa hutang atau liabiliti syarikat yang dengannya dibuat kontrak selepas dia terhenti menjadi anggota; atau

(iii) jika didapati oleh Mahkamah bahawa anggota sedia ada tidak mampu untuk menjelaskan sumbangan yang dikehendaki supaya dibuat oleh anggota yang sedia ada itu di bawah Akta ini;

dalam hal sesuatu syarikat berhad menurut syer, tiada sumbangan boleh dikehendaki daripada mana-mana anggota yang melebihi amaun, jika ada, yang tidak dibayar ke atas syer yang berkenaan dengannya anggota itu bertanggungan sebagai anggota sekarang atau dahulu;

dalam hal sesuatu syarikat berhad menurut jaminan, tiada sumbangan, tertakluk kepada subseksyen (5), boleh diminta daripada mana-mana anggota yang melebihi amaun yang diaku janji untuk disumbangkan oleh anggota itu kepada aset syarikat sekiranya syarikat itu digulung;

tiada apa-apa jua dalam Akta ini boleh menidaksahkan mana-mana peruntukan yang terkandung dalam manamana polisi insurans atau kontrak lain jika-

liabiliti anggota individu ke atas polisi atau kontrak itu disekat; atau

(ii) dana syarikat dijadikan bertanggungan sendiri berkenaan dengan polisi atau kontrak itu; atau

sesuatu jumlah wang yang kena dibayar kepada mana-mana anggota atas sifatnya sebagai seorang anggota melalui dividen, keuntungan atau selainnya tidak menjadi hutang syarikat yang kena dibayar kepada anggota itu dalam hal persaingan antara anggota itu dengan mana-mana pemiutang lain yang bukan anggota, tetapi apa-apa jumlah wang itu boleh diambil kira bagi maksud pelarasan akhir hak penyumbang di kalangan anggota itu.

Dalam penggulungan sesuatu syarikat berhad, mana-mana pengarah, sama ada dahulu atau sekarang, yang liabiliti adalah tidak terhad hendaklah bertanggungan untuk membuat sumbangan selanjutnya seolah-olah pengarah itu merupakan anggota sesuatu syarikat tidak berhad sebagai tambahan kepada liabiliti, jika ada, untuk menyumbang sebagai anggota biasa.

Walau apa pun apa-apa jua dalam subseksyen (3)-

seseorang pengarah yang dahulu tidak bertanggungan untuk membuat sumbangan selanjutnya jika dia terhenti memegang jawatan selama satu tahun atau lebih sebelum permulaan penggulungan;

seseorang pengarah yang dahulu tidak bertanggungan untuk membuat sumbangan selanjutnya berkenaan dengan apa-apa hutang atau tanggungan syarikat yang dengannya dibuat kontrak selepas pengarah itu terhenti memegang jawatan; dan

tertakluk kepada perlembagaan, seseorang pengarah tidak bertanggungan untuk membuat sumbangan selanjutnya, melainkan jika difikirkan perlu oleh Mahkamah untuk menghendaki sumbangan itu bagi menyelesaikan hutang dan tanggungan syarikat dan kos, caj dan perbelanjaan bagi penggulungan.

Selepas penggulungan sesuatu syarikat berhad kedua-dua dengan syer dan jaminan, tiap-tiap anggota hendaklah bertanggungan untuk menyumbang setakat apa-apa jumlah wang yang tidak dibayar ke atas apa-apa syer yang dipegang oleh anggota itu, sebagai tambahan kepada amaun yang diaku janji untuk disumbangkan oleh anggota itu kepada aset syarikat itu sekiranya syarikat itu digulung. 435 Liability as contributories of present and past members

When a company is wound up, every present and past member shall be liable to contribute to the assets of the company to an amount sufficient for payment of its debts and liabilities and the costs, charges and expenses of the winding up and for the S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw adjustment of the rights of the contributories among the present and past members.

Subject to subsection (3)-

a past member shall not be liable to contribute under subsection (1)-

if he has ceased to be a member for one year or more before the commencement of the winding up;

(ii) in respect of any debt or liability of the company contracted after he ceased to be a member; or

(iii) if it appears to the Court that the existing members are unable to satisfy the contributions required to be made by the existing members under this Act;

in the case of a company limited by shares, no contribution shall be required from any member exceeding the amount, if any, unpaid on the shares in respect of which the member is liable as a present or past member;

in the case of a company limited by guarantee, no contribution shall, subject to subsection (5), be required from any member exceeding the amount undertaken to be S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw contributed by him to the assets of the company in the event of its being wound up;

nothing in this Act shall invalidate any provision contained in any policy of insurance or other contract where-

the liability of the individual members on the policy or contract is restricted; or

(ii) the funds of the company are alone made liable in respect of the policy or contract; or

a sum due to any member in his capacity as a member by way of dividends, profits or otherwise shall not be a debt of the company payable to that member in a case of competition between himself and any other creditor not a member, but any such sum may be taken into account for the purpose of the final adjustment of the rights of the contributories among the members.

