Mahazir bin Md Salleh@Ahmad v Pendakwa Raya (K-05(M)-255-10/2015)

(a) Bertindak atas maklumat aktiviti pengedaran dadah yang diterima daripada Detektif Sarjan Salim bin Abdullah (SP6), ASP Shaifulmuzir bin Abd Rahman (SP3) telah pada petang 20.6.2013 mengetuai sepasukan anggota polis untuk menyerbu sebuah rumah yang beralamat di No 33, Taman Sri Hartamas, Jalan Sultanah Bahiyah, Alor Setar, Kedah. 3

(b) Semasa sampai di hadapan rumah berkenaan, SP3 mendapati pintu pagarnya berkunci. SP3 dan anggotanya memanjat pagar dan berjaya memasuki kawasan rumah itu. Setelah itu, SP3 terus ke pintu hadapan dan membuat beberapa panggilan, namun tiada apa-apa jawapan atau reaksi daripada penghuni rumah tersebut.

(c) D/Sub Inspektor Muslim bin Elias (SP7) kemudian mengumpil tingkap dapur yang terletak di bahagian belakang rumah. Apabila tingkap tersebut berjaya dibuka, SP3 mendapati gril besi tingkap tersebut tidak berkunci. SP3 dan dua orang anggotanya terus memasuki rumah berkenaan melalui tingkap tersebut.

(e) Semasa di dalam rumah, SP3 mendapati tiada sesiapa di bahagian dapur, di bilik berdekatan dapur dan ruang tamu. SP3 kemudian ke bilik kedua yang ditandakan ‘C’ dalam rajah kasar ekshibit P9. Pintu bilik ‘C’ itu bertutup tetapi tidak berkunci. Apabila pintu bilik ‘C’ itu dibuka, SP3 menemukan perayu yang sedang duduk di atas katil. Setelah SP3 memperkenalkan dirinya sebagai anggota polis, perayu kelihatan gelabah, takut, dan berpeluh.

(f) SP3 lantas meminta perayu membuka pintu dapur untuk membolehkan anggotanya yang lain masuk ke dalam rumah. Perayu telah mengambil kunci di atas meja di ruang tamu dan membuka pintu dapur tersebut.

(g) SP3 kemudian menjalankan pemeriksaan dengan dimulakan di bahagian dapur rumah tersebut. Hasilnya, 4 SP3 menemukan di dalam laci nombor empat kabinet dapur barang-barang kes yang berikut:

(i) 1 ketulan mampat dibaluti dengan plastik lut sinar dan kertas putih/timah yang di dalamnya terdapat ketulan mampat daun-daun kering disyaki dadah ganja;

(v) 1 gulung plastik lut sinar dan beberapa keping plastik kosong. Pemeriksaan lanjut di bahagian lain rumah tidak menemukan apa-apa barang salah lain.

(h) Lantaran itu, perayu telah ditangkap dan dibawa ke Ibu Pejabat Kontinjen, Kedah untuk siasatan lanjut. Seterusnya pada pukul 11.40 malam hari yang sama, SP3 telah menyerahkan kesemua barang kes tersebut kepada Inspektor Teen Boon Hwi (SP8).

(i) Rumah berkenaan dimiliki bersama antara perayu dengan bekas isterinya Norhayati Bt Mat Akhir (SP2). Namun SP2 telah meninggalkan rumah tersebut sejak 2.12.2010. Rumah berkenaan kemudiannya didiami oleh perayu 5 bersama-sama dengan anak sulungnya yang masih kecil, dan kadang kala ibunya.

(j) Pada 23.6.2013, SP8 telah menyerahkan barang-barang kes berkenaan ke Jabatan Kimia. Hasil analisis yang dijalankan oleh Puan Norleen bt Abdul Manaf (SP4) mengesahkan kesemua ketulan mampat dan ceraian bahan tumbuhan tersebut ialah dadah berbahaya jenis Cannabis seberat 3225.3 gram (dadah berbahaya tersebut). Dapatan di Akhir Kes Pendakwaan [4] Setelah membuat penilaian maksimum ke atas keterangan yang telah dikemukakan, hakim bicara telah membuat dapatan secara langsung bahawa dadah berbahaya tersebut berada dalam milikan perayu kerana dia didapati mempunyai kawalan dan jagaan serta mempunyai pengetahuan tentang dadah yang dijumpai di dalam laci kabinet dapur di dalam rumah yang dimiliki dan didiaminya itu. [5] Selanjutnya, dan setelah menerima pengesahan SP4 tentang dadah berbahaya jenis cannabis di bawah ADB 1952 seberat 3225.3 gram, hakim bicara telah mengguna pakai anggapan pengedaran dadah berbahaya tersebut di bawah seksyen 37 (da) Akta yang sama. Dengan itu, hakim bicara memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan satu kes prima facie ke atas perayu. Perayu kemudiannya diarahkan untuk membela diri. 6 Kes Pembelaan [6] Perayu memberikan keterangan secara bersumpah. Terasnya, perayu menyatakan:

