Malaysian Motor Insurance Pool v 1. Azhar Bin Ahmad (BA-24-51-01/2017)

1.

AQMAL BIN DAKHIRRUDIN …DEFENDAN-DEFENDAN ALASAN PENGHAKIMAN (Kandungan 21 – Saman Pemula Terpinda) A. PENGENALAN [1] Pada awalnya Plaintif (Malaysian Motor Insurance Pool) telah memfailkan Saman Pemula (Kandungan 2) ini pada 10.1.2017 terhadap Azhar Bin Ahmad (Defendan Pertama). 3 [2] Di dalam Kandungan 2nya, Plaintif telah memohon untuk mendapatkan antara lain perintah-perintah berikut: i. Masa (jika perlu) dilanjutkan untuk memfailkan Saman Pemula ini. ii. Nota perlindungan nombor 213-081-B4-C-0006040 yang melindungi kenderaan No. BFU 2275 bagi tempoh dari 30/04/2014 hingga 29/04/2015 adalah tidak sah dan tidak boleh dikuatkuasakan (unenforceable) setakat perlindungan satu kemalangan yang didakwa berlaku pada 6/9/2014 sekitar jam 3.00 petang antara motorkar nombor BFU 2275 dan motorsikal No. BLB 6002. iv. Selanjutnya Plaintif tidak bertanggungjawab (liable) untuk menanggung sebarang perintah berikutan dengan Guaman Sivil di Mahkamah Sesyen Sepang No. S2-A53KJ-82-03/2016. [3] Namun, kemudiannya atas permohonan untuk mencelah prosiding dan melalui Perintah Mahkamah bertarikh 25.7.2017, Aqmal Bin Dakhirrudin telah dijadikan sebagai pihak dan menjadi Defendan Kedua di dalam prosiding ini. [4] Berdasarkan perintah bertarikh 25.7.2017 tersebut, Plaintif kemudiannya telah memfailkan Saman Pemula Terpindanya di Kandungan 21 bagi memasukkan nama Defendan Kedua. 4 [5] Saman Pemula Plaintif ini adalah disokong oleh afidavit sokongan yang diikarkan oleh Ganesan a/l M.Kuppusamy Pillay (Penolong Naib Presiden Plaintif) pada 10.1.2017 (Kandungan 2). B. LATAR BELAKANG KES [6] Latar belakang kes yang membawa kepada pemfailan Kandungan 2

oleh Plaintif adalah seperti berikut:

6.1 Defendan Pertama adalah pemilik motokar dengan nombor pendaftaran BFU 2275 (m/kar tersebut). Bagi perlindungan atas pemanduan m/kar tersebut, Defendan Pertama telah mendapatkan perlindungan insurans daripada Plaintif. Defendan kemudiannya telah memasuki kontrak insurans dengan Plaintif melalui Polisi Insurans Nombor 213-081-B4-C- 0006040 bagi tempoh dari dari 30/04/2014 hingga 29/04/2015.

6.2 Melalui surat Tetuan P.S Sohanpal & Sidhu betarikh 8.10.2014, Plaintif telah diserahkan dengan Notis di bawah seksyen 96(2) Akta Pengangkutan Jalan 1987 (APJ 1987) berhubung dengan satu kemalangan jalanraya yang melibatkan m/kar tersebut 5 yang dipandu oleh seorang bernama Fevoz Ahmad dan motorsikal nombor BLB 6002 yang ditunggang oleh Defendan Kedua yang telah berlaku pada 6.9.2014 di sekitar atau di persekitaran Pesiaran Tengku Ampuan Rahimah Klang, Selangor (kemalangan tersebut).

6.3 Lanjutan dengan kemalangan tersebut Tetuan P.S Sohanpal & Sidhu yang mewakili Defendan Kedua telah memfailkan guaman sivil terhadap Defendan Pertama di Mahkamah Sesyen Sepang No.S2-A53KJ-82-03/2016) bagi menuntut gantirugi am dan gantirugi khas yang ditanggung oleh Defendan Kedua akibat kemalangan tersebut.

6.4 Setelah Plaintif diserahkan dengan Notis di bawah seksyen 96(2) APJ 1987 Plaintif telah membuat siasatan atas kemalangan tersebut.

6.5 Hasil siasatan yang dijalankan oleh Plaintif telah mendapati bahawa m/kar tersebut telah dijual oleh Defendan Pertama kepada En Din seorang ejen/peniaga kereta terpakai pada atau 6 sekitar bulan September 2011. Defendan Pertama telah membuat Surat Akuan Sumpah / Surat Akuan Berkanun bertarikh 11/11/2016 bagi mengaku dan mengesahkan penjualan tersebut.

6.6 M/kar tersebut kemudian telah dibeli oleh Sufiah Savathri Binti Abdullah (Sufiah Savathri) daripada En Din dan untuk pengakuan dan pengesahan pembelian m/kar tesebut olehnya, Sufiah Savathri telah membuat Surat Akuan Sumpah bertarikh 16.11.2016.

6.7 Siasatan yang dibuat oleh Plaintif telah mendapati bahawa dari bulan September 2011 sehingga tarikh kemalangan pada 6.9.2014, m/kar tersebut tidak digunakan oleh Defendan Pertama mahupun berada dalam milikannya. [7] Walaupun Kandungan 2 dan afidavit sokongannya telah diserahkan dengan sempurna kepada Defendan Pertama namun Defendan Pertama telah tidak memasukkan kehadiran untuk menentang permohonan Plaintif. 7 C. BANTAHAN DAN HUJAHAN DEFENDAN KEDUA [8] Di dalam membantah permohonan Plaintif, Defendan Kedua telah menegaskan bahawa Plaintif tidak boleh mengelak tanggungannya terhadap kemalangan yang berlaku atas penggunaan m/kar BFU 2275 tersebut dengan memohon deklarasi bagi membatalkan Polisi Insurans No. 213-081-B4-C-0006040 atas alasan-alasan dan hujahan-hujahan berikut: i. Plaintif tidak boleh mendapatkan perintah deklarasi yang dipohon semata-mata dengan dengan bersandarkan kepada Surat Akuan Berkanun Defendan Pertama bertarikh 11.11.2016 yang telah mengaku bahawa beliau telah menjual m/kar tersebut kepada En. Din pada sekitar tahun 2011. ii. Plaintif juga tidak boleh mendapatkan perintah deklarasi yang dipohon semata-mata dengan dengan bersandarkan kepada Surat Akuan Berkanun Sufiah Savathri binti Abdullah (Sufiah Savathri) bertarikh 16.11.2016 yang telah mengesahkan bahawa beliau telah membeli m/kar tersebut daripada En. Din pada bulan Jun 2014. iii. Surat Akuan Berkanun Defendan Pertama dan Sufiah Savathri binti Abdullah tersebut adalah tidak cukup untuk membuktikan bahawa 8 wujud perjualan dan pembelian serta pertukaran tangan akan motokar tersebut. iv. Sekiranya permohonan Plaintif dibenarkan, Defendan Kedua akan diprejudis kerana Defendan Kedua akan terhalang dari mendapat sebarang pampasan atas alasan polisi insurans yang melindungi motorkar adalah terbatal dan tidak sah. v. Maklumat yang diperoleh oleh Defendan Kedua atas semakan di Jabatan Pengangkutan Jalan (JPJ) pada 3.10.2014, pada tarikh 30.4.2014 sehingga 29.4.2015 m/kar BFU 2275 adalah dilindungi oleh Plaintif dan tuanpunya atau pemilik m/kar tersebut yang tercatat pada maklumat LKM kenderaan adalah Defendan Peetama. vi. Kegagalan Plaintif untuk mengemukakan sesalinan geran pendaftaran m/kar tersebut, membolehkan satu anggapan menurut seksyen 144 (g) Akta Keterangan 1950 hendaklah dibangkitkan terhadap Plaintif di mana bayaran penuh pembelian m/kar tersebut belum selesai dibayar, oleh itu geran pendaftaran m/kar tersebut berada di dalam posesi syarikat kewangan. Di dalam keadaan ini, kepentingan Defendan Pertama ke atas m/kar tersebut masih ada pada Defendan Pertama. 9 vii. Permohonan Plaintif tidak sesuai diputuskan melalui saman pemula dan ianya perlu diputuskan melalui perbicaraan penuh dengan pemanggilan saksi-saksi kerana terdapat isu yang perlu dibicarakan. D. HUJAHAN PEGUAM PLAINTIF [9] Adalah menjadi hujahan peguam Plaintif bahawa hasil siasatan dari Plaintif adalah didapati bahawa semasa kemalangan tersebut berlaku, Defendan Pertama yang merupakan pemegang polisi insuran tersebut telahpun menjual motorkar tersebut kepada En. Din yang merupakan seorang ejen/peniaga kereta terpakai. [10] Defendan Pertama telah membuat satu Surat Akuan Berkanun bertarikh 11.11.2016 (Eksibit “GK-5”, Kandungan 2) bagi menegaskan fakta bahawa beliau telah menjual m/kar tersebut kepada En. Din pada bulan September 2011 dengan harga RM11,0000.00 tanpa pertukaran nama hakmilik pendaftaran ke atas motorkar tersebut kerana En. Din tidak dapat pembeli untuk membeli m/kar tersebut. 10 [11] Di dalam Surat Akuan Eksibit “GK-5” tersebut Defendan Pertama juga mengaku pada akhir tahun 2014 atau awal tahun 2015 atas permintaan En. Din beliau telah pergi ke JPJ Padang Jawa bagi membuat penukaran nama dengan pembeli baru. [12] Manakala di dalam Surat Akuan Sumpah Sufiah Savathri (Eksibit “GK-6”), beliau telah mengaku bahawa m/kar BFU 2275 dibelinya pada bulan Jun 2014 daripada En. Din dengan harga RM22,000.00.

Hakim Goddard telah memutuskan antara lain bahawa: “(i) When the vendor sold the car, the insurance policy automatically lapsed.

(ii) at the time of the accident, the purchaser could not be said to be driving the car by the order or with the permission of the vendor, as the car was then the purchaser’s own property.

