Marcus Mar Hung Than v Alunajati Sdn Bhd (WA-12BNCvC-126-10/2024)

Ini merupakan rayuan Perayu-Perayu/Plaintif-Plaintif terhadap keseluruhan keputusan Hakim Mahkamah Sesyen Kuala Lumpur (selepas ini dirujuk sebagai “HMS”) yang telah menolak tuntutan Perayu-Perayu/Plaintif-Plaintif terhadap Responden/Defendan dengan kos sebanyak RM20,000.00.

Dalam Alasan Penghakiman ini, pihak-pihak akan dirujuk seperti mana di Mahkamah Sesyen Kuala Lumpur.

Tuntutan Plaintif-Plaintif terhadap Defendan ialah mengenai kegagalan Defendan menyiapkan dan menyempurnakan kerja-kerja renovasi di kediaman Plaintif Pertama di Unit 12-09-13, Hartamas Regency Condominium, Persiaran Dutamas, Off Jalan Dutamas, 50480 Kuala Lumpur (selepas ini dirujuk sebagai “Premis tersebut”).

Oleh itu, Plaintif-Plaintif telah menuntut daripada Defendan –

bayaran balik berjumlah sebanyak RM746,153.00 dalam tempoh tujuh (7) hari daripada tarikh penghakiman ini; dan/atau

bayaran balik berjumlah sebanyak RM143,326.02 dalam tempoh tujuh (7) hari daripada tarikh penghakiman ini; dan/atau

bahawa kontrak antara Plaintif-Plaintif dan Defendan adalah dianggap terbatal (“rescinded”) dan Defendan diarahkan untuk menjalankan kerja-kerja untuk mengeluarkan kesemua kerja-kerja renovasi tersebut yang defektif menurut kepada laporan tersebut pada kosnya sendiri dalam tempoh empat belas (14) hari dari tarikh penghakiman ini;

bahawa Plaintif dibenarkan untuk memasukkan pengendorsan menurut Aturan 45 Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 bersangkutan dengan perenggan (c) di sini;

Defendan membayar Plaintif-Plaintif sejumlah RM5,989.00 dalam tempoh tujuh (7) hari dari tarikh penghakiman ini;

Defendan membayar balik Plaintif Pertama sewa bulanan pada kadar RM3,500.00 sebulan dari 15.2.2020 sehingga penyelesaian penuh;

bahawa Defendan membayar faedah pada kadar 5% setahun ke atas jumlah seperti dinyatakan di perenggan

(a), (b), (c) dan (e) di sini dari tarikh penghakiman sehingga penyelesaian penuh;

bahawa Defendan membayar kos atas dasar peguam cara anak guam kepada Plaintif-Plaintif; dan

sebarang relif lain dan/atau perintah yang difikirkan sesuai dan wajar oleh Mahkamah Yang Mulia ini.

Setelah suatu perbicaraan penuh dijalankan, HMS mendapati Plaintif-Plaintif telah gagal membuktikan tuntutannya terhadap Defendan atas imbangan kebarangkalian. Oleh itu, HMS telah memutuskan bahawa tuntutan Plaintif-Plaintif terhadap Defendan tersebut ditolak dengan kos sebanyak RM20,000.00.

Dapatan dan keputusan HMS tersebut adalah seperti yang berikut: “KEPUTUSAN MAHKAMAH Sama ada terdapat kontrak di antara plaintif pertama dan defendan?

Berdasarkan kepada keterangan, plaintif pertama telah melawat bilik pameran defendan di alamat perniagaan defendan untuk melihat barangan perabot kayu jati dan telah melakukan pembelian. Plaintif pertama telah memaklumkan kepada defendan bahawa beliau adalah pengarah kepada plaintif kedua.

Defendan berhujah bahawa tuntutan yang dibawa oleh plaintif pertama hendaklah ditolak memandangkan kontrak yang wujud hanyalah di antara defendan dan plaintif kedua sahaja.

Mahkamah bersetuju dengan defendan bahawa hanya satu kontrak yang wujud iaitu kontrak di antara plaintif pertama dan defendan untuk pembelian Pintu Antik berdasarkan Invois No: 1702040 dan Pesanan Hantaran No: 1702040 bertarikh 20.2.2017 di mana defendan telah menjual dan menghantar serah barangan tersebut dan diakui oleh plaintif-plaintif.

Prinsip asas di dalam undang-undang kontrak iaitu pihak yang bukan merupakan pihak kepada sesuatu kontrak tidak mempunyai hak di sisi undang-undang untuk menyaman atau disaman di atas sesuatu kontrak.

Oleh itu, mahkamah bersetuju dengan defendan bahawa plaintif pertama bukanlah pihak dalam kontrak dengan defendan tetapi kontrak yang wujud adalah di antara plaintif kedua dan defendan sahaja.

Oleh itu, tuntutan yang difailkan oleh plaintif pertama terhadap defendan dalam tindakan ini ditolak dengan kos. Sama ada kontrak di antara plaintif kedua dan defendan adalah kontrak renovation?

Defendan berhujah bahawa kontrak yang wujud di antara plaintif kedua dan defendan adalah kontrak untuk menjual, menghantar serah dan memasang barangan perabot dan bukannya kontrak renovation seperti mana yang didakwa oleh plaintif kedua.

Ini selaras dengan sebut harga yang dikeluarkan oleh defendan yang menunjukkan bahawa defendan hanya berkewajipan membekalkan, menghantar serah serta memasang barangan perabot yang telah dipesan oleh plaintif kedua dan bukannya kerja-kerja renovation di premis tersebut.

Tanggungjawab defendan adalah untuk memasang barangan perabot tersebut mengikut spefisikasi yang ditentukan oleh Puan Ding sahaja. Oleh itu, standard yang wajar dan munasabah yang sepatutnya dikenakan ke atas defendan adalah selaku pemasang perabot kayu jati yang kompeten pada masa yang material.

Berkenaan dengan dakwaan plaintif kedua bahawa terdapat persetujuan lisan di antara plaintif pertama dan defendan bahawa kerja-kerja akan disiapkan sebelum bulan Februari 2018, defendan berhujah bahawa defendan tidak pernah memberikan sebarang persetujuan lisan kepada plaintif pertama untuk menyiapkan kerja-kerja defendan sebelum bulan Februari 2018 iaitu sebelum perayaan Tahun Baru Cina sebagaimana yang didakwa oleh plaintif-plaintif.

Malahan, plaintif gagal mengemukakan apa-apa bukti untuk menunjukkan terdapat persetujuan lisan oleh defendan untuk menyiapkan kerja-kerja tersebut sebelum bulan Februari 2018.

Dalam keterangan plaintif pertama (SP2) semasa pemeriksaan balas, beliau mengatakan bahawa beliau telah menghantar mesej kepada defendan untuk berpindah masuk ke dalam premis tersebut sebelum Tahun Baru Cina. SP2 mengatakan bahawa beliau telah memberitahu wakil defendan bahawa kerja defendan telah siap 85% dan meninggalkan baki 15% dan oleh itu adalah mudah untuk disiapkan oleh defendan dan wakil defendan juga tidak mengatakan tidak kepada SP2.

Defendan berhujah bahawa bukti-bukti yang didakwa oleh plaintif-plaintif tidak menunjukkan terdapat persetujuan defendan untuk menyiapkan kerja tersebut sebelum Tahun Baru Cina. Sebaliknya, bukti-bukti tersebut hanya menunjukkan SP2 memaklumkan hasratnya kepada defendan berdasarkan mesej Whatsapp plaintif dan atas anggapan plaintif pertama sendiri tanpa sebarang perbincangan terdahulu bersama dengan defendan dan tiada sebarang jawapan apatah lagi persetujuan diberikan oleh defendan berkenaan perkara tersebut.

Oleh itu, dakwaan plaintif-plaintif bahawa terdapat perjanjian lisan oleh defendan untuk menyiapkan kerja-kerja pemasangan barangan perabot tersebut adalah tidak benar terutama memandangkan plaintif-plaintif sendiri tidak dapat mengemukakan bukti kewujudan perjanjian lisan tersebut.

Memandangkan perjanjian lisan tersebut sendiri tidak wujud, maka dakwaan plaintif-plaintif bahawa defendan telah memungkiri perjanjian lisan untuk menyiapkan kerja-kerja pemasangan perabot adalah tidak berasas dan ditolak oleh Mahkamah. Sama ada defendan berkewajipan untuk membayar kos laporan arkitek bernama AR Steven Thang Boon Ann?

Defendan berhujah bahawa defendan tidak terikat dan tidak berkewajipan untuk mematuhi apa-apa yang terkandung dalam laporan yang disediakan oleh seorang arkitek bernama AR Steven Thang Boon Ann.

Defendan berhujah bahawa persetujuan defendan berkenaan cadangan untuk melantik seorang arkitek bebas adalah persetujuan bersyarat di mana defendan hendaklah dimaklumkan terlebih dahulu jumlah kos sebenar pelantikan arkitek bebas tersebut dan keperluan untuk menandatangani perjanjian dengan mematuhi kriteria tertentu.

Defendan turut berhujah bahawa defendan telah menyatakan melalui emel bahawa defendan tidak menerima sebarang maklum balas berkenaan syarat-syarat kepada persetujuan pelantikan arkitek bebas dan jika tidak, defendan akan meneruskan dengan pilihan keduanya selain daripada pelantikan arkitek bebas tersebut iaitu untuk menerima suatu jumlah sebagai pembayaran penuh dan terakhir (full and final settlement) tanpa perlu menyiapkan baki kerja-kerja defendan tersebut.

Di dalam emel balasan defendan yang bertarikh 18.4.2019 kepada Tetuan CJ&A, defendan menyatakan bahawa defendan tidak membantah berkenaan pelantikan arkitek namun menegaskan bahawa arkitek tersebut mestilah seseorang yang mahir dengan standard industri kayu dan boleh memberikan cadangan yang tidak berat sebelah. Defendan seterusnya menyatakan persetujuannya terhadap cadangan Tetuan CJ&A untuk menulis kepada PAM atau Architect Center Sdn Bhd untuk melantik arkitek bebas di mana kos akan ditanggung sama rata oleh kedua-dua pihak dengan syarat kos tersebut hendaklah munasabah.

Pelantikan AR Steven Thang yang dibuat oleh peguam cara plaintif pertama, Tetuan CJ&A adalah bercanggah dengan syarat persetujuan pelantikan arkitek oleh defendan memandangkan defendan tidak dimaklumkan berkenaan kos sebenar sebelum pelantikan arkitek tersebut sebagaimana yang dinyatakan melalui emel defendan kepada Tetuan CJ&A bertarikh 18.6.2019.

Emel defendan bertarikh 18.6.2019 merupakan balasan kepada emel Tetuan CJ&A bertarikh 17.6.2019 yang memaklumkan defendan bahawa kos laporan pakar arkitek adalah sebanyak RM13,250.00 dan defendan diminta membayar sebanyak RM6,625.00 iaitu separuh daripada kos tersebut.

Defendan berhujah bahawa sekiranya kos tersebut dimaklumkan terlebih dahulu kepada defendan, defendan boleh mempertimbangkan sama ada kos tersebut adalah munasabah atau tidak sebelum bersetuju dengannya. Namun, defendan tidak dapat berbuat demikian kerana defendan hanya dimaklumkan berkenaan kos sebenar selepas arkitek tersebut dilantik.

Defendan seterusnya berhujah bahawa alasan Tetuan CJ&A bahawa mereka tidak diberitahu mengenai kos sebenar laporan pakar oleh Architect Center Sdn Bhd hanya boleh diterima sekiranya mereka telah mengambil langkah sewajarnya untuk mendapat tahu jumlah kos yang terlibat sebelum pelantikan AR Steven Thang tersebut.

Walau bagaimanapun, tiada bukti yang dikemukakan untuk menunjukkan bahawa Tetuan CJ&A telah bertanya kepada Architect Center Sdn Bhd berkenaan jumlah kos tersebut selaras dengan syarat yang dikenakan oleh defendan.

Oleh itu, Mahkamah memutuskan bahawa defendan tidak berkewajipan untuk membayar kos laporan arkitek yang bernama Ar Steven Thang Boon Ann seperti mana yang dituntut oleh plaintif-plaintif. Sama ada defendan perlu membayar tuntutan plaintif-plaintif berjumlah RM746,153.00?

Plaintif-plaintif menuntut defendan membayar sejumlah RM746,153.00 berdasarkan sebut harga oleh S.J. Icon Ventures untuk memperbaiki kerosakan yang disebabkan oleh kerja-kerja defendan di premis tersebut.

Defendan berhujah bahawa sekiranya benar plaintif-plaintif terpaksa melantik kontraktor S.J. Icon Ventures untuk memperbaiki kerja-kerja yang dilakukan oleh defendan, plaintif-plaintif tidak berhak dari segi undang-undang untuk menuntut jumlah tersebut daripada defendan memandangkan jumlah tersebut belum dibayar lagi oleh plaintif-plaintif.

Dalam bahasa yang mudah, plaintif-plaintif sebenarnya belum mengalami apa-apa kerugian daripada kerja-kerja defendan tersebut. Pihak-pihak di dalam perjanjian hanya berhak menuntut kerugian yang telah dialami (incurred losses) dan bukannya kerugian akan datang (future losses) bersandarkan seksyen 74 Akta Kontrak 1950 yang memperuntukkan seperti berikut: “Compensation for loss or damage caused by breach of contract

74.

When a contract has been broken, the party who suffers by the breach is entitled to receive, from the party who has broken the contract, compensation for any loss or damage caused to him thereby, which naturally arose in the usual course of things from the breach, or which the parties knew, when they made the contract, to be likely to result from the breach of it.

Such compensation is not to be given for any remote and indirect loss or damage sustained by reason of the breach.”.

Adalah jelas bahawa plaintif-plaintif hanya berhak membuat tuntutan sekiranya plaintif-plaintif telah melantik kontraktor dan membuat bayaran kepada kontraktor tersebut yang mana kontraktor tersebut kemudiannya telah mengeluarkan kesemua barangan perabot yang dipasang oleh defendan.

Namun, perkara tersebut tidak berlaku kerana plaintif-plaintif belum pun membayar kontraktor tersebut berdasarkan bukti yang dikemukakan oleh plaintif-plaintif hanyalah sebut harga daripada kontraktor tersebut dan bukannya bukti bayaran yang dibuat oleh plaintif-plaintif kepada kontraktor tersebut.

Oleh itu, plaintif-plaintif tidak berhak untuk menuntut jumlah sebanyak RM746,153.00 memandangkan tuntutan tersebut adalah untuk kerugian akan datang (future loss) yang belum lagi ditanggung oleh plaintif-plaintif dan tuntutan plaintif-plaintif tersebut bersifat pramatang (premature) memandangkan plaintif-plaintif menuntut suatu jumlah yang belum pun dibayar oleh plaintif kedua.

Jumlah yang dituntut oleh plaintif-plaintif adalah jumlah yang tidak munasabah dan terlalu remote yang mana jumlah tersebut adalah lebih tiga kali ganda daripada jumlah kontrak di antara plaintif kedua dan defendan berjumlah RM192,758.00. Ianya langsung tidak masuk akal.

Plaintif-plaintif bukan sahaja gagal membuktikan bahawa kerosakan yang didakwa oleh plaintif-plaintif adalah disebabkan oleh kerja-kerja pemasangan barangan perabot tersebut oleh defendan malah plaintif-plaintif juga gagal membuktikan bahawa jumlah tersebut merupakan jumlah kerugian sebenar yang ditanggung oleh plaintif-plaintif.

Berkenaan tuntutan plaintif-plaintif tersebut, defendan berhujah bahawa defendan telahpun melaksanakan tanggungjawabnya di dalam perjanjiannya dengan plaintif kedua apabila defendan telah menjual, menghantar serah barangan perabot tersebut kepada plaintif kedua di mana barangan perabot tersebut dibuat dan dipasang mengikut spesifikasi dan ukuran yang disediakan oleh Puan Ding sebagai mematuhi tanggungjawabnya di dalam perjanjiannya dengan plaintif kedua.

Puan Ding yang merupakan pereka dalaman yang dilantik oleh plaintif kedua telah memeriksa barangan perabot tersebut untuk memastikannya sempurna dan tiada apa-apa kerosakan atau defek kepada barangan perabot tersebut dan Puan Ding kemudiannya akan mengeluarkan sijil bayaran kepada plaintif kedua untuk plaintif kedua membuat pembayaran kepada defendan.

Oleh itu, plaintif tidak berhak untuk menuntut balik wang tersebut memandangkan bahawa setiap pembayaran yang dibuat oleh plaintif kedua adalah berdasarkan kepada sijil bayaran (certificate of payment) yang dikeluarkan oleh Puan Ding yang mana ada di antaranya diperiksa sendiri oleh plaintif kedua dan seterusnya pembayaran dibuat kepada defendan.

Memandangkan Puan Ding dilantik oleh plaintif-plaintif, kesemua sijil bayaran yang dikeluarkan oleh Puan Ding adalah sah dalam transaksi pemasangan barangan perabot yang dilakukan oleh defendan. Semasa plaintif kedua melantik Puan Ding sebagai pereka dalamannya bagi projek pemasangan barangan perabot, plaintif kedua telahpun mengetahui bahawa Puan Ding adalah seorang pereka dalaman yang tidak berdaftar dengan Board of Architect Malaysia (BAM) dan bukan ahli korporat Malaysian Institute of Interior Designers (MIID).

Walau bagaimanapun, plaintif kedua tetap memilih untuk menggunakan perkhidmatan Puan Ding malahan Puan Ding pernah menjadi pereka dalaman bagi projek di rumah plaintif pertama yang lain sebelum itu. Seterusnya, walaupun Puan Ding tidak berdaftar dengan BAM, Puan Ding mempunyai kepakaran dan pengalaman beramal sebagai pereka dalaman selama hampir 30 tahun.

Oleh itu, plaintif-plaintif tidak boleh membuat tuduhan bahawa Puan Ding telah menipu beliau disebabkan Puan Ding tidak berdaftar dengan BAM memandangkan plaintif kedua sendiri yang bersetuju untuk melantik Puan Ding walaupun Puan Ding tidak berdaftar dengan BAM. Ini dibuktikan apabila plaintif pertama menasihatkan Puan Ding untuk membuat permohonan ahli korporat MIlD dengan bantuan rakan plaintif pertama iaitu AR Steven Thang.

Malah, plaintif pertama juga tidak pernah membuat laporan polis berhubung dengan dakwaan bahawa Puan Ding telah menipu beliau kerana Puan Ding tidak berdaftar dengan BAM.

Defendan berhujah bahawa defek-defek yang didakwa oleh plaintif-plaintif adalah merupakan defek kosmetik yang mana defendan belum dapat membuat final touch up ke atas barangan perabot tersebut.

Memandangkan defendan telahpun melaksanakan kewajipannya dalam kontrak di antara defendan dan plaintif kedua dan nilai kerja dan sijil pembayaran telahpun dikeluarkan oleh Puan Ding yang dilantik oleh plaintif-plaintif, tiada asas untuk plaintif-plaintif menuntut supaya perjanjian tersebut dianggap terbatal dan menuntut defendan membayar balik jumlah wang yang telah dibayar oleh plaintif kedua sebanyak RM143,326.02 terutama apabila wang tersebut telah dikeluarkan oleh defendan sebagai kos untuk melaksanakan kerja-kerja pemasangan barangan perabot tersebut di premis tersebut.

Mahkamah bersetuju bahawa kerja-kerja pemasangan barangan perabot tersebut telah selesai sebanyak 85% dan hanya 15% yang masih belum selesai selaras dengan bayaran-bayaran yang dibuat oleh plaintif kedua kepada defendan. Kerja-kerja yang belum diselesaikan oleh defendan adalah akibat keengganan plaintif kedua untuk membuat pembayaran berjumlah RM13,710.64.

AR Steven Thang juga tidak wajar dilantik untuk menyediakan laporan tersebut memandangkan beliau tidak memenuhi syarat-syarat yang dikenakan defendan iaitu arkitek yang dilantik mestilah seorang yang bebas.

AR Steven Thang bukanlah seorang yang bebas memandangkan beliau telah mengenali plaintif pertama sebelum pelantikan beliau untuk menyediakan laporan pakar tersebut yang mana telah dibuktikan melalui gambar plaintif pertama dan AR Steven Thang.

Semasa pemeriksaan balas ke atas AR Steven Thang, beliau mengakui bahawa beliau telah mengenali plaintif pertama sebelum pemeriksaan premis tersebut pada 21.5.2019 dan beliau juga telah terlibat dalam menyediakan laporan bagi hartanah milik plaintif pertama yang lain. Malah, plaintif pertama telah meminta pertolongan AR Steven Thang bagi permohonan kemasukan Puan Ding sebagai ahli dalam Malaysia Institute of Interior Designers.

Perkara ini turut disokong dengan keterangan Puan Ding di mana beliau telah diperkenalkan kepada AR Steven Thang oleh plaintif pertama sebagai kawan baiknya dan telah mengesyorkan kepada Puan Ding untuk memohon pertolongan AR Steven Thang untuk membolehkan beliau mendaftar sebagai ahli korporat Board.

Berdasarkan bukti-bukti tersebut, adalah jelas bahawa terdapat hubungan baik di antara AR Steven Thang dan plaintif pertama yang mana hubungan tersebut tidak dizahirkan secara penuh dan terbuka/full and frank disclosure kepada defendan pada setiap masa yang material dan hubungan baik tersebut hanya diketahui sewaktu perbicaraan penuh kes ini.

Defendan berhujah bahawa kegagalan memaklumkan kepada defendan berkenaan perkara ini jelas menunjukkan niat plaintif-plaintif untuk memperdaya defendan untuk mempercayai bahawa AR Steven Thang merupakan seorang arkitek bebas dan laporan yang disediakannya adalah tidak berat sebelah.

Ini dibuktikan lagi semasa pemeriksaan balas terhadap AR Steven Thang selaku saksi pertama plaintif di mana AR Steven Thang mengakui bahawa beliau menyatakan kedua-dua pihak telah bersetuju melantik ACSB berdasarkan makluman Tetuan CJ&A semata-mata tanpa bertanya kepada wakil defendan yang turut hadir semasa pemeriksaan premis tersebut sama ada beliau turut dilantik oleh defendan ataupun tidak.

Oleh itu, defendan berhujah bahawa hubungan persahabatan plaintif pertama dan defendan tersebut menimbulkan syak bahawa terdapat kemungkinan likelihood of bias di dalam penyediaan laporan tersebut terutama apabila dapatan laporan tersebut jelas menyebelahi plaintif-plaintif.

Dakwaan plaintif-plaintif bahawa defendan telah memungkiri persetujuan pelantikan arkitek tersebut adalah tidak benar memandangkan defendan telah memberikan persetujuan bersyarat dan plaintif sendiri telah memungkiri syarat-syarat yang dikenakan oleh defendan.

Plaintif juga gagal untuk memaklumkan kepada defendan berkenaan hubungan di antara plaintif pertama dan AR Steven Thang dan bahawa laporan tersebut dibuat oleh seorang arkitek yang bebas. Oleh itu, Mahkamah memutuskan bahawa defendan tidak berkewajipan untuk membayar separuh daripada kos laporan pakar AR Steven Thang berjumlah RM5,989.00.

Berkenaan tuntutan plaintif-plaintif untuk menuntut sewa bulanan di premis sementara pada kadar RM3,500.00 sebulan bermula dari 15.2.2020 sehingga penyelesaian penuh tindakan ini, Mahkamah bersetuju dengan defendan bahawa plaintif pertama tidak dapat mendiami premis tersebut disebabkan oleh kerja-kerja renovasi yang masih berjalan di premis tersebut selain kerja-kerja pemasangan perabot oleh defendan seperti kerja elektrik, air dan pemasangan paip.

Sekiranya dakwaan plaintif-plaintif bahawa kerja-kerja defendan tersebut telah menyebabkan plaintif pertama tidak boleh mendiami premis tersebut adalah benar, tiada keperluan untuk plaintif pertama menyewa di premis lain memandangkan plaintif pertama memiliki beberapa rumah lain untuk didiami dan premis tersebut bukanlah satu-satunya tempat yang boleh didiami oleh plaintif pertama.

Ini terbukti melalui pemeriksaan balas terhadap plaintif pertama yang mengaku bahawa beliau mempunyai banyak hartanah di bawah namanya sendiri dan syarikatnya dan SP2 kini tinggal di Gita Bayu dan kondominium yang disewanya di Hartamas. Apabila ditanya mengapa beliau menyewa kondominium di Hartamas atas harga RM3,500.00 sebulan, plaintif pertama memberi alasan bahawa beliau mempunyai ramai ahli keluarga.

Alasan yang digunakan tersebut menunjukkan bahawa plaintif pertama menyewa kondominium di Hartamas atas kehendaknya sendiri dan bukan disebabkan oleh kerja-kerja pemasangan perabot oleh defendan. Oleh itu, plaintif-plaintif telah dengan sengaja menuntut duit sewa sebanyak RM3,500.00 sebulan yang dikeluarkan SP2 sejak 15.2.2020 adalah bertujuan untuk mengaut keuntungan yang tidak wajar. Sama ada defendan berjaya membuktikan tuntutan balas defendan terhadap plaintif?

Defendan sendiri bersetuju bahawa terdapat baki kerja yang belum disiapkan oleh defendan. Oleh itu, defendan tidak berhak membuat tuntutan balas supaya plaintif membayar kepada defendan jumlah baki yang terhutang sebanyak RM5,989.00.

Berdasarkan kepada alasan-alasan yang dinyatakan di atas, Mahkamah mendapati bahawa plaintif-plaintif telah gagal membuktikan, di atas imbangan kebarangkalian, kes plaintif-plaintif terhadap defendan.

Oleh itu, Mahkamah memutuskan bahawa keseluruhan tuntutan plaintif-plaintif terhadap defendan ditolak dengan kos.”.

Setelah Mahkamah ini meneliti, menilai dan mempertimbangkan keseluruhan fakta kes, Rekod Rayuan, Alasan Penghakiman HMS serta penghujahan dan nas-nas undang-undang yang dikemukakan oleh Plaintif-Plaintif dan Defendan, Mahkamah ini mendapati terdapat appealable error dalam dapatan dan keputusan HMS tersebut. Oleh itu, Mahkamah ini telah membenarkan sebahagian tuntutan Plaintif-Plaintif tersebut dan mengetepikan keseluruhan keputusan HMS tersebut. Alasan Mahkamah ini adalah seperti di bawah.

Pertama, mengenai isu sama ada wujudnya kontrak antara Plaintif Pertama dan Plaintif Kedua dengan Defendan mengenai kerja-kerja renovasi di Premis tersebut, Mahkamah ini mendapati bahawa berdasarkan keterangan serta tindakan, perlakuan dan perbuatan (conduct) Plaintif-Plaintif dan Defendan dalam tindakan ini, memang wujud kontrak secara lisan antara Plaintif-Plaintif dengan Defendan berkaitan dengan kerja-kerja renovasi di Premis tersebut, iaitu untuk melakukan pemasangan dan kelengkapan kayu jati seperti kabinet, almari dan lain-lain di Premis tersebut (selepas ini dirujuk sebagai “renovasi tersebut”). Ini berdasarkan fakta dan keterangan seperti dalam pliding dan Nota Keterangan seperti yang berikut:

Plaintif Pertama adalah pemegang saham majoriti dan pengarah dalam Plaintif Kedua dan juga pemilik Premis tersebut;

Plaintif Pertama telah melantik Puan Ding, seorang pereka dalaman untuk menyediakan lukisan pembinaan (construction drawings) bagi renovasi tersebut dan memantau kerja-kerja renovasi tersebut;

atas cadangan Puan Ding, Plaintif Pertama telah melantik Defendan melalui Plaintif Kedua untuk melakukan renovasi tersebut;

Defendan tidak pernah menafikan pelantikan tersebut cuma menafikan ia adalah untuk tujuan renovasi tersebut;

Defendan bersetuju menerima tawaran Plaintif-Plaintif untuk melakukan renovasi tersebut kerana kerja-kerja renovasi tersebut biasa dilakukan oleh syarikat Defendan yang terlibat dalam urusan dan perniagaan perabot kayu jati;

Plaintif Pertama telah memaklumkan Puan Ding dan Defendan bahawa renovasi tersebut perlu disiapkan pada atau sebelum bulan Februari 2018, iaitu sebelum Tahun

Defendan telah memulakan kerja-kerja renovasi di Premis tersebut pada sekitar bulan Mei 2017 dan telah menghantar semua sebut harga dan invois renovasi tersebut kepada Plaintif Pertama melalui Plaintif Kedua;

Plaintif Pertama telah membuat semua bayaran kepada Defendan melalui Plaintif Kedua setelah Plaintif Kedua menerima sijil bayaran (certificate of payment) daripada

semasa pemeriksaan balas oleh peguam cara Defendan terhadap saksi ke-2 Plaintif (SP2), peguam cara Defendan telah merujuk kerja-kerja Defendan tersebut sebagai renovasi, iaitu seperti yang berikut: “PD(T) : Based on the Ms Ding who is your ID drawing, how was the process used to appoint the Defendant to carry out the said renovation at your premises? Actually I, on this your ID, I actually left it to the ID and then they will carry out thing. They are the best person to carry out all the work and all discussions. May I ask at any page you are referring to in the bundle? … Who choose the Defendant and the contractor to carry out the renovation work at their premises? I beg your pardon? … By you, ok. Do you personally go to the Defendant’s warehouse at Batu Pahat to choose and agreed to the material used for your renovation? I did but that’s not the warehouse. That’s the Defendant’s Alunajati factory. … Ok. Then, are you aware of the invoices that had been sent by the Defendant? Upon these invoices paid, the Defendant will install the furniture and to do all the renovation work. I beg your pardon? The invoice sent by the Defendant, and? … No, no. My question is before, before, not after. My question is before the payment was made, before you make the payment to the Defendant, why you did not check after the renovation have done before the payment was made. That’s my question to you. PP(O) : Encik Tahir, ok-”; dan

semasa pemeriksaan balas oleh peguam cara Plaintif-Plaintif terhadap saksi ke-3 Defendan (SD3), SD3 juga telah merujuk kerja-kerja Defendan tersebut sebagai renovasi, iaitu seperti yang berikut: “PP(O) : What is the date? What are the date? Or what is the date and the time that you have gone to see? SD3 : Like I say is when I’m doing the renovation time on the whole, when I’m start doing the project. PP(O) : Ms Ding, what is the date and the time? What are the date or is the date and the time that you have gone to see. SD3 : How can I remember. It’s so many years. It one whole year I do it the renovation.”.

Berdasarkan keseluruhan fakta, keterangan, tindakan, perlakuan dan conduct Plaintif-Plaintif dan Defendan dalam tindakan ini, Mahkamah ini mendapati bahawa –

wujud hubungan kontrak secara lisan antara Plaintif Pertama dan Plaintif Kedua dengan Defendan bagi kontrak renovasi tersebut;

kontrak yang dipersetujui antara Plaintif-Plaintif dengan Defendan tersebut ialah untuk Defendan melakukan renovasi di Premis Plaintif Pertama tersebut berdasarkan lukisan pembinaan yang disediakan oleh Puan Ding dan bukannya untuk membekalkan, menghantar serah dan memasang barangan perabot di Premis tersebut. Sekiranya kontrak yang dipersetujui antara Plaintif-Plaintif dengan Defendan hanyalah untuk membekalkan, menghantar serah dan memasang barangan perabot di Premis tersebut, maka tidak perlu Plaintif Pertama melantik Puan Ding untuk menyediakan lukisan pembinaan bagi renovasi tersebut dan memantau kerja-kerja Defendan di Premis tersebut;

lukisan pembinaan tersebut telah digunakan oleh Defendan semasa melakukan kerja-kerja di Premis tersebut dan kerja-kerja Defendan tersebut telah dipantau oleh Puan Ding. Sekiranya kontrak antara Plaintif-Plaintif dengan Defendan hanyalah untuk membekalkan, menghantar serah dan memasang barangan perabot di Premis tersebut, maka tidak perlu Defendan menggunakan lukisan pembinaan tersebut dan kerja-kerjanya dipantau oleh Puan Ding; dan

hubungan kontrak secara lisan antara Plaintif-Plaintif dengan Defendan tersebut adalah sah dan teratur menurut undang-undang.

Justeru, jika Defendan memplidkan bahawa tidak wujud kontrak renovasi antara Plaintif-Plaintif dengan Defendan, pada pendapat Mahkamah ini, ia adalah tidak benar dan bersifat penafian semata-mata. Ini kerana, –

bagi merealisasikan kontrak renovasi tersebut, Plaintif Pertama sebagai pemilik Premis tersebut –

telah melantik Puan Ding untuk menyediakan lukisan pembinaan khusus bagi tujuan renovasi tersebut dan untuk memantau kerja-kerja renovasi tersebut;

(ii) atas cadangan Puan Ding, telah melantik Defendan untuk melakukan kerja-kerja renovasi tersebut; dan

(iii) telah menjelaskan semua bayaran renovasi seperti dalam sebut harga dan invois tersebut kepada Defendan melalui Plaintif Kedua;

jika tiada kontrak renovasi antara Plaintif Pertama dengan Defendan, sudah tentu Plaintif Pertama tidak mengizinkan Defendan memasuki Premis tersebut dan melakukan kerja-kerja renovasi di Premis tersebut; dan

disebabkan kerja-kerja renovasi tersebut memakan masa, Plaintif Pertama terpaksa berpindah daripada Premis tersebut dan menyewa kediaman lain sepanjang tempoh renovasi tersebut berjalan. Dalam hal ini, sekiranya kontrak antara Plaintif Pertama dengan Defendan hanyalah untuk membekalkan, menghantar serah dan memasang barangan perabot di Premis tersebut, maka Plaintif Pertama tidak perlu berpindah daripada Premis tersebut dan menyewa kediaman lain.

Sebagai kesimpulan, memandangkan Plaintif-Plaintif telah berjaya membuktikan atas imbangan kebarangkalian bahawa wujudnya kontrak renovasi tersebut antara Plaintif-Plaintif dengan Defendan, maka adalah menjadi dapatan Mahkamah ini bahawa HMS telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila memutuskan bahawa tiada kontrak renovasi antara Plaintif Pertama dengan Defendan dan bahawa kontrak antara Plaintif Kedua dengan Defendan adalah kontrak untuk menjual, menghantar serah dan memasang barangan perabot dan bukannya kontrak renovasi.

Kedua, berdasarkan keterangan saksi-saksi Plaintif-Plaintif khususnya AR Steven Thang, seorang arkitek (SP1) dan keterangan dokumentar dalam kes ini, Mahkamah ini berpuas hati dan mendapati bahawa Plaintif-Plaintif telah berjaya membuktikan atas imbangan kebarangkalian, inter alia, bahawa wujud banyak kecacatan (defect) pada kualiti perabot dan kayu jati yang digunakan oleh Defendan bagi renovasi tersebut dan pada hasil kerja Defendan (workmanship) dalam melakukan renovasi tersebut. Perincian laporan kecacatan tersebut adalah seperti dalam Laporan Pakar SP1 bertarikh 10.12.2019 (rujuk muka surat 131 hingga 185 Ikatan Dokumen Plaintif-Plaintif) (selepas ini dirujuk sebagai “Laporan Pakar Arkitek tersebut”). Tiada laporan arkitek lain dikemukakan oleh Defendan bagi menyangkal Laporan Pakar Arkitek tersebut.

Setelah Mahkamah ini meneliti dan mempertimbangkan keseluruhan keterangan, tuntutan ganti rugi oleh Plaintif-Plaintif dan hujahan pihak-pihak dalam tindakan ini, Mahkamah ini berpendapat bahawa akibat kecacatan pada kualiti perabot dan kayu jati yang digunakan oleh Defendan bagi renovasi tersebut dan pada hasil kerja Defendan dalam melakukan renovasi tersebut serta kegagalan Defendan melaksanakan tanggungjawab kontraktualnya dengan sempurna, maka Mahkamah ini telah membenarkan sebahagian tuntutan Plaintif-Plaintif terhadap Defendan seperti yang berikut:

Defendan membayar balik wang berjumlah sebanyak RM143,326.02 yang telah dibayar oleh Plaintif-Plaintif kepada Defendan dalam tempoh tujuh (7) hari dari tarikh penghakiman ini, iaitu seperti perincian di bawah –

22.12.2016 Deposit [Ruj: PB 854066] RM53,000.00 29.12.2016 Deposit [Ruj: PB 233775] RM10,472.69 9.2.2017 30% Selepas Penghantaran [Ruj: PB 658121] RM10,472.69 26.7.2017 Tuntutan Kedua [Ruj: PB 468058] RM35,000.00 5.9.2017 Tuntutan Ketiga [Ruj: PB 004040] RM23,091.64 11.9.2017 Kerusi, Pintu, Pintu Lipat [Ruj: PB 137406] RM8,427.00 12.9.2017 Kerusi, Pintu, Pintu Lipat [Ruj: PB 893340] RM2,862.00 Jumlah

bahawa kontrak antara Plaintif-Plaintif dengan Defendan adalah dianggap terbatal (rescinded) dan Defendan diarahkan untuk menjalankan kerja-kerja untuk mengeluarkan kesemua kerja-kerja renovasi tersebut yang defektif menurut laporan AR Steven Thang Boon Ann tersebut pada kosnya sendiri dalam tempoh empat belas (14) hari dari tarikh penghakiman ini;

Defendan membayar kepada Plaintif-Plaintif separuh daripada kos penyediaan Laporan Pakar Arkitek tersebut, iaitu berjumlah sebanyak RM5,989.00 dalam tempoh tujuh (7) hari dari tarikh penghakiman ini;

Defendan membayar balik kepada Plaintif Pertama sewa bulanan pada kadar RM3,500.00 sebulan dari 15.2.2020 sehingga penyelesaian penuh; dan

kos di Mahkamah Sesyen dan Mahkamah Tinggi sebanyak RM12,000.00.

Mahkamah ini membenarkan jumlah ganti rugi di atas setelah berpuas hati dan mendapati bahawa kesemua jumlah ganti rugi tersebut telah berjaya dibuktikan oleh Plaintif-Plaintif atas imbangan kebarangkalian dan ia adalah jumlah sebenar dan munasabah yang telah ditanggung oleh Plaintif-Plaintif.

Mengenai kos bagi penyediaan Laporan Pakar Arkitek tersebut, memandangkan Plaintif-Plaintif dan Defendan telah bersetuju untuk menanggung sama rata kos bagi penyediaan Laporan Pakar Arkitek tersebut, maka adalah wajar Defendan membayar separuh kos Laporan Pakar Arkitek tersebut kepada Plaintif-Plaintif, iaitu sebanyak RM5,989.00 tersebut. Dalam tindakan ini, walaupun Defendan mendakwa Plaintif Pertama mengenali arkitek AR Steven Thang tersebut, namun Defendan telah gagal membuktikan wujudnya elemen bias dalam penyediaan Laporan Pakar Arkitek tersebut dan gagal mengemukakan sebarang laporan arkitek lain untuk menyangkal Laporan Pakar Arkitek tersebut. Oleh itu, dalam ketiadaan keterangan lain yang dapat menyangkal Laporan Pakar Arkitek tersebut, maka Mahkamah ini berpendapat bahawa jumlah kos Laporan Pakar Arkitek tersebut adalah wajar dan munasabah.

Walau bagaimanapun, tuntutan balas Defendan terhadap Plaintif-Plaintif ditolak kerana telah gagal dibuktikan oleh Defendan.

Ketiga, menurut prinsip undang-undang yang mantap, Mahkamah yang mendengar sesuatu rayuan tidak akan mengganggu dapatan dan keputusan hakim bicara sekiranya tiada kekhilafan dari segi fakta dan undang-undang dalam dapatan dan keputusan hakim bicara tersebut.

Walau bagaimanapun, seperti mana yang dinyatakan dalam alasan-alasan di atas, memandangkan terdapat appealable error dalam dapatan dan keputusan HMS tersebut, maka ini adalah kes yang sesuai untuk Mahkamah ini campur tangan dalam keputusan HMS tersebut. Berikutan itu, Mahkamah ini telah mengetepikan keseluruhan keputusan HMS tersebut.

Berdasarkan alasan-alasan di atas, Mahkamah ini telah membenarkan rayuan Plaintif-Plaintif terhadap keputusan HMS tersebut dengan kos sebanyak RM12,000.00. Bertarikh : 18 JANUARI 2026 (DR. ARIK SANUSI BIN YEOP JOHARI) HAKIM MAHKAMAH TINGGI MALAYA, WILAYAH PERSEKUTUAN KUALA LUMPUR (KUALA LUMPUR) Peguam bagi pihak Perayu-Perayu: Cik See Hui Mia Tetuan Chih-Jen & Associates Peguam Bela dan Peguam Cara No. 12A-3 Block 5 Jalil Link Jalan Jalil Jaya 6 57000 Bukit Jalil Kuala Lumpur No. Tel: 03-89992533 No. Faks: 03-21784898 e-Mel: info@cja.com.my Ruj: CJA/2019/5/MARCUS-ALUNAJATI Peguam bagi pihak Responden: Encik Mohamed Tahir bin Hj A. Rahman Tetuan Mohamed, A. Ali & Associates Peguam Bela dan Peguam Cara No. 24-01, Jalan Kolam Air 1 Taman Nong Chik 80100 Johor Bahru Johor No. Tel: 013-7729092 e-Mel: maa.77.associates@gmail.com