(a) Sebelum serbuan, dia berada di Masjid Ar-Rahmah untuk menunaikan solat asar. Dia kemudiannya telah pulang ke rumah dan tidur di bilik utama iaitu bilik bertanda ‘B’, ekshibit P9. Semasa sedang tidur, dia telah dikejutkan oleh dua, tiga atau empat orang anggota polis yang terus menggari tangannya.

(b) Pada masa yang sama, dia mendengar bunyi riuh-rendah di bahagian dapur rumahnya mengatakan barang telah dijumpai. Perayu kemudiannya dibawa ke bahagian dapur dan melihat 2-3 orang anggota polis sedang memasukkan barang ke dalam satu karung plastik berwarna hitam yang dibawa oleh SP3. Perayu tidak nampak apakah barang yang dimasukkan ke dalam karung plastik tersebut. Perayu kemudiannya dibawa ke IPK, Kedah.

(c) Dari IPK, perayu telah dibawa pula ke Kuala Nerang oleh SP3. Di situ, SP3 telah membuat satu serbuan, tangkapan dan rampasan di sebuah rumah. Perayu juga melihat SP3 telah membawa keluar satu beg plastik hitam dari rumah tersebut. Selepas itu, perayu dibawa ke IPD Kuala Nerang.

(d) Perayu menyatakan bahawa dia tidak mendengar pihak polis memanggilnya dari luar disebabkan dia sedang tidur ketika itu. Tambahan pula, kipas dan penghawa dingin terpasang. Oleh sebab ketiadaan langsir di setiap tingkap, 7 orang yang berada di luar dapat melihat ke dalam rumah tanpa apa-apa halangan.

(e) Perayu mengatakan dia tidak mengetahui tentang dadah yang dijumpai di dalam rumahnya dan menafikan bahawa dadah yang dijumpai itu kepunyaannya.

(f) Perayu juga menafikan dia berkeadaan gelabah, takut, mahupun berpeluh ketika dia ditemukan oleh pasukan polis. Keputusan di Akhir Kes Pembelaan [7] Di akhir perbicaraan, hakim bicara telah mendapati perayu telah gagal mematahkan anggapan di bawah s.37 (da) dan telah juga gagal untuk membangkitkan keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan. Pihak pembelaan juga didapati tidak pernah membangkitkan fakta material yang berikut dan yang menjadi asas pembelaan perayu ketika kes pendakwaan, antaranya:

(a) perayu menafikan sewaktu ditangkap dia berada di bilik bertanda “C” sebaliknya dia berada di bilik bertanda “B” dalam ekshibit P9;

(b) semasa perayu dibawa ke bahagian dapur, dia telah melihat pihak polis memasukkan sesuatu ke dalam beg plastik hitam; dan

(c) Perayu menyatakan sewaktu dia dibawa ke Kuala Nerang untuk satu serbuan lain di sana, dia telah melihat SP3 keluar dari rumah tersebut dengan membawa satu beg plastik hitam yang sama dengan beg plastik yang digunakan oleh SP3 di rumahnya. 8 [8] Hakim bicara juga mendapati bahawa kegagalan perayu untuk mengutarakan asas pembelaannya ketika kes pendakwaan menyebabkan pembelaannya bersifat penafian semata-mata dan sesuatu yang difikirkan kemudian (afterthought). Oleh itu, hakim bicara memutuskan perayu didapati bersalah dan dihukum dengan hukuman mati mandatori. Rayuan ini [9] Di hadapan kami, peguam bela perayu yang terpelajar telah membangkit dua perkara umum (broad) dalam mencabar keputusan hakim bicara. Perkara-perkara tersebut melibatkan isu-isu fakta dan merangkumi perkara-perkara yang berikut:

(a) kegagalan pendakwaan dalam membangkitkan satu kes prima facie ke atas perayu; dan

(b) kegagalan hakim bicara dalam menghayati dan mempertimbangkan pembelaan dengan secermatnya. [10] Mengenai isu (a), peguam perayu terpelajar telah mengemukakan dua alasan utama mengapa pendakwaan telah gagal membangkitkan satu kes prima facie ke atas perayu. Pertamanya, pendakwaan dihujahkan telah gagal membuktikan milikan ke atas dadah yang dikatakan ditemukan di laci kabinet dapur rumah perayu. Ini disebabkan ada kemungkinan orang lain mempunyai akses pada rumah tersebut. Dakwaan ini disokong oleh hakikat: bahawa tingkap dan gril di dapur itu tidak berkunci kerana sudah tersedia rosak sejak sekian lama; pemberi maklumat dan maklumat terperinci tidak didedahkan dan 9 berkemungkinan pemberi maklumat itu yang meletakkan dadah tersebut dan memaklumkan kepada SP6; dan, kegagalan mengemukakan pemutar skru dan selak tingkap berkenaan. Dengan kegagalan pendakwaan mengemukakan pemutar skru dan selak yang diumpil itu, berkemungkinan cerita pendakwaan berkenaan akses ke dalam rumah itu tidak benar, dan ada kemungkinan dadah tersebut telah diletakkan oleh pemberi maklumat atau kumpulan SP6 itu sendiri. Ditegaskan, itulah sebabnya mengapa kumpulan SP3 dengan mudah terus ke laci dapur dan menemukan dadah tersebut. Dihujahkan, selaras dengan prinsip dalam kes Abdullah Zawawi Yusof v Pendakwa Raya (1993) 4 CLJ 1, Ibrahim Mohamad & Anor v PP