In the winding up of a limited company, any director, whether past or present, whose liability is unlimited shall be liable to make a further contribution as if he were a member of an unlimited company in addition to his liability, if any, to contribute as an ordinary member. S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw

Notwithstanding anything in subsection (3)-

a past director shall not be liable to make a further contribution if he has ceased to hold office for a year or more before the commencement of the winding up;

a past director shall not be liable to make a further contribution in respect of any debt or liability of the company contracted after he ceased to hold office; and

subject to the constitution, a director shall not be liable to make a further contribution, unless the Court deems it necessary to require that contribution in order to satisfy the debts and liabilities of the company and the costs, charges and expenses of the winding up.

On the winding up of a company limited both by shares and guarantee, every member shall be liable to contribute to the extent of any sums unpaid on any shares held by the member, in addition to the amount undertaken to be contributed by him to the assets of the company in the event of it being wound up. [23] Ini bermakna salah satu tanggungjawab yang akan dipikul oleh penyumbang ialah apabila selepas perintah penggulungan dibuat oleh Mahkamah penyumbang boleh dipanggil untuk menjelaskan hutang-hutang syarikat oleh pelikudasi sekiranya perlu atau sekiranya harta-harta syarikat yang digulungkan itu tidak mencukupi untuk menjelaskan S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw hutang-hutang syarikat. Apa yang jelas ialah penyumbang akan terlibat selepas daripada perintah penggulungan. Ia dinyatakan misalnya dalam kes Re HL Bolton Engineering Co Ltd [1956] 1 All ER 799 yang menyatakan seperti berikut: A number of authorities were cited in argument, but I agree with counsel that they do not really help towards the solution of the problem with which I have to deal, which essentially depends for its solution on the true construction of the sections of the Act to which I have referred. I would only add that I have difficulty in accepting the statement in Buckley On The Companies Acts (12th Edn), at p 441, “A shareholder does not become a contributory until the winding-up”. I express this difficulty with considerable hesitation, because the statement on which it is clearly based appears at any rate as far back as the seventh edition, an edition, indeed the last, edited by the author himself: but I fail to see anything in the language of s 212 and s 213 which operates to limit the period during which a person is to be regarded as a contributory to a period beginning with the commencement of the winding-up of the company, nor can I appreciate, if the period is so limited, how any person could present a petition under s 224 as a contributory. It would, I think, be more accurate to say that a shareholder does not become liable, if at all, as a contributory until there is a winding-up. S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw Penangguhan prosiding penggulungan [24] Penelitian kepada Akta Syarikat 2016 berkenaan dengan kuasa Mahkamah yang mendengar kes penggulungan syarikat dinyatakan di bawah seksyen 469 (1) Akta seperti berikut: “469 Kuasa Mahkamah setelah mendengar petisyen bagi penggulungan

Setelah mendengar petisyen bagi penggulungan, Mahkamah boleh, melalui arahan-

menolak petisyen itu dengan atau tanpa kos;

menangguhkan pendengaran itu dengan syarat atau tanpa syarat; atau

membuat apa-apa perintah interim atau apa-apa perintah lain yang difikirkan patut oleh Mahkamah. 469 Powers of Court on hearing petition for winding up

On hearing the petition for winding up, the Court may, by order-

dismiss the petition with or without costs;

adjourn the hearing conditionally or unconditionally; or

make any interim or any other order that the Court thinks fit.” [25] Penelitian kepada seksyen 469 Akta Syarikat 2016 tersebut menunjukkan bahawa Mahkamah yang mendengar kes penggulungan syarikat boleh menangguhkan (adjourn) dan bukannya penangguhan (stay). Dalam konteks penangguhan (stay) penggulungan ia dapat dilihat di bawha seksyen 492 Akta seperti berikut: “492 Kuasa Mahkamah untuk menangguhkan penggulungan

Pada bila-bila masa selepas suatu perintah bagi penggulungan dibuat, Mahkamah boleh, atas permohonan penyelesai atau mana-mana pemiutang atau penyumbang dan apabila dibuktikan sehingga memuaskan hati Mahkamah bahawa segala prosiding berhubung dengan penggulungan syarikat patut ditangguhkan, membuat suatu perintah yang menangguhkan penggulungan syarikat itu selama tempoh yang dinyatakan mengikut apa-apa terma dan syarat sebagaimana yang difikirkan patut oleh Mahkamah.

