MAGENDRAN A/L MUKUNTHAN v Pendakwa Raya (W-05(SH)-91-02/2024)

Pendakwaan terhadap perayu bermula di Mahkamah Tinggi Kuala Lumpur terhadap tiga (3) pertuduhan seperti yang berikut: Pertuduhan Pertama "Bahawa kamu pada 15 Februari 2021 jam lebih kurang 6.30 petang bertempat di kawasan perhentian bas berhadapan KTM Taman Wahyu di tepi Jalan 1/18A Taman Mastiara, dalam daerah Sentul, di dalam Wilayah Persekutuan Kuala Lumpur telah mengedar dadah berbahaya jenis Methamphetamine [berat bersih: 191.1 gram] dan dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 39B (2) Akta yang sama." Pertuduhan Kedua "Bahawa kamu pada 15 Februari 2021 jam lebih kurang 6.45 petang bertempat di kawasan tepi Jalan 7/18D Taman Mastiara, dalam daerah Sentul, di dalam Wilayah Persekutuan Kuala Lumpur, telah memiliki dadah berbahaya iaitu Cannabis [berat bersih: 55.45 gram] dan dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 6 Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 39A(2) Akta yang sama." Pertuduhan Ketiga "Bahawa kamu pada 15 Februari 2021 jam lebih kurang 6.45 petang bertempat di kawasan tepi Jalan 7/18D Taman Mastiara, dalam daerah Sentul, di dalam Wilayah Persekutuan Kuala Lumpur, telah memiliki dadah berbahaya iaitu Methamphetamine [berat bersih: 49.09 gram] dan dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 39A(2) Akta yang sama."

Perayu tidak mengaku salah terhadap ketiga-tiga pertuduhan tersebut dan memohon untuk dibicarakan. Seramai enam (6) orang saksi pendakwaan telah dipanggil untuk memberikan keterangan.

Di akhir kes pendakwaan, pada 31 Oktober 2023, Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana mendapati pihak pendakwaan telah berjaya mengemukakan suatu kes prima facie terhadap perayu dan memanggil perayu untuk membela diri terhadap ketiga-tiga pertuduhan tersebut.

Perayu (SD1) memilih untuk memberikan keterangannya secara bersumpah di kandang saksi. Selain daripada perayu, tiada saksi lain yang dipanggil oleh pihak pembelaan.

Di akhir kes pembelaan, pada 20 Februari 2024, Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana mendapati perayu bersalah dan disabitkan terhadap ketiga-tiga pertuduhan tersebut. Hukuman yang dijatuhkan adalah seperti yang berikut:

Pertuduhan Pertama Pemenjaraan selama tiga puluh (30) tahun dari tarikh tangkap (15 Februari 2021) dan dua belas (12) sebatan rotan;

(ii) Pertuduhan Kedua Pemenjaraan selama lapan (8) tahun dari tarikh tangkap (15 Februari 2021) dan sepuluh (10) sebatan rotan; dan

(iii) Pertuduhan Ketiga Pemenjaraan selama lapan (8) tahun dari tarikh tangkap (15 Februari 2021) dan sepuluh (10) sebatan rotan.

(iv) Hukuman pemenjaraan bagi ketiga-tiga pertuduhan ini berjalan serentak dari tarikh tangkap (15 Februari 2021). [6] Terkilan dengan keputusan tersebut, pada 22 Februari 2024, perayu memfailkan satu notis rayuan ke Mahkamah Rayuan Malaysia terhadap sabitan dan hukuman terhadap ketiga-tiga pertuduhan tersebut. [7] Bagi memudahkan rujukan, selepas ini kami akan merujuk perayu sebagai tertuduh sepertimana panggilannya di Mahkamah Tinggi. Fakta Kes Pendakwaan [8] Berdasarkan maklumat yang diterima mengenai aktiviti pengedaran dadah di kawasan perhentian bas berhadapan KTM Taman Wahyu, Kuala Lumpur, pada 15 Februari 2021 lebih kurang pukul 4.00 petang, Inspektor Abdul Mutalib Muhamad bin Adam (SP4) telah mengadakan satu taklimat dengan pasukan serbuannya di Bilik Mesyuarat Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik, Ibu Pejabat Polis Daerah Sentul, Kuala Lumpur. Anggota serbuan dibahagikan kepada tiga (3) kumpulan iaitu Team A (menaiki kereta Proton Waja), Team B (menaiki kereta Fortuner) dan Team C (menaiki motorsikal). SP4 mengetuai Team A. [9] Maklumat yang diterima mengatakan pengedaran dadah jenis Cannabis dan Methamphetamine akan dihantar kepada pembeli yang tinggal di kawasan berhampiran. Maklumat juga mengatakan suspek selalu menggunakan kereta Proton Waja berwarna silver. [10] Selepas taklimat selesai, SP4 serta anggota serbuan yang lain telah bergerak menuju ke lokasi serbuan. SP4 dan anggota-anggota serbuan tiba di lokasi sasaran sekitar pukul 6.00 petang. SP4 telah mengarahkan pasukannya untuk mengambil kedudukan masing-masing bagi membuat pemerhatian. [11] Lebih kurang pukul 6.15 petang, SP4 dan pasukannya melihat tertuduh sedang memegang beg plastik berwarna hijau di tangan kanannya menghala ke perhentian bas berhadapan KTM Taman Wahyu. Reaksi tertuduh amat mencurigakan kerana dia kelihatan asyik membuka dan melihat kandungan beg plastik yang dipegangnya. Pemerhatian terhadap tertuduh dibuat selama 15 minit di dalam jarak 15 meter. [12] SP4 dan pasukannya kemudiannya menyerbu ke arah tertuduh. SP4 telah memperkenalkan dirinya sebagai pegawai kanan polis dengan menunjukkan kad kuasanya kepada tertuduh. SP4 telah membuat pemeriksaan terhadap beg plastik warna hijau yang dipegang oleh tertuduh. [13] Hasil pemeriksaan terhadap beg plastik tersebut, SP4 mendapati terdapat satu (1) keratan akhbar bertulisan Cina bertarikh 18 Disember 2020 yang diikat dengan satu (1) ikatan gelang getah di dalamnya mengandungi satu (1) paket besar plastik lutsinar berisi bahan disyaki dadah jenis Methamphetamine. Tertuduh kelihatan takut dan meminta tolong untuk dilepaskan. [14] Pemeriksaan lanjut pada badan tertuduh tidak menjumpai apa-apa barang salah tetapi menjumpai sekeping kad pengenalan di dalam poket bahagian hadapan sebelah kanan seluar panjang hitam atas nama Magendran a/l Mukunthan, No K/P: 830122-14-5957 dan juga serangkai anak kunci kereta bertulis Proton dan satu (1) alat penggera keselamatan kereta di dalam poket seluar tersebut. [15] SP4 juga turut merampas barang-barang berikut daripada tertuduh iaitu:

wang tunai sebanyak RM1,300.00;

(ii) satu (1) jam tangan berwarna hitam bertulis Fossil;