(a) pertama, iaitu kegagalan pendakwaan membuktikan pemilikan eksklusif rumah berkenaan, kami mendapati isu ini tidak bermerit. Kami perhatikan konsep pemilikan eksklusif rumah berkenaan tidak seharusnya dikelirukan dengan pemilikan dadah berbahaya tersebut. Perspektif yang tepat telah dijelaskan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Lim Son Heng v PP (2014) 6 MLJ 109, yang memutuskan: “[13] As regards the argument by learned counsel for the appellant that there was no evidence of exclusivity of possession of the said premises to render the appellant as its occupier, we refer to the elucidation by Taylor J on the concept of possession in the case of Leow Nghee Lim v Reg [1956] 1 MLJ 28 at p 31: The dictionary definition brings the idea of exclusiveness. It is often said that ‘possession must be exclusive’. This is ambiguous. Possession need not be exclusive to the accused. Two or more persons may be in joint possession of chattels, whether innocent or contraband. The exclusive element of possession means that the possessor or possessors have the power to exclude other persons from the enjoyment of the property. [14] With respect, it is incorrect to argue that just because someone else has access to the house, the person occupying the house would lose exclusive possession of all the things inside the house. R v Woodman [1974] 2 All ER 955 is a case concerning theft of scrap metal from a factory site, where the owners had put up fencing around the site to keep out trespassers. The owners themselves were unaware that remnants of scrap metal still remained in the factory. Lord Widgery CJ in delivering the judgment of the Court of Criminal Appeal held that: We have formed the view without difficulty that the recorder was perfectly entitled to do what he did, that there was ample evidence that English China Clays were in control of the site and had taken considerable steps to exclude trespassers as demonstrating the fact that they were in control of the site, and we think that in ordinary and straightforward cases if it is once established that a particular person is in control of a site such as 12 this, then prima facie he is in control of articles which are on the site. [15] On the facts of the present case, there can be no doubt that the appellant had possession of all the things inside the premises to the exclusion of other people. This is evidenced from the fact that he made sure he locked the grilled door with a padlock before he left the premises, the keys to the premises were found with him. In such a situation, the appellant ‘has the power to exclude other persons from the enjoyment of the property’ as explained by Taylor J in Leow Nghee Lim.” (Rujuk juga kes PP v Denish a/l Madhavan (2009) 2 MLJ 194 (MP)) [15] Berdasarkan prinsip di atas dan setelah mempertimbangkan fakta dalam rekod, kami mendapati pendakwaan telah berjaya membuktikan bahawa perayu mempunyai penjagaan dan pengurusan rumah berkenaan, dan pendakwaan telah juga berjaya mengetepikan akses oleh orang lain ke dalam rumah tersebut viz-a-viz pemilikan dadah berbahaya tersebut. Dalam erti kata yang lain, perayu mempunyai milikan eksklusif ke atas rumah berkenaan. Kami berpendapat dalih perayu bahawa orang luar boleh mempunyai akses dan berkemungkinan meletakkan dadah berkenaan merupakan satu dalih yang terlopong. Harus dicatatkan perayu tidak pada bila-bila masa di peringkat pendakwaan menyatakan secara spesifik siapakah orang itu dan bilakah orang itu masuk ke dalam rumahnya dan meletakkan kesemua dadah berbahaya tersebut, yang sebegitu besar jumlah dan nilainya, ke dalam laci kabinet dapurnya. Diperhatikan perayu telah gagal mencabar bahawa rumah itu dimiliki secara bersama dengan bekas isterinya, SP2. Tidak dicabar juga bahawa SP2 telah meninggalkan rumah itu sejak tahun 2010. Semenjak 2010 itu, perayu tinggal di rumah tersebut dengan anak sulungnya yang masih kecil 13 (tadika) dan kadangkala ibunya, menziarahi. Menurut SP2 dan juga SP5, kakak perayu, kunci rumah berkenaan dipegang bersama oleh SP2 dan perayu. Pada masa serbuan dibuat, rumah berkenaan dalam keadaan berkunci sehingga perlu dipecahkan masuk oleh SP3. Selain itu ada juga kakak dan sanak saudaranya datang melawat. Namun, tidak seorang pun daripada mereka dikatakan meletakkan atau berkemungkinan meletakkan dadah tersebut. Tidak dinafikan semasa tangkapan dibuat hanya perayu yang berada di rumah. Dalam keadaan demikian, mana mungkin adanya orang lain yang meletakkan dadah tersebut di dalam rumah perayu. Dalih ini, pada