Mahesh Gole Tamang (Nepal) (BA-45B-3-03/2022)

OKT tidak mengaku salah apabila pertuduhan dibacakan oleh seorang jurubahasa Nepal. OKT mohon untuk dibicarakan. Fakta kes pendakwaan [3] Pihak pendakwaan telah memanggil seramai 8 saksi sebelum menutup kes pendakwaan seperti berikut: Saksi Nama Peranan SP1 Mohd Junaidi bin Juhari Pegawai Operasi E2S Security Services SP2 D/Kpl Mohd Hafiq bin Mohd Sulaiman Jurufoto SP3 D/Kpl Mohd Mustaqim Jurufoto SP4 Mohd Azrul Nizam bin Azmi Pembantu Pegawai Perubatan SP5 Insp Amira binti Shahrir Pegawai Forensik PDRM SP6 ASP Chua Chong Kheow Pegawai Penyiasat SP7 Dr Nur Ayutimasery binti Abdullah Pakar Forensik Patologi SP8 ASP Farouq Fakhzan bin Mohd Nordin Pegawai Tangkapan

Menurut naratif kes ini, pada tahun 2021, SP1 adalah merupakan seorang Pegawai Operasi bagi satu syarikat bernama Palmara Security yang menawarkan khidmat pegawal keselamatan kepada kilang-kilang di sekitar Seksyen 7 Shah Alam, Klang dan Alam Megah.

SP1 menyatakan bahawa setiap kilang tersebut yang mengambil khidmat syarikat akan dibekalkan dengan 2 orang pengawal keselamatan bagi setiap shift yang mana setiap kilang mempunyai dua shift tugasan pegawal keselamatan.

Pada 2.1.2021, jam lebih kurang 6.00 pagi, SP1 telah menerima panggilan daripada seorang pengawal keselamatan bernama Prem yang memaklumkan kawannya mati. Pada ketika itu, Prem telah ditugaskan sebagai pengawal keselamatan di kilang Sure Reach, Seksyen 7, Shah Alam (‘ tempat kejadian’ ) yang bertugas shift 8.00 malam hingga 8.00 pagi.

SP1 kemudian meminta Prem untuk tunggu di tempat kejadian dan SP1 telah ke tempat kejadian pada jam lebih kurang 7.05 pagi atau 7.10 pagi.

Ketika SP1 sampai di tempat kejadian, SP1 nampak Prem dan seorang lagi pengawal keselamatan bernama Sivanathan berada di sana. Sivanathan adalah merupakan pengawal keselamatan yang bertugas di kilang Micron, Seksyen 7 yang terletak di belakang tempat kejadian. Sivanathan telah dihubungi oleh Prem selepas Prem menghubungi SP1.

SP1 kemudian bertanya kepada Prem di mana seorang lagi pengawal keselamatan dan Prem tunjuk ke pos pengawal keselamatan dengan tangan.

SP1 pergi ke pos pengawal keselamatan dan dapati seorang pengawal keselamatan bernama Krishna (simati) terbaring di dalam post tersebut. Simati adalah merupakan pengawal keselamatan buffer yang menggantikan seorang pengawal keselamatan yang tidak dapat hadir bertugas pada waktu tersebut.

SP1 nampak simati terbaring dan tidak bergerak. SP1 bertanya kepada Prem kenapa simati tidak bangun dan Prem beritahu dia dan simati tidur dalam pos tersebut dan bila Prem kejutkan simati untuk bangun, simati tak bangun. Prem juga nyatakan tiada apa-apa yang terjadi sewaktu mereka tidur di situ. SP1 beritahu tempat simati terbaring adalah tempat biasa untuk pengawal keselamatan tidur. SP1 kemudian telah hubungi talian kecemasan bagi memohon bantuan ambulans.

SP4 kemudian telah tiba di tempat kejadian bersama ambulans selepas menerima arahan daripada MECC Klang pada jam lebih kurang 7.50 pagi.

SP4 menyatakan melihat simati dalam keadaan terbaring dan terlentang di dalam pos pengawal keselamatan. Setelah pemeriksaan dilakukan, SP4 mendapati sendi-sendi simati sudah mengeras dan simati tidak mempunyai sebarang tanda-tanda kehidupan.

SP4 kemudian maklumkan status simati kepada MECC dan meminta SP1 untuk pergi ke balai polis untuk membuat laporan polis. SP1 telah pergi ke Balai Polis Seksyen 6 Shah Alam dan telah membuat laporan polis sepertimana Rpt Sek. 6/25/21 (P4).

