MAT AZAM BIN NASIR v Pendakwa Raya (J-05(SH)-152-04/2025)

Mat Azam Bin Nasir (Tertuduh Pertama) [T1] bersama Navindrahkumar a/l Asok Kumar (Tertuduh Kedua) [T5] telah dituduh secara niat bersama di bawah seksyen 34 Kanun Keseksaan atas kesalahan mengedar dadah berbahaya iaitu Heroin berat bersih 153.3gram iaitu suatu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952. Pertuduhan Pindaan terhadap T1 dan T5 [Eksibit P2] berbunyi seperti yang berikut: Pertuduhan Pindaan [P2] "Bahawa kamu bersama-sama pada 13 Julai 2018 jam lebih kurang 5.15 petang, di hadapan kedai Coffee Bean & Tea Leaf, Jalan Setia Tropika ½, Taman Setia Tropika di dalam Daerah Johor Bahru, dalam Negeri Johor Darul Takzim telah didapati mengedar dadah berbahaya jenis Heroin berat bersih 153.3 gram. Oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh di hukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama dan di baca bersama seksyen 34 Kanun Keseksaan."

Perbicaraan penuh telah dijalankan dan di akhir kes pembelaan, pada 25 Mac 2025 Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana memutuskan T1 dan T5 bersalah dan disabitkan di atas pertuduhan pindaan tersebut. T1 dan T2 masing-masing dikenakan hukuman pemenjaraan seumur hidup (30 tahun) mulai tarikh tangkap (13 Julai 2018) dan 12 kali sebatan.

Terkilan, T1 telah memfailkan notis rayuan ke Mahkamah Rayuan Malaysia di atas keseluruhan keputusan iaitu sabitan dan hukuman. Manakala T5 hanya merayu terhadap sabitan sahaja.

Bagi memudahkan rujukan, selepas ini kami akan merujuk pihak-pihak seperti yang berikut:

Mat Azam Bin Nasir (perayu) sebagai T1;

(ii) Narsimah a/l Visvanathan sebagai T2;

(iii) Sri Taran a/l Visvanathan sebagai T3;

(iv) Selvarajoo a/l Kasinathan sebagai T4;