(iii) satu (1) bentuk cincin berwarna kekuningan,

(iv) satu (1) utas rantai berwarna kekuningan serta loket berwarna kekuningan; dan

dua (2) bentuk subang telinga berwarna kekuningan. [16] Sesalinan borang bongkar barang rampasan (ekshibit P25) telah dikeluarkan oleh SP4 kepada tertuduh dan telah ditandatangani di tempat kejadian oleh SP4 dan tertuduh sendiri. [17] Seterusnya, pada jam lebih kurang 6.45 petang, di tepi Jalan 7/18D Taman Mastiara, Jinjang, Kuala Lumpur, SP4 telah bertanya beberapa soalan kepada tertuduh. Soalan yang ditanya dan jawapan yang diterima adalah seperti yang berikut: : Ini kunci kereta apa? Tertuduh : Kunci kereta Proton Waja. : Di manakah kamu letak kereta kamu? Tertuduh : Di kawasan tepi jalan 7/18D Taman Mastiara, Jinjang, Kuala Lumpur. : Bolehkah kamu tunjuk dimanakah tempat letak kereta kamu? Tertuduh : Boleh. : Adakah apa-apa barang salah atau dadah dalam kereta kamu? Tertuduh : Ada, syabu dan ganja. : Dimanakah tempat kamu selalu simpan barang salah atau dadah tersebut? Tertuduh : Di dalam pembesar suara di bahagian belakang bonet kereta. [18] Tertuduh kemudiannya membawa SP4 dan pasukan ke sebuah motokar no. pendaftaran WKX 6745 warna silver jenis Proton Waja yang di parkir di kawasan tepi Jalan 7/18D Taman Mastiara, Jinjang, Kuala Lumpur. [19] Dengan menggunakan satu (1) anak kunci bertulis Proton yang dirampas dari tertuduh, SP4 telah berjaya membuka kenderaan tersebut. Tertuduh telah menunjukkan tempat disimpan dadah di dalam pembesar bonet di belakang bonet kereta secara lisan. SP4 telah membuat pemeriksaan di dalam pembesar suara di dalam bonet belakang kenderaan tersebut dan telah menjumpai satu (1) beg plastik warna hitam di dalamnya berisi sembilan (9) paket plastik lutsinar berisi bahan yang disyaki dadah jenis Methamphetamine dan tujuh (7) paket plastik lutsinar di dalamnya berisi ketulan mampat yang disyaki dadah jenis Cannabis. Pemeriksaan lanjut dalam kereta tidak menjumpai sebarang dokumen milik tertuduh atau mana-mana individu. [20] SP4 telah merampas kesemua dadah-dadah tersebut dan barang-barang peribadi tertuduh. Setelah selesai segala urusan dokumentasi, tertuduh dan barang-barang rampasan telah dibawa balik oleh SP4 ke Pejabat Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik, Ibu Pejabat Polis Daerah Sentul, Kuala Lumpur untuk tindakan selanjutnya. [21] Ketika di pejabat, SP4 telah menimbang barang-barang berikut:

satu (1) paket plastik lutsinar berisi bahan disyaki dadah jenis Methamphetamine dengan anggaran berat kasar berjumlah 250gram;

(ii) sembilan (9) paket plastik lutsinar di dalamnya berisi bahan yang disyaki dadah jenis Methampehtamine dengan anggaran berat kasar berjumlah 67gram; dan

(iii) tujuh (7) paket plastik lutsinar di dalamnya berisi ketulan mampat yang disyaki dadah jenis Cannabis dengan anggaran berat kasar berjumlah 59gram. [22] Pada tarikh yang sama, lebih kurang pukul 11.20 malam, bertempat di pejabat yang sama, SP4 telah menyerahkan barang-barang kes serta tertuduh kepada Pegawai Penyiasat kes iaitu Inspektor Liaw Ken Yeh (SP6). [23] Pada 22 Februari 2021 lebih kurang jam 3.00 petang, SP6 telah menyerahkan kesemua barang kes melibatkan dadah-dadah tersebut kepada Ahli Kimia iaitu Mohd Najif Bin Ab Rahman (SP5) di Jabatan Kimia Malaysia Petaling Jaya, Selangor untuk dianalisis. Hasil analisis yang dijalankan oleh SP5 mendapati seperti yang berikut:

satu (1) satu paket plastik bertanda "AL2" yang mengandungi bahan kristal jernih dadah jenis Methamphetamine dengan berat bersih berjumlah 191.1gram;

(ii) sembilan (9) paket plastik masing-masing bertanda "AL4" hingga "AL12" yang mengandungi bahan kristal jernih dadah jenis Methamphetamine dengan berat bersih berjumlah 49.09gram; dan

(iii) tujuh (7) paket plastik masing-masing bertanda “AL13” hingga 'AL19' yang mengandungi ketulan mampat bahan tumbuhan dadah jenis Cannabis dengan berat bersih berjumlah 55.45gram. Ringkasan Pembelaan Tertuduh (SD1) [24] Tertuduh telah ditangkap oleh pihak polis pada 15 Februari 2021. [25] Pada waktu tangkapan, tertuduh bekerja sebagai runner FoodPanda dan menggunakan motorsikal ayahnya untuk menjalankan pekerjaannya. [26] Tertuduh tidak ada motorsikal mahupun apa-apa kenderaan sendiri. Sekiranya perlu, tertuduh akan meminjam motorsikal ayahnya. [27] Pada 15 Februari 2021, kawan tertuduh yang bernama Ramesh (nama sebenar Saravanan a/l Subramaniyam, No. K/P: 870302-08- 6647) telah datang ke Kuala Lumpur dari kampungnya di Perak. [28] Lebih kurang pukul 1.30 petang, Ramesh pergi ke rumah keluarga tertuduh di Pangsapuri KTMB, Bangsar Utama untuk makan. Waktu Ramesh tiba, hanya tertuduh seorang sahaja yang berada di dalam rumah. [29] Lebih kurang pukul 3.00 petang, Ramesh memberitahu tertuduh bahawa kawannya akan datang menjemput Ramesh menaiki kereta untuk berjalan-jalan. [30] Ramesh berkata dia penat dan tidak mahu memandu dan dia akan tinggalkan kunci kereta dia di rumah tertuduh. Ramesh juga berkata setelah dia selesai, dia akan meminta bantuan tertuduh untuk pergi mengambilnya dengan menggunakan kereta Ramesh. [31] Ramesh memberitahu tertuduh bahawa kereta miliknya, iaitu Proton Waja berwarna silver no. pendaftaran 6745 telah diparkir di sebelah pondok pengawal pangsapuri tersebut. [32] Tertuduh bersetuju sebab hari itu tertuduh tidak bekerja. [33] Lebih kurang pukul 6.00 petang, Ramesh telah menghantar mesej kepada tertuduh meminta tertuduh datang mengambilnya di stesen KTM Taman Wahyu pada jam lebih kurang pukul 7.00 malam. [34] Sebaik-baik sahaja menerima mesej tersebut, tertuduh terus mengambil kunci Proton Waja milik Ramesh dan pergi ke stesen KTM Taman Wahyu. Tertuduh sampai di sana sekitar pukul 6.20 petang. [35] Setelah bosan menunggu lama di dalam kereta, tertuduh pun meletakkan kereta dan pergi menunggu Ramesh di sebuah perhentian bas berhadapan dengan stesen KTM Taman Wahyu tersebut sambil bermain telefon bimbit. [36] Lebih kurang 15 minit kemudian, tiba-tiba ada sekumpulan sepuluh