SP5 telah tiba di tempat kejadian pada jam 10.10 pagi dan mendapati tiada sebarang bukti fizikal lain seperti senjata atau pun apa-apa barangan yang berkaitan bagi menentukan identiti suspek. SP5 hanya mendapati terdapat CCTV di pos pengawal keselamatan tersebut.

Mayat simati kemudian telah dibawa ke Hospital Tengku Ampuan Rahimah bagi tujuan bedah siasat. SP7 membuat dapatan bahawa punca kematian simati adalah pendarahan yang teruk ke dalam rongga abdomen akibat hentakan objek tumpul. SP7 menjelaskan kecederaan akibat objek tumpul ini boleh mencederakan organ dalaman abdomen dan darah yang terhasil akan terkumpul di dalam rongga tersebut. SP7 juga berpendapat bahawa anggaran kematian simati adalah kurang daripada 48 jam.

SP6 di dalam siasatannya telah menerima satu pendrive ID17(A) dan SP6 mendapati didalamnya terdapat 5 rakaman CCTV yang menunjukkan keadaan di dalam pos pengawal keselamatan berkaitan kejadian ini. SP6 telah membuat gambar pegun ID6(1-8) daripada rakaman tersebut.

Hasil siasatan dari rakaman CCTV yang diterima, SP6 melihat OKT telah menendang sehingga simati terjatuh dan menumbuk badan simati. OKT kemudiannya telah membuat tangkapan 6 terhadap OKT dan laporan tangkapan sepertimana Rpt Sek.6/35/21 (P14).

Adalah menjadi prinsip undang-undang yang mantap bahawa beban pembuktian di akhir kes pendakwaan terletak di pihak pendakwaan yang mesti membuktikan satu kes prima facie di bawah s. 180 Kanun Tatacara Jenayah sebelum tertuduh dipanggil membela diri bagi menjawab pertuduhan tersebut.

Di dalam kes Mohamad Radhi Bin Yaakob V. Public Prosecutor [1991] 1 CLJ Rep 311, Mahkamah Agong telah memutuskan: "It is a well-established principle of Malaysian criminal law that the general burden of proof lies throughout the trial on the prosecution to prove beyond reasonable doubt the guilt of the accused for the offence with which he is charged. There is no similar burden placed on the accused to prove his innocence. He is presumed innocent until proven guilty. To earn an acquittal, his duty is merely to cast a reasonable doubt in the prosecution case. In the course of the prosecution case, the prosecution may of course rely on available statutory presumptions to prove one or more of the essential ingredients of the charge. When that occurs, the particular burden of proof as opposed to the general burden, shifts to the defence to rebut such presumptions on the balance of probabilities which from the defence point of view is heavier than the burden of casting a reasonable doubt, but it is certainly lighter than the burden of the prosecution to prove beyond reasonable doubt. To earn an acquittal at the close of the case for the prosecution under s. 173(f) or s. 180 of the Criminal Procedure Code, the court must be satisfied that no case against the accused has been made out which if unrebutted would 7 warrant his conviction ( Munusamy v. PP). If defence is called, the duty of the accused is only to cast a reasonable doubt in the prosecution case. He is not required to prove his innocence beyond reasonable doubt".

Menyentuh isu yang sama, Gopal Sri Ram HMR (pada ketika itu) di dalam kes Looi Kow Chai & Anor V. Public Prosecutor [2003] 1 CLJ 734 telah menyatakan: "It therefore follows that there is only one exercise that a judge sitting alone under s. 180 of the Code has to undertake at the close of the prosecution case. He must subject the prosecution evidence to maximum evaluation and ask himself the question: If I decide to call upon the accused to enter his defence and he elects to remain silent, am I prepared to convict him on the totality of the evidence contained in the prosecution case? If the answer is in the negative then no prima facie case has been made out and the accused would be entitled to an acquittal".