Navindrahkumar a/l Asok Kumar (perayu) sebagai T5; dan

(vi) Pendakwa Raya (responden) sebagai pihak pendakwaan sebagaimana panggilan mereka di Mahkamah Tinggi. Fakta Kes [5] Pada 12 Julai 2018, lebih kurang pukul 12.00 tengahari ketika D/Sarjan Muhamad Norazlan bin Mohd Rashid (SP2) sedang bertugas di Bahagian Perlucutan Harta, ASP Ahmad Syaari bin Ishak (pengadu / SP3) telah mengarahkan SP2 bertindak sebagai penyamar sulit bagi urusan membeli dadah berbahaya daripada T1 yang juga dikenali sebagai “Arab”. SP3 telah membekalkan telefon bimbit jenama Samsung (017-5836773) kepada SP2 untuk menghubungi T1. [5] Pada hari yang sama juga, sekitar pukul 2.00 petang, SP3 telah mengadakan taklimat di Bilik Gerakan, Jabatan Siasatan Jenayah Narkotik Johor bagi penugasan SP2 sebagai penyamar sulit pertama manakala Koperal Mohd Noh bin Ngadiman (SP6) pula ditugaskan sebagai penyamar sulit kedua. [6] SP2 diarahkan untuk berurusan jual beli dadah berbahaya dengan T1. Manakala SP6 pula ditugaskan untuk memandu kereta pasukan No Pendaftaran JJS 4823 dan menjaga wang tunjuk. [7] SP3 telah mengarahkan SP2 untuk membeli 10 paun Heroin dimana perjumpaan akan diadakan di Restoran Burger King, Petronas Tol Skudai pada 12 Julai 2018, lebih kurang pukul 4.00 petang. [8] Kemudiannya SP2 dan SP6 bergerak ke lokasi yang diarahkan. Pada jam 5.30 petang, SP2 dan SP6 sampai di Restoran Burger King, Petronas Tol Skudai. SP2 keluar dari kenderaan yang dinaiki dan berjalan masuk ke dalam Restoran Burger King tersebut. SP2 telah menghubungi T1 dan memaklumkan kepadanya bahawa SP2 telah berada di lokasi perjumpaan berkenaan. T1 pula memberitahu SP2 bahawa dia masih lagi di dalam perjalanan ke sana. [9] Pada pukul 5.50 petang, T1 sekali lagi telah menghubungi SP2 dan memaklumkan kepada SP2 bahawa dia masih dalam perjalanan kerana berlaku kesesakan di Tol Kempas. Pada jam 6.00 petang, SP2 menghubungi T1 bertanyakan lokasinya dan T1 memberitahu sudah sampai tetapi bercadang untuk mengisi minyak keretanya di Pam Minyak Petronas. [10] SP2 menunggu kedatangan T1 dan kemudian T1 menghubungi SP2 melalui panggilan telefon memaklumkan telah sampai di Restoran Burger King dan sedang parkir kenderaannya iaitu kereta Produa Myvi. [11] Semasa menunggu di dalam Restoran Burger King tersebut, SP2 melihat T1 berjalan masuk ke Restoran tersebut dari tempat parkir. SP2 berjumpa T1 di dalam Restoran Burger King sambil bersalaman. SP2 berbincang dengan T1 mulai jam 6.05 petang hingga 6.45 petang berkaitan penjualan 10 paun Heroin dengan harga RM6,500.00 untuk 1 paun. SP2 meminta agar serahan duit dilakukan di dalam restoran yang sama. Sebaliknya, T1 tidak bersetuju dan meminta penghantaran dadah tersebut dibuat di kedai mamak di Setia Tropika. SP2 tidak bersetuju dan memberi alasan tidak biasa dan tidak berani ke sana bimbang dirompak kerana membawa duit yang banyak. [12] T1 dilihat menghubungi seseorang untuk berurusan jual beli dadah berbahaya di Setia Tropika. Jika tiada persetujuan dicapai maka urusan akan ditangguhkan pada keesokan harinya. T1 memberi cadangan kepada SP2 untuk membuat urusan penjualan dan pembelian dadah ini pada keesokan harinya iaitu sebelum pukul 12.00 tengahari. [13] SP2 berpura-pura berlakon membuka google maps di hadapan T1. SP2 memberitahu T1 untuk berurusan di kedai Coffee Bean & Tea Leaf, Setia Tropika sebelum pukul 12.00 tengahari. T1 bersetuju dengan tempat tersebut dan bersetuju untuk menyerahkan 10 paun heroin pada keesokan harinya. T1 terus keluar dengan menaiki keretanya dan meninggalkan restoran berkenaan pada pukul 6.45 petang. [14] Pada 13 Julai 2018, lebih kurang pukul 2.00 petang, SP3 yang mengetuai satu pasukan polis telah pergi ke kedai Coffee Bean & Tea Leaf di Taman Setia Tropika. Sebaik sampai di lokasi berkenaan, SP3 telah membuat pemerhatian selama 35 minit. SP3 telah melihat SP2 turun dari kereta yang di parkirnya dan masuk ke dalam kedai Coffee Bean & Tea Leaf. Manakala SP6 menunggu di dalam kereta yang di parkir di hadapan kedai tersebut. [15] SP2 telah masuk ke dalam kedai itu dan duduk di meja paling hadapan di dalam kedai tersebut. Selang 30 minit kemudian, SP3 melihat T1 masuk dan duduk semeja dengan SP2. Selepas 40 minit kemudiannya, T2 dilihat masuk ke dalam kedai berkenaan. T2 duduk semeja bersama SP2 dan T1. Selang 25 minit kemudian, T3 pula masuk dan duduk semeja bersama SP2, T1 dan T2. [16] Selepas SP3 membuat pemerhatian selama sejam, SP3 melihat sebuah motorsikal yang ditunggang oleh T4 dan pemboncengnya