orang datang menghampiri tertuduh dan memperkenalkan diri sebagai polis. [37] Mereka bertanyakan tertuduh apa yang tertuduh sedang buat di situ dan tertuduh pun menjawab dia sedang menunggu kawan yang akan datang dari KTM Taman Wahyu. [38] Kemudian, polis bertanya tertuduh bagaimana tertuduh datang ke situ, lalu tertuduh menjawab dengan menaiki kereta dan tertuduh menunjukkan di mana kereta tersebut diletakkan. [39] Apabila sampai di kereta tersebut, pihak polis telah meminta kunci kereta dari tertuduh dan polis telah membuka bonet kereta tersebut. Di dalam bonet kereta, dalam pembesar suara polis telah menjumpai satu

beg plastik berwarna hijau dan (1) beg plastik berwarna hitam di mana di dalam kedua-dua beg plastik tersebut mengandungi dadah. [40] Tertuduh amat terkejut apabila diberitahu terdapat dadah di dalam beg-beg plastik yang dijumpai oleh polis di dalam bonet kereta itu. [41] Tertuduh menjelaskan kepada pihak polis bahawa tertuduh hanya berniat menolong Ramesh untuk menjemputnya di situ dengan menaiki kereta Ramesh. [42] Tertuduh menyatakan kepada pihak polis bahawa tertuduh tidak pernah membuka bonet kereta tersebut dan tidak pernah membuka pembesar suara kereta tersebut. Tertuduh juga tidak pernah tahu tentang keberadaan dadah di dalam bonet kereta itu. [43] Tertuduh menyatakan kepada pihak polis bahawa tertuduh hanya berada di dalam kereta itu selama lebih kurang 15 hingga 20 minit sahaja iaitu sepanjang perjalanan dari rumah tertuduh ke stesen KTM Taman Wahyu. [44] Tertuduh menyatakan kepada pihak polis bahawa kereta itu bukan milik tertuduh. Dapatan Mahkamah Tinggi Di Akhir Kes Pembelaan [45] Di antara alasan penghakiman Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana adalah seperti yang berikut: “[19] Pertama, kredibiliti saksi-saksi Polis. Mahkamah mendapati tidak ada sebab untuk tidak mempercayai saksi-saksi Polis. Keterangan Pengadu disokong oleh Laporan Polisnya dan borang-borang “Search List" dan borang serah menyerah selain daripada fakta kes itu sendiri. Malahan tidak ada keterangan dikemukakan yang Pengadu "have an axe to grind" kerana Pengadu tidak kenal pun Tertuduh. [20] Kedua, di atas dapatan Mahkamah bahawa Pengadu (SP4) adalah seorang saksi yang kredibel dan di atas anggapan di bawah Seksyen 114 (e) Akta Keterangan bahawa sebagai seorang Pegawai Awam, apa yang dilakukan adalah dianggap teratur melainkan dibuktikan sebaliknya, justeru Mahkamah menerima keterangan bersumpah SP4 seadanya, kerana tidak ada keterangan 'rebuttal' dari Tertuduh. [21] Ketiga, keterangan dari Pengadu (saksi yang Mahkamah telah mendapati kredibel) untuk pertuduhan pertama adalah kukuh bahawa Tertuduh telah membawa beg plastik hijau yang mengandungi dadah di tangan kanannya. Reaksi OKT kerana asyik melihat dan membuka kandungan beg plastik hijau itu membuktikan pengetahuannya terhadap dadah-dadah yang di dalam "custody and control" nya. Justeru milikan telah dibuktikan secara "direct" Dengan keterangan yang kukuh ini, keterangan penafian Tertuduh yang menyatakan dia tidak ditangkap dengan dadah-dadah yang dipegangnya adalah tidak probabel dan tidak boleh diterima. [22] Keempat, tindakannya memberi maklumat kepada Polis mengenai keberadaan dadah di dalam booth kereta boleh diterima masuk di bawah Seksyen 27 Akta Keterangan yang menunjukkan Tertuduh mempunyai pengetahuan tentang keberadaan dadah itu. Disokong lagi dengan tindakan Tertuduh membawa dan menunjukkan kepada Polis ke arah speaker di dalam booth belakang kereta berkenaan yang diterima masuk sebagai "conduct" di bawah Seksyen 8 Akta Keterangan. Keterangan ini adalah kukuh sepertimana maklumat yang diberikan seperti di bawah semasa soal siasat: SP4 : “ini kunci kereta apa?" OKT : “kunci kereta Proton Waja". “Di manakah kamu letak kereta kamu?", OKT : “di kawasan tepi jalan 7/18D Taman Mastiara, Jinjang, Kuala Lumpur". SP4 : “bolehkah kamu tunjuk dimanakah tempat letak kereta kamu?" OKT : “boleh". “adakah apa-apa barang salah atau dadah dalam kereta kamu"? OKT : “ada, syabu dan ganja" “dimanakah tempat kamu selalu simpan barang salah atau dadah tersebut?" OKT: “di dalam pembesar suara di bahagian belakang bonet kereta." [23] Berdasarkan keterangan-keterangan di atas, Mahkamah mendapati keterangan pihak Pendakwaan adalah "inherently probable". Lihat kes Zainuddin Rajan v. PP [2013] 4 CLJ 21. Justeru Tertuduh didapati bersalah di atas ketiga-tiga pertuduhan. [24] Keadaan dadah yang disorokkan dalam pembesar suara kereta Proton Waja tersebut yang berada di bonet belakang jelas menunjukkan ianya disembunyikan bagi mengaburi mata pihak penguatkuasa. Kes Neggani Asmo v. PP [2013] 1 LNS 265 dirujuk seperti berikut: [19] Certainly, the manner on how the drugs were concealed more often than not indicates an intention to avoid detection and thereby point to knowledge. Obviously, drugs traffickers would not carry drugs openly but they would make use of all kinds of ploy or trick or deception to conceal the drugs from being detected by enforcement agencies. [25] Mahkamah juga berpendapat bahawa saksi Pembelaan adalah tidak kredibel kerana keterangan diberi seolah-olah direka-reka untuk menyesuaikan jawapan kepada soalan-soalan yang diajukan Pendakwaan dan juga berbentuk penafian semata-mata. Tertuduh menyatakan bahawa beg hijau tersebut turut berada di dalam speaker box tersebut dan penafian kosong ini tidak boleh diterima. [26] Pembelaan membangkitkan bahawa tuan punya kereta (Saravanan) perlu dipanggil. Mahkamah mendapati ini tidak perlu kerana kes melibatkan "direct evidence" kerana dadah dipegang oleh Tertuduh berseorangan dan dijumpai dalam kereta yang mana dibawa sendiri oleh Tertuduh (di bawah Seksyen 27AK) dan tidak ada orang lain berada di dalam kereta tersebut atau bersama-sama Tertuduh. Adalah menjadi kebiasaan bagi kereta yang seseorang Tertuduh memandu, bukan didaftar di atas namanya. [27] Perlu ditekankan sekali lagi bahawa bagi membuktikan bahawa Tertuduh mempunyai milikan, kawalan dan jagaan terhadap dadah tersebut, keterangan saksi SP4 (Pegawai Serbuan) dan SP6 (10) adalah relevan. Mengikut keterangan SP4, semasa membuat pemerhatian ke atas Tertuduh dalam tempoh 15 minit, Tertuduh didapati dalam keadaan mencurigakan dengan memegang beg plastik berwarna hijau tersebut di tangannya. Seterusnya soal-siasat dijalankan. [28] Mahkamah memutuskan bahawa tindakan Tertuduh yang memandu arah SP4 dan pasukannya serta menemui sejumlah dadah lagi di dalam pembesar suara tersebut (Ekshibit P41) menunjukkan pengetahuan Tertuduh berkenaan dadah di dalam pembesar suara tersebut. Peruntukan Seksyen 27 Akta Keterangan 1950 adalah terpakai. [29] Dengan terjumpanya dadah yang tersimpan di dalam pembesar suara di dalam kereta yang di bawa oleh Tertuduh, Mahkamah memutuskan Tertuduh memiliki dan mempunyai pengetahuan mengenai dadah-dadah tersebut kerana kunci kereta tersebut ditemui di dalam poket hadapan seluar yang sedang dipakai oleh Tertuduh dan tidak ada orang lain yang bersamanya. Tambah-tambah lagi peruntukkan Seksyen 27 Akta Keterangan terpakai. Tindakan Tertuduh menunjukkan dadah-dadah itu berada di dalam pembesar suara tersebut juga menunjukkan pengetahuan. [30] Di atas alasan di atas, Mahkamah mendapati Tertuduh gagal mematahkan anggapan yang telah dikenakan ke atasnya, dan telah gagal menimbulkan keraguan yang munasabah ke atas kes pendakwaan. Tertuduh didapati bersalah dan dihukum seperti dinyatakan tadi.” Ringkasan Petisyen Rayuan Tertuduh • tiada kes prima facie yang berjaya dibuktikan di akhir kes pendakwaan; • saksi-saksi pendakwaan tidak kredibel; • elemen pengetahuan, milikan, kawalan dan jagaan dadah gagal dibuktikan; • seksyen 27 Akta Keterangan 1950 tidak boleh diterima masuk; • tiada kata-kata amaran diberikan kepada tertuduh; • kegagalan pendakwaan memanggil Ramesh telah memprejudiskan tertuduh; • kegagalan pendakwaan memanggil Ramesh - seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 terpakai; • Ramesh merupakan pemilik dan pengedar sebenar dan pemilik sebenar dadah tersebut; • Notis Alcontara telah diberikan kepada pihak polis berkenaan Ramesh; • kegagalan mengemukakan CCTV di tempat kejadian-seksyen 114