Jika Mahkamah membuat suatu perintah di bawah subseksyen (1), penyelesai hendaklah terhenti menjalankan apa-apa tindakan selanjutnya bagi pihak syarikat dari tarikh perintah itu. S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw 492 Power of Court to stay winding up

At any time after an order for winding up has been made, the Court may, on the application of the liquidator or of any creditor or contributory and on proof to the satisfaction of the Court that all proceedings in relation to the winding up of the company ought to be stayed, make an order staying the winding up of the company for a specified time on such terms and conditions as the Court thinks fit.

Where the Court makes an order under subsection (1), the liquidator shall cease to conduct any further action on behalf of the company from the date of such order.” [26] Penelitian kepada kedua-dua seksyen tersebut dapat menunjukkan bahawa apabila sesuatu petisyen penggulungan syarikat dikemukakan di Mahkamah ia boleh ditangguhkan semasa pendengaran petisyen tersebut. Sebaliknya perintah untuk penangguhan penggulungan hanya boleh dibuat selepas perintah penggulungan diberikan oleh Mahkamah. Namun perintah untuk penangguhan (stay) akan hanya dibuat setelah perintah penggulungan dibuat oleh Mahkamah. [27] Apa yang jelas terdapat perbezaan di antara penangguhan penggulungan di bawah seksyen 492 Akta Syarikat 2016 dan penangguhan pendengaran petisyen penggulungan di bawah seksyen 469(1)(b) Akta Syarikat 2016. S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw [28] Hal ini dapat difahami dengan mengambil kira hakikat penggulungan syarikat tersebut. Ini telah dinyatakan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Maril-Rionebel (M) Sdn Bhd & Anor v. Perdana Merchant Bankers Bhd & Other Appeals (supra) seperti berikut: “But a petition for winding up is not execution. For a winding up petition is not based upon any judgment of a court. Normally, it is based on the inability of a company to pay its debts as and when they fall due. Such inability is normally evidenced by the company's inability to satisfy or compound a notice of demand issued pursuant to s. 218 of the Companies Act. But the issuance of such a notice is not a sine qua non for the presentation of a winding up petition. What is needed is compelling evidence of the company's inability to pay its debts as and when they fall due.” [29] Pada masa yang sama Mahkamah juga perlu memahami bahawa permohonan boleh dibuat untuk menghalang mana-mana pihak daripada mengemukakan petisyen penggulungan syarikat. Ia dikenali sebagai “injunksi fortuna”. Ini dapat dilihat seperti yang dinyatakan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Pacific & Orient Insurance Co Bhd v. Muniammah Muniandy [2011] 1 CLJ 947 seperti berikut: “[25] An application for an injunction to restrain an intended winding-up petition against a company is known as a "Fortuna Injunction", taking its name from the case of Fortuna Holdings Pty Ltd v. The Deputy Commissioner of Taxation [1978] VR 83. In that case the court laid down the basis on which a court acts to restrain S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw the presentation of a winding-up petition and the two principles that guide courts in the grant of an injunction to that effect. (see also: Mobikom Sdn Bhd v. Inmiss Communications Sdn Bhd [2007] 3 CLJ 295 (Court of Appeals). [26] The first principle laid down in that case in that an injunction of that nature may be granted by court where the presentation of the petition might produce irreparable damage to the company and where the proposed petition has no chance of success. In order to succeed in getting injunction under this principle, the applicant must satisfy both limbs of the principle ie,:

the intended petition has no chance of success, as a matter of law as well as a matter of fact; and

(ii) the presentation of such petition (which has no chance of success) might produce irreparable damage to the company. (see: Re A Company[1894] 1 Ch 349; Charles Forte Investment Ltd v. Amanda [1964] 1 Ch 240, [1963] 2 All ER 940; and Bryanston Finance Ltd v. De Vries (No 2)[1976] 2 WLR 41, [1976] 1 All ER 25) ” [30] Namun demikian sekiranya diteliti kepada kes-kes yang diputuskan oleh Mahkamah berkenaan dengan permohonan untuk penggantungan prosiding penggulungan syarikat adalah didapati ia S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw bersandarkan kepada peruntukan undang-undang bertulis lain dan bukannya kepada Akta Syarikat 2016. Ini misalnya dapat dilihat dalam kes NFC Labuan Shipleasing I Ltd v. Semua Chemical Shipping Sdn Bhd [2017] 1 LNS 943. Dalam kes tersebut permohonan penangguhan prosiding penggulungan syarikat dibuat bersandarkan kepada seksyen 10 (1) Akta Timbang Tara 2005. [31] Begitu juga dalam kes PRPC Utilities And Facilities Sdn Bhd v. PBJV Group Sdn Bhd & Anor [2022] 2 CLJ 27, Awangsa Bina Sdn Bhd B Mayland Avenue Sdn Bhd [2019] MLJU 1365 serta kes V Medical Services M Sdn Bhd v Swissray Asia Healthcare Co Ltd [2023] 7 MLJ 155. [32] Penelitian kepada semua kes tersebut berkaitan dengan hubung kait di antara perjanjian timbang tara dengan penangguhan prosiding penggulungan syarikat adalah berdasarkan kepada ujian yang dinyatakan dalam kes Altomart Ltd v Salford Estates (No 2) Ltd [2014] EWCA Civ 1575. Ini dinyatakan dalam kes V Medical Services M Sdn Bhd v Swissray Asia Healthcare Co Ltd (supra) seperti berikut: “[33] Having carefully considered the reasoning in the various cases as discussed above, I am inclined to follow the Salford Estates approach on the ‘prima facie’ dispute test. The fact that the debt is not admitted is sufficient to constitute a dispute, irrespective of the substantive merits of any defence. Based on this test as applied by the UK, Singapore, Hong Kong and S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw Malaysian courts (which Wan Muhammad Amin JC termed ‘the lower threshold test’), this court should not be required to investigate whether or not the debt is bona fide disputed on substantial grounds and instead, hold the parties to their bargain to resolve their dispute over the debt by their chosen method of dispute resolution to arbitrate the matter.” [33] Ia juga turut dinyatakan dalam kes Awangsa Bina Sdn Bhd v Mayland Avenue Sdn Bhd (supra) seperti berikut: “[12] I am inclined to agree with the decision in NFC Labuan that Section 10 of the Arbitration Act does not apply to winding up petitions. This view is also in line with the decision of the UK Court of Appeal in Salford Estates (No 2) Ltd v Altomart Ltd (No 2) [2015] Ch 589 referred to in NFC Labuan wherein the Court of Appeal held that a winding up petition based on the particular debt specified in the petition was not a “claim” for payment of that debt, since it was not certain that any winding up order which might follow would result in the right to payment of an amount equal to the debt specified; and that, therefore, where a winding up petition was based on a company’s inability to pay its debts and what was in dispute was the existence of a particular debt, section 9(1)(4) of the UK Arbitration Act 1996 (which is similar to section 10(1) of our Arbitration Act) did not remove the court’s jurisdiction and discretionary power to wind up a company deemed unable to pay its debts. S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw [13] However, the Court of Appeal went on to say as follows: “[39] My conclusion that the mandatory stay provisions in section 9 of the 1996 Act do not apply in the present case is not, however, the end of the matter. Section 122(1) of the 1986 Act confers on the court a discretionary power to wind up a company. It is entirely appropriate that the court should, save in wholly exceptional circumstances which I presently find difficult to envisage, exercise its discretion consistently with the legislative policy embodied in the 1996 Act. This was the alternative analysis of Sarren J in the Rusant case at para 19. [40] Henry and Swinton Thomas LJJ considered in Jalki Shipping Copn v Spoex Oils Ltd [1998] 1 WLR 726 that the intention of the legislature in enacting the 1996 Act was to exclude the court’s jurisdiction to give summary judgment , which had not previously been excluded under the Arbitration Act 1975. It would be anomalous, in the circumstances, for the Companies’ Court to conduct a summary judgment type analysis of liability for an unadmitted debt, on which a winding up petition is grounded, when the creditor has agreed to refer any dispute relating to the debt to arbitration. Exercise of the discretion otherwise than consistently with the policy underlying the 1996 Act would inevitably encourage parties to an arbitration agreement-as a standard tactic-to bypass the arbitration agreement and the 1996 Act by presenting a S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw winding up petition. The way would be left open to one party, through the draconian threat of liquidation, to apply pressure on the alleged debtor to pay up immediately or face the burden, often at short notice on an application to restrain presentation or advertisement of a winding up petition, of satisfying the Companies Court that the debt is bona fide disputed on substantial grounds. That would be entirely contrary to the parties’ agreement as to the proper forum for the resolution of such an issue and to the legislative policy of the 1996 Act. [41] There is no doubt that the debt mentioned in the Petition falls within the very wide terms of the arbitration clause in the Lease. The debt is not admitted. In accordance with the decision in the Halki Shipping case, that is sufficient to constitute a dispute within the 1996 Act, irrespective of the substantive merits of any defence, and were there proceedings on foot to recover the debt, to trigger the automatic stay provision in section 9(1) of the 1996 Act. For the reasons I have given, I consider that, as a matter of the exercise of the court’s discretion under section 122(1)(f) of the 1986 Act, it was right for the court either to dismiss or to stay the Petition so as to compel the parties to resolve their dispute over the debt by their chosen method of dispute resolution rather than require the court to investigate whether or not the debt is bona fide disputed on substantial grounds.” S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw [34] Prinsip dalam kes Altomart Ltd v Salford Estates (supra) itu ujian yang dikategorikan sebagai ujian bendul yang rendah dalam kes PRPC Utilities And Facilities Sdn Bhd v. PBJV Group Sdn Bhd & Anor (supra) itu telah menjadi ikutan kebanyakan bidang kuasa. Ini telah dinyatakan oleh Majlis Privy dalam kes Sian Participation Corp (in liquidation) v Halimeda International Ltd (Virgin Islands) [2024] UKPC 16 seperti berikut: “80. The insolvency courts of Malaysia and Singapore have largely followed Salford Estates on the basis of similarly worded legislation, but without contributing further to the reasoning: see (in Malaysia) Awangsa Bina Sdn Bhd v Mayland Avenue Sdn Bhd [2019] MLJU 1365 and V Medical Services M Sdn Bhd v Swissray Asia Healthcare Co Ltd [2023] 7 MLJ 155 (and in Singapore): AnAn Group (Singapore) PTE Ltd v VTB Bank [2020] SGCA 33 and Founder Group (Hong Kong) Ltd v Singapore JHC Co Pte Ltd [2023] SGCA 40.” [35] Majlis Privy berpandangan bahawa dalam kes Altomart Ltd v Salford Estates (supra) tersebut adalah tidak tepat dan menyatakan seperti berikut: “124. There remains the question whether the Board should make a Willers v Joyce direction, namely that Salford Estates should no longer be followed in England and Wales, and that this decision of the Board, so far as it holds that Salford Estates was wrongly decided, now represents the law of England and Wales. In Willers S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw v Joyce (No 2) [2016] UKSC 44; [2018] AC 843 a unanimous nine justice panel of the Supreme Court decided that, in an appropriate case, this is something which the Board has jurisdiction to do, so as to resolve what had previously been an unsatisfactory question for the English courts as to whether it was a foregone conclusion that the view of the Board would, in due course, eventually prevail over an otherwise binding English decision.

The Board considers that such a direction should be given. Our conclusion that Salford Estates was wrongly decided was not merely a conclusion about the law of the BVI. It was a conclusion about English law, even though informed in its reasoning by the study of overseas decisions and academic writings, as decisions about English law often are. The Board is aware that it is the current practice of the Companies Court in England and Wales to follow Salford Estates in exercising a supposed discretion to stay or dismiss a creditors' winding up petition on the ground that the petitioner's debt is covered by an arbitration clause, without being shown to be genuinely disputed on substantial grounds. The Board's view is that this should cease and it so directs.

This direction will also resolve the parallel issue whether an exclusive jurisdiction clause should have the same effect. In the Board's view the underlying policy in relation to arbitration clauses and exclusive jurisdiction clauses is the same. The presence of an exclusive jurisdiction clause applicable to the debt relied upon by S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw the petitioner should not lead to the stay or dismissal of the petition unless the debt is genuinely disputed on substantial grounds.” [36] Di dalam kes ini adalah didapati bahawa tiada sebarang peruntukan undang-undang di bawah Akta Syarikat 2016 untuk menangguhkan prosiding penggulungan syarikat. Pemohon juga tidak membuat satu permohonan “injunksi fortuna”. Pemohon juga tidak mengemukakan permohonan penangguhan setelah perintah penggulungan diberikan. Ini bermakna Mahkamah sekiranya menimbangkan sama ada perlu diberikan penangguhan kepada prosiding penggulungan ini perlu meneliti peruntukan bidang kuasa sedia ada di bawah Aturan 92 kaedah 4 Kaedah-kaedah Mahkamah (KKM) 2012 yang memperuntukkan seperti berikut: “4. Kuasa sedia ada Mahkamah (A. 92 k. 4) Bagi menghapuskan keraguan dengan ini diisytiharkan bahawa tiada apa-apa jua dalam Kaedah-Kaedah ini boleh disifatkan sebagai mengehadkan atau menjejaskan kuasa sedia ada Mahkamah untuk membuat apa-apa perintah sebagaimana yang perlu untuk mencegah ketidakadilan atau untuk mencegah suatu penyalahgunaan proses Mahkamah.” [37] Hakikat penggunaan bidang kuasa sedia ada ini dijelaskan dalam kes The Motor Emporium v. V Arumugam [1933] 2 MLJ 276 seperti berikut: S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw “It is said that the English rules of equity, as administered by the Court of Chancery, have no application in the Federated Malay States, as the Court has not been given the jurisdiction of the Court of Chancery, nor is there any Civil Law Enactment incorporating into the law of the Federated Malay States the equitable principles applied in England. This is perfectly true so far as it goes, but under section 49 (i) of the Courts Enactment, the Supreme Court has the widest possible jurisdiction in all suits, matters and questions of a civil nature, and although the legislature has given no indication on what principles such jurisdiction should be exercised, every Court must have inherent jurisdiction to do justice between the parties, and apply such principles as are necessary or desirable for attaining such object, and for giving decisions which are in conformity with the requirements of the social conditions of the community where the law is administered. Looked at in this light, it would hardly be reasonable to exclude in the Federated Malay States a principle of natural justice merely because a not less civilised community, namely England, has adopted such a principle as part of its recognised legal system. On the contrary, it is a cogent reason for adopting the same principle in the Federated Malay States.” [38] Mahkamah ini juga mendapati bahawa di dalam kes-kes yang melibatkan Akta Syarikat 2016 terdapat penggunaan Aturan 92 kaedah 4 KKM 2012 dalam menimbangkan permohonan injunksi untuk menghalang daripada pemfailan petisyen penggulungan. Ini dinyatakan S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw dalam kes Zalam Corporation Sdn Bhd lwn. Dolomite Readymixed Concrete Sdn Bhd [2011] 9 CLJ 705 seperti berikut: “[10] Walau apa pun, adalah suatu prinsip undang-undang yang mantap bahawa mahkamah mempunyai bidang kuasa untuk menghalang pengemukaan sesuatu petisyen penggulungan atau penerusan apa-apa prosiding selanjutnya pada menjalankan kuasa sedia adanya (inherent power) yang terpelihara di bawah A. 92 k. 4 KKMT 1980 untuk mencegah penyalahgunaan proses mahkamah. Mahkamah di negara ini telah menjalankan kuasa sedia ada tersebut dalam beberapa keadaan, termasuk, jika pempetisyen nescaya akan gagal dalam petisyen yang akan dikemukakannya (lihat RHB Bank Bhd v. Gunasingam Ramasingam [2002] 5 CLJ 544 yang mengikuti kes Bryanston Finance Ltd v. De Vries (No 2) [1976] 1 All ER 25), atau jika petisyen itu diasaskan kepada hutang yang jelas dipertikaikan yang sepatutnya diselesaikan melalui prosiding biasa (Malaysian Resources Corporation Bhd v. Juranas Sdn Bhd [2002] 7 CLJ 260), atau jika sesuatu petisyen dikemukakan selain daripada untuk tujuan yang sah. [11] Mahkamah ini dalam kes Mobikom Sdn Bhd v. Inmiss Communications Sdn Bhd [2007] 3 CLJ 295, telah menerima-pakai prinsip yang telah diasaskan oleh McGarvie J dalam kes Fortuna Holdings Pty Ltd v. Deputy Commissioner of Taxation of the Commonwealth of Australia [1978] VR 83, dalam menimbangkan sesuatu permohonan injunksi sedemikain. S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw Ringkasnya, pengemukaan petisyen penggulungan boleh dihalang melalui injunksi jika pengemukaannya merupakan suatu penyalahgunaan proses mahkamah. Prinsip yang diasaskan itu mempunyai dua cabang, iaitu, pertama, jika pengemukaan sesuatu petisyen mungkin akan menyebabkan syarikat mengalami kerugian yang sukar dipulihkan dan petisyen itu tidak mungkin akan berjaya; dan, kedua, jika petisyen itu bertujuan untuk menuntut hutang yang dipertikaikan melalui prosedur yang mungkin menyebabkan kerugian yang sukar dipulihkan dan tidak melalui suatu prosedur alternatif yang sesuai.” [39] Ia juga dinyatakan dalam kes Mobikom Sdn Bhd v. Inmiss Communications Sdn Bhd [2007] 3 CLJ 295 dan Swissray Asia Healthcare Co Ltd v. V Medical Services M Sdn Bhd [2024] CLJU

[40] Namun demikian mahkamah mendapati bahawa injunksi yang diberikan menghalang pemfailan petisyen penggulungan bukan termasuk di dalam penggantungan prosiding. Ia adalah satu injunksi yang dikenali sebagai “injunksi fortuna” yang berdasarkan kepada kes Fortuna Holdings Pty Ltd v The Deputy Commissioner of Taxation [1978] VR 83; 2 AC LR 349. Dalam kes itu Hakim Mc Garvie J memutuskan bahawa mahkamah boleh menghalang pengemukaan petisyen penggulungan syarikat dalam dua keadaan iaitu pertama apabila pengemukaan petisyen tersebut akan menghasilkan kerugian yang tidak dapat diperbaiki kepada syarikat dan petisyen yang dicadangkan itu tidak mempunyai peluang untuk berjaya. Kedua, S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw apabila pempetisyen telah memilih untuk menunjukkan pertikaian tuntutan melalui prosedur yang boleh menghasilkan kerugian yang tidak dapat diperbaiki kepada syarikat dengan tidak menggunakan prosedur alternatif yang bersesuaian. [41] Walau bagaimanapun dalam kes ini permohonan Pemohon tidak tergolong di dalam tindakan untuk menghalang Pempetisyen memfailkan petisyen penggulungan. [42] Dalam kes Permodalan MBF Sdn Bhd v Tan Sri Datuk Seri Hamzah bin Abu Samah & Ors [1988] 1 MLJ 178 Mahkamah Agong telah menyatakan pemakaian bidang kuasa sedia seperti berikut: “Has the court any jurisdiction to exercise its inherent powers in the instant case? Order 92 rule 4 R.H.C. provides: “4. For the removal of doubts it is hereby declared that nothing in these rules shall be deemed to limit or affect the inherent powers of the court to make any order as may be necessary to prevent injustice or to prevent an abuse of the process of the court.” We read this to mean that the rules cannot interfere with the exercise of the inherent powers by the court so long as it deems it necessary to prevent any injustice or any abuse of its own process. It follows that where the rules contain provisions making S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw available sufficient remedies, the court will not invoke its inherent powers.” [43] Di samping itu Mahkamah Persekutuan dalam kes R. Rama Chandran v Industrial Court of Malaysia & Anor [1997] 1 MLJ 145 telah memperjelaskan berkenaan dengan tujuan bidang kuasa sedia ada seperti berikut: “I would readily agree that inherent powers as contained in O 92 r 4 are indispensible implements for use of the courts to prevent injustice or any abuse of the process of the court. But the powers themselves stand to be abused if they were to be exercised without circumspection by the courts. For myself, I would undoubtedly use them in cases where Parliament has omitted to provide in the Act something so glaring which obviously ought to have been there. But on no account should these powers be used to defeat the intention of the legislature, especially so when it has deliberately excluded the use of such particular remedy from any legislation.” [44] Mahkamah ini berpendapat di dalam ketiadaan peruntukan khusus di bawah Akta Mahkamah Kehakiman 1964 seperti yang terdapat di bawah Akta Mahkamah Rendah 1948 maka pertimbangan untuk penggantungan sesuatu prosiding oleh mahkamah ini hendaklah dibuat dengan menggunakan bidang kuasa sedia ada. Pada hemat mahkamah perbezaan bidang kuasa untuk menimbangkan permohonan penggantungan prosiding di antara mahkamah rendah S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw dan mahkamah tinggi adalah disebabkan mahkamah tinggi mempunyai bidang kuasa sedia ada tidak seperti mahkamah rendah. Ini telah dijelaskan dalam kes Karpal Singh & Anor v PP [1991] 1 CLJ Reprint 183 dan Ahmad Zubair @ Ahmad Zubir bin Hj Murshid v PP [2014] 6 MLJ 831. [45] Berdasarkan kepada keputusan-keputusan kes Mahkamah Atasan misalnya Kosma Palm Oil Mill Sdn Bhd & Ors v. Koperasi Serbausaha Makmur Bhd [2003] 4 CLJ 1 dan Kong Thai Sawmill (Miri) Sdn Bhd, Re; Ling Beng Sung v Kong Thai Sawmill (Miri) Sdn Bhd & Ors (No 2) [1976] 1 MLJ 131 mahkamah mempunyai budi bicara untuk mempertimbangkan permohonan penggantungan prosiding. Namun demikian ia tidak boleh dibenarkan dengan sewenang-wenangnya. Mahkamah perlu berpuas hati berdasarkan kepada affidavit-affidavit sokongan yang dikemukakan bagi menunjukkan adalah wajar untuk mahkamah mempertimbangkan permohonan tersebut. Fakta bahawa terdapat satu prosiding lain yang berkaitan dengan prosiding yang lain di mana permohonan dibuat untuk penggantungan prosiding seperti dalam kes ini tidak semestinya menyebabkan permohonan tersebut perlu dibenarkan. [46] Oleh yang demikian mahkamah perlu menggunakan kuasa sedia ada mahkamah dalam membenarkan permohonan penggantungan petisyen penggulungan dengan tidak membelakangkan prinsip-prinsip yang telah digariskan berkenaan dengan pendekatan untuk