Dalam kes Balachandran V. Public Prosecutor [2005] 1 CLJ 85; [2005] 2 MLJ 301 Mahkamah Persekutuan memutuskan: "[21] Section 180(1) makes it clear that the standard of proof on the prosecution at the close of its case is to make out a prima facie case while s. 182A(1) enunciates that at the conclusion of the trial the court shall consider all the evidence adduced and decide whether the prosecution has proved its case beyond reasonable doubt. The standard of proof on the prosecution at the end of its case and at the end of the whole case has thus been statutorily spelt out in clear terms. The submission made must therefore be ratiocinated against the background of the meaning of the phrase ' prima facie case ' in s. 180. Section 180(2) provides that the court shall record an order of acquittal if a prima facie case has not been made out while s. 180(3) provides that if a prima facie case has been made out the accused shall be called upon to enter his 8 defence. A prima facie case is therefore one that is sufficient for the accused to be called upon to answer. This in turn means that the evidence adduced must be such that it can be overthrown only by evidence in rebuttal. The phrase 'prima facie case ' is defined in similar terms in Mozley and Whiteley's Law Dictionary 11th Ed as: A litigating party is said to have a prima facie case when the evidence in his favour is sufficiently strong for his opponent to be called on to answer it. A prima facie case, then, is one which is established by sufficient evidence, and can be overthrown only by rebutting evidence adduced by the other side. [22]...Since the court, in ruling that a prima facie case has been made out, must be satisfied that the evidence adduced can be overthrown only by evidence in rebuttal it follows that if it is not rebutted it must prevail. Thus if the accused elects to remain silent he must be convicted. The test at the close of the case for the prosecution would therefore be: Is the evidence sufficient to convict the accused if he elects to remain silent? If the answer is in the affirmative then a prima facie case has been made out. This must, as of necessity, require a consideration of the existence of any reasonable doubt in the case for the prosecution. If there is any such doubt there can be no prima facie case".

Selanjutnya di dalam kes Public Prosecutor V. Mohd Radzi Bin Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457 yang mana Mahkamah memutuskan seperti berikut: "[8] For the guidance of the courts below, we summarise as follows the steps that should be taken by a trial court at the close of the prosecution's case:

the close of the prosecution's case, subject the evidence led by the prosecution in its totality to a maximum evaluation. Carefully scrutinise the credibility of each of the prosecution's witnesses. Take into account all reasonable inferences that may be drawn from that evidence. If the evidence admits of two or more inferences, then draw the inference that is most favourable to the accused;

(ii) ask yourself the question: If I now call upon the accused to make his defence and he elects to remain silent am I prepared to convict him on the evidence now before me? If the answer to that question is 'Yes', then a prima facie case has been made out and the defence should be called. If the answer is 'No' then, a prima facie case has not been made out and the accused should be acquitted;

(iii) after the defence is called, the accused elects to remain silent, then convict;

(iv) after defence is called, the accused elects to give evidence, then go through the steps set out in Mat v. Public Prosecutor [1963] MLJ

263.” KES PENDAKWAAN [24] Secara ringkasnya, seksyen 302 Kanun Keseksaan memperuntukkan:

“Punishment for murder Whoever commits murder shall be punished with death or imprisonment for a term of not less than thirty years but not exceeding forty years and if not sentenced to death, shall also be punished with whipping of not less than twelve strokes.” [25] Seksyen 300 Kanun Keseksaan menggariskan hal-hal keadaan yang dikatakan seseorang itu telah melakukan kesalahan membunuh orang iaitu,

“Murder Except in the cases hereinafter excepted, culpable homicide is murder—

if the act by which the death is caused is done with the intention of causing death;

if it is done with the intention of causing such bodily injury as the offender knows to be likely to cause the death of the person to whom the harm is caused;

if it is done with the intention of causing bodily injury to any person, and the bodily injury intended to be inflicted is sufficient in the ordinary course of nature to cause death; or

if the person committing the act knows that it is so imminently dangerous that it must in all probability cause death, or such bodily injury as is likely to cause death, and commits such act without any excuse for incurring the risk of causing death, or such injury as aforesaid.” [26] Seksyen 302 Kanun Keseksaan memperuntukkan:

“Punishment for murder Whoever commits murder shall be punished with death or imprisonment for a term of not less than thirty years but not exceeding forty years and if not sentenced to death, shall also be punished with whipping of not less than twelve strokes.” [27] Di dalam kes ini, Timbalan Pendakwa Raya (TPR) yang bijaksana bersandarkan kepada seksyen 300(d) Kanun Keseksaan mengaitkan OKT dengan pertuduhan keatasnya. TPR berhujah bahawa kesemua elemen-elemen yang perlu dibuktikan telah dibuktikan oleh pihak pendakwaan iaitu:

Ravindran a/l Sivanesan (No.KP: 961109-14-5979) telah mati. Fakta ini tidak dipertikaikan oleh kedua-dua pihak.