Akta Keterangan 1950 terpakai; • tiada siasatan dijalankan berkenaan cap jari dan DNA tertuduh pada barang kes; • ketiadaan barang milik tertuduh dalam kereta Ramesh di mana dadah dijumpai; • percanggahan Laporan Tangkapan (P29) dengan keterangan lokasi dadah dijumpai; • percanggahan Borang Senarai Geledah dengan barang-barang kes yang dikemukakan; • terputus rantaian keterangan barang-barang kes; • terdapat keraguan mengenai identiti barang kes atau kacau ganggu; • tertuduh tiada pemilikan exclusive terhadap dadah yang dijumpai; • pembelaan tertuduh adalah kredibel, bukan rekaan dan penafian kosong; • wujud percanggahan material dalam keterangan saksi-saksi pendakwaan; • anggapan seksyen 37(d) atau 37(da) ADB 1952 berjaya dipatahkan; dan • kegagalan menggunakan inferens yang menyebelahi tertuduh. Prinsip Undang-Undang Berkaitan Dapatan Fakta Di Peringkat Rayuan [46] Di dalam kes Herchun Singh & Ors v. PP [1969] MLRA 382, Ong Hock Thye CJ (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti yang berikut: "An appellate Court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the Judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there are substantial and compelling reasons for disagreeing with the finding.” [47] Di dalam kes PP v. Mohd Radzi bin Abu Bakar [2005] 2 MLRA 590, Mahkamah Persekutuan memutuskan seperti berikut: “Now, it settled law that it is no part of the function of an appellate court in a criminal case - or indeed any case - to make its own findings of fact. That is a function exclusively reserved by the law to the trial Court. The reason is obvious. An appellate Court is necessarily fettered because it lacks the audio-visual advantage enjoyed by the trial Court.” [48] Di dalam kes Nor Azlina Abdul Aziz v. Expert Project Management Sdn Bhd [2017] 5 CLJ 58, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Harmindar Singh Dhaliwal HMR (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti yang berikut: "[20] Nevertheless there are occasions when appellate interference is warranted and these occasions have been well set out in numerous cases. Some of these occasions are:

where the trial judge took into account irrelevant considerations and failed to give due weight to relevant considerations. (see Director of Forestry, Sabah & Anor v. Mau Kam Tong & Ors

where there was no proper evaluation of the evidence by the trial judge. (see Lee Nyan Hon & Brothers Sdn Bhd v. Metro Charm Sdn Bhd [2009] 6 CLJ 626; [2009] 6 MLJ 1);

where the decision arrived at by the trial court was without judicial appreciation of the evidence (see Gan Yook Chin & Anor v. Lee tng Chin & Ors [2004] 4 CLJ 309; [2005] 2 MLJ 1);

where a trial court has so fundamentally misdirected itself, that no reasonable court which had properly directed itself and asked the correct questions, would have arrived at the same conclusion. (see Raja Lob Sharuddin Raja Ahmad Terzali & Ors v. Sri Seltra

where the trial judge was plainly wrong in arriving at his decision. (see Lee ing Chin & Ors v. Gan Yook Chin & Anor [2003] 2 CLJ 19; [2003] 2 MLJ 97);

where a trial judge had so manifestly failed to derive proper benefit from the undoubted advantage of seeing and hearing witnesses at the trial, and in reaching his conclusion, has not properly analysed the entirety of the evidence which was given before him. (see First Count Sdn Bhd v. Wang Yew Logging & Plantation Sdn Bhd [2013] CLJU 625; [2013] 1 LNS 625; [2013] 4 MLJ 693 which followed the Privy Council case of Choo Kok Beng v. Choo Kok Hoe & Ors [1984] CLJU 40; [1984] 1 LNS 40; [1984] 2 MLJ 165); and

where the judgment is based upon a wrong premise of fact or of law. (see Perembun (M) Sdn Bhd v, Conlay Construction Sdn Bhd [2012] CLJU 1416; [2012] 1 LNS 1416; [2012] 4 MLJ 149)." Dapatan Kami [49] Seharusnya dinyatakan bahawa isu-isu yang dibangkitkan oleh peguam tertuduh hanya berkisar kepada perkara-perkara utama sepertimana yang berikut:

(A) Sama ada tertuduh mempunyai milikan (kawalan dan jagaan) dan pengetahuan terhadap dadah-dadah tersebut. [50] Kami mendapati tertuduh mempunyai milikan fizikal terhadap dadah-dadah tersebut. Ini berdasarkan kepada keterangan-keterangan berikut:

SP4 dan anggota pasukannya telah membuat pemerhatian terhadap tertuduh selama tempoh 15 minit dalam jarak 15 meter.