(iii) the insured is not entitled to assign his policy to a third party. An insurance policy is a contract of personal indemnity, and the insurers cannot be compelled to accept responsiblility in respect of a third party who may be quite unknown to them.” ii. Roslan Bin Abdullah v New Zealand Insurance Co. Ltd [1981] 2 MLJ 324. Mahkamah Persekutuan telah memutuskan antara lain seperti berikut: 14 “In this case, once ownership of the truck changed the insurance policy lapsed unless there was novation of the policy, which was not alleged. The driver of the truck was not covered by the insurance policy as there was no insurance policy at the same of the accident.” [20] Peguam Plaintif juga telah bersandar kepada seksyen 96(1) Akta Pengangkutan Jalan 1987 (APJ 1987) yang memperuntukkan seperti berikut: “96.(1) Jika, setelah suatu perakuan insurans diserahkan di bawah subseksyen 91(4) kepada orang yang kepadanya sesuatu polisi telah dikuatkuasakan, penghakiman berkenaan dengan apa-apa liabiliti yang dikehendaki dilindungi oleh sesuatu polisi di bawah perenggan 91(1)(b) (iaitu liabiliti yang dilindungi oleh terma polisi itu) diberi terhadap mana-mana orang yang diinsuranskan oleh polisi itu, maka walau apa pun penanggung insurans berhak mengelak atau membatalkan, atau telah pun mengelak atau membatalkan polisi itu, penanggung insurans tersebut hendaklah, tertakluk kepada seksyen ini, membayar kepada orang yang berhak mendapat faedah penghakiman ini, apa-apa jumlah wang yang kena bayar di bawah polisi itu berkenaan dengan liabiliti tersebut, termasuk apa-apa amaun yang kena dibayar berkenaan dengan kos dan apa-apa jumlah 15 wang yang kena dibayar berkenaan dengan bunga bagi jumlah wang itu menurut kuasa mana-mana undang-undang bertulis yang berhubungan dengan bunga bagi penghakiman.” E. HUJAHAN PEGUAM DEFENDAN KEDUA [21] Peguam Defendan Kedua telah menghujahkan bahawa Plaintif tidaklah boleh mendakwa bahawa Plaintif tidak bertanggungan atau tidak mempunyai apa-apa liabiliti ke atas kemalangan yang berlaku kerana terdapat penjualan m/kar tesebut pada tahun 2011 oleh Defendan Pertama dan menjadikan Polisi No. 213-081-B4-C- 0006040 tidak boleh dikuatkuasakan kerana terdapat pemecahan kontak uberrimae fidei dan tidak ada lagi kepentingan yang diinsuranskan hanya dengan dengan bersandarkan kepada Surat Akuan Berkanun Defendan Pertama dan Sufiah Savathri. [22] Peguam Defendan Kedua telah mempertikaikan kedua-dua Surat Akuan Berkanun Defendan Pertama dan Sufiah. Menurut peguam Defendan Kedua lagi, pembuktian samada m/kar itu telah dijual oleh Defendan Pertama kepada En. Din dan telah dibeli kemudiannya oleh Sufiah Savathri tidak boleh dan tidak sesuai diputuskan melalui 16 saman pemula dan ianya perlu diputuskan melalui satu perbicaraan penuh dengan pemanggilan saksi-saksi kerana wujudnya isu-isu yang perlu dibicarakan. [23] Untuk hujahan tersebut, peguam Defendan telah bergantung penuh kepada keputusan Mahkamah Rayuan di dalam kes: Rayuan Sivil NO: K-02 (NCVC)(A)–463-03/2017 di antara

Zainudin Bin Mat Isa

Che Embon Binti Dahman … Perayu-Perayu dan

Pacific Insurance Berhad (No. Syarikat: 91603-K) (Previously Known As MCIS Zurich

Insurance Berhad Company No. 43518-U)

Ishak Bin Md Hanafiah Mat Ani Bin Omar … Responden-Responden (Kes Zainudin bin Mat Isa) [24] Peguam Defendan juga telah menghujahkan bahawa di dalam kes ini, tidak berlaku perpindahan kepentingan yang diinsuranskan atau 17 “transfer of interest” kerana mendakwa bahawa transaksi-transaksi penjualan m/kar ini transaksi-transaksi sambung bayar. [25] Bagi dakwaan kes sambung bayar, peguam Defendan telah menghujahkan bahawa transaksi sambung bayar ini telah diakui oleh peguam Plaintif sendiri di dalam perenggan 11, Afidavit Balasan Plaintif yang diikrarkan oleh Ganesan a/l M.Kuppusamy Pillay (Kandungan 8) pada 20.9.2017. [26] Bagi menguatkan lagi dakwaan transaksi sambung bayar ini, peguam Defendan juga telah memohon untuk inferens yang menentang (adverse inference) di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 {seksyen 114(g)} dibangkitkan terhadap Plaintif atas kegagalan Plaintif untuk mengemukakan sesalinan geran pendaftaran m/kar tersebut apabila dikehendaki berbuat demikian oleh Defendan Kedua. [27] Kegagalan pengemukaan geran pendaftaran oleh Plaintiff menurut peguam Defendan Kedua membangkitkan anggapan yang tidak boleh dielakkan bahawa bayaran penuh pembelian m/kar tersebut 18 belum lagi selesai dan oleh itu geran pendaftaran m/kar tersebut masih berada di dalam posesi syarikat kewangan. Di dalam keadaan sedemikian, adalah dihujahkan seterusnya oleh peguam Defendan Kedua kepentingan yang diinsuranskan masih lagi wujud atas Defendan Pertama. [28] Bagi menyokong hujahan tersebut, peguam Defendan Kedua telah bergantung kepada keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Nanyang Insurance Co. Ltd v. Salbiah & Anor. [1967] 1 M.L.J. 95. [29] Berdasarkan kedudukan sedemikian, peguam Defendan Kedua telah menghujahkan bahawa kepentingan Defendan Pertama ke atas m/kar tersebut masih kekal dan dengan itu kepentingan yang diinsurans yang diberikan oleh Plaintiff ke atas m/kar tersebut adalah masih berkuatkuasa dan Plaintif tidak boleh mengelakkan tanggungannya atas kemalangan yang berlaku. F. DAPATAN DAN KEPUTUSAN MAHKAMAH [30] Plaintif di dalam menafikan atau mengelak liabiliti atau tanggungannya terhadap kemalangan yang berlaku kepada m/kar 19 BFU 2275 telah memohon kepada Mahkamah ini satu deklarasi bagi mengelak tanggungannya menurut seksyen 96 APJ 1987. [31] Adalah menjadi satu kedudukan undang-undang yang jelas dan mantap bahawa hubungan atau pertalian pihak-pihak di dalam satu polisi insurans adalah hubungan kontraktual yang berlandaskan kontrak insurans yang dimasuki antara pihak-pihak. Namun di dalam perihal insurans bagi kenderaan, terdapat pengecualian di dalam doktrin privity of contract melalui undang-undang statutori iaitu Akta Pengangkutan Jalan 1987 (APJ 1987). [32] Seksyen 96 APJ 1987 pada amnya memperuntukkan mengenai kewajipan penanggung insurans untuk menunaikan hukuman terhadap orang yang mengambil insurans berkenaan dengan risiko pihak ketiga. Seksyen 96(1) APJ 1987 telah memperuntukkan bahawa apabila penanggung insurans mengeluarkan atau menyerahkan perakuan insurans di bawah subseksyen (4) kepada seksyen 91 iaitu kepada orang yang kepadanya sesuatu polisi yang telah dikuatkuasakan, maka penanggung insurans adalah bertanggungan terhadap apa-apa penghakiman berkenaan dengan 20 apa-apa liabiliti yang dikehendaki dilindungi oleh sesuatu polisi di bawah perenggan (b) subseksyen (1) seksyen 91 (iaitu liabiliti yang dilindungi oleh terma-terma polisi itu) diberi terhadap mana-mana orang yang diinsuranskan oleh polisi itu dan juga membayar kepada orang-orang yang berhak mendapat faedah penghakiman itu, apa-apa jumlah wang yang kena bayar di bawah polisi itu berkenaan dengan liabiliti tersebut, termasuk apa-apa amaun yang kena dibayar berkenaan dengan kos dan apa-apa jumlah wang yang kena dibayar berkenaan dengan bunga bagi jumlah wang itu menurut kuasa mana-mana undang-undang bertulis yang berhubungan dengan bunga bagi penghakiman. [33] Namun, seksyen 96(1) APJ 1987 ini juga memperuntukkan bahawa penanggung insurans berhak mengelak atau membatalkan, atau telah pun mengelak atau membatalkan polisi itu atas jumlah wang kena dibayar oleh seseorang penanggung insurans yang dinyatakan di perenggan 15, di dalam keadaan-keadaan yang dinyatakan di bawah seksyen 96(2) APJ 1987 yakni: 21

berkenaan dengan apa-apa penghakiman, melainkan sebelum atau dalam masa tujuh hari selepas bermulanya prosiding dalam mana penghakiman itu diberi, penanggung insurans itu telah mengetahui mengenai prosiding tersebut;

berkenaan dengan apa-apa penghakiman, selagi perlaksanaannya digantungkan sementara menunggu rayuan; atau

berkaitan dengan apa-apa liabiliti, jika sebelum berlakunya kejadian yang menjadi sebab kematian atau kecederaan tubuh badan yang menimbulkan liabiliti polisi itu dibatalkan dengan izin bersama atau menurut kuasa apa-apa peruntukan yang terkandung di dalamnya dan sama ada –

sebelum berlakunya kejadian tersebut, perakuan itu telah diserahkan kepada penanggung insurans atau orang yang telah diserahkan perakuan itu telah membuat suatu akuan berkenaan menyatakan bahawa perakuan itu telah hilang atau musnah;

(ii) selepas berlakunya kejadian tersebut, tetapi sebelum habisnya tempoh empat belas hari dari berkuatkuasanya pembatalan polisi itu, perakuan tersebut telah diserahkan kepada penanggung insurans atau orang yang telah 22 diserahkan perakuan itu telah membuat suatu akuan berkanun seperti yang tersebut dahulu; atau

(iii) sama ada sebelum atau selepas berlakunya kejadian tersebut, tetapi di dalam tempoh empat belas hari tersebut, penanggung insurans telah memulakan prosiding di bawah Bahagian ini berkenaan dengan kegagalan menyerahkan perakuan. [34] Manakala seksyen 96(3) APJ 1987 pula memperuntukkan bahawa tiada apa-apa jumlah wang kena dibayar oleh seorang penanggung insurans di bawah subseksyen (1) jika, sebelum tarikh liabiliti ditanggung, penanggung insurans telah mengambil penetapan daripada mahkamah bahawa insurans itu tak sah dan tidak boleh dikuatkuasakan. [35] Namun, hak untuk mendapat penetapan Mahkamah ini adalah dengan syarat bahawa seorang penanggung insurans yang telah memperoleh sesuatu penetapan seperti yang tersebut dahulu dalam sesuatu tindakan adalah tidak berhak mendapatkan faedah subseksyen ini berkenaan dengan apa-apa penghakiman yang diperolehi dalam prosiding yang dimulakan sebelum bermulanya 23 tindakan itu melainkan, sebelum atau dalam masa tujuh hari selepas bermulanya tindakan itu, dia telah diberi notis mengenainya kepada orang yang menjadi Plaintif dalam prosiding tersebut menyatakan apa-apa alasan-alasan yang mana dia bercadang untuk mengasaskan, dan mana-mana orang yang diberi notis mengenai tindakan itu adalah berhak jika difikirkannya patut menjadi pihak kepada tindakan tersebut. [36] Plaintif di hadapan Mahkamah ini walaupun telah mengeluarkan polisi insurans tersebut terhadap m/kar BFU 2275 bagi tempoh 30.4.2014 hingga 29.4.2015 telah menafikan kebertanggungannya atas kemalangan yang berlaku pada 22.10.2014 di antara Fevoz Ahmad dan Defendan Kedua atas alasan bahawa Polisi Insurans No. 213-081-B4-C-0006040 (polisi insurans tersebut) tidak lagi berkuatkuasa dan terbatal. [37] Pada masa polisi insurans tersebut dikeluarkan atas nama Defendan Pertama, Defendan Pertama telah tidak memaklumkan kepada Plaintif bahawa motokar tersebut telahpun dijualnya kepada En. Din seorang agen kereta terpakai sejak tahun 2011 lagi. Penjualan m/kar 24 tersebut hanya diketahui oleh Plaintif apabila siasatan dijalankan atas kemalangan yang berlaku tersebut apabila Plaintiff telah diserahkan dengan notis menurut seksyen 96(1) APJ 1987. [38] Bagi pembuktian transaksi-transaksi penjualan m/kar tersebut, dua Surat Akuan Berkanun telah dikemukakan oleh Plaintif. Untuk lebih jelas Surat Akuan Berkanun di Eksibit “GK-5” dan di Eksibit “GK-5” dan diperturunkan: Eksibit “GK-5” - SURAT AKUAN BERKANUN AZHAR BIN AHMAD “Saya pemilik kereta MPV bernombor BFU 2275 dan pada bulan September 2011 saya telah menjual kereta MPV tersebut kepada seorang agen used car yang dikenali sebagai EN. DIN dengan harga RM11,000. Pada akhir tahun 2014 atau awal tahun 2015 saya telah dipanggil oleh En. Din dan saya telah pergi ke JPJ Padang Jawa dan membuat penukaran nama dengan pembeli baru. Saya juga tidak tahu tentang kemalangan pada 06.09.2014.” Eksibit “GK-6” - SURAT AKUAN BERKANUN SUFIAH SAVATHRI BINTI ABDULLAH “Saya telah membeli sebuah kereta MPV bernombor BFU 2275 pada bulan Jun 2014 dari seorang agen used car yang dikenali sebagai En. Din dengan harga RM22,000. 25 Pada 06.09.2014 saya telah memberi kebenaran kepada pekerja saya yang bernama Fovez Ahmad untuk menggunakan kereta MPV saya. Dan pada tarikh tersebut kereta mpv saya telah kemalangan dengan sebuah motorsikal bernombor BLB 6002. Pada 15.01.2015 setelah membayar keseluruhan harga kereta MPV saya telah pergi ke JPJ Padang Jawa dan telah menukar hak milik kenderaan dari pemilik asal kereta tersebut iaitu Azhar Bin Ahmad.” [39] Peguam Defendan telah mempertikaikan Surat Akuan Berkanun Defendan Pertama dengan mengatakan bahawa En. Din tidak mendeposkan apa-apa afidavit untuk mengesahkan penjualan tersebut. [40] Dengan mempertikaikan pengakuan-pengakuan berkanun yang dibuat oleh Defendan Pertama dan Sufiah Savathri dan menghujahkan adanya isu serius yang perlu dibicarakan dan persoalan penjualan m/kar ini tidak boleh diputuskan di Saman Pemula yang berasaskan kepada keterangan afidavit. [41] Defendan Kedua telah meletakkan kes ini sama dengan kes Zainudin bin Mat Isa yang diputuskan oleh Mahkamah Rayuan dan 26 menghujahkan bahawa Mahkamah ini adalah terikat dengan keputusan Zainudin ini. [42] Mahkamah Rayuan di dalam kes Zainudin bin Mat Isa telah memutuskan bahawa kedua-dua Surat Akuan Berkanun yang dikemukakan oleh Responden Pertama (Penanggung Insurans) adalah tidak mencukupi untuk menyokong kesimpulan bahawa wujudnya pemindahan keempunyaan/pemilikan akan kenderaan PBR 5949 kerana pengakuan tentang penjualan adalah bertentangan dengan nama tuanpunya kenderaan yang tertera pada geran pendaftaran kenderaan. Oleh itu, Mahkamah Rayuan telah memutuskan bahawa kes di hadapannya tidak boleh diputuskan melalui saman pemula dan memerlukan pemanggilan saksi-saksi untuk menjawab soalan-soalan yang tidak dijawab. [43] Namun berbeza dengan kes Zainudin bin Mat Isa, Mahkamah ini berpandangan bahawa di dalam kes di hadapan Mahkamah ini, kedua-dua Surat Akuan Berkanun yang dikemukakan Plaintif telah cukup membuktikan bahawa terdapat penjualan m/kar tersebut oleh Defendan Pertama kepada En. Din. 27 [44] Adalah menjadi dapatan Mahkamah ini, bahawa Surat Akuan Berkanun yang dikemukakan oleh Plaintif adalah satu pengakuan sumpah Defendan Pertama yang bersumpah telah menjual m/kar tersebut kepada En. Din. Oleh itu, selagi Surat Akuan Berkanun tersebut tidak dicabar kesahihannya akan kebenarannya, pengakuan-pengakuan yang terkandung di dalamnya adalah pengakuan-pengakuan yang benar dan masih berdiri. [45] Di dalam kes ini apa yang jelas dan nyata, selain daripada Defendan Pertama membuat pengakuan di dalam Surat Akuan Berkanunnya berhubung penjualan m/kar tersebut olehnya, Defendan Pertama telah juga dijadikan pihak Defendan di dalam saman pemula Plaintif untuk mendapatkan pengisytiharan di bawah seksyen 96(3) APJ

[46] Saman Pemula dan afidavit sokongan Ganesan a/l M Kuppusamy Pillay (Afidavit Ganesan) telah diserahkan kepada Defendan Pertama. Di dalam afidavit Ganesan tersebut, terdapat penegasan-penegasan Plaintif berkenaan penjualan m/kar tersebut oleh Defendan Pertama dan penegasan Plaintif terhadap Defendan 28 Pertama yang telah menjual m/kar tersebut tanpa pengetahuan Plaintif dan Defendan Pertama telah melanggar/ mengingkari kontrak suci hati uberrimae fidei. Defendan Pertama dengan tidak memfailkan afidavit untuk menentang saman pemula telah tidak menafikan atau mempertikaikan langsung akan penegasan-penegasan yang dibuat Plaintif terhadapnya tersebut. [47] Adalah menjadi prinsip undang-undang yang jelas dan mantap bahawa berhubung penilaian keterangan afidavit apabila terdapat pengataan-pengataan positif terhadap fakta-fakta yang dideposkan di dalam afidavit, kegagalan pihak lawan untuk menyangkal atau mencabar pengataan-pengataan atau fakta tersebut akan dianggap sebagai pengakuan akan pengataan-pengataan kepada fakta tersebut. (Sila lihat: i. Ng Hee Thoong & Anor v Public Bank Bhd [1995] 1 MLJ 281 ii. Sunrise Sdn. Bhd. v First Profile (M) Sdn Bhd & Anor [1996] 3 MLJ.) [48] Tambahan kepada itu, Mahkamah ini berpandangan bahawa fakta yang jelas adalah Defendan Kedua bukanlah pihak di dalam transaksi penjualan dan pembelian / pertukaran tangan m/kar 29 tersebut, maka beliau adalah merupakan pihak asing berkenaan perkara penjualan m/kar tersebut. Pastinya Defendan Kedua bukanlah di dalam posisi/kedudukan yang mempunyai pengetahuan mengenainya. Oleh itu, mana mungkin Defendan Kedua mempunyai keupayaan untuk mempertikaikan kewujudan transaksi-transaksi tersebut. [49] Begitu juga dengan Surat Akuan Berkanun Sufiah Savathri. Defendan Kedua bukanlah pihak yang berkeupayaan untuk mempertikaikan pengakuan-pengakuan yang dibuat oleh Sufiah Savathri kerana Defendan Kedua bukanlah pihak-pihak yang terlibat di dalam transaksi-transaksi tersebut. [50] Bagi Mahkamah ini, pengakuan sumpah Defendan Pertama yang beliau telah menjual m/kar tersebut telah disokong oleh Sufiah Savathri yang juga telah bersumpah bahawa beliau telah membeli m/kar tersebut daripada En. Din pada tahun 2014. Sufiah Savathri mengesahkan bahawa beliau telah hanya membuat pertukaran hakmilik kepadanya pada 15.1.2015. Sufiah Savathri di dalam kes ini telah mengaku bahawa beliau telah memberi kebenaran kepada 30 Fovez Ahmad yang merupakan pekerjanya untuk memandu m/kar tersebut dan pemanduan Fovez telah mengakibatkan kemalangan dengan m/sikal BLB 6002 yang ditunggang oleh Defendan Kedua. [51] Mahkamah ini juga berpandangan bahawa pengakuan Sufiah Savathri yang mengaku telah membeli kenderaan tersebut daripada En Din dan telah mengaku bahawa Fovez yang terlibat di dalam kemalangan tersebut adalah pekerjanya yang telah diberi kebenaran oleh beliau untuk memandu m/kar itu adalah pengakuan yang berani dan langsung tidak berselindung bahawa Fovez adalah pekerja yang telah beliau beri kebenaran untuk memandu m/kar tersebut pada tarikh kemalangan. [52] Di dalam kes ini walaupun kemalangan telah berlaku dan pertanggungjawaban pihak-pihak kepada kemalangan yang berlaku masih belum diputuskan, apatah lagi Foves telahpun dijadikan sebagai Defendan Pertama di dalam kes di Mahkamah Sesyen Sepang. Walaupun dalam keadaan sedemikian, Sufiah Savathri sebagai majikan kepada Fovez, masih meneruskan tindakan untuk 31 menukar hakmilik m/kar tersebut kepada namanya bagi menterjemahkan pembelian m/kar tersebut ke dalam rekod JPJ. [53] Bagi Mahkamah ini pengakuan Sufiah Savathri ini telah menyokong dengan kukuh pembelian m/kar olehnya daripada Defendan Pertama. Justeru itu, Mahkamah ini membezakan kes ini dengan apa yang berlaku di dalam kes Zainudin bin Mat Isa. [54] Berhubung dengan dakwaan sambung bayar yang dibangkitkan oleh peguam Defendan Kedua dan permohonan peguam Defendan untuk adverse inference di bawah seksyen 114 (g) terhadap Plaintif atas kegagalan Plaintif mengemukakan geran pendaftaran m/kar tersebut, Mahkamah ini berpandangan bahawa keadaan ini bukanlah satu keadaan yang mewajarkan pembangkitan adverse inference di bawah seksyen 114 (g). [55] Pertama, Plaintif bukanlah pihak yang mempunyai milikan terhadap geran pendaftaran asal. Geran pendaftaran asal ini kalaupun benar dakwaan Defendan Kedua bahawa di dalam kes ini wujud kes sambung bayar, ianya dipegang oleh syarikat kewangan. Oleh itu 32 tidak wujud “withholding or suppression of evidence’ di pihak Plaintif. Kedua, dakwaan sambung bayar bukanlah satu naratif kes Plaintif ianya adalah dakwaan Defendan Kedua (Sila lihat: i. Munusamy v PP [1987] 1 MLJ 492. ii. PP v Chia Leong Foo [2000] 6 MLJ 2005). Apa yang dikatakan oleh Plaintif di perenggan 11, Kandungan 8 (Afidavit Ganesan) adalah semata-mata bahawa apabila Defendan Pertama menjual kereta tersebut, Defendan Pertama telah melepaskan kepentingan (“insurable interest”) terhadap m/kar tersebut dan pemilik baru tersebut tidak mempunyai kepentingan (insurable interest”) walaupun menyambung bayar untuk m/kar tersebut. Walau apapun, apa yang jelas di perenggan ini, Plaintif tidak pun membuat pengakuan wujudnya sambung bayar. [56] Lagipun, kes Nanyang Insurance Co. Ltd yang dirujuk oleh peguam Defendan Kedua adalah tidak terpakai di dalam kes ini kerana di dalam kes Nanyang Insurance Co. Ltd Mahkamah Persekutuan telah memutuskan bahawa pemilik motorkar masih mempunyai ‘insurable interest’ kerana telah menyewakan kenderaan beliau dan pembeli pula mempunyai persetujuan untuk menggunakannya daripada pemilik sehingga segala bayaran ansuran telah selesai. Di 33 dalam kes ini ia tidak melibatkan isu penyewaan kenderaan. Fakta-fakta di dalam kes Nanyang Insurance Co. Ltd tidak wujud di dalam kes di hadapan Mahkamah ini. [57] Mahkamah ini juga merujuk kepada peruntukan seksyen 91(1)(b) APJ 1987 yang memperuntukkan berikut: “(b) menginsuranskan bagi seseorang atau kumpulan orang sebagaimana dinyatakan dalam polisi itu berkenaan dengan apa-apa liabiliti yang ditanggung olehnya atau oleh mereka berkenaan dengan kematian atau kecederaan tubuh badan terhadap mana-mana orang yang disebabkan oleh atau yang timbul daripada penggunaan kenderaan motor itu atau perkakas tanah yang ditarik olehnya di jalan:” [58] Undang-undang mengenai polisi insurans yang diambil bagi sesuatu kenderaan adalah jelas. Bagi maksud sesuatu polisi insurans bagi mana-mana kenderaan, seksyen 91(1)(b) APJ 1987 memperuntukkan bahawa sesuatu polisi insurans mestilah yang dikeluarkan oleh penanggung insurans yang menginsuranskan bagi seseorang atau kumpulan orang yang sebagaimana yang dinyatakan 34 dalam polisi itu “persons or class of persons as may be specified in the policy”. [59] Polisi insurans yang dikeluarkan oleh Plaintif kepada Defendan Pertama adalah dengan jelas menyatakan bahawa polisi insurans berkenaan hanya melindungi “any other persons who is driving on the Policyholder’s order or with their permission” dan “Use only for social, domestic and pleasure purposes and by the Policy holder in person in connection with his business”. [60] Mahkamah ini bersetuju dengan hujahan Plaintif di dalam kes ini bahawa polisi insurans yang dikeluarkan oleh Plaintif sebagai penanggung insurans kepada Defendan Pertama pihak yang diinsuranskan atau pemegang polisi insurans adalah satu kontrak persendirian yang nyata tidak boleh dipindahmilik dan / atau diganti nama. Ini jelas berdasarkan otoriti-otoriti yang dirujuk oleh peguam Plaintif. (Sila lihat : i. Peters v General Accident & Life Insurance Corpn. Ltd [1937] 4 AER 628. ii. New India Insurance Co Ltd v. Simirah [1966] 2 MLJ 1. iii. Roslan Bin Abdullah v. New Zealand Insurance Co. Ltd [1981] 2 MLJ 324. iv. Kurnia Insurans 35 (Malaysia) Berhad v. Personal Representative Of Zenol Saad & Ors [2013] 1 LNS 239.) [61] Memetik apa yang diputuskan di dalam kes Peters v General Accident & Life Insurance Corpn. Ltd [1937] 4 AER 628 apabila seorang tuanpunya kereta menjual keretanya, polisi insurans secara otomatik telah luput kuatkuasanya dan tidak lagi boleh dikuatkuasakan. Undang-undang berkenaan polisi insurans di dalam hal penjualan mana-mana kenderaan adalah jelas dan jitu. [62] Adalah menjadi dapatan Mahkamah ini bahawa dakwaan Defendan Kedua yang mengatakan terdapatnya isu-isu yang dipertikaikan yang memerlukan satu perbicaraan penuh dijalankan bagi pembuktian penjualan motorkar tersebut dan pemanggilan Defendan Kedua untuk disoalbalas oleh peguam Defendan-Defendan adalah sesuatu yang tidak bermerit dan tidak berasas. [63] Di dalam kes ini, telah jelas dibuktikan oleh Plaintiff melalui kedua-dua Surat Akuan Berkanun bahawa m/kar tersebut telahpun dijual oleh Defendan Pertama kepada En. Din di mana kemudiannya En. 36 Din telah menjual m/kar tersebut kepada Sufiah Savathri dan kemalangan berlaku apbila m/kar tesebut oleh pekerja Sufiah Savathri. Plaintif langsung tidak mengetahui transaksi-transaksi ini sehingga kes tuntutan kemalangan difailkan di Mahkamah Sesyen Sepang dan satu penyiasatan dijalankan oleh Plaintif. [64] Di dalam hal ini, makanya, apabila kenderaan yang diinsuranskan oleh Plaintif bagi kepentingan Defendan Pertama itu telah dijual, Plaintif bukanlah lagi ‘insurer concerned’, atas sebab polisi insurans adalah peribadi (personal) kepada pemegang polisi iaitu Defendan Pertama. [65] Justeru, di dalam kes ini, Plaintif sebagai penginsurans Defendan Pertama hanya bertanggungjawab untuk menginsurans Defendan Pertama (pemegang insurans) dan pemandu yang dibenarkan sahaja yang menunggang “on the Policyholder’s order or with their permission” dan digunakan “only for social, domestic and pleasure purposes and by the Policyholder in person in connection with his business”. 37 [66] Berhubung dengan dakwaan bahawa Defendan Kedua akan terhalang daripada mendapat pampasan sekiranya polisi insurans 213-081-B4-C-0006040 diisytiharkan batal dan tidak sah, Mahkamah ini hanya perlu merujuk kepada keputusan Mahkamah Rayuan di dalam kes Ahmad Nadzrin Abd Halim & Anor v. Allianz General Insurance Company (M) Bhd [2015] 9 CLJ 821. Di perenggan [29] sehingga [38], Mahkamah Rayuan telah menyatakan berikut: “[29] Be that as it may, we noticed that the one pertinent question which so far escapes the attention of the courts dealing with s. 96 of the Act is, what would happen to a third party where a policy has been cancelled or repudiated pursuant to the circumstances provided in s. 96(2) and s. 96(3) of the Act? Would he be left with a paper or empty judgment in the event the driver or registered owner of the vehicle cannot satisfy the judgment sum? [30] In view of the legislative intent behind Part IV of the Act, which is to provide a compulsory insurance scheme for the protection of a third party against risk arising out of the use of a motor vehicle on the road, the Act ensures that there are adequate provisions to cover these eventualities. 38 [31] These provisions are found in s. 91(1)(a) of the Act. As stated earlier, s. 91 provides that a policy is only effective if it is obtained from an authorised insurer. An “authorised insurer” is in turn defined in s. 2 of the Act as “a person lawfully carrying on motor vehicle insurance business in Malaysia who is a member of the Motor Insurers’ Bureau”. [32] The term “Motor Insurers’ Bureau” is in turn defined in s. 2 of the Act as “the Motor Insurers’ Bureau which has executed an agreement with the Minister of Transport to secure compensation to third party victims of road accidents in cases where such victims are denied compensation by the absence of insurance or of effective insurance”. [33] Reading s. 91 together with the definition of “authorised insurer”, it would necessarily mean that every insurance company carrying on a motor insurance business in Malaysia is a member of the Motor Insurers’ Bureau. [34] In this regard, the latest memorandum of agreement signed between the Motor Insurers’ Bureau and the Minister of Transport is the memorandum of agreement dated 1 January 1992 (MOT-MOA). Pursuant to the MOT-MOA, the Motor Insurers’ Bureau (Bureau) had in turn entered into a memorandum of agreement (Insurers-MOA) of even date between the Bureau and all the insurers of motor vehicle insurance which binds each of 39 the insurers to the Bureau and severally to each and every other of the insurers to perform the MOT-MOA. [35] Under the insurers-MOA, every insurance company in Malaysia has agreed in principal to provide insurance coverage in the following situations:

In the event the insurance is obtained fraudulently, or through misrepresentation, non-disclosure of material fact or mistake (cl. 1(ii));

in the event the vehicle is under the control of an “unauthorised driver” (cl. 1(iv)); and

in the event the ownership and or interest in a vehicle had changed hands (cl. I (vi)). [36] Clause 2 of the MOT-MOA provides that the Bureau will consider to make at its absolute discretion, compassionate payments or allowances to persons injured and to the dependents of persons killed in the accident through the use of motor vehicles which do not have in force any policy of insurance as required by Part IV of the RTA or where such a policy is ineffective for any reason other than the inability of the insurer to make payment. 40 [37] Clause 4 of the MOT-MOA allows the Bureau or the insurer (who has paid on behalf of the Bureau) to recover any sum paid under cl. 2 of the MOT-MOA against the policy holder or any other person. [38] Based on the foregoing provisions in s. 91, it is clear that a third party who obtains judgment against an uninsured driver and or registered owner of a vehicle by virtue of its cancellation or repudiation by the insurer can look to the Bureau for satisfaction of the judgment sum, although as we understood it, not to the full extent but in practice up to 75% of the judgment sum.” [67] Berdasarkan alasan-alasan di atas, pemohonan Plaintif di dalam Kandungan 1 adalah dibenarkan. Memandangkan di dalam kes ini Plaintif tidak menuntut kos, maka tidak ada perintah kos diberikan oleh Mahkamah ini. ..................................................... (DATUK AZIMAH BINTI OMAR) Hakim Mahkamah Tinggi Shah Alam Selangor Darul Ehsan Bertarikh 20hb Februari 2018 41 Peguam Plaintif - Tetuan Silva Velu & Co. Encik Silva Velu Peguam Defendan -