(ii) Mangsa telah mati akibat bencana tubuh/kecederaan yang dialaminya berdasarkan kepada keterangan SP7.

(iii) bencana tubuh/kecederaan yang dialami oleh simati adalah akibat perbuatan OKT berdasarkan kepada rakaman CCTV yang ditandakan sebagai ID17(a) dan ID17(b) yang menunjukkan OKT telah menendang simati sehingga terjatuh dan kemudian menumbuk simati. [28] Secara kesimpulannya, pihak pendakwaan menghujahkan bahawa berasaskan kepada penilaian maksima, Mahkamah ini wajar memutuskan kes prima facie ke atas OKT dan OKT hendaklah dipanggil untuk membela diri. HUJAHAN PEMBELAAN [29] Secara ringkasnya peguambela yang bijaksana menghujahkan bahawa pihak pendakwaan telah gagal membuktikan elemen ketiga pertuduhan bahawa OKT telah menyebabkan kematian ke atas mangsa (simati) seperti berikut: a) keterangan SP1 berkenaan kenyataan seorang individu bernama Prem yang merupakan saksi penting dalam kes ini dan kegagalan pihak pendakwaan mengemukakan keterangan Prem. b) kegagalan untuk menyiasat dan mengemukakan rakaman CCTV tempat kejadian oleh pegawai penyiasat, ASP Chua Chong Kheow (SP6). c) siasatan pengawai penyiasat yang cacat yang telah memprejudiskan pembelaan tertuduh. d) kegagalan pihak pendakwaan membuktikan mens rea untuk satu kes bunuh. ANALISA DAN DAPATAN MAHKAMAH Rakaman CCTV ditandakan sebagai ID17(a) dan ID17(b) [30] Bersandarkan kepada prinsip undang-undang mantap yang telah diputuskan oleh Mahkamah atasan, adalah menjadi tugas Mahkamah ini membuat penilaian maksima atas keterangan saksi-saksi pendakwaan untuk memutuskan sama ada pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap OKT. Dalam erti kata lain, penilaian maksima menghendaki Mahkamah ini menilai kredibiliti saksi-saksi pendakwaan, percanggahan fakta dan juga apa-apa keraguan yang berbangkit daripada keterangan itu akibat fakta yang tidak jelas atau inferens yang memihak kepada pihak pembelaan susulan penilaian keterangan yang dikemukakan. Hakim Augustine Paul dalam kes PP v Dato’ Seri Anwar Ibrahim (no.3) [1999] 2 CLJ 215 menyatakan: “ a prima facie case as prescribed by the new section 180(1) Criminal Procedure Code must mean a case which unrebutted would warrant a conviction.” [31] Berdasarkan kepada naratif kes ini, pihak pendakwaan bergantung sepenuhnya kepada rakaman CCTV yang ditandakan sebagai ID17(a) dan ID17(b) untuk mengaitkan OKT dengan kematian mangsa. [32] TPR telah mencadangkan kepada Mahkamah ini untuk menandakan rakaman CCTV tersebut sebagai ID memandangkan punca kepada pendrive yang mengandungi rakaman di tempat kejadian tidak dapat dipastikan. Oleh itu, rakaman CCTV tersebut tidak ditandakan sebagai eksibit. [33] Mahkamah berpandangan tindakan TPR dalam hal ini adalah wajar kerana pegawai penyiasat SP6 yang merupakan saksi penting pendakwaan telah gagal memberikan keterangan yang meyakinkan Mahkamah mengenai bagaimana pendrive berada di atas meja di pejabat SP6 dan beliau bersetuju dengan cadangan peguambela semasa disoal balas bahawa SP6 tidak tahu siapa yang menghantar pendrive tersebut ke pejabatnya. [34] Malahan SP6 juga telah gagal membuat siasatan lanjut mengenai pendrive atau rakaman CCTV berkenaan. Dalam konteks naratif kes ini berkaitan pendrive tersebut, kes pendakwaan menjadi lebih kritikal kerana pendrive atau rakaman CCTV tersebut tidak dihantar ke forensik bagi menguji ketulinan dan kesahihannya. Menurut keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam Ahmad Najib bin Aris v PP [2009] 2 MLJ 613, Zulkefli Ahmad Makinudin HMP (ketika itu) telah memutuskan bagi pihak Mahkamah Persekutuan seperti berikut: “(7) CCTV tapes were documents produced by a computer by virtue of the definition ascribed to the words ‘document’ and ‘computer’ under s 3 of the Act. In the instant case, since the CCTV tapes tendered by the prosecution did not satisfy the requirements of s 90A, they were inadmissible as evidence (see paras 37–40)” [35] Keputusan Mahkamah Persekutuan di atas merupakan prinsip undang-undang mantap mengenai isu berkaitan penerimaan dokumen melalui computer sepertimana terjatuh di bawah takrifan “computer” di bawah seksyen 3 dan syarat-syarat penerimaanya sepertimana di bawah seksyen 90A Akta Keterangan 1950. Begitu juga tidak ada sijil di bawah seksyen 90A yang dikemukakan di mahkamah. Keputusan tersebut merupakan rujukan yang tepat dan diterima pakai oleh Mahkamah sepertimana di dalam keputusan Mahkamah Rayuan di dalam kes Yap See Yah v PP [2024] CLJU

