Man Plug Industries Sdn Bhd v Wonderful Compound Sdn. Bhd. (JA-37G-50-11/2023)

Petisyen Penggulungan Syarikat telah difailkan terhadap Penghutang Penghakiman (selepas ini dirujuk sebagai “JD”)pada 30.10.2013 dan JD seterusnya digulungkan pada 19.3.2014.

Pada 25.11.2019, pelikuidasi JD membawa tindakan sivil JA- 22NCC-71-11/2019 terhadap Pemiutang Penghakiman (selepas ini dirujuk sebagai “JC”). Atas permohonan JC, Mahkamah Tinggi Johor Bahru memerintahkan JD untuk membayar RM80,000.00 sebagai jaminan kos kepada JC.

Selepas beberapa permohonan interlokutori dan rayuan kepada Mahkamah Rayuan dan Mahkamah Persekutuan di antara kedua-dua pihak, Mahkamah Persekutuan telah memerintahkan supaya kos dan alokatur sebanyak RM44,720.00 ditolak daripada jaminan kos RM80,000.00. Maka, setelah ditolak jumlah tersebut, terdapat baki jaminan kos sejumlah RM35,280.00.

Pada 3.10.2023, JD telah memohon untuk menarik balik guaman sivil JA-22NCC-71-11/2019. Mahkamah Tinggi Johor Bahru telah memerintahkan supaya JD membayar JC kos sebanyak RM100,000.00 tertakluk kepada fi alokatur sebanyak RM4,000.00, dan RM10,000.00 sebagai kos perbelanjaan JC. Baki jaminan kos RM35,280.00 ditolak dari jumlah kos dan fi alokatur yang diperintahkan Mahkamah.

JD seterusnya telah memfailkan Notis Usul menurut seksyen 68(1)(c) Akta Mahkamah Kehakiman 1964 untuk memohon kebenaran Mahkamah Rayuan untuk merayu terhadap keputusan Mahkamah Tinggi dalam memerintahkan kos sebagaimana dalam perenggan 4. Usul tersebut telah dibenarkan Mahkamah Rayuan pada 21.2.2024.

Memandangkan JD telah gagal memenuhi tuntutan JC, JC telah memulakan tindakan garnisi ini untuk menggarnis RM78,720.00 yang merupakan tuntutan JC terhadap JD. Mahkamah ini telah membenarkan perintah untuk garnisi menunjuk sebab menurut Aturan 49 Kaedah 1 Kaedah-kaedah Mahkamah 2012 (selepas ini dirujuk sebagai “KKM”).

Selanjutnya, JD telah memfailkan permohonan (Lampiran 11) untuk mengetepikan Notis Permohonan bertarikh 27.11.2023 (Lampiran 1) dan Perintah Garnisi Menunjuk Sebab bertarikh 30.11.2023 (Lampiran 7) yang menjadi subjek pertikaian di hadapan Mahkamah. Analisis dan keputusan Mahkamah Isu pertama: Kegagalan JD untuk menamakan peruntukan undang-undang 8. JC berhujah bahawa tindakan JD dalam tidak menamakan peruntukan undang-undang dalam membuat permohonan dalam lampiran 11 adalah fatal kepada permohonan JD.

JC merujuk kepada nas Industry Property Management Sdn Bhd v Forebase Property Sdn Bhd & Anor [2022] 9 MLJ 57; [2021] 10 CLJ 763; [2021] MLRHU 1476; [2021] 8 AMR 457 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[32] It is essential that the plaintiff refers to the correct provision in this application. Non-compliance renders this application defective and unsustainable, incurable and procedurally fatal. As aptly referred to by the defendants, in Zaini Che Awang & Ors v. Pegawai Penerima Syarikat Cosmopro Planners Sdn Bhd & Ors [2014] 1 LNS 1827; [2015] 11 MLJ 410 the High Court observed that one has to be specific and not generalise in stating under which order or rule one is making and not expect that "one size fits all" for any or every application one makes to the court. An application must accurately and specifically refer to the provisions or order on which the application is based.”

Maka, JC berhujah bahawa atas alasan ini sendiri permohonan JD wajar ditolak. Berkenaan isu ini, Mahkamah merujuk kepada keputusan Mahkamah ini dalam kes Per: Chang Kian Chiang; Ex:Parte: EC Piles Sdn Bhd [2023] MLJU 842; [2023] 2 SMC 139; [2023] AMEJ 0992 di mana Mahkamah ini memutuskan bahawa:- “[19] JC seterusnya menghujahkan bahawa JD telah gagal menunjukkan sebarang ketidakpatuhan kepada kaedah-kaedah insolvensi yang dilakukan JC semasa memperolehi petisyen pemiutang tersebut. JC mendakwa JD berhujah berkenaan s. 5(3) Akta tersebut tanpa membuat rujukan kepadanya dalam lamp.

Maka, JC memohon mahkamah membatalkan lamp. 18 kerana permohonan tersebut adalah defektif. [20] JC merujuk kepada kes Cheow Chew Khoon v. Abdul Johari Abdul Rahman [1995] 4 CLJ 127; [1995] 1 MLJ 457; [1995] 1 MLRA 679; [1995] 1 AMR 759 di mana Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa: In my judgment, this matter, which is a point of practice and procedure, is to be resolved by reference to the fundamental principle that a party must not take his opponent or the court by surprise. It is my opinion that an originating process requiring an intitulement must state, with sufficient particularity, either in its heading or in its body, the statute or Rule of Court under which the court is being moved: otherwise it would be an embarrassing pleading and may be liable to be struck out, unless sooner amended. [21] Dalam hal ini, mahkamah merujuk kepada kes Tan Hoo Heng v. Timbalan Pendakwa Raya & Ors [2018] 1 LNS 1257; [2018] MLJU 1197; [2018] MLRHU 991; [2018] AMEJ 1008 di mana mahkamah memutuskan bahawa:

2.4.2 The defendant argued that the procedures for the court to allow the examination of witnesses who deposed affidavits, being the subjectmatter of the notice of application in encl. 17, is provided under O. 38 ROC2012.

2.4.3 But as the plaintiff had failed to specifically state that provision of the ROC 2012 in the intitulement of the said notice of application, such irregularity is fatal and not curable.

2.4.4 The defendant submitted that following the principle laid down by the Court of Appeal in Cheow Chew Khoon v. Abdul Johari Abdul Rahman [1995] 4 CLJ 127; [1995] 1 MLJ 457 and Uthayakumar Ponnusamy v. YAB Dato' Sri Najib Tun Razak, Perdana Menteri Malaysia & Ors [2017] 6 CLJ 297, this court must, on that ground alone, struck out the notice of application in encl. 17.

2.4.5 The plaintiff's counsel submitted that as shown in their affidavits, the defendants are fully aware of the nature and character of encl. 17. In this regard, the plaintiff referred to the case of Chin Wooi Keat v. Isberg Corp Sdn Bhd (in receivership) & Anor [2014] 1 LNS 48; [2014] 10 MLJ 1 where the court ruled that the issue in question is that "... the second defendant had not been misled by the omission...". The decision of the Supreme Court in Sunkyong International Inc v. Malaysian Rubber Development Bhd [1992] 1 CLJ Rep 310; [1992] 2 MLJ 146 was also relied upon. In that case, Justice Peh Swee Chin SCJ clearly held as follows: ... While it was far better to quote section and verse or specific order or rule in any application, it was never fatal to any application to omit to do so where the applicant can bring himself within any relevant specific order or rule.

2.4.6 This court had perused the authorities submitted by both parties on this issue. This court is persuaded to apply the binding principle laid down by the Supreme Court in the 1992 case of Sunkyong International Inc v. Malaysian Rubber Development Bhd [1992] 1 CLJ (Rep) 310; [1992] 2 MLJ 146. This court found that para. 5 of the plaintiff's counsel's written submission dated 2 May 2018 had in actual fact brought this application under encl. 17 within the specific provision of O. 38 r. 2(2) ROC 2012. This court further noted that the defendants were not in any manner prejudiced by the absence of such provision stated in the intitulement to encl. 17 as para. 15 of the defendants' counsel's written submission clearly indicated that they are aware that the procedure for this applicationis found in O. of the ROC 2012.

2.4.7 Based on the above finding, this court rule that the defendants' Preliminary Objection on this issue is dismissed. [22] Berdasarkan nas di atas, sama ada kegagalan JD dalam menamakan peruntukan undang-undang dalam memohon mengetepikan petisyen pemiutang adalah fatal atau tidak adalah bergantung kepada sama ada JC telah terkeliru (misled) dengan permohonan yang dibuat JD…”

Sebagaimana diputuskan dalam kes di atas, Mahkamah berpendapat bahawa sama ada kegagalan JD untuk menamakan peruntukan yang mana JD membuat permohonan dalam lampiran 11 adalah fatal atau tidak adalah bergantung kepada sama ada JC memahami sepenuhnya sifat permohonan JD tersebut atau telah terkeliru dengan permohonan tersebut. Penelitian Mahkamah kepada kertas kausa yang difailkan JC dalam kes ini menunjukkan bahawa JC telah dengan jelas memahami sifat permohonan JD dan telah menghuraikan setiap isu yang ditimbulkan JD dalam hujahan bertulis JC. Maka, memandangkan JC tidak terkeliru dengan permohonan JD, maka kegagalan JD untuk menamakan peruntukan yang digunakan untuk membuat permohonan dalam lampiran 11 tidak bertindak fatal kepada JD.

Dalam apa jua keadaan, Mahkamah mempunyai kuasa sedia ada (inherent jurisdiction) untuk mendengar bantahan JD dalamlampiran

JD merujuk kepada Aturan 32 Kaedah 6 KKM dan Aturan 92 Kaedah 4 KKM dan berhujah bahawa Mahkamah ini mempunyai bidang kuasa untuk mengetepikan perintah garnisi tunjuk sebab yang diperolehi JC. Aturan 32 Kaedah 6 KKM memperuntukkan bahawa:- “The Court may set aside an order made ex parte.”

Manakala, Aturan 92 Kaedah 4 KKM memperuntukkan bahawa:- “For the removal of doubt it is hereby declared that nothing in these Rules shall be deemed to limit or affect the inherent powers of the Court to make any order as may be necessary to prevent injustice or to prevent an abuse of the process of the Court.”

Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes HongKong and Shanghai Banking Corporation v Goh Su Liat (Telecommunication Authority of Singapore, Garnishee) [1986] 2 MLJ 86; [1985] 1 LNS 119; [1985] 2 MLRH 90 di mana Mahkamah Tinggi Singapura memutuskan bahawa:- “Counsel for the judgment creditor says that it is doubtful that the judgment debtor can come forward to dispute the debt when the garnishee is not disputing. He argues that a garnishee proceeding is between a judgment creditor and the garnishee only. As he puts it, "the main fight is between the garnishee and the judgment creditor". I am of the view that the judgment debtor has a right to apply to the Court to set aside the Garnishee Order To Show Cause and the Garnishee Order Absolute. Order 49 rule 3(1) provides that the order to show cause must, at least seven days before the time appointed thereby for the further consideration of the matter, be served not only on the garnishee but also on the judgment debtor unless the Court otherwise directs. It seems to me that a judgment debtor can attend before the Court to state his objection to the garnishee order nisi being made absolute. In this case the Garnishee Order To Show Cause was not served on the judgment debtor. In any case the Court can hear the judgment debtor's application under its inherent powers and make any order as may be necessary to prevent injustice or to prevent an abuse of the process of the Court (Order 92 Rule 4).”

Prinsip kes ini telah kemudiannya dirujuk dan digunapakai di Malaysia dalam kes Cedar Trading Sdn Bhd v Dong Ah Construction Industrial Company Ltd And Anor [1999] 5 MLJ 65; [1998] 1 LNS 171; [1998] 4 MLRH 643; [1998] AMEJ 0232 di mana Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa:- “I think that in spite of the absence of any provision in Order 49 for setting aside of an order absolute, the Court is not deprived of the power to do so under Order 92 rule 4 in order to prevent injustice to any party. I am fortified in my conclusion by the case of Hongkong and Shanghai Banking Corp v Goh Su Liat (Telecommunication Authority of Singapore, garnishee) [1986] 2 MLJ 86… I share the same view expressed there that the Court has an inherent jurisdiction to hear the application to set aside a garnishee order by the Defendant where thefacts of the case warrant it.”

Berdasarkan nas-nas di atas, Mahkamah bersetuju dengan JD bahawa Mahkamah ini mempunyai budi bicara luas dalam mendengar lampiran 11. Dengan demikian, Mahkamah menolak bantahan awal JC dalam kes ini. Isu kedua: Sama ada JC telah gagal membuat pendedahan penuh dan terbuka dalam permohonan Ex-Parte

JD berhujah bahawa JC tidak menafikan bahawa JC tidak membuat pendedahan dalam Notis Permohonan tindakan garnisi berkenaan pemfailan Notis Usul untuk Kebenaran Merayu yang difailkan JD di Mahkamah Rayuan. JD merujuk kepada kes Castle Inn Sdn Bhd v Bumiputra-Commerce Bank Bhd [2009] 1 MLJ 542; [2009] 2 CLJ 445; [2008] 3 MLRA 249 untuk berhujah bahawa sesuatu pihak yang membuat permohonan ex-parte perlulah membuat pendedahan penuh dan terbuka, dan kegagalan berbuat demikian akan menyebabkan perintah ex-parte yang dibuat tersebut boleh diketepikan Mahkamah.

JC berhujah balas bahawa Mahkamah dalam mempertimbangkan isu ini perlu menilai sama ada peninggalan yang didakwa tersebut adalah peninggalan fakta material atau sebaliknya untuk menentukan sama ada perintah ex-parte tersebut perlu diketepikan.

JC berhujah lanjut bahawa sekiranya pun Mahkamah dimaklumkan berkenaan Notis Usul tersebut, Mahkamah masih akan membenarkan permohonan JC untuk garnisi menunjuk sebab. JC berhujah sedemikian kerana Usul untuk kebenaran merayu adalah bukan rayuan sebenar sebagaimana diputuskan dalam kes Kao Che Jen v N Chanthiran Nagappan [2020] MLJU 2319; [2020] CLJU 2161; [2020] MLRHU 1800; [2020] AMEJ 1800.

JC juga seterusnya berhujah bahawa sekiranyapun rayuan sebenar tertunggak, perkara tersebut semata-mata tidak bertindak sebagai penggantungan prosiding menurut seksyen 73 Akta Mahkamah Kehakiman 1964. JC juga berhujah bahawa memandangkan perintah Mahkamah Tinggi tidak pernah diketepikan atau digantung pelaksanaan, JC berhak untuk menguatkuasakan perintah Mahkamah tersebut. Sebagai sandaran JC merujuk kepada kes Goh Choon Lye v Alliance Bank (M) Bhd [2003] 4 MLJ 740; [2003] CLJU 394; [2003] 1 MLRH 603 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “The defendant has argued that he has appealed to the Court of Appeal. That may well be so but until such time as that appeal is allowed this judgment remains a final judgment on which the plaintiff is at liberty to execute.”

Mahkamah dalam hal ini bersetuju bahawa adalah ideal untuk seseorang Pemohon untuk membuat pendedahan penuh terhadap kesemua fakta material semasa membuat permohonan ex-parte. Namun, sekiranya Pemohon tersebut telah gagal mendedahkan sesuatu fakta, perkara tersebut tidak semestinya bermaksud Mahkamah seharusnya mengetepikan perintah ex-parte yang telah diperolehi secara automatik.

Sebagaimana dihujahkan JD, penilaian sama ada peninggalan sesuatu fakta adalah material kepada sesuatu kes tersebut adalah tugas Mahkamah sebagaimana diputuskan dalam kes Mohamed Zahid Yon Mohamed Fuad & Anor v Fat Boys Records Sdn Bhd & Other Appeals [2022] 5 MLJ 764; [2022] 7 CLJ 339; [2022] 5 MLRA 608; [2022] 5 AMR 231 di mana Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa:- “[66] Further, it is not for the respondent to make the determination of whether what are relevant material facts. That is for the court to decide. This has been held in Brink's Mat Ltd v. Elcombe And Others[1988] 1 WLR 1350 at p. 1356 as follows: In considering whether there has been relevant non-disclosure and what consequence the court should attach to any failure to comply with the duty to make full and frank disclosure, the principles relevant to the issues in these appeals appear to me to include the following. (1) The duty of the applicant is to make "a full and fair disclosure of all the material facts:" see Rex v. Kensington income Tax Commissioners, Ex parte Princess Edmond de Polignac [1917] 1 K.B. 486, 514, per Scrutton LJ.

The material facts are those which it is material for the judge to know in dealing with the application as made: materiality is to be decided by the court and not by the assessment of the applicant or his legal advisers;...”

Mahkamah dalam hal ini seharusnya menilai sama ada peninggalan tersebut adalah peninggalan fakta yang material, yang mana sekiranya didedahkan, Mahkamah tidak akan membuat perintah ex-parte tersebut. Sekiranya Mahkamah masih akan membenarkan perintah ex-parte tersebut walaupun fakta tersebut didedahkan, maka kegagalan membuat pendedahan maklumat tersebut tidak mewajarkan perintah tersebut diketepikan. Sebagai autoriti bagi proposisi ini, Mahkamah merujuk kepada kes Genisys Integrated Engineers Pte Ltd v UEM Genisys Sdn Bhd & Yang Lain [2000] MLJU 766; [2000] 1 LNS 375; [2000] 7 MLRH 329 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “Isu yang penting yang perlu dipertimbangkan di sini ialah samada sesuatu fakta yang dikatakan gagal didedahkan oleh Pempetisyen semasa memohon perintah injunksi ex-parte dan inter-partes, benar-benar 'material' kepada prosiding berkenaan dan kegagalan mendedahkannya mendatangkan kesan yang begitu 'severe' seolah-olah sekiranya didedahkan pada masa itu, Mahkamah tidak akan membenarkan perintah injunksi yang dipohon. Sehubungan dengan ini, Edgar Jospeh Jr. H di dalam kes Lim Hean Pin v. Thean Seng Co. Sdn Bhd & 6 Ors, [1992] 2 CLJ 745 (Rep); [1992] 2 CLJ 828 pernah memutuskan:- "The important question which arises here is whether this court would have refused the application for the injunctions had it been appraised of the history of the proceedings before Mohamed Dzaiddin J. In other words, was the non-disclosure so severe that if it were disclosed this court would not have granted the injunction" Di dalam kes tersebut hakim berkenaan seterusnya memutuskan:- "In these circumstances, I accept that the non-disclosure relates to a material fact but I do not consider that it was so severe that had it been disclosed I would have declined to intervene by way of ex-parte interlocutory injunctive relief." Ini bermakna kegagalan mendedahkan sesuatu fakta yang material sahaja tidak mencukupi untuk membatalkan perintah injunksi yang telah diberikan. Kegagalan tersebut mestilah begitu serius atau 'severe' yang membawa kesan sekiranya didedahkan fakta itu, Mahkamah tentu tidak akan membenarkan perintah injunksi yang dipohon. Tidak semua kegagalan mendedahkan fakta yang material mempunyai kesan yang 'severe'. Di dalam melaksanakan budi bicara saya mengenai perkara ini, saya juga berpandukan kepada prinsip perundangan yang berkaitan, yang telah diputuskan oleh Sir Nicholas Browne - Wilkinson VC di dalam kes Dormeuil Frerers SA & Anor v. Nicolien International (Textiles) Ltd, [1988] 3 AER 197, seperti berikut:- "I will deal first with the application to set aside the ex-parte order. It is a basic principle, applicable to all ex-parte applications, that a plaintiff seeking ex-parte relief must make full disclosure to the court of all facts which are material to the exercise of the court's discretion whether or not to grant the relief. If such disclosure is not made by the plaintiff, the court may discharge the ex-parte injunction on that ground alone. But if, in the circumstances existing when the matter comes before the court inter-partes, justice requires an order either continuing the ex-parte injunction or the grant of a fresh injunction, such an order can be made notwithstanding the earlier failure of the plaintiff to make such disclosure. Moreover, there is authority that, contrary to the law as it was originally laid down, there is no absolute right to have an ex-parte order obtained without due disclosure set aside: there is a discretion in the court whether to do so or not. Accordingly, this ground also failed." Berdasarkan prinsip-prinsip perundangan mengenai 'non-disclosure' seperti di atas, Mahkamah seterusnya akan meneliti satu persatu fakta-fakta yang dikatakan telah tidak didedahkan oleh Pempetisyen semasa permohonan perintah injunksi ex-parte dan interpartes, untuk menentukan samada kegagalan untuk mendedahkan fakta-fakta tersebut boleh digunakan untuk mengenepi atau membatalkan perintah injunksi ex-parte tersebut.”

Walaupun prinisip kes tersebut diputuskan berkenaan permohonan injunksi, namun Mahkamah berpendapat prinsip yang sama turut terpakai bagi isu di hadapan Mahkamah ini. Dalam kes ini, sekiranya fakta Usul Kebenaran merayu ke Mahkamah Rayuan didedahkan kepada Mahkamah semasa permohonan ex-parte, Mahkamah berpendapat bahawa Mahkamah ini masih akan mengeluarkan perintah garnisi menunjuk sebab tersebut.

Hal ini adalah kerana undang-undang adalah mantap bahawa fakta bahawa rayuan difailkan semata-mata tidak bertindak sebagai penggantungan prosiding. Mahkamah dalam hal ini merujuk kepada kes Walter Pathrose Gomez & Ors v Sentul Raya Sdn Bhd [2005]5 MLJ 555; [2005] 7 CLJ 385; [2005] 2 MLRH 647; [2005] 6 AMR 318 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “Yet, it must always be borne in mind that a successful party in litigation has acquired a vested interest in the outcome of the case whereas the other party who appeals only has an interest contingent upon a successful outcome of his appeal. And, it is primarily for this reason and the implied caveat that the courts should discourage parties who lose their cases upon merits, from wrenching the fruits of litigation from the successful parties - by keeping the litigation alive through spurious appeals without any real prospect of success and simply in the hope of gaining some respite against immediate execution upon the judgment, that the courts have been and are only moved to grant such a stay upon a set of certain requirements which, for want of a more appropriate term, the courts have been driven to use, quite rightly, the oft-quoted expression "special circumstances"…

Malah, undang-undang juga adalah mantap bahawa sesuatu penghakiman yang masih berkuatkuasa dan tidak diketepikan wajar dihormati oleh kesemua pihak. Mahkamah dalam hal ini merujuk kepada kes Sri Jeluda Sdn Bhd v Pentalink Sdn Bhd [2008] 3 MLJ 692; [2008] 4 CLJ 359; [2008] 1 MLRA 357; [2008] 3 AMR 697, di mana Mahkamah Rayuan telah bersetuju dengan penghakiman Mahkamah Tinggi yang memutuskan bahawa:- “The judgment dated 7 July 2005 in Civil Suit No 22-48-2005 (exhibit AA) was regularly obtained. A judgment remains a regular and enforceable until it is set aside by the court. Although the Respondent had filed an appeal against the judgment, the judgment remains a good judgment until it is set aside on appeal. Until the judgment is set aside, the claim by Petitioner based on the said judgment cannot be regarded as a bona fide disputed debt. The fact that Respondent had lodged an appeal against the judgment merely means that he still disputed the debt but does not establish that the debt is bona fide disputed. The judgment has already established the contrary …”

Secara lebih spesifik, nas berikut mengesahkan bahawa perintah garnisi masih boleh diperintahkan walaupun terdapat rayuan tertunggak ke Mahkamah yang lebih tinggi. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Sin Kean Boon Metal Industries Sdn Bhd v Trikkon Construction Sdn Bhd [1992] 3 CLJ Rep 596; [1991] 3 MLRH 789 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “As the matter now stands, the basis for the garnishment had ceased to exist because the judgment had been reversed, though appeal to the Supreme Court is pending. Just as the plaintiffs were entitled to garnish the money on the strength of the judgment given by the Senior Assistant Registrar though an appeal to the Judge was pending, now that that judgment had been reversed, it follows that the plaintiffs are not entitled to hold on to it any more.”

Berdasarkan alasan ini, Mahkamah berpendapat bahawa hujahan JD adalah tidak bermerit dan dengan demikian wajar ditolak. Isu ketiga: Sama ada tindakan garnisi adalah terbatal dan penyalahgunaan proses Mahkamah

JD berhujah bahawa memandangkan JC sedia maklum bahawa syarikat JD telah digulungkan pada 19.3.2014, maka tindakan garnisi yang dibawa JC adalah terbatal menurut seksyen 472(3) Akta Syarikat 2016 yang memperuntukkan bahawa:- “(3) Any attachment, sequestration, distress or execution put in force against the estate or effects of the company after the presentation of the winding up petition shall be void.”

JD juga berhujah bahawa JC sebagai seorang pemiutang tidak bercagar hendaklah membuktikan hutangnya dengan memfailkan bukti hutang sebagaimana diperuntukkan di bawah seksyen 525(1) dan (2) Akta Syarikat 2016. JD berhujah bahawa kegagalan JC memfailkan bukti hutang dan sebaliknya membawa tindakan garnisi ini menyebabkan prosiding ini adalah penyalahgunaan proses Mahkamah.

JD juga berhujah bahawa hutang JC yang berasal dari Perintah Mahkamah Tinggi tidak terkandung dalam mana-mana kategori di bawah seksyen 527(1) Akta Syarikat 2016 dan dengan demikian, JC tidak seharusnya menikmati keutamaan berbanding pemiutang tidak bercagar yang lain. JD juga berhujah bahawa JC seharusnya dibayar secara pari passu dengan pemiutang tidak bercagar yang lain. Sebagai sandaran, JD merujuk kepada kes Krishnan Gopalan v Perniagaan Mula Bumi Sdn Bhd [2013] 4 CLJ 427; [2013] MLRHU 5 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “Section 264 provides the preferential payments the property of a company shall, on its winding-up, be applied pari passu in satisfaction of its liabilities, and subject to that application shall, unless the articles otherwise provide, be distributed among the members according to their rights and interests in the company. Both provisions are very clear on the position of property or assets of a winding-up company. The plaintiff's taxed costs if it is to be paid, must come from the respondent's company account, which is the property of the company. Therefore, s. 264 applies and the preferential payments of the property of the respondent's company for the plaintiff shall, be applied pari passu. [13] The Companies Act 1965 does not provide priority for the plaintiff's taxed costs except in circumstances provided under s. 292 of the Act that costs and expenses of the winding-up including the taxed costs of a petitioner payable under s. 220, the remuneration of the liquidator and the costs of any audit carried out pursuant to s. 281 shall be paid in priorities to all other unsecured debts… [15] It is my opinion that in every winding-up, all debts payable on a contingency and all claims against the company present or future, certain or contingent, ascertained or sounding only in damages shall be admissible to proof against the company. (Section 291 of the Companies Act 1965 ). The plaintiff's taxed costs does not come under priority ranking under s. 292 of the said Act. The case of Zainal Abidin Putih & Anor v. Che Wan Dvpt Sdn Bhd [1992] 3 CLJ 1539; [1992] 1 CLJ (Rep) 381 at p. 389, which I am bound, where it was held that: taxed costs is part of a judgment debt which therefore can only rank pari passu with other unsecured liabilities;”

Peguam JC pula berhujah bahawa hanya hutang yang timbul sebelum penggulungan syarikat yang boleh dibuktikan melalui pemfailan bukti hutang. Peguam JC merujuk kepada kes Majlis Amanah Ra’ayat v Official Receiver, Malaysia [1984] 1 MLJ 173; [1984] 1 CLJ (Rep) 240; [1984] 1 MLRA 151 di mana Mahkamah Persekutuan memutuskan bahawa:- “It is clear therefore that the effective date for the purposes of determining the debt or liability of an insolvent company in liquidation by order of Court is the date of the order for winding up.”

Undang-undang adalah mantap bahawa sesuatu prinsip undang-undang tidak seharusnya diaplikasi secara membuta tuli dan Mahkamah perlu berhati-hati dalam mengaplikasi hanya ratio decidendi kes yang diputuskan. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Malaysia National Insurance Sdn Bhd v Abdul Aziz Bin Mohamed Daud [1979] 2 MLJ 29; [1978] 1 LNS 117; [1978] 1 MLRA 59 di mana YA Raja Azlan Shah FJ (sebagaimana Baginda pada ketika itu) memutuskan bahawa:- "It is seldom that a Court involved in a matter such as the present is not referred to some of the authorities. However, I would once again emphasise what has so often been said before, that precedents are not to be slavishly followed; a case may be followed only for its strict ratio decidendi."

Mahkamah berpendapat bahawa fakta kes yang dirujuk JC dalam hujahan JC perlu dikaji bagi memahami ratio yang diputuskan Mahkamah tersebut. Dalam kes tersebut, Syarikat Ismail Mahyuddin Enterprise Sdn Bhd telah digulungkan pada 22.7.1976 dan Responden telah dilantik sebagai Pelikuidasi syarikat tersebut. Responden telah mengeluarkan notis bertarikh 28.10.1976 kepada pemiutang-pemiutang untuk membuktikan hutang mereka. Perayu mengemukakan bukti hutang bagi jumlah melebihi 2 juta ringgit yang didakwa tertimbul melalui perjanjian yang dimasuki syarikat tersebut bersama 2 lagi pihak pada 19.11.1975. Responden menolak bukti hutang tersebut atas alasan hutang tertimbul selepas permulaan tindakan penggulungan syarikat pada 14.11.1975. Maka, isu yang perlu diputuskan Mahkamah dalam kes tersebut adalah bilakah tarikh material untuk pertimbangan bukti hutang yang difailkan perayu, iaitu sama ada tarikh permulaan tindakan penggulungan syarikat pada 14.11.1975 atau tarikh perintah penggulungan yang diperintahkan kemudiannya pada 22.7.1976. Perkara ini dapat dilihat jelas melalui penghakiman Mahkamah tersebut seperti berikut:- “The fallacy, as we see it, in the consideration hitherto of the propriety and legal tenability of the appellant's claim lies in the determination of the effective date for the purposes of the proof of debt, scilicet, whether it is the date of the order for the winding up of the Company or that of the commencement of the winding up. That is the nub of the matter before us...The effective date in the matter before us would accordingly be 22 July 1976 and the appellant's proof of debt was therefore wrongly rejected by the respondent...”

Maka, adalah jelas bahawa isu sama ada sesuatu hutang yang tertimbul selepas perintah penggulungan syarikat boleh dibuktikan melalui pemfailan bukti hutang bukan merupakan isu dalam kes tersebut. Maka, adalah diragui sama ada prinsip tersebut dapat digunapakai sebagaimana konteks hujahan JC.

Dalam hal ini, Mahkamah juga merujuk kepada hujahan peguam JC bahawa seksyen 472(3) Akta Syarikat 2016 hanya terpakai bagi tempoh interim di antara pemfailan Petisyen Penggulungan Syarikat dan sehingga perintah penggulungan syarikat dibuat kemudiannya oleh Mahkamah. JC dalam hujahan balas menghujahkan dengan merujuk kes Kredin Sdn Bhd v Development & Commercial Bank Berhad [1995] 3 MLJ 304; [1995] 4 CLJ 18; [1995] 3 AMR 2641; [1995] 1 MLRA 729 bahawa memandangkan perintah Mahkamah pada 23.10.2023 dibuat selepas perintah penggulungan syarikat tersebut, maka seksyen 472(3) tersebut tidak terpakai dalam kes ini kerana seksyen tersebut hanya terpakai bagi tempohinterim yang dinyatakan di atas.

Mahkamah dapati peguam JC telah tersalah arah dalam mentafsirkan prinsip kes Kredin Sdn Bhd (supra) tersebut. Penelitian Mahkamah kepada penghakiman tersebut menunjukkan bahawa Mahkamah Rayuan perlu memutuskan sama ada seksyen 224 Akta Syarikat 1965 terpakai hanya setelah perintah penggulungan syarikat telah dikeluarkan atau turut terpakai bagi situasi di mana Petisyen Penggulungan Syarikat telah difailkantetapi Mahkamah belum mengeluarkan perintah penggulungan syarikat tersebut (tempoh interim). Perkara ini ternyata jelas berdasarkan penghakiman Mahkamah seperti berikut:- “The only matter in issue in this appeal is the interpretation to be given to s. 219(2) of the Companies Act, 1965 and its practical effect when read together with s. 224 of the same Act. This issue is further compounded by the fact that there are now in existence two conflicting decisions of the High Court based on facts that are somewhat similar... All three applications were heard by V.C George J (as he then was) who dismissed all the applications with costs but it is in respect of one particular application that we are now concerned with, namely the application by Kredin to have the prohibitory order set aside on the ground that it is void under s. of the Act, as it was filed after the commencement of the petition for winding up under s. 219(2) of the Act. V.C George J (as he then was) found otherwise and whilst acknowledging that s. 219(2) creates a statutory fiction, giving rise to a contingent future possible winding up, the fact that no winding up order has been made does not render the prohibitory order void. It can only be rendered void after a winding up order had been made... This decision runs contrary to another earlier decision reached by Lim Beng Choon J in the case of Pembinaan Ksy Sdn. Bhd. V. Lian Seng Properties Sdn. Bhd. & Anor [1991] 3 CLJ 415 (Rep)... After considering the purpose of s. 224, the deeming provisions of s. 219(2) and the principles of construction of a statute, Lim Beng Choon J concluded that Pembinaan had no right to obtain the two prohibitory orders as it had already presented a winding up petition against Lian Seng. On that finding, the learned Judge held the two prohibitory orders to be null and void under s. 224...

Berdasarkan keputusan Mahkamah Tinggi yang bercanggah, Mahkamah Rayuan perlu membuat keputusan sama ada seksyen 224 hanya terpakai dalam keadaan di mana

Penggulungan telah dikeluarkan, atau juga terpakai bagi situasi di mana Petisyen Penggulungan telah difailkan dan Perintah Penggulungan masih belum dikeluarkan Mahkamah (tempoh interim). Perkara ini jelas kelihatan dalam penghakiman Mahkamah Rayuan seperti berikut:- “Thus s. 219 was enacted specially as a means to protect the creditors, particularly the unsecured creditors who must be treated equally when it comes to their executing their claims against the company in debt. That equality is maintained even during the interim period between the date of the presentation of the petition for winding up to the date when the order for winding up is made Thus to say that protection is only present as and when the winding up order is eventually made is to go against the very intention of what Parliament had enacted. That protection arises once a winding up commences and the date of the commencement is nothing more than a question of fact ascertained from the date of the presentation of the winding up.”

Dalam hal ini, Mahkamah tertarik dengan kes Shameg Trading v IOS Resources Sdn Bhd [Dalam Penggulungan] & Anor [2020] MLJU 1318; [2020] 1 LNS 1024; [2020] MLRHU 1043; [2020] AMEJ 0978 yang dirujuk JD dalam hujahan bertulis JD. Mahkamah dapati fakta kes tersebut lebih relevan kepada isu di hadapan Mahkamah. Fakta ringkas kes tersebut adalah seperti berikut. Pihak digarnis (Responden) dalam kes tersebut telah melantik Penghutang Penghakiman (JD) sebagai kontraktor utama bagi sebuah projek merekabentuk sebuah sekolah rendah. JD kemudiannya melantik Pemiutang Penghakiman (Pemohon) sebagai sub-kontraktor bagi Projek tersebut. JD seterusnya digulungkan pada 8.2.2015. Setelah projek dilengkapkan Pemohon, Pihak Digarnis telah mengeluarkan Sijil Terakhir berjumlah RM1,742,842.67 pada 26.12.2017. Memandangkan JD gagal menyelesaikan tuntutan Pemohon, Pemohon telah memfailkan tuntutan di Mahkamah Tinggi Johor Bahru dan pada 11.7.2019, satu penghakiman telah dimasukkan terhadap JD bagi jumlah RM2,078,539.90 berserta kos RM39,000.00. Setelah itu, Pemohon telah memulakan tindakan garnisi untuk menuntut jumlah tertunggak dari JD. Tindakan Pemohon dalam memulakan tindakan garnisi di Mahkamah dicabar Responden. Dalam memutuskan isu ini, Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa:- “[8] However the JD has been wound up as of 8-12-2015 pursuant to a petition filed by Affin Bank on 20-10-2014. In this regard section 472(3) of the Companies Act 2016 (CA 2016) would apply where such garnishee proceedings filed on 23-1-2020 after the finding of the winding up petition are void... Note: section 219 of the Companies Act 1965 fixes the commencement of a winding up by the Court in voluntary and compulsory winding up petitions. Section 224 is in pari materia with section 472 (3) CA 2016. [10] The Court was thus in no position to make the garnishee order absolute.... [16] This instant case is not about leave to commence proceedings and there is a prohibition in section 472(3) CA 2016 as dealt with earlier. Here too, there is an avenue for the JC to prove its debt to liquidator as provided in section 525 CA 2016 ”

Fakta kes Shameg (supra) tersebut turut melibatkan Sijil Terakhir dan penghakiman yang diperolehi selepas syarikat JD telah digulungkan. Maka, isu dalam fakta kes tersebut boleh dikaitkan dengan fakta kes di hadapan Mahkamah ini. Berdasarkan perintah Mahkamah Tinggi tersebut, memandangkan JD dalam kes tersebut telah digulungkan, Pemohon tidak seharusnya membawa sebarang tindakan pelaksanaan terhadap JD kerana dihalang menurut seksyen 472(3) Akta Syarikat 2016. Mahkamah juga turut mengesahkan bahawa Pemohon sebenarnya mempunyai opsyen untuk menuntut jumlah tersebut melalui pemfailan bukti hutang menurut seksyen 525 Akta Syarikat 2016. Maka, kes tersebut dengan jelas menunjukkan bahawa walaupun hutang terakru selepas perintah penggulungan sesuatu syarikat, pemiutang boleh memfailkan bukti hutang menurut seksyen 525 Akta Syarikat 2016 dan sebarang tindakan pelaksanaan yang dimulakan selepas syarikat tersebut digulungkan adalah dihalang di bawah seksyen 472(3) Akta Syarikat 2016.

Semakan Mahkamah juga dapati keputusan Mahkamah Tinggi tersebut telah disahkan oleh Mahkamah Rayuan seperti berikut:- “KORAM: NOR BEE BINTI ARIFFIN, HMR VAZEER ALAM BIN MYDIN MEERA, HMR MARIANA BINTI HAJI YAHYA, HMR PADA 10 MEI 2022 DALAM MAHKAMAH TERBUKA MELALUI PLATFORM SIDANG VIDEO SECARA ZOOM PERINTAH RAYUAN INI ditetapkan untuk pendengaran pada hari ini dalam kehadiran Maisarah Binti Abd Razak, peguam bagi pihak Perayu dan Syarihah Ramzan, peguam bagi pihak Responden DAN SETELAH MEMBACA Rekod Rayuan dan hujahan-hujahan yang difailkan di sini DAN SETELAH MENDENGAR hujahan pihak-pihak yang tersebut MAKA ADALAH DIPERINTAHKAN DENGAN SEBULAT SUARA bahawa:-

Rayuan ditolak dengan kos;

Perintah Mahkamah Tinggi dikekalkan; dan

Kos sebanyak RM5,000.00 kepada Responden tertakluk kepada fi alokatur;”

Berdasarkan perintah tersebut, Mahkamah ini bukan sahaja bersetuju dengan keputusan Mahkamah Tinggi, malah terikat dengan keputusan tersebut memandangkan keputusan tersebut telah disahkan oleh Mahkamah Rayuan.

Mahkamah juga tidak terlepas pandang dengan hujahan JC bahawa kes-kes yang dikemukakan JD adalah berkenaan kes yang dibawa sesuatu pihak sebagai Plaintif terhadap syarikat yang digulungkan sebagai Defendan, manakala isu kos di sini adalah berkaitan tindakan dibawa pelikuidasi syarikat yang digulungkan sebagai Plaintif, terhadap JC sebagai Defendan. Maka, kos tersebut yang timbul perlu dibayar penuh dan mengambil keutamaan berdasarkan keputusan kes Che Wan Development Sdn Bhd v Co-Operative Central Bank Bhd [1993] MLJU 570; [1993] 2 CLJ 447; [1993] 1 MLRH 405; [1993] 1 AMR 627 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “Costs of unsuccessful litigation incurred by a liquidator, whether in a voluntary or compulsory winding-up, are payable to the party entitled out of the assets of the company IN PRIORITY to the costs of the liquidation...”

Sebagaimana dihujahkan JC, asas keputusan Mahkamah dalam kes tersebut adalah dengan merujuk kepada kes Ex Parte Smith Law Rep 3 Ch 125, iaitu nas Common Law yang memutuskan bahawa:- “The consequences... would be that a liquidator, being armed with powers to bring whatever actions he thinks fit, might bring any number of groundless actions, which would be defeated one after another, and judgment would go for the defendant, and yet the defendant, when he came to levy for his costs by virtue of his judgment, would be told that his execution was void, and that he must go in and take the chance of obtaining a dividend under the process of winding-up.”

Mahkamah juga dirujuk kepada kes Ho Wing On Christopher and others v ECRC Land Pte Ltd (in liquidation) [2006] SGHC 16 di mana Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa:- “[9] As enunciated by the Court of Appeal in Chee Kheong Mah Chaly v Liquidators of Baring Futures (Singapore) Pte Ltd [2004] 2 SLR 571 at [46], the rationale for the estate costs rule was that where an action was taken by a liquidator for the benefit of an insolvent estate, it was only fair that the successful defendant’s costs were entitled to priority over the liquidator’s expenses and remuneration and the claims of the unsecured creditors in general. The liquidator should take the risk for his own actions: see also In Re Home Investment Society (1880) 14Ch D 167; In re Pacific Coast Syndicate, Limited [1913] 2 Ch 26 (“Re Pacific”).”

JC juga merujuk kepada kes-kes dari bidang kuasa lain untuk menyokong hujahan JC. Mahkamah tidak mempunyai sebarang pertikaian berkenaan kuasa Mahkamah untuk menggunakan budi bicara dalam memerintahkan kos yang tertimbul Defendan akibat tindakan yang dibawa pelikuidasi terhadapnya, dibayar kepada Defendan secara keutamaan (priority) berbanding pemiutang lain. Cuma persoalan yang timbul adalah Mahkamah yang mana yang seharusnya membuat perintah tersebut. Dalam hal ini, undang-undang adalah mantap bahawa Mahkamah Pelaksanaan tidak seharusnya melihat di sebalik penghakiman Mahkamah Perbicaraan (cannot go behind the judgment). Rasional prinsip ini adalah mudah, dalam menentukan sama ada kos yang diperintahkan terhadap JC seharusnya dibayar secara prioriti oleh pelikuidasi syarikat tersebut yang telah digulungkan, hanya Mahkamah Bicara sahaja yang akan mempunyai kesemua fakta latar belakang kes dari permulaan kes tersebut sehinggalah perintah kos sedemikian dikeluarkan. Tugas Mahkamah Pelaksanaan adalah hanya untuk menguatkuasakan penghakiman yang telah direkodkan tersebut. Sebagai autoriti, Mahkamah merujuk kepada kes Sumathy Subramaniam v Subramaniam Gunasegaran and another appeal [2017] 6 MLJ 753; [2018] 2 CLJ 305; [2017] MLRAU 280; [2017] 5 AMR 346 di mana Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa:- “That nature of liability is carried through to enforcement of any judgment that may be entered. But, where those are not the terms of contract or the pleaded case, or worse, where the judgment is not entered on terms of the defendants being jointly and severally liable, the court, in particular the enforcement court, cannot be called to address and interpret the judgment in terms which are simply not there. That would require the court to go behind the judgment and as stated earlier, quite apart from that not being the function of the enforcement court...”

Pendirian Mahkamah ini adalah konsisten dengan kes yang dirujuk peguam JC sendiri iaitu Ho Wing On (supra) di mana prinsip yang diputuskan adalah berdasarkan permohonan Defendan melalui Saman Dalam Kamar untuk satu perintah dari Mahkamah Perbicaraan supaya pembayaran kos dibuat kepada Defendan secara keutamaan berbanding kepada tuntutan dan perbelanjaan lain, dan perintah tersebut bukan melalui Mahkamah Pelaksanaan. Perkara tersebut jelas melalui penghakiman tersebut seperti berikut:- “[7] Before me, the applicants took out two applications which I heard together. In the first application, Summons in Chambers No 600479 of 2004 ("SIC 600479/2004"), I allowed the application and ordered that the respondent paid the costs to the applicants in priority to all other claims and expenses, including the liquidators' own remuneration and costs, but subject to the liquidators' costs of getting in, maintaining and realising the assets of the respondent.”

Berdasarkan perbincangan ini, Mahkamah meneliti perintah yang dikeluarkan oleh Mahkamah Tinggi pada 23.10.2023 seperti berikut:- “...MAKA ADALAH PADA HARI INI DIPERINTAHKAN BAHAWA:-

permohonan Plaintif untuk menghentikan tindakan ini adalah dibenarkan;

Kandungan 1 dibatalkan;

Plaintif dikehendaki untuk membayar kos sebanyak RM100,000.00 kepada Defendan, tertakluk kepada fi alokatur;

baki jaminan kos yang dipegang oleh peguamcara Defendan sebanyak RM35,280.00 ditolak dari kos dan fi alokatur di sini. DAN AKHIRNYA DIPERINTAHKAN BAHAWA Plaintif dikehendaki untuk membayar sejumlah RM10,000.00 sebagai pengeluaran (disbursements) kepada Defendan.”

Mahkamah dapati sekiranya Mahkamah Perbicaraan yang mempunyai pengetahuan penuh bahawa kos yang diawardkan kepada JC adalah akibat tindakan yang dimulakan dan seterusnya ditarik balik oleh Pelikuidasi syarikat kepada syarikat yang digulungkan, dan dengan demikian kos tersebut perlu dibayar secara keutamaan berbanding tuntutan pemiutang lain, maka perkara tersebut akan ternyata jelas dalam perintah tersebut. Dengan ketiadaan sebarang perintah sedemikian, adalah salah untuk Mahkamah Pelaksanaan menambah atau mevariasi perintah yang telah diperintahkan oleh Mahkamah Perbicaraan.

Maka, hujahan JC bahawa tuntutan kos JC mengambil keutamaan berbanding tuntutan pemiutang tidak bercagar lain berdasarkan perintah Mahkamah Tinggi pada 23.10.2023 adalah tidak bermerit.

JC dalam kes ini berhujah dengan merujuk kepada seksyen 527(1)(a) Akta Syarikat 2016 bahawa perkataan “the costs and expenses of the winding up including...” adalah termasuk kepada kos yang tertimbul akibat tindakan yang dibawa oleh pelikuidasi dimana JD di sini diarahkan untuk membayar kos kepada JC. JD pula berhujah bahawa seksyen 527 tersebut memberi keutamaan kepada kos yang dialami pempetisyen penggulungan syarikat dan bukannya kos yang diperintah kepada JC. JD berhujah lanjut bahawa sekiranya Parlimen berhasrat untuk merangkumi kos pasca penggulungan, ia sememangnya akan dinyatakan secara spesifik dalam seksyen tersebut.

Mahkamah merujuk kepada seksyen 527(1)(a) Akta Syarikat 2017 yang memperuntukkan bahawa:- “(a) firstly, the costs and expenses of the winding up including the taxed costs of a petitioner payable under section 220, the remuneration of the liquidator and the costs of any audit carried out pursuant to section 281”

Mahkamah dalam hal ini bersetuju dengan hujahan JD bahawa sekiranya niat parlimen adalah untuk seksyen 527(1)(a) Akta Syarikat 2016 turut merangkumi sebarang kos atau perbelanjaan yang dialami pelikuidasi selepas penggulungan syarikat tersebut, maka perkara tersebut akan dinyatakan secara ekspress dalam peruntukkan tersebut.

Pembacaan Mahkamah kepada seksyen 527(1)(a) tersebut menunjukkan bahawa hanya kos dan perbelanjaan yang timbul untuk menggulungkan syarikat tersebut yang diniatkan Parlimen dalam peruntukan tersebut disamping kos pempetisyen dan saraan pelikuidasi. Mahkamah dalam hal ini merujuk kepada kes Krishnan Gopalan (supra) di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[13] The Companies Act 1965 does not provide priority for the plaintiff's taxed costs except in circumstances provided under s. 292 of the Act that costs and expenses of the winding-up including the taxed costs of a petitioner payable under s. 220, the remuneration of the liquidator and the costs of any audit carried out pursuant to s. 281 shall be paid in priorities to all other unsecured debts. [14] The plaintiff argued that the liquidator and counsel representing the company under liquidation, appeared in court and took part in a proceeding where the taxed costs were awarded may well be circumstances fall under s. 292of the Act. The order to pay costs was against the defendant company, not the liquidator personally. It is noted that the liquidator was never a party to the proceedings….However, it is my considered opinion that s. 292(1)(a) does not apply to the plaintiff's case.”

Mahkamah juga merujuk kepada kes Mahkamah Rayuan Wong Weng Foo & Co v Lim San Peen & Another Appeal [2024] 1 MLJ 132; [2023] CLJU 2175; [2024] 1 MLRA 511; [2023] AMEJ 2177 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[14] Of particular relevance is subparagraph (b), which provides that salary and wages would rank ahead of all other unsecured debts, except for debts arising as a cost or expense in the winding up itself.”

Dengan demikian, apabila Akta Syarikat 2016 menetapkan senarai keutamaan di bawah seksyen 527 dan apabila hutang JC tidak terkandung dalam senarai keutamaan tersebut, adalah salah untuk Mahkamah ini untuk membenarkan JC mengambil keutamaan (priority) terhadap pemiutang tidak bercagar yang lain dengan merujuk kepada prinsip Common Law. Perkara ini ada diputuskan Mahkamah Agung dalam kes Zainal Abidin Putih & Anor v Che Wan Dvpt Sdn Bhd [1992] 2 MLJ 233; [1992] 1 CLJ (Rep) 381; [1992] 1 MLRA 71 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “Moreover it must be observed that the above-quoted s. 5(1) of the Civil Law Act 1956, specifically provides that the general principles of law do not apply if "in any case other provision is or shall be made by any written law". And in this case, this Court has pointed out in Wong Pot Heng & Anor. v. Zainal Abidin Putih & Anor. [1990] 2 MLJ 410, 414 that "When there is an express statutory provision relating to priority, we cannot displace or improve it by resorting to decided cases of common law jurisdiction unless there is a lacuna or ambiguities in our law. We totally reject the argument of Counsel for the appellants that decided cases by other common law jurisdictions which he describes as 'common law principles' should apply on the issue of priority in the present dispute, notwithstanding reg. 13." (per Azmi SCJ). Whether the said Regulation is "monstrously unfair" to a successful litigant, such as the respondent, is not for us to decide and our Courts in this case can only construe and apply the specific legislation passed for the protection of depositors regarding priority for payment of costs. And in this case it cannot be disputed, and as conceded by the respondent, the taxed costs is part of a judgment debt which therefore can only rank pari passu with other unsecured liabilities.”

Mahkamah juga merujuk kepada kes Dubon Bhd v Wisma Cosway Management Corporation [2020] 4 MLJ 288; [2020] 6 CLJ 589; [2020] 3 MLRA 555; [2020] 5 AMR 33 di mana Mahkamah Persekutuan memutuskan bahawa:- “[35] Our rationale is borne out by s. 292 as well as the importance of the pari passu rule in insolvency in relation to unsecured creditors. The MC is such an unsecured creditor. In Malaysian Trustees Bhd v. Transmile Group Bhd & Ors [2012] 3 MLJ 679 the sanctity of the rule in insolvency law was expressed as follows: [22] The pari passu rule is the cornerstone of insolvency law. It is one of the most fundamental principles of the law of liquidation and is at the very heart of the whole statutory scheme of winding up. It is considered as the most universal of all insolvency principles. It is an old equitable principle that all persons similarly situated are entitled to equality in treatment in the distribution of the assets of the company in the process of liquidation (see McPherson's Law of Company Liquidation at para 13.100 at pp. 13 -1051 and Roy Good Principles of Corporate Insolvency Law at p. 175 para 7.02).... [36] In Transmile (supra ) the Court of Appeal went on to explain that s. 292(1) provides for the distribution of assets in winding up. The liquidator is obliged firstly to apply the available unencumbered assets to settle the preferential debts as statutorily provided for and secondly to pay the unsecured debts of the company pari passu. As such 'debts of the same class shall rank equally between themselves and shall be paid in full, unless the property of the company is insufficient to meet them, in which case they shall abate in equal proportions between themselves.'

Dalam nada yang sama, Mahkamah Rayuan dalam kes RNC Corporation Bhd v Kesvaran A/L TP Murugasu [2009] 3 MLJ 178; [2009] 5 CLJ 110; [2009] 2 MLRA 51; [2009] 4 AMR 726 memutuskan bahawa:- “[18] Based on the facts and clear provisions of the law, I am of the view that the leave order should not have been granted. My reasons are these:

the relief sought by Kesvaran which is to obtain an unsecured monetary amount should be dealt with by way of proof of debts as part of the liquidation of RNC;

(ii) the fact that Kesvaran has an award granted by the Industrial Court should not entitle him to the first cut of the assets of RNC over and above the other creditors;

(iii) Kesvaran's unsecured monetary claim should rank pari passu ie, equally with the other unsecured creditors;...

it would give Kesvaran an advantage over the other creditors in the winding up of RNC, thereby causing prejudice to the other creditors. [19] It is for the same reason, the garnishee absolute order should not have been granted.”

Berdasarkan prinsip kes-kes di atas yang telah jelas memutuskan bahawa sebarang harta syarikat yang telah digulungkan hendaklah diagihkan secara pari passu kepada pemiutang-pemiutang yang tidak bercagar (unsecured creditors), Mahkamah ini tidak bersedia untuk mengikuti prinsip common law untuk mengatasi peruntukan statutori yang telah menetapkan kaedah keutamaan di mana hutang JC tidak tersenarai dalam senarai keutamaan tersebut, lebih-lebih lagi apabila perintah Mahkamah Tinggi tidak memerintahkan supaya kos JC dibayar secara keutamaan berbanding tuntutan pemiutang-pemiutang lain.

Berdasarkan alasan-alasan ini, Mahkamah bersetuju dengan peguam JD bahawa JC seharusnya memfailkan bukti hutang dengan pelikuidasi syarikat JD menurut seksyen 525 Akta Syarikat 2016 untuk membolehkan pengagihan pari passu kepada pemiutang-pemiutang tidak bercagar.

Berdasarkan alasan-alasan yang dinyatakan di atas, Mahkamah membenarkan permohonan JD untuk mengetepikan Notis Permohonan bertarikh 27.11.2023 (Lampiran 1) dan Perintah Garnisi Menunjuk Sebab bertarikh 30.11.2023 (Lampiran 7).

Mahkamah menggunakan kuasa budi bicara Mahkamah untuk tidak menetapkan sebarang perintah terhadap kos bagi permohonan ini. Bertarikh: 11 Mac 2024 Disediakan oleh, …………………………………. ARUN A/L NOVAL DASS Timbalan Pendaftar Mahkamah Tinggi Malaya Johor Bahru Pihak-pihak:

Tetuan Sukhwinder Singh N Mahinder Singh Peguamcara Pemiutang Penghakiman No.6-3-2, Jalan Setia Prima U13/Q, Section U13, Setia Alam 40170 Shah Alam, Selangor … Mr Sukhwinder Singh

Tetuan Cheng Lee & Goh Peguamcara Penghutang Penghakiman No.88-5-2, Jalan Jelutong, 11600 Pulau Pinang (Ref: CLG/CTK/Lit/0071/19) ... Mr T K Cheng Kes-kes dirujuk

Industry Property Management Sdn Bhd v Forebase Property Sdn Bhd & Anor [2022] 9

MLJ 57; [2021] 10 CLJ 763; [2021] MLRHU 1476; [2021] 8 AMR 457 Per: Chang Kian Chiang; Ex:Parte: EC Piles Sdn Bhd [2023] MLJU 842; [2023] 2 SMC 139; [2023] AMEJ 0992

HongKong and Shanghai Banking Corporation v Goh Su Liat (Telecommunication Authority of Singapore, Garnishee) [1986] 2 MLJ 86; [1985] 1 LNS 119; [1985] 2 MLRH 90

Cedar Trading Sdn Bhd v Dong Ah Construction Industrial Company Ltd And Anor [1999] 5 MLJ 65; [1998] 1 LNS 171; [1998] 4 MLRH 643; [1998] AMEJ 0232

Castle Inn Sdn Bhd v Bumiputra-Commerce Bank Bhd [2009] 1 MLJ 542; [2009] 2 CLJ 445; [2008] 3 MLRA 249

Kao Che Jen v N Chanthiran Nagappan [2020] MLJU 2319; [2020] CLJU 2161; [2020] MLRHU 1800; [2020] AMEJ 1800.

Goh Choon Lye v Alliance Bank (M) Bhd [2003] 4 MLJ 740; [2003] CLJU 394; [2003] 1

MLRH 603 Mohamed Zahid Yon Mohamed Fuad & Anor v Fat Boys Records Sdn Bhd & Other Appeals [2022] 5 MLJ 764; [2022] 7 CLJ 339; [2022] 5 MLRA 608; [2022] 5 AMR 231

Genisys Integrated Engineers Pte Ltd v UEM Genisys Sdn Bhd & Yang Lain [2000] MLJU 766; [2000] 1 LNS 375; [2000] 7 MLRH 329

Walter Pathrose Gomez & Ors v Sentul Raya Sdn Bhd [2005] 5 MLJ 555; [2005] 7 CLJ 385; [2005] 2 MLRH 647; [2005] 6 AMR 318

Sri Jeluda Sdn Bhd v Pentalink Sdn Bhd [2008] 3 MLJ 692; [2008] 4 CLJ 359; [2008] 1

MLRA 357; [2008] 3 AMR 697 Sin Kean Boon Metal Industries Sdn Bhd v Trikkon Construction Sdn Bhd [1992] 3 CLJ

Rep 596; [1991] 3 MLRH 789 Krishnan Gopalan v Perniagaan Mula Bumi Sdn Bhd [2013] 4 CLJ 427; [2013] MLRHU 5

Majlis Amanah Ra’ayat v Official Receiver, Malaysia [1984] 1 MLJ 173; [1984] 1 CLJ (Rep) 240; [1984] 1 MLRA 151

Malaysia National Insurance Sdn Bhd v Abdul Aziz Bin Mohamed Daud [1979] 2 MLJ 29; [1978] 1 LNS 117; [1978] 1 MLRA 59

Kredin Sdn Bhd v Development & Commercial Bank Berhad [1995] 3 MLJ 304; [1995] 4

CLJ 18; [1995] 3 AMR 2641; [1995] 1 MLRA 729 Shameg Trading v IOS Resources Sdn Bhd [Dalam Penggulungan] & Anor [2020] MLJU 1318; [2020] 1 LNS 1024; [2020] MLRHU 1043; [2020] AMEJ 0978

Che Wan Development Sdn Bhd v Co-Operative Central Bank Bhd [1993] MLJU 570; [1993] 2 CLJ 447; [1993] 1 MLRH 405; [1993] 1 AMR 627

Ex Parte Smith Law Rep 3 Ch 125

Ho Wing On Christopher and others v ECRC Land Pte Ltd (in liquidation) [2006] SGHC 16

Sumathy Subramaniam v Subramaniam Gunasegaran and another appeal [2017] 6 MLJ 753; [2018] 2 CLJ 305; [2017] MLRAU 280; [2017] 5 AMR 346

Wong Weng Foo & Co v Lim San Peen & Another Appeal [2024] 1 MLJ 132; [2023] CLJU 2175; [2024] 1 MLRA 511; [2023] AMEJ 2177

Zainal Abidin Putih & Anor v Che Wan Dvpt Sdn Bhd [1992] 2 MLJ 233; [1992] 1 CLJ (Rep) 381; [1992] 1 MLRA 71

Dubon Bhd v Wisma Cosway Management Corporation [2020] 4 MLJ 288; [2020] 6 CLJ 589; [2020] 3 MLRA 555; [2020] 5 AMR 33

RNC Corporation Bhd v Kesvaran A/L TP Murugasu [2009] 3 MLJ 178; [2009] 5 CLJ 110; [2009] 2 MLRA 51; [2009] 4 AMR 726