tertuduh dilihat oleh SP4 sedang memegang beg plastik berwarna hijau di tangan kanannya yang mengandungi dadah berbahaya menghala ke perhentian bas berhadapan KTM Taman Wahyu.

reaksi tertuduh dilihat oleh SP4 di dalam keadaan yang mencurigakan kerana tertuduh asyik membuka dan melihat kandungan beg plastik yang dipegangnya.

semasa SP4 sedang melakukan pemeriksaan ke atas beg plastik warna hijau tersebut, tertuduh kelihatan takut dan minta dilepaskan.

tertuduh telah menunjukkan kepada SP4 di mana keretanya diletakkan dan tempat dadah-dadah lain disimpan iaitu di dalam pembesar suara di bahagian belakang bonet kereta. [51] Berdasarkan kepada keterangan-keterangan di atas adalah jelas bahawa bukan sahaja tertuduh mempunyai kawalan atau jagaan terhadap dadah-dadah di tangannya dan di dalam bonet kereta malah tertuduh juga turut mempunyai pengetahuan terhadap kesemua dadah-dadah yang dirampas tersebut. Apa lagi yang tertuduh hendak katakan selain daripada menafikan mempunyai pengetahuan tentang perjumpaan dadah-dadah tersebut. [52] Di dalam kes Parlan Dadeh v. PP [2009] 1 CLJ 717, Mahkamah Persekutuan memutuskan seperti yang berikut: “[38] In this case the reaction of the appellant in looking stunned or shocked upon being approached by the police is clearly admissible under s. 8 since it has a direct bearing on the fact in issue as the drugs found were tucked away in the front of the jeans worn by him. The explanation for his reaction must therefore be offered by he himself as required by s. 9. The court cannot, on its own, offer an explanation for his reaction. However, in his defence the appellant did not offer any explanation at all for his reaction upon being approached by the police. It can therefore be validly used as evidence against him. The inference to be drawn from the evidence of conduct of the appellant against the background of the other evidence is that he knew what he was carrying (see DPP v. Brooks [1974] 2 All ER 840). It follows that the stand taken by the appellant in relation to the evidence of conduct is not sustainable. Be that as it may, the evidence of conduct in this case is not very significant in view of the manner in which the appellant carried the drugs on his person from which it can reasonably be inferred that he had knowledge of the drugs in his possession (see the cases referred to earlier, and, in particular, Tunde Apatira & Ors v. PP [2001] 1 CLJ 381 and PP v. Abdul Rahman Akif [2007] 4 CLJ 337).” [53] Di dalam kes Public Prosecutor v. Badrulsham bin Baharom [1987] 1 LNS 72 [1987] CLJU 72, Lim Beng Choon H memutuskan seperti berikut: “It is appropriate at this stage for me to deal with two further points raised by the learned defence counsel in his submission. First, he drew the attention of this court to the fact that the accused did not put up a struggle or make any attempt to run away. The short answer to this point is that from the evidence I am satisfied that the accused had no opportunity to do so as he was suddenly surrounded by PW3 and PW5 before he could even begin to realize that he was in danger of being arrested. As he was caught red-handed with the dangerous drugs in his possession and he had knowledge of the said drugs, what else could he do apart from saying that there was nothing in the bag.” “In the present case, the prosecution had clearly established that the accused was in actual physical custody and control of P3 and its contents. From the totality of the evidence, the prosecution had also clearly established that the accused had the necessary knowledge of P6A-H and the nature of the dangerous drugs in question.” [54] Di dalam kes G Vasan Gunasegaran v. PP [2018] 1 LNS 1604, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Mohd Zawawi Salleh HMR (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti yang berikut: “[26] It was clearly proved that the appellant was the sole occupant of WXV 8540 and was having the sole control of the vehicle from at about 4.00 p.m, until the time of his arrest whilst at the driver's seat inside the vehicle at about 5.20 p.m. by PW3 and his team. The keys and remote were recovered from the appellant. He was in physical proximity to the plastic bags containing the impugned drugs. All these factors, taken together, showed that the appellant could have dealt with the impugned drugs, though he was not the owner of the vehicle. For the same reason, the appellant was thus also having custody or control of the two plastic bags containing the said drugs. drugs (see PP v. Abdul Rahman Akif (supra); Parlan Dadeh v. PP [2008] 6 MLJ 19; Khairuddin Hassan v. PP [2010] 6 MLJ 145 and Aedy Osman v. PP [2011] 1 CLJ 273). [27] The presence of the two plastic bags inside the vehicle which were under the exclusive control of the appellant at the material time, and the fact that he needed to guard the plastic bags, must necessarily give rise to a strong inference that the appellant had the requisite knowledge that the two plastic bags contained the said drugs. As said by the Federal Court in PP v. Abdul Rahman Akif (supra): “…again knowledge cannot be proved by direct evidence, it can be proved by inference from the surrounding circumstances. Again, the possible variety of circumstances which will support such an inference is infinite...” [28] The fact that the plastic bags were found hidden in the secret compartment would not assist the appellant to negate such an inference (see Zulfikar bin Mustaffah v. PP [2001] 1 SLR 633 and PP v. Abdul Rahman Akif (supra)). From the oral evidence of PW3 and the photographs, it could be seen that the red coloured plastic was sticking out from the black coloured lid. The contrast of red accent against the neutral background is easily perceived, thus making the presence of plastic bags more noticeable. From the evidence of PW3, it is clear that little effort was required to uncover what was hidden in the secret compartment.”

(B) Penerimaan masuk seksyen 27 Akta Keterangan 1950 [55] Menyentuh mengenai pemakaian seksyen 27 Akta Keterangan 1950, sewajarnya diulangi bahawa tertuduhlah yang telah memandu arah SP4 dan pasukannya ke kereta tersebut sehingga membawa kepada penemuan dadah-dadah berbahaya di dalam pembesar suara. Justeru itu, kami mendapati tiada apa-apa kekhilafan yang dilakukan oleh Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana bila beliau memutuskan untuk menerima masuk keterangan tersebut yang secara langsung membuktikan pengetahuan tertuduh terhadap dadah-dadah yang disembunyikan di dalam bonet kereta tersebut. [56] Di dalam kes Wai Chan Leong v. PP [1989| 1 CL.J Rep 171, Mahkamah Agung melalui penghakiman yang disampaikan oleh Gunn Chit Tuan HMA (beliau pada ketika itu) menyentuh mengenai pemakaian seksyen 27 Akta Keterangan 1950 seperti yang berikut: “Secondly it must be borne in mind that for s. 27 of the Evidence Act to apply, the information must be such as has caused discovery of a fact. In other words, the fact must be the consequence and the information the cause of its discovery. Moreover, the information must relate distinctly to the fact discovered. (Chong Soon Koy v. Public Prosecutor [1977] 2 MLJ 78, 79; Pulukuri Kotayya v. King Emperor 74 I.A 65 at p. 77.” [57] Di dalam kes Kes Siew Yoke Keong v. PP [2013] 4 CLJ 149, Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Ahmad Maarop HMP (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti yang berikut: “[27] The decision in Wai Chan Leong v. PP was followed by the Singapore Court in PP v. Chin Moi Moi (supra) where Yong Pung How CJ said at p. 305: It is material to note that 'information' under s. 27 does not only apply to statements. The words 'whether such information amounts to a confession or not' clearly indicate that information' is not only limited to a statement by the accused but also encompasses acts or conduct of the accused which relate distinctly to the fact discovered. This would of course consist of acts like pointing out the place where an article is hidden or where the accused leads the police to the article. As was held by Gunn SCF in Wai Chan Leong, “information" included knowledge derived by the person informed by the accused as well as the means taken to impart that knowledge. (emphasis added) [28] In the light of the authorities referred to, we hold that information admissible under s. 27 of the Evidence Act includes accused's statement, or his act or conduct such as pointing out which leads distinctly to the discovery of a fact. For such information to be admissible in evidence, there is no duty on the prosecution to prove the voluntariness of the information. Hence it is not necessary to conduct a trial within a trial to determine the voluntariness of the information. …Applying the authorities which we have referred to, we hold that Siew's act of pointing to the place where the bunch of keys was found amounted to information, and that information related distinctly to the discovery of a fact - the bunch of eight keys, ("the first fact") and was admissible under s. 27 of the Evidence Act 1950. The fact thereby discovered embraced the place where the bunch of eight keys was kept (on top of the lamp fixed above the door to the bathroom), and Siew's knowledge as to that (see Chong Soon Koy v. PP [1977] 1 LNS 20; [1977] 2 MLJ 78). The importance of the first fact could be seen from what happened next. Using one of the keys from the bunch of the keys which he had retrieved earlier on, PW6 managed to open the door to the second room. PW6 saw a safe in the room. PW6 found the safe locked with a combination lock and a key. PW6 managed to find the key to the safe. It was found at the crook of one of the legs of the dining table in the living room. The key was pointed to PW6 by Siew. We hold that Siew's act of pointing to the place where the safe key was found amounted to information, and that information related distinctly to discovery of a fact - the safe key, ("the second fact"), and was admissible under s. 27 of the Evidence Act. [29] In addition, it must be added that the evidence of Siew leading PW6 and the police team to the first house and pointing out the place where the bunch of eight keys was found, and later pointing out the place where the key to the safe was found would also be relevant and admissible as conduct under s. 8 of the Evidence Act.” [58] Keadaan dadah-dadah yang tersorok di dalam pembesar suara kereta Proton Waja tersebut jelas menunjukkan bahawa ianya disembunyikan bagi tujuan untuk mengelak daripada mudah dikesan oleh pihak berkuasa. Tanpa maklumat dan pandu arah oleh tertuduh sudah pasti mustahil untuk dadah-dadah tersebut ditemui oleh SP4 dan pasukan serbuannya. [59] Di dalam kes Neggani Asmo v. PP [2013] 1 LNS 265, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Azahar Mohamed HMR (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti yang berikut: “[19] Certainly, the manner on how the drugs were concealed more often than not indicates an intention to avoid detection and thereby point to knowledge. Obviously, drugs traffickers would not carry drugs openly but they would make use of all kinds of ploy or trick or deception to conceal the drugs from being detected by enforcement agencies. In Teh Hock Leong v. PP [2008] 4 CLJ 764, Gopal Sri Ram JCA (as he then was) said: Turning to the facts of the present instance, we agree with the learned trial judge that the method employed to bring the drugs in question from Thailand into Malaysia was done in a most cunning fashion to escape detention by the authorities. The method employed to convey or transport a drug may sometimes furnish evidence of knowledge. For example, an attempt to carefully conceal a drug may indicate an intention to avoid detection and thereby point to knowledge. Of course, it all depends on the facts of the individual case." [60] Dengan penilaian-penilaian tersebut, kami mendapati bahawa keterangan tertuduh bahawa dadah tidak ditemui di tangannya tetapi sebaliknya kesemuanya di jumpai di dalam kereta milik Ramesh adalah tidak kredibel, suatu pemikiran terkemudian, rekaan dan penafian kosong semata-mata yang sewajarnya ditolak. Tiada sebab untuk kami tidak mempercayai keteguhan keterangan saksi-saksi pendakwaan terutama sekali keterangan SP4.

(C) Kegagalan mengemukakan CCTV di tempat kejadian dan ketiadaan siasatan dijalankan berkenaan cap jari dan DNA tertuduh pada barang kes. [61] Peguam tertuduh yang bijaksana menghujahkan bahawa Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana telah terkhilaf dari segi undang-undang dan fakta bila gagal menilai keterangan secara “maximum evaluation” apabila tidak mengambil kira ketiadaan keterangan sokongan seperti rakaman CCTV di tempat kejadian bagi menunjukkan keadaan sebenar yang terjadi semasa kejadian. [62] Dengan hormatnya, kami tidak bersetuju dengan penghujahan tersebut. Bagi pertuduhan pertama, tertuduh telah ditangkap ketika sedang memegang ekshibit beg plastik berwarna hijau yang mengandungi dadah. Maka dengan itu, keterangan CCTV, cap jari dan DNA tertuduh pada barang kes hanya mempunyai nilai sokongan yang kecil sahaja lebih-lebih lagi di dalam keadaan dimana dadah-dadah yang dijumpai berada di dalam jagaan atau kawalan langsung tertuduh baik di tangannya mahupun di dalam kereta tersebut. Keterangan CCTV hanyalah relevan dan mempunyai kesan yang significant di dalam keadaan di mana identiti seseorang menjadi isu pertikaian namun ini bukanlah kes yang berlaku di hadapan kami ini. Oleh itu, ketiadaan keterangan-keterangan dokumentasi ini tidaklah boleh menyebabkan inferens yang menentang di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 terpakai terhadap pihak pendakwaan. [63] Di dalam kes PP v. Mansor Md Rashid & Anor [1997] 1 CLJ 233, Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Chong Siew Fai CJSS (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti berikut: “We also find ourselves in agreement with the learned Deputy Public Prosecutor that the learned trial Judge had erred in law when he faulted PW13 the investigating officer for not lifting the finger prints off the wrappings of the cannabis and for not taking photographs of the street light in front of the house No. 129. Where the identity of a culprit is in question or required to be proved, fingerprint evidence would be of great significance and immense value. In the present case under appeal, however, the charge alleged trafficking in the form of sale and there is evidence indicating the identities of the alleged offenders and the sale transaction. Fingerprint evidence on the newspaper wrapping, white plastic and the loytape, therefore, assumes little value or significance." [64] Di dalam kes PP v. Ebrahim Mirzaie Hj Ebrahim Deh Mokhtar [2017] 1 CLJ 575 Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Ahmadi Asnawi HMR (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti berikut: “[38] The evidential value of CCTV evidence. DNA profiles and fingerprint impressions as decided by high authority is only corroborative. The learned trial judge correctly appreciated the position. In PP v Mansor Md Rashid & Anor [1997] 1 CLJ 233, the Federal Court stated that: Where the identity of a culprit is in question or required to be proved, fingerprint evidence would be of great significance and immense value. In the present case under appeal, however, the charge alleged trafficking in the form of sale and there is evidence indicating the identities of the alleged offenders and the sale transaction. Fingerprint evidence on the newspaper wrapping, white plastic and the loytape, therefore, assumes little value or significance. [39] Now, having scrutinised the evidence, we were with the learned DPP that even without the CCTV evidence, DNA profiles and fingerprint impressions, there are sufficient evidence to prove the prosecution's case. [40] The evidence of both PW2 and PW3 (DSM Hairudin bin Abdullah) were uncontroverted that they saw the respondent pulling the bag, exh. P10, before and at the time they approached the respondent. The bag they saw and seized was a brown coloured bag carrying the “Sphere” brand name, exh. P10. It was the respondent himself who had put the said bag in the scanning machine and it was equally the respondent himself who had carried the said bag to the narcotics office. Both testified that the examination of the said bag was done in the presence of the respondent. These are uncontroverted direct evidence which needs no further support for its sustenance.” [65] Di dalam kes Mogan Raj Ravi & Anor v. PP & Other Appeals [2020] 3 CLJ 240, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Rhodzariah Bujang HMR (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti berikut: “[36] Lastly, also in relation to the issue of access, learned counsel highlighted to us the evidence adduced at the trial from PW9 as per p. 73 of the appeal record (nota keterangan) that 25 fingerprints were lifted from the impugned exhibits tendered in court and until the day he gave evidence in court, there was no result obtained whose fingerprints were these. The learned DPP agreed that this was so but countered that submission by saying that it was never put to PW9 that Murugaya's fingerprint was one of the said 25. Given their defence that Murugaya was the real culprit in this case, the presence of his, or his uncle's fingerprint for that matter, should have indeed been put to the witness. Nonetheless, case authorities are clear that fingerprint evidence is only corroborative evidence. This was held by the Supreme Court of India in Gade Laksmi Mangaraju v. State of Andra Pradish AIR [2007] Supreme Court 2677 and quoted in this court's decision in Amala Johnson v. PP [2019] CLJU 140; [2019] 1 LNS 140; [2019] MLJU 128 which also referred to the Supreme Court's decision in PP v. Mansor Md Rashid & Anor [1997] 1 CLJ 233 where Chang Siew Fai (CJ Sabah and Sarawak) held it was only where the identity of a culprit is in question or is required to be proved would finger print evidence be a great significance and value. In view of the clear evidence in this case based on the testimony of PW2 on the arrest of the appellants and the discovery of the drugs, pistol and bullets, as well as the evidence of PW5, PW7 and PW11, that fingerprint evidence is to us of no significance for without the said evidence the appellants have been proved to be in legal possession of both the drugs, pistol and bullets found in unit 3.” [66] Di dalam kes Yeo Kwee Huat v. Public Prosecutor [2011] 5 CLJ 630, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Sulaiman Daud HMR (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti berikut: “[31] Adalah tidak dipertikaikan bahawa kotak kek P13 dan kedua-dua bungkusan plastik asal dadah yang dipersoalkan (P14A dan P14B) telah dihantar untuk pengesanan cap jari tetapi tiada penimbulan cap jari yang positif dikesan pada ekshibit-ekshibit tersebut. Atas alasan ini, peguam terpelajar perayu menghujahkan ketiadaan cap jari pada ekshibit-ekshibit tersebut turut menjejaskan kes pendakwaan. Kami mendapati tiada merit mengenai penghujahan sedemikian. Tujuan untuk menimbulkan cap jari pada sesuatu ekshibit adalah untuk menentukan identiti pesalah atau orang yang pernah mengendalikan ekshibit tersebut. Dalam kes sekarang ini tidak dipertikaikan bahawa semasa ditahan perayu sedang membawa beg P15 yang di dalamnya terdapat kotak kek P13 yang mengandungi dadah yang dipersoalkan. Oleh itu tiada keraguan bahawa dia mempunyai jagaan dan kawalan ke atas beg serta kotak kek dan dadah yang terkandung di dalamnya. Setelah elemen jagaan atau kawalan ini terbukti, maka anggapan di bawah s. 37(d) terpakai bagi menunjukkan milikan atau pengetahuan. Oleh itu kami mendapati ketiadaan kesan cap jari pada ekshibit-ekshibit tersebut tidak langsung menjejaskan kes pendakwaan, lebih-lebih lagi setelah menolak watak “Peter” yang dikatakan oleh perayu orang yang memasukkan kotak kek tersebut ke dalam begnya.” [67] Di dalam kes Public Prosecutor v. Badrulsham bin Baharom (supra) Mahkamah Tinggi memutuskan seperti yang berikut: “The next point raised by the learned defence counsel was more serious. He contended that since the prosecution had failed to send the exhibits particularly the eight packets wrapped in thin plastic sheets (P6A-H) to the chemist to check for finger prints, he urged this court to invoke the presumption under section 114(g) of the Evidence Act 1950 (Act 56) against the prosecution on the ground that had the prosecution carried out the finger print test it would probably show the existence of the finger prints of Noor Azlan and Bakree bin Jamal on the thin plastic coverings of P6A-H thereby revealing that these two persons were involved in the drug trafficking transaction in question. The failure of the police to do so also resulted in a disadvantage to the accused in that "had the finger prints of the accused not been found on the exhibits" the accused would be entitled to an acquittal. The learned defence counsel was not able to cite any authority in support of his contention. The answer to the learned defence counsel's contention can, however, be found in the following passage of Sarkar on Evidence 12th Ed. at p. 1045 where it is stated: “Adverse inference can be drawn if there is withholding of evidence and not merely on account of failure to obtain evidence." (Emphasis supplied) In the present case, the prosecution had clearly established that the accused was in actual physical custody and control of P3 and its contents. From the totality of the evidence, the prosecution had also clearly established that the accused had the necessary knowledge of P6A-H and the nature of the dangerous drugs in question. In the circumstances, I cannot find fault with the police for failing to send the exhibits to the chemist in order to carry out finger print tests. The contention of the learned defence counsel, with due respect, amounts to nothing more than to ask this court to determine not whether there was sufficient evidence adduced before this court to warrant a conviction of the accused but to determine that the methodology of the police investigation must be 100% correct regardless of the fact that the police had gathered more than sufficient evidence to sustain a conviction of the accused. I cannot lend a judicial countenance to such a contention. In any event as held by the Indian Supreme Court in Srichand v State of Maharashtra AIR 1967 SC 451, 453: "(9) Further, an adverse inference against the prosecution can be drawn only if it withholds certain evidence and not merely on account of its failure to obtain certain evidence. When no such evidence has been obtained, it cannot be said what that evidence would have been and, therefore, no question of presuming that that evidence would have been against the prosecution, under section 114, Illustration (g) of the Evidence Act, can arise." Besides, the learned defence counsel had failed to question any of the police witnesses as to why they did not send the exhibits for a finger print test. Had such a question been put to any one of them, a satisfactory explanation might have been given. I cannot therefore yield to the suggestion of the learned defence counsel particularly when I am fully satisfied from the totality of the evidence that the accused had knowledge of the dangerous drugs in question. Furthermore, as the bag, P3, and its contents were in his possession at the material time he had ample opportunity to dispose of the dangerous drugs in question when he chose to do so.”