[36] Sehubungan itu, memandangkan seksyen 90A Akta Keterangan 1950 tidak dipenuhi, adalah dapatan Mahkamah ini bahawa ID17(a) dan (b) tidak diterima sebagai keterangan di Mahkamah. Kegagalan siasatan menyeluruh pegawai penyiasatan dan kegagalan memastikan kehadiran saksi pendakwaan penting bernama Prem [37] Berdasarkan kepada naratif kes ini, terdapat individu yang bernama Prem yang mana Mahkamah percaya merupakan saksi penting di dalam kes ini. Prem merupakan pengawal keselamatan yang turut bertugas bersama simati pada malam 02.01.2021 sehingga mangsa meninggal dunia. Selain itu, Prem juga telah tidur di tempat yang sama dengan simati. Mahkamah berpandangan Prem adalah saksi penting yang boleh menguatkan naratif kes pendakwaan. [38] Kegagalan memanggil Prem sebagai saksi pendakwaan telah menimbulkan kelompangan kepada kes pendakwaan. Dalam Ghasem Gharezadehsharbiani Hassan v. Public Prosecutor [2014] 5 MLJ 433, Mahkamah Rayuan memutuskan seperti berikut: "As an investigating officer, PW6 has an onerous responsibility to investigate all aspects and fairly, including feature of the case which not only favours the prosecution but also the appellant The duty of the investigating officer is not merely to bolster up a prosecution case with such evidence as may enable the court to record a conviction but to bring out the real unvarnished truth (see Jamuna Chaudhary & Ors v. State of Bihar [1974] 3 Supreme Court Cases 774).” [39] Kegagalan pihak pendakwaan memanggil Prem juga telah memprejudiskan pihak pembelaan menyoal balas pegawai penyiasat. Rujuk Ti Chuee Hiang v PP [1995] 2 MLJ 433. Bukan itu sahaja, rakaman percakapan Prem juga tidak dikemukakan ke mahkamah ini. Rujuk seksyen 32(1)(i) Akta Keterangan 1950. [40] SP6 ketika disoal balas peguambela menyatakan beliau tidak ada membuat permohonan kepada Jabatan Imigresen sepertimana disarankan oleh pihak penjara untuk mengambil tindakan supaya Prem berada di Malaysia untuk menjadi saksi juga gagal dibuat oleh SP6. Prem dalam kes ini adalah juga warga asing dan telah ditahan atas kesalahan gagal mempunyai dokumen sah. [41] Kegagalan pihak pendakwaan memanggil Prem yang material kepada kes pendakwaan telah menyebabkan satu kelompangan kepada kes pendakwaan. [42] Namun begitu, kegagalan pihak pendakwaan memanggil Prem tidak mewajarkan Mahkamah ini menggunapakai seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 terhadap pihak pendakwaan kerana pihak pendakwaan tidak boleh dikatakan cuba menyembunyikan atau menutup keterangan atas kegagalan pegawai penyiasat menjalankan siasatan menyeluruh. KESIMPULAN [43] Setelah menilai secara maksima semua keterangan saksi pendakwaan, Mahkamah ini mendapati bahawa pihak pendakwaan gagal membuktikan kes prima facie ke atas OKT. Keputusan ini adalah berpandukan kepada keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Magendran a/l Mohan v Public Prosecutor [2011] 6 MLJ 1; [2011] 1 CLJ 805: