LU KIAN PIN v Pendakwa Raya (J-05(SH)-645-12/2023)

Ini adalah alasan keputusan Mahkamah ini berkaitan rayuan Perayu (‘Rayuan’) yang telah disabitkan dengan satu kesalahan di bawah seksyen 302 Kanun Keseksaan (‘KK’) kerana telah melakukan pembunuhan ke atas seorang mangsa dikenali sebagai Foo Ji Khwe (‘Mangsa’). Perayu telah dihukum dengan hukuman pemenjaraan 30 tahun dari tarikh tangkap dan 12 kali sebatan.

Di akhir pendengaran Rayuan ini, kami telah sebulat suara memutuskan untuk menolak rayuan Perayu dan mengekalkan keputusan Mahkamah Tinggi. Berikut adalah alasan keputusan Mahkamah ini.

Pertuduhan yang telah dikemukakan terhadap Perayu adalah seperti berikut: “Bahawa kamu pada 7 Mac 2021 jam lebih kurang 3.30 petang bertempat di alamat No 58A, Exin Homestay, Jalan Pinang, Taman Kota Kulai, di dalam Daerah Kulai, di dalam Negeri Johor Darul Ta’zim telah membunuh dengan menyebabkan kematian keatas seorang lelaki Foo Ji Khwe (No KP: 431113-01-5431), oleh yang demikian kamu telah melakukan suatu kesalahan yang boleh dihukum di bawah Seksyen 302 Kanun Keseksaan”

Seramai 16 orang saksi telah dipanggil oleh pihak Pendakwaan.

Fakta kes Pendakwaan diringkaskan seperti berikut: a) Pada 7.3.2021 jam 3.55 petang, Pengadu (SP7) telah terima pangilan daripada seorang lelaki Melayu dengan nama Encik Azman (SP13) memaklumkan berlakunya pergaduhan di Exin Homestay, Jalan Pinang, Taman Kota Kulai, Kulai, Johor (‘Homestay’). Pengadu telah membuat laporan polis P22 sebagai maklumat pertama; 4 b) Pengadu kemudiannya telah memaklumkan kejadian tersebut kepada Pasukan Ronda Cegah Jenayah Kulai. SP8 bersama seorang lagi anggota, Kpl. Aizudin, setelah mendapat maklumat daripada SP7, telah menuju ke tempat kejadian. Apabila sampai di tempat kejadian, SP8 telah berjumpa dengan SP13 yang berada berhampiran kaki lima berhampiran tempat kejadian. c) SP8 maklumkan bahawa SP13 telah memberitahunya bahawa 1 lelaki Cina telah mengamuk menggunakan pisau dan menunjukkan seorang lelaki Cina tersebut iaitu Perayu. SP8 telah menghampiri Perayu dan membuat tangkapan terhadap Perayu. Pada masa itu, Perayu tidak berbaju dan dan berseluar pendek yang ada kesan percikan darah. d) Sebelum kejadian ini, SP12 telah berselisih di tangga dengan Perayu dan Mangsa yang ketika itu sedang naik ke tingkat 1 Homestay, manakala SP12 sedang turun ke bawah. SP12 telah mengenali Mangsa dengan panggilan ‘Bos’ kerana Mangsa merupakan pemilik Homestay tersebut, manakala Perayu merupakan salah seorang penyewa di Homestay tersebut. e) Semasa berselisih di tangga dengan Mangsa dan Perayu, Mangsa telah memberitahu SP12 supaya menjauhkan diri 5 daripada mereka kerana bimbang Perayu mabuk. Selang 5 minit selepas Mangsa dan Perayu naik ke atas, SP12 telah mendengar suara orang bergaduh dan selepas itu, bila SP12 menjenguk ke atas, SP12 telah melihat Perayu sedang turun tangga dengan memegang sebilah pisau yang ada kesan darah (ekshibit P6E(1)). SP12 berasa takut dan lari turun ke bawah. f) SP12 kemudiannya menelefon teman lelakinya iaitu SP13 menceritakan apa yang berlaku. Selang beberapa minit, SP13 telah sampai ke tempat tersebut. SP12 dan SP13 telah pergi melihat apa yang terjadi dan SP13 terus membuat panggilan kepada Polis dan menunggu sehingga pihak polis sampai di tempat kejadian. g) SP12 dan SP13 mengatakan mereka dengar Perayu berkata “Tolong, saya pun tak tahu apa saya buat” dan “Saya cuma mahu tolong” dalam keadaan tangannya berlumuran darah dan duduk di tangga Homestay. Analisa forensik menunjukkan terdapat DNA darah Mangsa pada seluar Perayu (ekshibit P5E(1)(a)). h) Mayat Mangsa telah dibawa ke Hospital Sultanah Aminah Johor Bahru. Satu bedah siasat telah dijalankan oleh SP4 dan SP4 mengesahkan terdapat 16 kesan kecederaan terhadap Mangsa termasuk 7 luka tikaman dan tiga daripada luka tikaman itu adalah serius yang telah membawa kepada kematian Mangsa. SP4 telah simpulkan punca kematian adalah luka tikaman berganda pada dada dan abdomen. i) Kes Pendakwaan terhadap Perayu adalah berdasarkan pemakaian seksyen 300(c) KK iaitu perbuatan membunuh dengan niat menyebabkan bencana tubuh pada Mangsa dan bencana tubuh itu cukup pada lazimnya menyebabkan kematian.

Hanya Perayu seorang yang telah memberi keterangan bagi pihak Pembelaan. Fakta kes Pembelaan diringkaskan seperti berikut: a) Perayu telah memberikan keterangan bersumpah dan menyatakan beliau telah mengaku menikam Mangsa dan tidak menafikan penglibatan beliau dalam kes ini. b) Perayu menyatakan beliau bertindak sedemikian adalah kerana Mangsa telah mengugut beliau untuk menyebarkan video hubungan seks Perayu bersama teman wanitanya. Mangsa juga dikatakan telah memeras ugut RM500,000.00 daripada Perayu agar Mangsa tidak menyebarkan video seks 7 tersebut. Perayu juga berkata Mangsa ada mengugut untuk menangkap dan merogol teman wanitanya. c) Perayu berkata beliau bertindak sedemikian adalah kerana hanya ingin menyelamatkan teman wanitanya.

Di akhir kes Pendakwaan, HMT telah membuat dapatan pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap Perayu berdasarkan elemen kesalahan iaitu: (i) identiti Mangsa dikenalpasti; (ii) Mangsa telah mati akibat daripada kecederaan tikaman pisau yang menimpanya dan kecederaan itu mencukupi pada lazimnya boleh menyebabkan kematian; (iii) Perayu telah menyebabkan kecederaan itu kepada Mangsa; dan (iv) Perayu telah menyebabkan kematian Mangsa di bawah ceraian (c) seksyen 300 KK.

Di akhir kes Pembelaan, HMT telah membuat dapatan bahawa Perayu telah mengakui menikam Mangsa menggunakan pisau melalui keterangan Perayu sendiri. HMT telah menilai pembelaan Perayu berdasarkan provokasi besar dan mengejut (grave and sudden provocation) dan pergaduhan mengejut (sudden fight). Setelah menilai keterangan, HMT mendapati pembelaan itu tidak kredibel di atas pertimbangan beberapa perkara.

HMT mendapati percanggahan yang tidak dijelaskan di dalam keterangan Perayu dimana beliau mengatakan setelah beliau diugut oleh Mangsa, beliau telah mengambil pisau dari bilik dan kemudian menikam Mangsa tetapi kemudiannya mengatakan beliau telah merampas pisau itu yang dihalakan oleh Mangsa terhadapnya. Selain itu, HMT mendapati dakwaan Perayu bahawa beliau telah diugut oleh Mangsa yang meminta bayaran RM500,000.00 supaya video seks itu tidak disebarkan tidak pernah dicadangkan pada peringkat kes Pendakwaan. Bahkan HMT telah membuat perhatian bahawa Peguambela Perayu sendiri telah terkejut dengan keterangan peras ugut sebanyak RM500,000.00 itu.

Selanjutnya, HMT membuat dapatan tidak ada keadaan yang menunjukkan Perayu telah berhadapan dengan satu provokasi yang besar dan mengejut daripada Mangsa sehingga beliau hilang kawalan dan menikam Mangsa. Pada hemat dan dapatan HMT, Perayu sendiri yang telah mengamuk kerana leteran Mangsa yang memarahinya kerana sering kehilangan kunci biliknya. Maka, keterangan tidak menyokong pembelaan provokasi besar dan mengejut dan juga tidak meyokong pembelaan pergaduhan mengejut. Sebagai kesimpulan, HMT mendapati pembelaan Perayu adalah sesuatu yang telah difikirkan kemudian dan gagal membangkitkan satu pembelaan bermerit.

Berpandukan kepada hujahan bertulis yang dikemukakan di Rayuan ini, alasan-alasan rayuan Perayu berkisar kepada kegagalan HMT mempertimbang pembelaan Perayu bahawa terdapat provokosi besar dan mengejut dan kebangkitan marah di luar kawalan Perayu apabila Mangsa telah mengugut Perayu untuk menyebarkan rakaman video seks Perayu dan teman wanitanya serta memeras ugut Perayu untuk jumlah RM500,000.00 untuk tidak menyebarkan video itu. Maka, Perayu tidak pernah mempunyai niat dan persiapan awal untuk melakukan perbuatan bunuh dengan menyebabkan kematian Mangsa.

Perayu juga menghujahkan keterangan menyokong satu pembelaan pergaduhan mengejut dan dengan itu Perayu tidak wajar disabitkan dengan kesalahan di bawah Pertuduhan dengan memakai seksyen 300(c) KK tetapi sebaliknya, Mahkamah perbicaraan seharusnya membuat dapatan pemakaian pengecualian 4 di bawah seksyen 300 iaitu sesuatu perbuatan mematikan orang dengan tidak menjadi kesalahan membunuh apabila perbuatan itu dilakukan tanpa perancangan terdahulu dalam suatu pergaduhan mengejut tatkala naik perasaan berang apabila berlaku satu pergaduhan yang mengejut.

Untuk menyokong hujahan itu, Perayu menghujahkan tidak ada keterangan langsung yang dapat menunjukkan Perayu lah orang yang pertama mencapai pisau dan menikam Mangsa. Keterangan adanya DNA darah Mangsa pada seluar Perayu dengan sendirinya tidak mencukupi untuk membuktikan bahawa Perayu telah mempunyai niat untuk menyebabkan kecederaan tikaman kepada Mangsa. Perayu menghujahkan seterusnya tidak ada sejarah permusuhan di antara Perayu dan Mangsa dan pertengkaran hanya tiba-tiba berlaku setelah mereka naik ke tingkat atas Homestay itu.

Perayu menghujahkan perbuatan Perayu walaupun tragis kerana telah menyebabkan kematian seseorang namun ianya adalah satu reaksi munasabah setelah diugut oleh Mangsa dan memikirkan tentang keselamatan teman wanitanya.

Rujukan telah dibuat kepada beberapa keputusan mengenai pemakaian pembelaan provokasi besar dan mengejut dan pergaduhan mengejut, di antaranya: PP v Surbir Gole [2017] 2 CLJ 621; [2017] 1 MLJ 549; Dato’ Mokhtar Hashim & Anor v PP [1983] CLJ Rep 101; [1983] 2 MLJ 232; Che Omar bin Mohd Akhir v PP [1999] 2 MLJ 689; [1999] 2 CLJ 780; Chan Kwee Fong v PP [2010] 1 MLJ 441; [2010] 3 CLJ 671; dan Kuan Ted Fatt v PP [1985] 1 MLJ 211; [1985] 1 CLJ 150.

Pihak Pendakwaan menghujahkan walaupun tidak ada keterangan langsung dari mana-mana saksi mata bahawa Perayu telah menikam Mangsa, namun terdapat keterangan mengikut keadaan yang mencukupi untuk membuktikan bahawa Perayu adalah orang yang telah menikam Mangsa. Keterangan mengikut keadaan itu adalah: (i) Perayu adalah orang terakhir yang dilihat bersama-sama Mangsa; (ii) SP12 telah berselisih dengan Perayu di tangga dan melihat Perayu naik ke tingkat atas; (iii) SP12 mendengar satu pertengkaran dan sejurus itu, melihat Perayu turun tangga dengan memegang pisau berlumuran darah dan terdapat darah pada seluarnya; (iv) darah pada seluar dan pisau mengandungi DNA Mangsa; (v) SP12 mendengar Perayu mengatakan “saya tak tahu apa saya buat” dan “saya cuma mahu tolong”; (vi) bencana tubuh yang dialami Mangsa adalah konsisten dengan kecederaan yang diakibatkan oleh tikaman pisau; dan (vii) sifat kecederaan ditujukan kepada bahagian jantung menunjukkan tikaman dibuat dengan kadar tenaga yang kuat yang menunjukkan niat untuk menyebabkan bencana tubuh pada Mangsa.

Merujuk kepada sasaran tikaman iaitu kepada jantung Mangsa, tidak boleh dinafikan sepertimana keterangan Pakar Patologi SP4 bahawa kecederaan itu pasti pada lazimnya akan menyebabkan kematian dan Mangsa tidak dapat diselamatkan. Maka, pertimbangan elemen niat adalah tidak relevan bagi pemakaian 12 seksyen 300(c) KK. Pihak Pendakwaan telah membuktikan Perayu telah menyebabkan satu bencana tubuh pada Mangsa yang pada lazimnya boleh menyebabkan kematian dan niat menyebabkan bencana tubuh itu tanpa keperluan membuktikan niat untuk menyebabkan kematian telah memuaskan keperluan undang-undang di bawah peruntukan itu.

Perayu telah gagal membuktikan terdapatnya provokasi besar dan mengejut dan seterusnya tiada keterangan yang dapat menyokong pembelaan pergaduhan mengejut dan perasaan berang mengejut pada Perayu. Pertimbangan utama adalah:

kata-kata Mangsa kalaupun benar bahwa dia akan menyebarkan video seks Perayu dan teman wanitanya tidak mencukupi untuk boleh menyebabkan satu provokasi dan reaksi menikam Mangsa; (ii) hasil siasatan SP16 menunjukkan tidak ada CCTV di dalam bilik Perayu dan tidak ada apa-apa rakaman video Perayu di dalam telefon bimbit Mangsa; (iii) pembelaan pergaduhan mengejut tidak pernah dibangkitkan di peringkat kes Pendakwaan; dan (iv) tidak ada kecederaan mempertahan diri (defensive wound) pada Perayu yang dapat menunjukkan ada kemungkinan Mangsa telah menyerangnya. Sebaliknya, terdapat beberapa kecederaan tikaman dan luka pada tangan kiri Mangsa yang menunjukkan dialah yang telah cuba mempertahankan diri. [19] Di antara kes yang dirujuk adalah: Chan Kwee Fong v PP [2010] 1 MLJ 441; [2010] 3 CLJ 671; Che Omar Mohd Akhir v PP [2007] 3 CLJ 281; [2007] 4 MLJ 309; Ikau Anak Mail v PP [1973] 2 MLJ 15; [1973] CLJU 51; dan Mirza Murtala v PP [2010] 4 CLJ 150; [2010] 5 MLJ 616. PENILAIAN DAN DAPATAN MAHKAMAH [20] Setelah mendengar hujahan pihak-pihak, Mahkamah ini mendapati hanya terdapat satu isu dasar di dalam Rayuan ini iaitu sama ada HMT telah khilaf dalam tidak membuat pertimbangan mencukupi terhadap pembelaan Perayu berdasarkan provokasi besar dan mengejut dan pembelaan pergaduhan mengejut. Fakta bahawa Perayu telah menikam Mangsa bukan fakta yang dipertikai semasa perbicaraan dan di hadapan Mahkamah ini. Maka pendekatan kepada Rayuan hanyalah terhadap isu niat dan pembelaan Perayu. [21] Justeru itu, dalam merangka alasan keputusan ini, Mahkamah tidak akan menyentuh mengenai identiti Mangsa dan sebab kematian Mangsa iaitu bencana tubuh yang telah dialami dan sama ada bencana tubuh itu cukup pada lazimnya menyebabkan kematian kerana perkara-perkara itu bukan perkara yang dipertikaikan di dalam Rayuan ini. [22] Memulakan penilaian, adalah perlu untuk Mahkamah ini merujuk terlebih dahulu kepada beberapa keputusan utama mengenai pembelaan provokasi besar dan mengejut dan pembelaan pergaduhan mengejut sebelum menilai dapatan HMT. [23] Di dalam kes Che Omar Mohd Akhir v PP [supra], Mahkamah Persekutuan telah memutuskan: “[14] The question whether the provocation was grave and sudden such as to make the accused to lose his self-control is a question of fact and not one of law (see Explanation to Exception 1 to s. of the PC; Kuan Ted Fatt v. Public Prosecutor [1985] 1 CLJ 150; [1985] CLJ (Rep) 174 FC). Each case is to be considered according to its own facts. The court must decide on the particular circumstances of that case whether the provocation was grave and sudden enough to permit an indulgent view of the crime committed by the accused, (see Ratanlal & Dhirajlal, The Indian Penal Code, 29th edn. 2002 p 1194). [15] The test of grave and sudden provocation was clearly stated in the Supreme Court case of Lorensus Tukan v. Public Prosecutor [1988] 1 CLJ 143; [1988] 1 CLJ (Rep) 162. Seah SCJ in delivering the judgment of the court said: The test of 'grave and sudden' provocation is whether a reasonable man, belonging to the same class of society as the accused, placed in the situation in which the accused was placed would be so provoked as to lose his self-control (see Nanavati v. State of Maharashtra AIR [1962] SC 605, 530). In determining what amounts to grave and sudden provocation the court may take into account the habits, manners and feelings of the class or community to which the accused belongs, but not of the particular idiosyncracies of the accused: Madhavan v. State of Kerala AIR [1966] Ker. 258 (260). [16] It is also said that the defence of provocation is a dual one: the alleged provocative conduct must be such as (i)actually causes in the accused, and (ii) might cause in a reasonable man, a sudden and temporary loss of self-control as the result of which he kills the deceased. [17] Thus, in order to successfully set up provocation as a defence for the reduction of the offence of murder to one of culpable homicide not amounting to murder, it is not enough to show that the accused was provoked into losing his self-control; it must be shown that the provocation was grave and sudden and must have by its gravity and suddenness caused a reasonable man to lose his self-control and induced him to do the act which caused the death of the deceased. In determining that question the court may also consider, along with other factors, the nature of the retaliation by the accused, having regard to the nature of the provocation. (see Ratanlal & Dhirajlal, p 1192; Vijayan v. Public Prosecutor [1975] 2 MLJ 8). [24] Di dalam kes Mohammad Jobi Ullah v PP [2022] 9 CLJ 37; [2022] MLJU 1209, Nordin Hassan HMR (pada ketika itu) dalam menyampaikan keputusan Mahkamah ini dalam menolak rayuan tertuduh di atas pembelaan provokasi besar dan mengejut telah menyatakan seperti berikut: “[24] Reverting to cl. 300(c) of the Penal Code, it is trite that the prosecution has to prove firstly, that the appellant intentionally caused the injury to the deceased, and secondly, the injury caused is sufficient in the ordinary course of nature to cause death. The intention to cause death is not an ingredient to be proved for the application of cl. 300(c). (see Virsa Singh v. State of Punjab AIR [1958] 465 (SC); Tham Kai Yau & Ors v. PP [1967] CLJU 159; [1967] 1 LNS 159; [1977] MLJ 174 (FC)) [25] In a recent Federal Court case of Zulkiple Mohamad v. PP [2022] 1 CLJ 673, the elements to be proved for the application of cl. (c) of s. 300 was reiterated as follows: [28] The elements that the prosecution needs to prove in order to establish a case under cl. (3) of s. 300 of the Indian Penal Code, which corresponds with cl. (c) of s. 300 of our Penal Code, were spelt out by Vivian Bose J in Virsa Singh and they are as follows:

it must be established that a bodily injury is present;

(ii) the nature of the injury must be proved;

(iii) it must be proved that there was an intention to inflict that particular bodily injury, that is to say, that it was not accidental or unintentional, or that some other kind of injury was intended; and

(iv) it must be proved that the injury of the type described, made up of the three elements set out above, is sufficient to cause death in the ordinary course of nature. (emphasis added) [26] In the same case, the Federal Court explained extensively the interpretation of the burden to prove intention under cl. (c) of s. and its application in the following manner: [50] It follows that where the case falls under cl. (c) of s. of the Penal Code, there is no requirement for the prosecution to prove intention to cause death under cl. (a), or knowledge of the likelihood of death under cl. (b) or knowledge of the imminent danger of the act under cl. (d). What the prosecution needs to prove in order to bring the case under cl. (c) of s. 300 is to show that the injury proved to be present was caused intentionally and not accidentally and that the injury was sufficient in the ordinary course of nature to cause death. [51] We need to come back to Virsa Singh to hopefully clear the point beyond controversy. In that case, counsel for the appellant had in fact argued that the 'intention' that cl. (c) of the Indian Penal Code requires must be related not only to the bodily injury inflicted but also to the clause "and the bodily injury intended to be inflicted is sufficient in the ordinary course of nature to cause death". The Supreme Court disagreed and the reason for its disagreement was this: This is a favourite argument in this kind of case but is fallacious. If there is an intention to inflict an injury that is sufficient to cause death in the ordinary course of nature, then the intention is to kill and in that event, the thirdly would be unnecessary because the act would fall under the first part of the section, namely: If the act by which the death is caused is done with the intention of causing death. [52] This exposition by the Supreme Court dispels any notion that under cl. (c) of s. 300 of the Penal Code, the prosecution is required to prove that the bodily injury intended to be inflicted was intended to cause death in the ordinary course of nature. The only requirement under cl. (c) is for the prosecution to prove that the bodily injury intended to be inflicted is sufficient in the ordinary course of nature to cause death. [53] The 'intention' or the mens rea element of murder under cl. (c) of s. 300 of the Penal Code must not be coalesced with the 'intention' or the mens rea element of murder under cl. (a). Under cl. (a), death is the intended consequence and death results as intended, whereas under cl. (c), death is not the intended consequence but death results, not because death is intended but because the bodily injury intended to be inflicted is of a kind that is sufficient in the ordinary course of nature to cause death. (emphasis added)” [25] Berpandukan prinsip-prinsip yang telah dibincangkan di dalam kes-kes di atas adalah jelas bahawa: (a) niat untuk membunuh bukan satu elemen pertuduhan di bawah seksyen 300(c) KK; dan

dalam membuktikan bahawa telah berlakunya provokasi besar dan mengejut, tertuduh mempunyai beban pembuktian untuk membuktikan bukan sahaja tertuduh telah hilang kawalan diri tetapi provokasi itu mencukupi untuk menyebabkan orang yang munasabah untuk hilang kawalan diri (lihat juga Ikau Anak Mail v PP [1973] CLJU 51; [1973] 1 LNS 51; [1973] 2 MLJ 153). [26] Setelah meneliti pertimbangan dan penilaian keterangan oleh HMT, kami mendapati HMT telah membuat keputusan yang betul dalam membuat dapatan prima facie di akhir kes Pendakwaan berdasarkan satu pembuktian kes di bawah seksyen 300(c) KK. Di samping fakta perbuatan tikam itu tidak dipertikai, walaupun tidak terdapat saksi mata yang melihat Perayu menikam Mangsa, namun fakta-fakta keadaan keliling seperti yang dihujahkan pihak Pendakwaan adalah mencukupi, dalam pertimbangan kami untuk membuktikan bahawa Perayu telah mempunyai niat untuk menyebabkan satu bencana kepada tubuh Mangsa dengan menikam Mangsa menggunakan sebilah pisau. [27] Pada peringkat kes Pembelaan pula, kami tidak mendapati HMT telah khilaf dalam menilai pembelaan Perayu. Pertimbangan utama adalah butiran kata-kata provokasi tidak dibangkitkan semasa kes Pendakwaan dan tidak dapat dijelaskan oleh saksi Pendakwaan selain hanya dakwaan Mangsa mengugut untuk menyebarkan video seks yang tidak wujud. Bahkan, menurut HMT, Peguambela Perayu sendiri kelihatan terkejut dengan dakwaan ugutan oleh Mangsa untuk mendapatkan wang sebanyak RM500,000.00. [28] Kami mendapati dakwaan ugutan itu tidak mencukupi untuk menjadi satu provokasi yang boleh menyebabkan seorang yang munasabah hilang kawalan diri dan berang besar. Tidak ada keterangan yang boleh menyokong dakwaan bahawa Mangsa telah merekod apa-apa video seks antara Perayu dan teman wanitanya. Selain itu, dakwaan Perayu bahawa dia menikam Mangsa kerana takut Mangsa akan menangkap dan merogol teman wanitanya hanya lah satu sangkaan yang tidak berasas. Teman wanita Perayu tidak berada di bilik Homestay itu semasa kejadian maka tidak ada alasan untuk mengatakan teman wanitanya dalam keadaan bahaya akan dirogol. [29] Selain itu, Perayu dan Mangsa saling mengenali, maka Perayu sebagai orang yang lebih muda seharusnya berupaya untuk tidak membuat apa-apa tindakan melulu dan hanya mengikut perasaan terhadap Mangsa yang telah pun berusia 78 tahun yang jelas tidak mampu berhadapan dengan satu serangan fizikal ke atas dirinya. Sepertimana mengikut keterangan, Mangsa selalu berleter dengan Perayu kerana Perayu kerap kehilangan kunci bilik dan adalah tidak munasabah leteran itu boleh menyebabkan satu provokasi besar dan mengejut. [30] Selanjutnya, mengenai pembelaan pergaduhan mengejut, Mahkamah ini bersetuju dengan dapatan HMT bahawa pembelaan itu tidak pernah dibangkitkan di peringkat kes Pendakwaan dan mengikuti prinsip yang telah ditetapkan dalam keputusan Mahkamah Agung di dalam kes PP v Lin Lian Chen [1992] 4 CLJ 2086; [1992] 2 MLJ 561, keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Tan Kim Ho & Anor v PP [2009] 3 CLJ 236; [2009] 3 MLJ 151 dan keputusan Mahkamah Rayuan di dalam kes Megat Halim Megat Omar v PP [2009] 1 CLJ 154; [2008] MLJU 647, sekiranya satu pembelaan itu gagal dibangkitkan pada peluang terawal iaitu di peringkat kes Pendakwaan, maka pembelaan yang dibangkitkan kemudian semasa kes Pembelaan hendaklah dipertimbang sebagai pembelaan yang mempunyai nilai probatif yang lemah dan yang difikirkan kemudian. [31] Walaupun begitu, sekalipun pembelaan tertuduh adalah lemah dan tidak munasabah, Mahkamah perbicaraan tetap mempunyai tugas untuk menilai pembelaan itu dan tidak menolaknya sewenang-wenang (lihat Ganapathy Rengasamy v PP [1998] 2 CLJ 1; [1998] 2 MLJ 577 dan Azmer Mustafa v PP [2014] 8 CLJ 413; [2014] 3 MLJ 616). [32] Berbalik kepada pembelaan Perayu, Mahkamah tidak mendapati ada keterangan yang menyokong satu pembelaan pergaduhan mengejut. Faktor-faktor yang dipertimbangkan terhadap pembelaan provokasi besar dan mengejut sama relevan terhadap pertimbangan pembelaan ini. [33] Di samping itu, Mahkamah juga mendapati perbuatan Perayu langsung tidak berpadanan dengan fakta bahawa Mangsa berumur 78 tahun dan mereka saling mengenali. Sifat bencana tubuh yang telah diperlakukan terhadap Mangsa yang melibatkan 7 tikaman dan 3 daripadanya amat serius yang terarah kepada bahagian perut dan dada Mangsa menunjukkan niat sangat agresif terhadap Mangsa dan ingin menyebabkan bencana tubuh yang serius. Selain itu, tidak ada kecederaaan mempertahankan diri pada Perayu yang menunjukkan Perayu berada dalam ancaman nyawa, sebaliknya kecederaan mempertahankan diri itu terdapat pada tangan Mangsa. [34] Pada pendengaran Rayuan ini, Peguambela telah cuba merayu kepada Mahkamah ini untuk mempertimbang nilai kognitif Perayu yang kelilhatan rendah berdasarkan karakteristik perlakuannya yang menunjukkan kemungkinan Perayu tidak memahami kesan dan akibat perbuatannya. [35] Mahkamah tidak dapat menerima hujahan itu kerana bukan menjadi satu pembelaan yang dibangkitkan di perbicaraan kes ini bahawa ketika kesalahan itu dilakukan, Perayu adalah seorang yang mengalami kurang upaya akal di bawah seksyen 84 KK. KESIMPULAN DAN KEPUTUSAN [36] Secara kesimpulannya, Mahkamah mendapati tidak ada alasan untuk Mahkamah ini mengganggu dapatan dan keputusan HMT dalam mensabitkan Perayu dengan kesalahan di bawah Pertuduhan. Mahkamah mendapati HMT telah membuat penilaian prinsip undang-undang yang betul melalui rujukan kepada keputusan di dalam Zulkiple Mohamad v PP [2022] 1 CLJ 673; [2022] 1 MLJ 479; Tham Kai Yau v PP [1977] 1 MLJ 174; [1976] CLJU 159; Low Kian Boon & Anor v PP [2010] 4 MLJ 425; [2010] 5 CLJ 489; dan Che Omar Mohd Akhir v PP [2007] 3 CLJ 281; [2007] 4 MLJ 309 berkenaan pembelaan provokasi besar dan mengejut dan beban pembuktian keterangan mengikut keadaan. [37] Mahkamah ini mengambil peluang untuk merujuk kepada satu keputusan di mana fakta dan isu yang dibangkitkan tidak jauh berbeza dari Rayuan ini iaitu di mana tiada pertikaian bahawa tertuduh telah menikam mangsa, tiadanya keterangan menyokong pergaduhan mengejut, mengenai dakwaan keadaan mental tertuduh dan jenis pembelaan sama. Kes itu ialah Daud Pasarrin v PP [2016] 10 CLJ 32; [2016] 5 MLJ 374 satu keputusan Mahkamah ini yang disampaikan oleh Abang Iskandar HMR (pada ketika itu). Dalam menolak rayuan tertuduh, Mahkamah telah memutuskan seperti berikut: “[23] At the beginning of the appeal before us, besides indicating to us that the accused person did not dispute having killed the deceased. Learned counsel for the accused person had also submitted before us that he was only pursuing the defence of self-defence and the defence of grave and sudden provocation and that it was his client's case that the learned trial judge was in error when he ruled that the accused person had failed to avail himself of the benefit of those two legal defences as provided under the Penal Code. [24] We had perused the grounds of judgment of the learned trial judge and noted that he had addressed the law on the specific defences which the accused person had sought to rely on in order to escape from being found guilty of the murder of Daud Duma, the deceased. It must be stated here that the learned trial judge had delved into some detail on the applicable legal principles in play in the trial before him. [25] It is pertinent to recall that the onus lies with the accused person to show to the court the circumstances of justifying self-defence and grave and sudden provocation and that the law does not presume the existence of those circumstances (see s. 105 of the Evidence Act 1950). What that means, in effect, is that the accused person will have to rebut that presumption by proving that the circumstances did indeed exist, thus justifying his act of killing the deceased. As like all cases involving rebuttal of a statutory presumption, the accused person will have to lead evidence on the balance of probabilities, in doing so. Just by merely raising or creating a reasonable doubt as to the existence of those circumstances will not, in law, be sufficient in order for the accused person to find sanctuary under those two defences. … [35] … But instead, as evidenced by the numerous injuries, the accused person had inflicted such injuries as to ultimately kill him. In truth, the accused had attacked an unarmed and defenceless person, as evidenced by what SP13, the pathologist, described as defensive wounds. Those wounds showed that the deceased had only his hands to ward off the parang attack by the accused person on him. There was no evidence that those wounds suffered by the deceased were self-inflicted, as indeed, that was not the case advanced by the accused person. In light of the numerous injuries suffered by the deceased, it was understandable that the inferences as derived therefrom by the learned trial judge were so clearly justified. It would be so incredible that those injuries were inflicted on the deceased so as to prevent him from snatching the parang away from him. … [37] There was one other issue that was raised before us during oral submissions by learned counsel. It was submitted before us that the learned trial judge had failed to take into account the evidence of the two psychiatrists who had examined the accused person. It was submitted before us that these two psychiatrists' evidence would have borne out the fact that the accused person to be a credible person, worthy of belief. Suffice for us to state here that in light of the overwhelming evidence especially pertaining to the evidence of the pathologist (SP13) and the silent evidence surrounding the 49 injuries sustained by the deceased, and the evidence of the accused person himself as was alluded to by the learned trial judge in para. 31 of his grounds of judgment, the evidence of the two psychiatrists would not, with respect, count for much in forwarding the case of the accused person. It was noted by us as well that insanity was never raised as a defence…” Peguam bagi pihak Perayu : G. Ravi [Tetuan Aida & G. Ravi] Peguam bagi pihak Responden : Sarulatha a/p Paramavathar Timbalan Pendakwa Raya [Jabatan Peguam Negara]