(D) Kegagalan memanggil Ramesh / Saravanan sebagai saksi pendakwaan [68] Peguam tertuduh yang bijaksana menghujahkan bahawa kegagalan pihak pendakwaan memanggil Saravanan yang juga dikenali dengan nama ringkasnya Ramesh bukan sahaja memprejudiskan tertuduh tetapi telah menyebabkan inferens yang menentang di bawah seksyen 114 (g) Akta Keterangan 1950 terpakai terhadap pendakwaan. [69] Dengan hormatnya, kami tidak bersetuju dengan penghujahan ini. Alasan kami adalah seperti yang berikut:

sebaik-baik sahaja tertuduh menerima mesej daripada Ramesh, tertuduh terus mengambil kunci Proton Waja dan pergi ke stesen KTM Taman Wahyu. SD1 (tertuduh) telah sampai sekitar pukul 6.20 petang. Sepanjang perjalanan, tertuduh berseorangan sahaja di dalam kereta tersebut. Tiada individu lain pada bila-bila masa berada di dalam kereta tersebut bersama-sama tertuduh.

jika sekali pun Ramesh merupakan pemilik kereta, namun sepanjang masa dari rumah tertuduh ke stesen KTM Taman Wahyu dan sehingga tertuduh ditangkap, kereta tersebut sentiasa di dalam kawalan dan jagaan tertuduh.

tertuduh yang memandu arah SP4 dan anggota pasukan serbuan ke kereta tersebut.

selain daripada tertuduh, tiada individu lain yang ditangkap di tempat kejadian. [70] Berpaksikan kepada keterangan-keterangan di atas, seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 tidak terpakai terhadap pendakwaan semata-mata kerana kegagalan pihak pendakwaan memanggil Ramesh / Saravanan sebagai saksi pendakwaan. [71] Mengikut tertuduh, Ramesh bekerja sebagai menyewa kereta. Semasa ditangkap, tertuduh ada memberitahu pihak polis berkenaan Ramesh. Sebelum kejadian, pada bila-bila masa tertuduh tidak pernah membawa kereta Ramesh. Kereta tersebut milik Ramesh. Tertuduh tidak tahu di mana Ramesh berada sekarang. Justeru itu peguam tertuduh menghujahkan bahawa Ramesh merupakan pemilik dan pengedar sebenar dadah-dadah tersebut. [72] SP6 telah membuat semakan berkenaan pemilik kenderaan dan mendapati pemilik kenderaan tersebut adalah Saravanan a/l Subramaniyam yang beralamat di Ipoh, Perak. SP6 telah memohon semboyan kepada Ketua Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik Daerah (KBSJND), Ipoh untuk membantu mengesan penama tersebut, namun penama tersebut gagal dikesan. [73] Berdasarkan kepada keterangan SP6 di atas, usaha telah dibuat oleh pihak polis untuk mengesan penama Saravanan a/l Subramaniyam namun tidak berhasil. Dengan itu, inferens yang menentang di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 tidak boleh digunakan oleh pembelaan terhadap pendakwaan. [74] Walaubagaimana pun, sewajarnya ditekankan bahawa sekiranya Ramesh yang di sebut-sebut oleh tertuduh ini wujud sekalipun, kegagalan memanggil penama ini tidak sedikit pun menjejaskan kes pendakwaan. Tiada keperluan untuk memanggil penama ini kerana keterangan yang dikemukakan oleh pendakwaan berkaitan penglibatan tertuduh dengan dadah-dadah yang dirampas ini sudah cukup mantap untuk berdiri dengan teguh meskipun tanpa kehadiran penama Saravanan. Apa yang penting yang harus dibuktikan oleh pihak pendakwaan adalah tentang pemilikan dan pengetahuan tertuduh dan bukannya siapa pemilik atau tuan punya dadah-dadah tersebut. [75] Di dalam kes PP v. Klong K’ Djoanh & Satu Lagi Rayuan [2016] 5 CLJ 533, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Zakaria Sam HMR memutuskan seperti yang berikut: “[33] Di bawah s. 39B (1), apa yang perlu dibuktikan ialah milikan dan kawalan dengan pengetahuan dan bukannya kepunyaan (ownership). Walaupun diandaikan dadah itu kepunyaan Brave, tetapi tertuduh dengan penuh pengetahuan membawanya ke Malaysia dari India, itu sudah cukup untuk memenuhi kehendak s.39B (1) ADB. lsu sama ada Brave atau adik Brave adalah pemilik beg P24, tidak relevan sama sekali bagi pertuduhan di bawah s. 39B(1) ADB. [34] Bukanlah beban atas pendakwaan untuk menyiasat versi tertuduh mengenai Brave yang dikatakan pengedar sebenar kerana seorang pengedar maslh memerlukan jaringan (networks) seperti tertuduh untuk menjalankan tugas pengedaran bagi pihaknya. [35] Di sini pendakwaan telah berjaya membuktikan bahawa tertuduh mempunyai kawalan, jagaan dan pengetahuan terhadap dadah yang dirampas.”

(E) Pembelaan tertuduh [76] Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana telah pun membuat pemerhatian dan penelitian terhadap keterangan tertuduh secara mendalam dan kami tidak berhasrat untuk mengulanginya semula. Cukuplah sekadar kami mengatakan bahawa di akhir penghakimannya beliau berpandangan bahawa keterangan tertuduh / pembelaan adalah tidak kredibel, suatu rekaan dan berbentuk penafian kosong semata-mata yang tidak boleh diterima. [77] Kami bersetuju dengan dapatan yang dibuat ini dan tidak akan mengganggunya.

(F) Lain-lain isu sampingan [78] Bagi isu-isu lain yang diketengahkan oleh kedua-dua pihak, dengan hormatnya kami tidak berhasrat untuk mengupasnya. Ini adalah kerana pandangan kami terhadap isu-isu sampingan tersebut tidak akan mempunyai apa-apa kesan terhadap dapatan yang telah kami buat di atas. Kesimpulan [79] Setelah meneliti keseluruhan keterangan yang dikemukakan di peringkat kes pendakwaan dan juga di peringkat kes pembelaan, kami sebulat suara memutuskan seperti yang berikut:

bagi pertuduhan pertama, kami mendapati pihak pembelaan telah gagal untuk mematahkan anggapan pengedaran dadah berbahaya di bawah seksyen 37(da) Akta Dadah Berbahaya 1952 di atas imbangan kebarangkalian.

(ii) bagi pertuduhan kedua dan ketiga kami mendapati pihak pembelaan telah gagal untuk menimbulkan apa-apa keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan.

(ii) bagi ketiga-tiga pertuduhan di atas kami mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kesnya melampaui keraguan munasabah. [80] Dengan itu kami mendapati tiada merit di dalam rayuan terhadap sabitan ini bagi mewajarkan kami campur tangan terhadap keputusan yang telah dibuat oleh Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana. [81] Sabitan adalah selamat untuk dikekalkan. Kami sebulat suara menolak rayuan perayu / tertuduh terhadap sabitan. [82] Rayuan perayu / tertuduh terhadap hukuman bagi ketiga-tiga pertuduhan tersebut juga ditolak dan dikekalkan. Tarikh: 13 Mei 2025 - Sgd - Azmi bin Ariffin Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Kaunsel Bagi Perayu :

Datuk N. Sivananthan

Nabila Habib [Sivananthan Advocates & Solicitors] Bagi Responden : Noorhisham bin Mohd Jaafar [Timbalan Pendakwa Raya]