pandangan kami lebih merupakan satu serkap jarang. Ini yang membezakan kes ini dengan kes Abdullah Zawawi, Ibrahim Mohamad & Anor v PP, dan Azizan Yahaya v PP, supra. Kes-kes tersebut dengan jelas menunjukkan adanya orang lain, yang dinamakan secara spesifik, yang boleh dikatakan berkemungkinan, tetapi tidak dipanggil, meletakkan dadah berkenaan. Yang jelas, perayu ialah penghuni rumah tersebut dan mempunyai kawalan dan penjagaan ke atas apa-apa jua barang di dalam rumah berkenaan. Oleh itu, kami menolak hujahan peguam bela atas isu ini. [16] Kami juga tidak terlepas pandang saranan peguam bela bahawa berkemungkinan pasukan peninjau yang diketuai oleh SP6 telah memasuki rumah perayu semasa dia berada di surau melalui tingkap dapur yang tidak berkunci dan meletakkan dadah tersebut di dalam laci berkenaan. Kemungkinan ini dikatakan berlaku berasaskan sumber yang memberikan maklumat itu tidak dinyatakan namanya dan dikemukakan sebagai saksi oleh pendakwaan. Tambahan lagi, 14 kegagalan pendakwaan mengemukakan pemutar skru yang digunakan untuk mengumpil selak tingkap dapur itu menyokong saranan tersebut iaitu tingkap tersebut sememang tersedia rosak dan boleh dimasuki tanpa umpilan. Berbeza lagi dengan kes Abdulllah Zawawi, supra, cadangan saranan ini telah disangkal dengan jitu oleh SP6. Memandangkan ketiadaan apa-apa sebab atau motif untuk pihak SP6 untuk berbuat sedemikian kami bersetuju dengan dapatan hakim bicara yang lebih mempercayai keterangan SP6 daripada perayu. Hakim bicara berhak berbuat sedemikian dan kami tidak nampak di manakah kesilapan yang dilakukannya. Tuntasnya, kami mendapati hakim bicara telah mempertimbangkan dengan teliti berkenaan dengan isu di atas dan kami tidak nampak cacat celanya apabila beliau memutuskan: “[17] Berdasarkan prinsip yang dinyatakan di atas, di dalam kes ini dadah berbahaya tersebut yang menjadi perkara matan di dalam pertuduhan adalah dijumpai di dalam laci kabinet dapur di dalam rumah tertuduh. Berdasarkan keterangan SP3 dan SP7, dadah berbahaya tersebut dijumpai sebaik sahaja laci kabinet tersebut dibuka. Ini bermakna kedudukan dadah berbahaya tersebut adalah dalam keadaan terdedah dan bukan tersorok. Tidak mungkin tertuduh tidak mengetahui kewujudan dadah berbahaya tersebut. Tambahan pula jika diteliti kelakuan tertuduh semasa serbuan dilakukan oleh pasukan serbuan yang diketuai oleh SP3, tertuduh tidak memberi apa-apa respon apabila pegawai serbuan beberapa kali memberi salam dan memperkenalkan diri sebagai polis sehinggalah pasukan serbuan terpaksa mengumpil salah satu tingkap di bahagian dapur untuk memasuki rumah tersebut. Semasa tertuduh ditemui di dalam bilik kedua juga SP3 menyatakan bahawa tertuduh yang sedang duduk di atas katil dalam keadaan gelabah, takut dan berpeluh. Peguambela yang bijaksana telah membangkitkan isu bahawa cangkuk/selak tingkap dan screwdriver yang digunakan untuk mengumpil tingkap tersebut merupakan barang kes penting yang perlu dikemukakan untuk membuktikan bahawa akses masuk ke dalam rumah tersebut adalah melalui tingkap tersebut. Peguambela berhujah bahawa kemungkinan orang lain boleh masuk melalui tingkap tersebut dan meletakkan dadah di dalam laci kabinet dapur tertuduh. Daripada keterangan adalah jelas bahawa anggota 15 serbuan terpaksa mengumpil salah satu tingkap di bahagian dapur tersebut untuk masuk kedalam rumah tertuduh setelah tiada respon daripada pihak tertuduh walaupun SP3 telah beberapa kali memberi salam dan memperkenalkan diri sebagai polis. Tingkap terpaksa diumpil untuk memasuki ruang dalam rumah tersebut membawa makna bahawa tingkap tersebut dalam keadaan baik sebelum ini dan kegagalan pihak pendakwaan mengemukakan cangkuk/selak dan screwdriver yang digunakan untuk mencungkil cangkuk/selak tingkap tersebut bukanlah sesuatu yang boleh menjejaskan kes pendakwaan. Berdasarkan keterangan yang dinyatakan di atas, tertuduh sememangnya mempunyai jagaan dan kawalan terhadap dadah yang dijumpai di dalam rumah yang hanya didiami oleh tertuduh dan berdasarkan kelakuan tertuduh, ia hanya menjerumuskan kepada satu kesimpulan bahawa tertuduh mempunyai pengetahuan tentang dadah yang berada di dalam rumahnya atau lebih tepat yang tersimpan di dalam laci kabinet dapur di dalam rumahnya. (Rujuk kes Ahmad Azhari Ahmad Zaini v. PP & Other Appeals [2015] 1 CLJ 157, Parlan Dadeh v. PP [2009] 1 CLJ 717, Reza Mohd Shah Ahmad Shah v. PP [2005] 4 CLJ, PP v. Mohd Farid bin Mohd Sukis and Anor [2002] 8 CLJ 814; [2003] 3 MLJ 401 dan Tarmizi Yaacob & Anor v. PP and Anor. Appeal [2010] 8 CLJ

501.” [17] Mengenai identiti dadah berbahaya tersebut, kami mendapati isu ini juga tidak bermerit. Apa yang jelas, pendakwaan tidak mempertikaikan adanya dua operasi yang melibatkan jenis dadah yang sama di dua tempat berasingan yang melibatkan SP3. Peguam bela berhujah bahawa dalam keadaan tersebut berkemungkinan adanya campur aduk dadah yang dirampas di Kuala Nerang dengan yang ditemukan di rumah perayu. Bagaimanapun perkara ini telah dinafikan oleh SP3 dan diperjelaskan bahawa kes di Kuala Nerang merupakan satu operasi berlainan dan disiasat oleh pegawai siasat yang lain. Hakim bicara telah menerima penjelasan SP3 dan, setelah membuat penelitian keseluruhan kes, telah menolak isu ini. Kami bersetuju dengan keputusan beliau seperti mana yang berikut: 16 “19] Peguambela tertuduh yang bijaksana ada membangkitkan isu bahawa terdapatnya pecahan kepada rantaian keterangan berkenaan barang kes dadah ini. Beliau menyatakan bahawa berdasarkan keterangan SP3, rampasan adalah sekitar jam 4.30 petang tetapi penandaan dan laporan polis pula dibuat sekitar jam 10.00 malam dan penyerahan barang kes kepada pegawai penyiasat iaitu SP8 pula adalah sekitar 11.40 malam iaitu jarak masa 6 jam. SP3 memberi penjelasan bahawa kelewatan tersebut adalah disebabkan beliau terlibat dengan satu lagi operasi serbuan dadah di Kuala Nerang. SP3 semasa disoal balas oleh peguam menyatakan bahawa barang kes bersangkutan dengan kes ini disimpan di dalam bag khas dan sentiasa berada bersama beliau. Saya berpuashati dengan penjelasan daripada SP3 berkaitan pengendalian barang kes ini dari saat ia dirampas di dalam laci di ruang dapur rumah yang didiami tertuduh hinggalah penandaan dilakukan dan barang kes tersebut diserahkan kepada pegawai penyiasat (SP8) dan seterusnya barang kes yang sama diserahkan oleh SP8 kepada ahli kimia SP4 untuk dianalisa. SP3 telah mengecam barang kes yang dirampas tersebut begitu juga saksi SP7 yang turut melihat barang kes semasa ia dijumpai. Beliau membuat pengesahan melalui gambar P2A dan P2B yang ditunjukkan kepadanya. Oleh itu saya berpuashati bahawa tiada wujudnya pecahan kepada rantaian keterangan berkaitan barang kes dan justeru itu barang kes yang dirampas di dalam laci kabinet dapur di rumah yang didiami oleh tertuduh adalah dadah yang sama yang dihantar kepada Ahli Kimia SP4 untuk dianalisa yang kemudiannya dikemukakan di mahkamah.” [18] Berhubung dengan isu (b), kami mendapati hakim bicara telah mempertimbangkan pembelaan perayu dengan begitu cermat sekali. Hakim bicara telah menilai dan mempertimbangkan pembelaan perayu bersama-sama dengan kes yang telah dibentangkan oleh pendakwaan. Kami catatkan di sini bahawa: perayu tidak menyangkal malahan bersetuju bahawa dia merupakan penghuni rumah berkenaan; SP2 telah meninggalkannya dan rumah berkenaan sejak 2010; kunci rumah berkenaan dipegang olehnya dan juga SP2; perayu tinggal di rumah itu bersama-sama anak sulungnya dan kadangkala bersama ibunya; kakak 17 dan adik beradiknya ada sekali sekala melawatnya; dan, kereta dan dua buah motosikal di hadapan rumah berkenaan ialah miliknya. Namun, perayu masih gagal untuk menyatakan dengan spesifik siapakah yang dikatakan meletakkan dadah berbahaya tersebut di dalam rumahnya. Apa yang ditegaskan ialah berkemungkinan dadah berbahaya itu diletakkan oleh sumber atau anggota peninjau SP6 itu sendiri. Kami bersetuju dengan dapatan hakim bicara bahawa pembelaan perayu merupakan satu penafian semata-mata dan satu rekaan baru atau yang difikirkan terkemudian. Kami bersetuju dengan dapatan yang berikut: “[26] Daripada keterangan tertuduh, terdapat banyak perkara yang dibangkitkan yang boleh dikatakan fakta material dan menjadi asas pembelaan tetapi tidak dibangkitkan semasa saksi-saksi pendakwaan yang berkaitan dan material memberi keterangan. Tiada soal balas di utarakan kepada saksi-saksi pendakwaan berkaitan perkara yang dibangkitkan. Keterangan berkaitan oleh tertuduh bolehlah disimpulkan seperti berikut:

(i) Tertuduh di dalam keterangan lisan bersumpahnya menyatakan bahawa beliau menafikan berada di bilik bertanda “C” di dalam rajah kasar P9 semasa ditangkap tetapi berada di bilik utama yang ditandakan sebagai “B” di dalam rajah kasar P9;