T5 berhenti di hadapan kedai Coffee Bean & Tea Leaf tersebut. T5 dilihat mengalas sebuah beg berwarna hitam biru telah turun dari motorsikal itu dan pergi ke arah kereta yang dinaiki oleh SP2. T2 masuk ke dalam kereta tersebut. T4 pula tidak turun dari motorsikalnya. [17] SP3 kemudiannya nampak SP2 keluar dari kedai tersebut dan menuju ke kereta dimana di dalamnya ada T5 dan SP6. Diringkaskan SP2 kemudiannya telah memberi isyarat kepada SP3. SP3 dan anggota pasukannya telah bertindak menyerbu dan berjaya menangkap T1, T2, T3, T4 dan T5. T5 sedang memeluk beg yang dibawanya ketika tangkapan. [18] Pemeriksaan telah dilakukan di hadapan semua tangkapan. Di dalam beg tersebut dijumpai plastik merah di mana di dalamnya mengandungi 10 bungkusan plastik lutsinar berisi disyaki dadah berbahaya jenis heroin. [19] SP3 telah membuat rampasan barang kes dadah sebagaimana Senarai Borang Geledah (P9) dan menangkap kesemua tangkapan untuk siasatan lanjut. SP3 telah membuat laporan polis berkaitan rampasan dan tangkapan sebagaimana Kempas Report No: 005668/2018 (D15). [20] Siasatan kes ini telah dijalankan oleh Inspektor Muhammad Saifuddin bin Che Anawa (SP7). Pada 17 Julai 2018 pukul 2.58 petang, SP7 telah menyerahkan kesemua dadah berbahaya yang dirampas kepada Ahli Kimia iaitu Puan Nur Hafiza binti Md Yusop (SP5) di Jabatan Kimia Johor Bahru, Johor untuk di analisis. [21] Hasil analisis yang dijalankan, SP5 telah mengesahkan bahawa berat bersih dadah yang dirampas berjumlah 153.3gram heroin. Laporan kimia bertarikh 6 November 2018 yang disediakan oleh SP5 ditandakan sebagai ekshibit P13. Ringkasan Pembelaan T1 [22] Pada 13 Julai 2018, lebih kurang pukul 3.00 petang, T1 pergi ke Coffee Bean & Tea Leaf di Jalan Setia Tropika 1/2, Taman Setia Tropika untuk berjumpa dengan majikannya iaitu T2. T1 berjumpa dengan T2 atas urusan penyerahan beberapa kepingan cek untuk bayaran kedai aksesori dan bayaran gaji T1. [23] T2 meminta T1 untuk datang berjumpa dengannya bagi mengambil cek jika T1 memerlukan wang dengan segera. T1 berkomunikasi dengan melalui "WhatsApp" dan ada menghantar lokasinya iaitu Coffee Bean & Tea Leaf. T1 telah sampai dahulu di lokasi berbanding dengan T2. [24] Sebaik sahaja T1 sampai di lokasi berkenaan, T1 telah menghantar "voicenote" melalui "WhatsApp" kepada T2. memberitahu T1 supaya masuk dahulu ke kedai untuk berjumpa dengan kawannya yang telah lama menunggu. T2 memberitahu T1 bahawa dia akan sampai tidak lama lagi. [25] T2 memberitahu T1 kawannya adalah seorang lelaki Melayu bernama "Emi" (SP2) memakai T-Shirt berwarna putih dan memakai topi sedang duduk dalam kedai tersebut. T1 telah masuk ke dalam kedai dan berjumpa lelaki Melayu bernama "Emi". Tidak sampai 5 minit kemudian, T2 bersama adiknya bernama Sri Taran iaitu T3 telah sampai di Coffee Bean & Tea Leaf. T1 ada berbual dengan "Emi" dengan memberitahu T1 adalah pekerja kepada T2. [26] “Emi" ada memberitahu T1 bahawa dia sudah lama menunggu T2. Sebaik sahaja T2 dan T3 sampai, T1 ada bersalaman dengan T2. T1 ada bertanyakan cek kepada T2. T2 meminta T1 supaya tunggu dahulu dan T2 pun berbual dengan "Emi". T2 meminta maaf kepada "Emi" kerana lambat sampai. [27] Semasa T2, “Emi” dan T3 berbual-bual, T1 memaklumkan kepada T3 melalui isyarat tangan bahawa T1 akan ke tandas. Selepas T1 ke tandas, T1 ada membuat pesanan air di kaunter. Sebaik sahaja membuat pesanan air, T1 menuju kembali ke mejanya. T1 nampak T2, T3 dan “Emi” sedang berbincang tentang sesuatu perkara tetapi butiran perbincangan tidak dapat didengari dengan jelas oleh T1 ditambah pula dengan bunyi bising muzik yang dimainkan di dalam Coffee Bean & Tea Leaf berkenaan. Semasa di meja itu, T1 menggunakan telefon bimbitnya sambil minum air yang dipesannya. [28] Selepas itu T1 nampak T2 dan "Emi" bangun dari kerusi mereka dan keluar daripada kedai. T1 tidak nampak arah mana mereka pergi. T1 nampak T3 sedang berbual-bual menggunakan telefon bimbitnya. Perbualan adalah di dalam Bahasa Tamil. [29] Tidak berapa lama kemudian, T1 nampak T2 dan "Emi" berjalan masuk ke kedai semula dan menuju meja di mana T3 sedang duduk. T1 nampak "Emi" telah bangun dan keluar daripada kedai. T1 merasa perbincangan antara mereka telah selesai. T1 bangun dan menuju ke arah T3. [30] Tiba-tiba, sekumpulan lelaki berpakaian preman telah masuk ke Coffee Bean & Tea Leaf dan terus menangkap T1, T2 dan T3. Ketika tangkapan, T1 tidak cuba melarikan diri. Semasa T1 dibawa keluar dari kedai, T1 nampak 2 orang lelaki India ditangkap berhampiran kedai tersebut. T1 dan tangkapan lainnya telah dibawa balik ke Ibu Pejabat Polis Kontinjen Johor Bharu, Johor. Semasa berada di sana, barulah T1 sedar bahawa dirinya ditangkap di atas kesalahan mengedar dadah berbahaya. [31] T1 menafikan ada mengedar dadah berbahaya jenis heroin seberat 153.3gram. T1 telah dirujuk dengan gambar P7, namun T1 tidak tahu beg itu kepunyaan siapa. T1 menafikan masa tangkapan beg tersebut berada dalam kawalan atau jagaannya. T1 tidak mengenali "Emi" sebelum ditangkap. Ringkasan Pembelaan T5 [32] Sebelum T5 di tangkap di tempat kejadian, pada 13 Julai 2018, T5 datang daripada Kempas. T5 ke Kempas untuk membaiki motornya di kedai motor di Kempas. Ketika itu T5 seorang diri. Kemudiannya, lebih kurang jam 3.00 petang, T3 menghubungi T5 melalui telefon bimbit untuk mengajak T5 makan. T3 berada di Summit Apartment di Setia Tropika. T5 mengenali T3 selama lebih kurang 1 hingga 1½ tahun sebelum hari kejadian. T5 mengenali T3 apabila sama-sama terlibat dalam perhiasan perkahwinan. T5 telah pergi ke D'Summit untuk mengambil T4. T4 ada memberitahu T5 bahawa selepas makan mereka ada sedikit kerja untuk dibuat tetapi T4 tidak pula memberitahu T5 secara khusus kerja apa yang hendak dilakukan. [33] T4 telah menunggu T5 di lobi D'Summit. T4 memakai jaket dan membawa satu (1) beg. T5 telah parkir motorsikalnya dekat lobi D'Summit. SP4 mengajak T5 menaiki motorsikalnya. [34] T4 telah membatalkan rancangannya untuk pergi makan tetapi pergi ke White Cafe. T5 semasa menunggang motorsikal dari Kempas sehingga ke D'Summit tidak membawa apa-apa barang. T4 telah memberikan beg seperti dalam gambar P7 kepada T5 semasa keluar dari D'Summit. T5 ada bertanyakan kepada T4 (berkenaan beg tersebut). T4 mengatakan tiada apa-apa. TP4 menyuruh T5 menyimpan beg tersebut di dalam bakul raga motorsikal dimana T5 adalah pemboncengnya. [35] T4 telah memberhentikan motorsikalnya di hadapan sebuah kereta Plat 720 warna maroon. T4 telah menyuruh T5 menyerahkan beg tersebut kepada kawannya yang berada di dalam kereta itu. Sebelum menyerahkan beg tersebut, T5 ada bertanyakan kepada T4 apakah isi kandungan di dalam beg tersebut. T4 mengatakan tiada apa-apa barang dan menyuruh T5 menyerahkan sahaja beg tersebut kepada orang yang berada dalam kereta itu. T5 mengetuk cermin kereta itu dan orang yang berada dalam kereta (lelaki berbangsa Melayu) mengajak T5 masuk dan duduk di dalam kereta. [36] Tidak sempat T5 bertanyakan kepada lelaki Melayu itu, dengan tiba-tiba sahaja beberapa orang anggota polis telah menyerbu kereta yang dimasuki oleh T5 dan menunjukkan kad kuasa polis. T5 telah digari semasa berada di dalam kereta tersebut. T5 menyatakan dia tidak mengetahui kandungan di dalam beg yang diserahkan di D'Summit sehingga dirinya ditangkap. T5 menyatakan bahawa dia tiada mempunyai apa-apa urusan dengan lelaki yang ditangkap termasuk T1. Dapatan Mahkamah Tinggi di Akhir Kes Pembelaan [37] Di antara lain dapatan beliau di akhir kes pembelaan adalah seperti yang berikut dan kami petik: “[51] Saya telah meneliti pembelaan T1 dan T2 secara mendalam. Secara ringkasnya pembelaan T1 pergi ke Coffee Bean & Tea Leaf untuk berjumpa majikannya iaitu Narsimah untuk urusan cek. T1 menafikan ada berbincang dengan AP1 [SP2] di Burger King Skudai sehari sebelum tangkapan dilakukan. T1 menafikan ada berbincang urusan jual beli dadah berbahaya dengan AP1 [SP2] di Burger King. T1 sekadar berjumpa Narsimah urusan cek dan tiada kaitan langsung dengan jual beli dadah yang dibincangkan oleh AP1 Saya akan menimbangkan pembelaan T1 terlebih dahulu dalam Penghakiman ini. Saya berpendapat pembelaan T1 menafikan ada perbincangan beli dadah dengan AP1 [SP2] di Burger King. Saya memutuskan untuk menerima keterangan AP1 [SP2] dan ASP Ahmad Syaari bin Ishak [SP3] bagaimana perbincangan dengan T1 [Man Arab] bermula di Burger King, Skudai pada 12.7.2018. Perbincangan berkaitan pembelian dadah Heroin sebanyak 10 paun. Harga belian 1 paun bernilai RM6,500.00. Penyerahan dadah di buat di tempat lain yang dicadangkan oleh AP1 dan T1 bersetuju. Kehadiran T1 di Coffee Bean & Tea Leaf adalah seperti yang dibincangkan dalam pertemuan di Burger King. Saya juga menimbangkan tindakan T1 yang pergi ke kereta di mana AP2 [SP6] membawa wang projek. T1 telah melihat wang yang di bawa oleh AP2 [SP6]. Selepas itu T1 berjumpa semula AP1 [SP2] dan memberitahu tidak lama lagi dadah yang dipersetujui akan dibawa ke lokasi. Pembelaaan T1 kononnya tidak terlibat dalam perjumpaaan di Burger King sukar di terima. Saya memutuskan tiada alasan untuk saksi pendakwaan khasnya AP1 [SP2], AP2 [SP6] dan SP4 untuk berbohong di Mahkamah atau menganiyai T1. Tiada keterangan yang menunjukkan AP1 [SP2], AP2 [SP6] dan SP4 ada perbalahan atau berdendam ke atas T1 (sila rujuk kes PP v. Shaaban Bin Abd Rahman [1989] 2 MLJ 313 dan PP v. David Ackowuah Bonsu [ 1999] 2 CLJ 677). [52] Saya turut menimbangkan pembelaan T1, kononnya pada hari kejadian hadir ke Coffee Bean & Tea Leaf semata-mata untuk berjumpa majikannya iaitu Narsimah urusan cek dan bukannya urusan jual beli dadah yang menjadi teras pertuduhan pindaan. Saya telah meneliti pendirian T1 semasa soal-balas saksi-saksi pendakwaan tidak pernah meletakkan atau mencadangkan T1 ke Coffee Bean & Tea Leaf untuk mengambil cek daripada Narsimah. Saya memutuskan pembelaan sebegini sekadar pemikiran semula (Tan Kim Ho & Anor v. PP [2009] 3 MLJ 151). Saya turut menimbangkan Borang Senarai Geledah [P9] yang ditandatangani oleh T1 dan Narsimah, jika benar T1 hadir untuk mengambil cek daripada Narsimah, sudah pasti Narsimah akan membawa buku cek ke Coffee Bean & Tea Leaf. Sebaik P9 diteliti, item (1) hingga (10) langsung tidak memasukkan sebarang cek yang dikatakan oleh T1. Sebaliknya jika diamati P9, pada milikan T1 dijumpai wang tunai campur-campur bernilai RM2,800.00. Saya berpendapat T1 tidak mempunyai masalah kewangan sehingga perlu berjumpa majikannya iaitu Narsimah untuk mengambil cek bayaran gajinya. Setelah meneliti keseluruhan keterangan pembelaan T1 dan keterangan kes pendakwaan, saya memutuskan T1 gagal menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah atas pertuduhan mengedar dadah bergantung kepada keterangan AP1 [SP2] dan AP2 [SP6] dan jual beli dadah s. 2 Akta itu. Pendakwaan telah membuktikan melampaui keraguan yang munasabah iaitu T1 secara niat bersama dengan T2 telah melakukan kesalahan mengedar dadah berbahaya jenis Heroin seberat 153.3gram sebagaimana Pertuduhan Pindaan. [53] Sekarang saya beralih kepada pembelaan T2. Saya telah menimbangkan pembelaan T2 secara menyeluruh dan membandingkan dengan kes pendakwaaan. Sebagaimana yang dihujahkan oleh TPR yang terpelajar pembelaan T2 sekadar penafian kosong semata-mata. dalam pembelaanya menyatakan hadir ke lokasi kejadian atas arahan Selvarajoo untuk menyerahkan bag berwarna hitam sebagaimana yang tertera dalam gambar [P7 [1]]. [54] T2 tidak mengetahui bag yang diserahkan kepada AP2 [SP6] mengandungi dadah berbahaya. Peguam T2 yang terpelajar menghujahkan T2 tidak mempunyai pengetahuan bag yang diserahkan kepada AP2 mengandungi dadah berbahaya yang menjadi teras Pertuduhan Pindaan. Pembelaan bergantung kepada pembawa tidak bersalah atau "innocent carrier". T2 menghantar bag berisi dadah berbahaya atas permintaan kawannya bernama Selvarajoo. T2 dan Selvarajoo berada di lokasi kejadian semasa tangkapan dilakukan. Pembelaan telah meletakan asas pembelaan "innocent carrier" semasa kes pendakwaan lagi. Turut dihujahkan T2 jika mempunyai pengetahuan bag mengandungi dadah, T2 sudah pasti akan membuang atau cuba melarikan diri semasa di tangkap. Dalam kes semasa T2 tidak bertindak sedemikian menunjukkan tiada pengetahuan. Pembelaan turut menghujahkan pendakwaan tidak mengemukakan telefon bimbit T2 semata-mata bagi mengelakkan butiran atau komunikasi T2 dengan Selvarajoo di kesan. Pendakwaan gagal mengemukakan keterangan rebuttal, versi pembelaan seharusnya di terima (PP v. Mohd Zurizal Bin Saad [2021] MLJU 318). [55] Sebelum saya menimbangakan pembelaan “innocent carrier”, eloklah di rujuk nas duluan yang merungkai prinsip ini. Saya merujuk kes Public Prosecutor v. Herlina Purnama Sari [2016] CLJU 1855; [2016] 1 LNS 1855; [2017] 1 MLRA 499, Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Mohd Raus Shariff PMR (beliau pada ketika itu) menerangkan maksud doktrin kebutaan disengajakan (wilful blindness) seperti yang berikut: … [56] Selanjutnya dalam kes Maria Elvina Pinto v. PP [2020] 5 CLJ 1; [ 2020] 3 MLJ 21, Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh YAA Tun Tengku Maimun, Ketua Hakim Negara memutuskan seperti yang berikut: … [57] Berdasarkan prinsip-prinsip yang diputuskan dalam kes Herlina Purnama Sari [supra] dan Maria Elvina Pinto [supra], saya akan menimbangkan adakah T2 boleh berpayung atas pembelaan “innocent carrier”? [58] Saya telah menimbangkan pembelaan T2 secara mendalam. T2 dalam pembelaannya seolah-olah menuruti permintaan kawannya Selvarajoo untuk menyerahkan bag [P7

(1)] kepada kawan Selvarajoo yang menunggu di dalam kereta (AP2 [SP6]). T2 mempunyai masa yang banyak untuk melihat apakah yang terkandung dalam bag yang dikatakan diserahkan oleh Selvarajoo semasa D’Summit. T2 dalam pembelaanya menyatakan tidak membuka bag tersebut walaupun bag hanya berzip dan tidak berkunci. Saya menimbangkan pembelaan T2 ini dengan keterangan AP2 [SP6] semasa kes pendakwaan ada menyatakan T2 yang membawa bag datang ke kereta dan masuk tempat duduk bahagian belakang kiri. T2 telah memberitahu AP2(SP6) barang sudah sampai. T2 telah membuka bag yang dibawa dan menunjukkan dalamnya mengandungi dadah. Saya merujuk keterangan SP6 yang menyatakan: : Kemudian apa yang berlaku? : Lebih kurang dalam setengah jam datang 1 lelaki India ke kereta saya dengan satu beg lepas itu dia masuk dan beritahu barang sudah sampai. : Kemudian? : Selepas itu dia buka beg dan menunjukkan dadah tersebut kepada saya. Setelah itu Sarjan Azlan datang ke kereta dan bertanya saya “barang sudah ada? Betul ada barang”?” [59] Selanjutnya SP6 dalam keterangannya menyatakan: : Baik secara ringkas Koperal sudah jelaskan peranan Koperal, apa yang berlaku pada perjumpaan pertama dan soalan saya apabila 1 lelaki India yang Koperal kata masuk ke dalam kereta, dia duduk di bahagian mana Koperal untuk menunjuk barang tersebut? Masih ingat lagi tak? : Dia masuk dan duduk di tempat duduk belakang. : Tempat duduk belakang bahagian mana? Kiri atau kanan kereta? : Belakang kiri : Belakang kiri ya baik. Ada Koperal lihat secara jelas barang tersebut? Ataupun tengok macam mana cara? : Saya melihat apabila dia membuka zip beg tersebut menunjukkan ada barang dalam itu dan beritahu okey barang cukup. Saya pun tunggu daripada Sarjan Azlan datang. : Berapa lama selepas dia tunjuk dan buka beg tersebut Sarjan Azlan datang ke kereta? : Tak sampai dalam lebih kurang dalam 5 minit gitu. [60] Saya berpendapat keterangan yang di rujuk di atas, menunjukkan T2 bukan sekadar menyerahkan bag kepada AP2 [SP6], T2 turut terlibat dalam urusan jual beli dadah yang dibincangkan antara T1 dengan AP1 [SP2] bermula di Burger King dan berterusan di Coffee Bean & Tea Leaf. Saya memutuskan T2 membutakan matanya dan kerana mengetahui bag yang kononnya diserahkan oleh Selvarajoo mengandungi dadah berbahaya yang menjadi teras Pertuduhan Pindaan [P2]. [61] Saya memutuskan pembelaan “innocent carrier” tidak terpakai terhadap T2. Saya memutuskan gagal menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah berkaitan pengedaran dadah melalui penglibatan AP1 [SP2] dan AP2 [SP6]. Kehadiran Selvarajoo [62] Peguam T2 yang terpelajar menghujahkan pendakwaan sepatutnya memanggil Selvarajoo sebagai saksi pendakwaan. Pembelaan telah memberikan “Alcontara Notice” penglibatan Selvarajoo semasa kes pendakwaan. Pendakwaan gagal membawa keterangan “rebuttal” berkaitan penglibatan Selvarajoo. Saya telah meneliti keterangan pendakwaan dan pembelaan T2, walaupun pendakwaan tidak memanggil Selvarajoo, kes pendakwaan tidak terjejas. Keterangan AP1 [SP2] dan AP2 [SP6] sudah cukup untuk mengaitkan penglibatan T1 dan T2 dalam urusan jual beli dadah berbahaya yang menjadi teras Pertuduhan Pindaan. Tindakan T2 yang menunjukkan kandungan dalam bag kepada AP2 [SP6], ia bukan sekadar mengikuti arahan Selvarajoo. T2 mengetahui urusan jual beli dadah yang dimulakan oleh T1 di Burger King dan berterusan sehingga ke lokasi tangkapan. T1 turut ke kereta di mana AP2 [SP6] membawa wang pembelian dadah berbahaya. Sebaik T2 datang membawa bag dan masuk ke dalam kereta AP2 [SP6]. AP1 [SP2] mengesahkan T1 berpuashati dengan wang yang ada. T2 memberitahu dadah berbahaya akan sampai kepada AP1 Anggapan bertentangan di bawah s. 114 (g) Akta Keterangan 1950 [Akta 1950] [63] Peguam T1 dan T2 yang terpelajar menghujahkan pendakwaan gagal memanggil Narsimah, Sri Taran dan Selvarajoo. Pembelaan menghujahkan saksi-saksi ini merupakan saksi penting kerana mereka sama-sama di tangkap bersama T1 dan T2 pada tarikh kejadian. Saksi-saksi ini dapat mengesahkan adakah versi pendakwaan benar atau rekaan? [64] Saya telah meneliti keseluruhan keterangan kes pendakwaan, keterangan AP1 [SP2] menjurus kepada perbincangan dengan T1 [Man Arab] di Burger King sehinggalah perjumpaan di Coffee Bean & Tea Leaf. AP1 [SP2] tidak berurusan dengan Narsimah atau Selvarajoo. Apatah pembelaan T1 yang menafikan terus ada perbincangan jual beli dadah dengan AP1 T1 dalam pembelaannya menyatakan kehadirannya di Coffee Bean & Tea Leaf untuk berjumpa majikannya bernama Narsimah untuk urusan cek. Sri Taran dan Narsimah bukannya saksi penting untuk pendakwaan. Begitu juga Selvarajoo ianya bukan saksi penting untuk pendakwaan. Saya memutuskan anggapan s. 114(g) Akta 1950 tidak terpakai. [65] Pada akhirnya, saya merujuk kes Azhar Lazim v. PP [2012] CLJU 262; [2012] 1 LNS 262 CA; [2012] 5 MLJ 1; [2012] 3 MLRA 484; [2012] AMEJ 0081, ada menerangkan seperti berikut: [27] A credible defence is a defence that answers the evidence of the prosecution. It is purely a question of fact whether the explanation of the defence is capable of raising a reasonable doubt. [66] Berbalik kepada kes semasa, saya berpendapat pembelaan T1 dan T2 gagal menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah atas kes pendakawaan. Saya memutuskan T1 dan T2 bersalah dan disabitkan atas Pertuduhan Pindaan [P2].” Prinsip Undang-Undang Berkaitan Dapatan Fakta di Peringkat Rayuan [38] Di dalam kes Herchun Singh & Ors v. PP [1969] MLRA 382, Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Ong Hock Thye (Malaya) CJ (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti yang berikut: "An appellate Court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the Judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there are substantial and compelling reasons for disagreeing with the finding.” [39] Di dalam kes Amri Ibrahim & Anor v. PP [2017] 1 CLJ 617, Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Hasan Lah HMP (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti yang berikut: “[51] It is trite law that the view of the trial judge as to the credibility of a witness must be given proper weight and consideration. An appellate court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the trial judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there were substantial and compelling reasons for disagreeing. (see Herchun Singh & Ors v. PP [1969] CLJU 52; [1969] 1 LNS 52; [1969] 2 MLJ 209).” [40] Di dalam kes Sam Hong Choy v. PP [2000] 1 CLJ 105, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Haidar Mohd Noor HMR (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti yang berikut: “As the finding of the learned judge on this issue is based on finding of facts and credibility of witnesses, the appellate court should be slow to disturb such finding as credibility of a witness is primarily a matter for the trial judge unless the decision was plainly wrong and was against the weight of the evidence (Dato' Mokhtar bin Hashim v. Public Prosecutor / 1983] 2 CLJ 10; [ 1983] 2 MLJ 232). In the circumstances we were not convinced that the learned judge was wrong.” Hujahan Peguam T1 dan T5 [41] Tiga (3) isu utama yang dibangkitkan oleh peguam T1 dan T5 adalah seperti yang berikut:

Kewujudan percanggahan dan kelompangan didalam kes pendakwaan di atas kegagalannya memanggil penama-penama material berikut iaitu T2, T3 dan T4.

Kegagalan pihak pendakwaan untuk menyiasat dan mengemukakan keterangan dokumentar material berikut iaitu:

rakaman CCTV;

telefon dan log @ rekod panggilan; dan

wang tunjuk.

Kegagalan pihak pendakwaan membuktikan intipati-intipati pertuduhan berikut iaitu:

kawalan, jagaan dan pengedaran;

pengetahuan; dan

kuasa pelupusan

Kegagalan pihak pendakwaan untuk membuktikan niat bersama. Nas Undang-Undang Berkaitan Agent Provocateur [42] Di dalam kes Wan Mohd Azman Hassan v. PP [2010] 4 CLJ 529, Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Abdull Hamid Embong HMP (beliau pada ketika itu) telah menjelaskan secara terperinci berkaitan peranan, penggunaan serta kebolehterimaan keterangan agent provocateur bila beliau menyatakan seperti yang berikut: “Agent Provocateur [8] The use of agent provocateurs, or undercover or police spies is now a common method utilised by the police in flushing out and ultimately apprehending drugs traffickers. It must be remembered that such covert activities of these drug traffickers are carried out with a high degree of secrecy that, without using this technique of surveillance and investigation, it may be impossible for anti-drugs law enforcers to penetrate into this nefarious underworld activity and identify who are the perpetrators. [9] In a typical police undercover operation scenario (as happened in this case) the police would receive information from its informer of a drug trafficking activity. An agent provocateur, normally himself a police officer, will then be assigned to undertake what is called a "sting operation". The agent provocateur will get in touch with the informer. The informer will then arrange for an introduction and meeting between the agent provocateur, (who will play the role of a drug-buyer) and the drug trafficker. The informer will take no further active role and normally disappear. Negotiations will then take place between the agent provocateur and the drug trafficker where the amount of drugs to be supplied, its price and place of delivery will be discussed and agreed upon. The agent provocateur himself thus takes an active role in the commission of the offence. Both parties become willing participants in that offence. This is what is meant by the phrase 'to abet the commission of the offence' as found in s. 40A(1) of the Act. The agent provocateur's role is to uncover the offence and gather evidence to be later given at the trial against the trafficker. This, as discussed later in this judgment, is however not an entrapment that gives rise to a legitimate defence. [10] An agent provocateur may thus be defined as one who provokes or suggests the commission of an offence to another person hoping that the latter will go along with his suggestion so that the other person may be convicted of the offence the agent provocateur suggested. [11] The evidence of an agent provocateur is however not that of an accomplice's and as such requires no corroboration (see Teja Singh & Mohamed Nasir v. PP [1949] CLJU 96; [1949] 1 LNS 96; also Goh Lai Wak v. PP [1994] 1 SLR 748). In that case, Spencer Wilkinson J makes the following distinction between an agent provocateur and an accomplice by making reference to this passage from Emperor v. Chaturbhuj Sahu 1 LR 38 Cal. 96: A person who makes himself an agent for the prosecution with the purpose of discovering and disclosing the commission of an offence, either before associating with wrong-doers or before the actual perpetration of the offence, is not an accomplice but a spy, detective or decoy whose evidence does not require corroboration, though the weight to be attached to it depends on the character of each individual witness in each case. But a person who is associated with an offence with a criminal design, and extends no aid to the prosecution till after its commission is an accomplice requiring corroboration. [12] As for the creditworthiness of an agent provocateur as a witness Spencer-Wilkinson J in Teja Singh made the following remarks: It appears from the extract above quoted that the learned author of Roscoe's Criminal Evidence classed agents provocateur in the same category as spies, informers and detectives. I have no doubt that there may be witnesses in any of these categories who may be wholly unworthy of credit but in my view the credit of any such witness depends upon the facts of each particular case and not upon the particular label which can be attached to him. [13] This observation of the creditworthiness of an agent provocateur is now enshrined in s. 40A(1) of the Act which now provides that presumption on creditworthiness. [14] This presumption of being a creditworthy witness is of course rebuttable. It falls upon the defence then to adduce sufficient evidence for the court to conclude that the evidence of an agent provocateur is unworthy of credit. (See PP v. Han Kong Juan & Ors [1983] 1 CLJ 245; [1983] CLJ (Rep) 773 HC). [15] Under s. 40A of the Act, the evidence of the agent provocateur cannot be excluded in the exercise of judicial discretion (see Evidence Practice and Procedure, 3rd edn. by Augustine Paul). An otherwise admissible evidence such as this one under s. 40A of the Act does not become inadmissible merely because it had been improperly or unfairly obtained. Section 40A(2) of the Act affirms this admission notwithstanding any other laws, written or otherwise, to the contrary. He may thus relate the full story of what happened in his negotiations with the drugs seller and any statements made by the latter to him shall be admissible in evidence. … [19] It was submitted that an entrapment by SP3 had occurred. Learned counsel stated that since such evidence of entrapment is highly prejudicial, it is incumbent upon the trial court to do a "balancing exercise" before it can act on that prejudicial evidence. The balancing exercise requires the trial court to determine whether the prejudicial effect of the entrapment evidence outweighs its probative value. If the answer is in the affirmative then the trial court cannot act on it because it offends the principles of fairness. A misdirection had thus occurred in the trial. … [27] In any event, it is for the appellant to prove that he committed this offence as a result of an entrapment. This can only be determined from the facts to be evaluated by the trial court. In other words it is a question of fact. As there was no finding of facts on this issue by the trial court the issue of entrapment as a defence does not arise in this case. On this point alone, it demolishes the first argument raised by learned counsel for the appellant. For the defence to operate at all, the appellant needed to show that he was actually an "unwary innocent" who would not, but for the entrapment, have committed this offence. The facts however show that the appellant was a person with an opposite disposition; ie, that of an "unwary criminal" who readily participated in this offence. In this case, at worst, SP3's action can only be described as soliciting the appellant to supply the drugs. There was no entrapment as such. … [31] In the case of an agent provocateur's evidence however, the statutory approval for the admission of such evidence as governed by s. 40A of the Act, is indisputable. The need for admission of an agent provocateur's evidence has been alluded to earlier in this judgment. The special provision as found in s. 40A of the Act is provided to address this very need. The law too is silent on the need to subject such evidence to a balancing exercise. [32] Learned counsel of the appellant urged this court to apply the balancing exercise requirement in the interest of fairness. But the principle of fairness cuts both ways. In the fight against the drug menace, Parliament has deemed it fit that such evidence of an agent provocateur be admissible without any restrictions. The trial judge is no longer vested with a discretion to exclude such evidence. The court is only to interpret legislations and not to add new elements especially when the words in statutes are clear and unambiguous. [33] There is thus no further need to subject that evidence to any balancing exercise as proposed by learned counsel in his submission. The contention that this omission is a misdirection by learned trial judge therefore cannot be substantiated. [34] In this appeal, there had been a concurrent findings of facts by both the trial court and the Court of Appeal in regard to the appellant being in direct possession of the drugs upon his arrest. That finding cannot now be disturbed. It was also the findings of both courts below that the so called "2nd transaction" was part of and formed a continuation of the "1st transaction" for the sale and purchase of the drugs in which the appellant took an active part. Although there was no negotiation between the appellant and SP3 under the "2nd transaction", in our view this does not mean that the appellant was not involved in the trafficking of those drugs. Negotiations were completed by the appellant and SP3 during the "1st transaction" although delivery of the drugs took place nine days later. It is therefore not wrong for the learned trial judge to also consider the "1st transaction" and found that the appellant participated in the trafficking of the drugs. Taken together, there was in fact only one transaction, arising from a single negotiation for the sale of the drug, in which the appellant actively participated.” (Penekanan ditambah) [43] Berpandukan kepada nas undang-undang di atas, dapatlah kami simpulkan bahawa keterangan seseorang agent provocateur yang diberikan bersandarkan kepada seksyen 40A Akta Dadah Berbahaya 1952, tidak boleh diketepikan bila mahkamah melaksanakan budibicara kehakimannya. Keterangan seorang agent provocateur harus boleh diterima masuk tanpa apa-apa sekatan. Suatu keterangan yang seharusnya boleh diterima masuk tidak menjadikan ianya tidak boleh diterima masuk semata-mata kerana ianya diperolehi melalui cara-cara yang tidak adil atau tidak wajar. Seksyen 40A(2) mengesahkan kebolehterimaan keterangan ini walaupun terdapat undang-undang lain, bertulis atau sebaliknya, yang bertentangan dengannya. Oleh itu, seseorang saksi yang bertindak sebagai agent provocateur boleh mengemukakan sepenuhnya cerita mengenai apa yang berlaku dalam rundingannya dengan penjual dadah dan segala kenyataan yang dibuat oleh pihak terkemudian tersebut kepadanya adalah boleh diterima masuk. Namun anggapan kebolehterimaan (creditworthy) saksi sebegini boleh dipatahkan. Beban terletak di bahu pembelaan untuk mengemukakan keterangan yang mencukupi untuk menyakinkan mahkamah bahawa keterangan agent provocateur ini tidak boleh dipercayai (unworthy of credit). Dapatan Kami