membenarkan sesuatu penggantungan prosiding. S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw [47] Walau bagaimanapun Mahkamah juga perlu mengambil kira peruntukan-peruntukan di bawah Akta Syarikat 2016 terutamanya berkaitan dengan penggulungan syarikat dalam menimbangkan sama ada wajar penangguhan pendengaran perbicaraan petisyen penggulungan diberikan. [48] Dalam kes ini mahkamah berpendapat bahawa fakta bahawa Pemohon mempunyai tindakan lain di Mahkamah berkaitan dengan syarikat yang sama tidak mewajarkan Mahkamah ini membenarkan permohonan penggantungan petisyen penggulungan syarikat. [49] Seterusnya berkenaan dengan dengan penggunaan affidavit di KM 83. Peguam Pempetisyen melalui surat bertarikh 18.10.2024 telah membantah penggunaan eksibit tersebut. Alasan bantahan Pempetisyen adalah disebabkan Mahkamah telah memberikan arahan kepada pihak-pihak untuk memfailkan affidavit bagi KM 62 dan KM 65. Di samping itu tarikh untuk memfailkan hujahan juga telah ditetapkan. Affidavit di KM 83 telah difailkan pada 18.10.2024 iaitu selepas pihak Pempetisyen mengemukakan bantahan-bantahan melalui hujahan-hujahan petisyen yang telah difailkan di Mahkamah. [50] Pemohon dalam kes ini melalui surat bertarikh 21.10.2024 bagi membalas bantahan Pempetisyen menyatakan bahawa affidavit di KM 83 itu adalah merupakan hanya pengemukaan dokumen-dokumen yang telah dirujuk sebelum ini di dalam petisyen di KM 24. Ia juga ialah untuk memperbetulkan kesilapan yang terdapat di dalam sijil perakuan eksibit yang terdapat di KM 24. Di samping itu KM 83 ini juga tidak S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw mengandungi apa-apa dakwaan atau eksibit yang baharu. Pada masa yang sama peguam Pemohon juga telah menarik perhatian Mahkamah kepada kes Redang Paradise Vacation Sdn Bhd v Yap Chuan Bin and other appeals [2017] 5 MLJ 35. [51] Penelitian kepada kes Redang Paradise Vacation Sdn Bhd v Yap Chuan Bin and other appeals (supra) menunjukkan terdapatnya ketidakpatuhan Kaedah-kaedah Mahkamah 2012 berkaitan dengan penyampaian salinan notis rayuan kepada pihak Responden di dalam tempoh masa yang diperuntukkan di bawah Aturan 55 kaedah 3 (4) KKM 2012. Maka, atas asas tersebut maka Mahkamah Rayuan menyatakan seperti berikut: “[6] In the light of O 1A and O 2 of the RC 2012, it is not an option anymore for the courts to strike out a matter for non-compliance of the rules without giving an opportunity to the litigant to regularise the proceedings or to condone the irregularity by the fiat of the court. It is only in extremely rare cases where the non-compliance cannot be condoned at all, the court will be obliged to strike out the matter. Those are the cases where the respondent can demonstrate prejudice as well as can establish that the breach cannot be compensated by costs.” [52] Penelitian dalam kes Redang Paradise Vacation Sdn Bhd v Yap Chuan Bin and other appeals (supra) tersebut juga menunjukkan ia bukan berkaitan dengan affidavit yang difailkan selepas pihak-pihak telah mengemukakan hujahan-hujahan. Oleh itu Mahkamah perlu S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw membezakan kes Redang Paradise Vacation Sdn Bhd v Yap Chuan Bin and other appeals (supra) ini dengan kes ini dalam konteks pemfailan KM 83 oleh Pemohon. [53] Walau bagaimanapun Mahkamah juga bagi memastikan keadilan dilaksanakan terhadap Pemohon perlu melihat affidavit di KM 83 tersebut. Adakah dengan ketiadaan penerimaan affidavit tersebut ia akan memprejudiskan dan menjejaskan hak Pemohon. Pada masa yang sama adakah penerimaan KM 83 ini akan menjejaskan hak Pempetisyen yang telah selesai mengemukakan hujahan-hujahan bertulis seperti yang ditetapkan tarikhnya oleh Mahkamah. Setelah menimbangkan perkara tersebut Mahkamah berpendapat adalah wajar dalam kes ini untuk KM 83 tidak dirujuk oleh Mahkamah ini dalam memutuskan KM 65. Ini adalah disebabkan KM 83 hanya difailkan selepas daripada tarikh pihak Pempetisyen memfailkan hujahan. Di samping itu ketiadaan KM 83 juga tidak akan memprejudiskan pihak Pemohon. Ini adalah disebabkan Mahkamah berpuas hati bahawa dengan berdasarkan kepada affidavit-affidavit yang difailkan bagi KM 65 sebelum ini ia sudah memadai bagi Mahkamah ini memutuskan KM 65 dengan sewajarnya. [54] Akhirnya, Mahkamah ini memutuskan bahawa KM 65 adalah ditolak dengan kos. S/N MglRzTa8fkOf6ksa/6Csyw Bertarikh: 22 hb. November 2024 (ROSLAN BIN MAT NOR) HAKIM MAHKAMAH TINGGI MALAYA TEMERLOH, PAHANG DARUL MAKMUR PIHAK-PIHAK: Bagi Pihak Pempetisyen Singara Velan s/o Thandavarayan Tetuan Singara Velan & Associates No. 1-1B, Jalan Putra Perdana 5D/1 Taman Putra Perdana 47130 Puchong Selangor Darul Ehsan Bagi Pihak Responden C. K Lim, Alicia Ang SY dan David Yii Tetuan WK Wong & Co K-3A-8, No. 2, Jalan Solaris