(A) Kegagalan pendakwaan menawarkan atau memanggil saksi-saksi material [44] Menyentuh mengenai isu pertama yang diketengahkan oleh peguam T5 iaitu berkaitan wujudnya kelompangan material di dalam kes pendakwaan di atas kegagalan pihak pendakwaan menawarkan atau memanggil T2, T3 dan T4 sebagai saksi pendakwaan di akhir kes pendakwaan, pada hemat kami, ianya bukanlah sesuatu yang mampu mengugat atau merobohkan kekuatan kes pendakwaan. Dapatan ini dibuat setelah kami meneliti dan memperhalusi sedalam-dalamnya keterangan SP2 mengenai peranan yang dimainkan oleh T1 dan T5 serta tiga tangkapan yang lain. [45] Bagi tujuan pencerahan, kami ingin mengimbas dan merujuk kembali keterangan SP2 berkaitan perkara ini. SP2 di dalam penyataan saksinya (Kandungan 7 Jilid 2(1) di m/s 33-38) mengatakan seperti yang berikut dan kami petik: “i. PADA 12/7/2018 JAM LEBIH KURANG 1200 HRS, KETIKA SAYA SEDANG BERTUGAS DI JSJN IPK JOHOR DETEKTIF BAHAGIAN PELUCUTHAKKAN HARTA, ASP SYAARI (A1) TELAH BERJUMPA DENGAN SAYA DAN MENGARAHKAN SAYA MENJADI EJEN PROVOCATOR 1 DI PEJABAT FOP IPK JOHOR BAHRU UNTUK URUSAN KIRI KANAN JUAL BELI DADAH. ASP SYAARI JUGA BERI SAYA (1) TELEFON BIMBIT JENIS SAMSUNG YANG BERNOMBOR 017-5836773 UNTUK BERHUBUNG DENGAN T1 IAITU ARAB. ii. PADA 12/7/2018 JAM LEBIH KURANG 1400HRS, SATU TAKLIMAT DILAKUKAN DI BILIK GERAKAN JSJN IPK JOHOR OLEH ASP SYAARI IAITU PROVOCATOR 1 MANAKALA D/KPL 109245 MD NOH SEBAGAI EJEN PROVOCATOR 2. ARAHAN YANG DIBERIKAN OLEH ASP SYAARI. PADA MASA ITU ADALAH EJEN PROVOCATOR 1 SEBAGAI ORANG YANG BERURUSAN KIRI KANAN JUAL BELI DADAH DENGAN ARAB (T1) YANG MENGGUNAKAN NO TELEFON 019-2579302 MANAKALA PROVOCATOR 2 DITUGASKAN SEBAGAI PEMANDU MENGGUNAKAN KERETA PASUKAN JENIS PROTON SAGA BERWARNA MERAH NO PENDAFTARAN JJS4823 DAN PENJAGA WANG TUNJUK. ASP SYAARI MENGARAHKAN PROVOCATOR 1, MENDAPATKAN 10 POUND HEROIN PERJUMPAAN DI BURGER KING PETRONAS TOL SKUDAI PADA 12/1/2018 JAM 1600 HRS. SAYA DAN EJEN PROVOCATOR 2 BERGERAK KE LOKASI YANG DIARAHKAN IAITU BURGER KING PETRONAS TOL SKUDAI DARI IPK JOHOR PADA JAM 1600HRS. LEBIH KURANG JAM 1730HRS SAYA DAN 2 SAMPAI KE TERSEBUT DAN SAYA KELUAR DARI KENDERAAN DAN MASUK KE DALAM RESTOREN BURGER KING TERSEBUT. JAM 1740HRS, SAYA CALL ARAB (T1) DAN MAKLUM SUDAH SAMPAI DAN ARAB (T1) BERITAHU SAYA, DIA DALAM PERJALANAN. PADA JAM 1750HRS, ARAB (T1) HUBUNGI SAYA DAN BERITAHU DALAM PERJALANAN DAN JEM DI TOL KEMPAS. JAM 1800HRS, SAYA HUBUNGI ARAB (T1) TANYA LOKASINYA MEMAKLUMKAN KEPADA SAYA BAHAWA BELIAU SUDAH SAMPAI TETAPI HENDAK ISI MINYAK TERLEBIH DAHULU DI PETRONAS. iii. SAYA DAN EJEN PROVOCATOR 2 BERGERAK KE LOKASI YANG DIARAHAKAN IAITU BURGER KING PETRONAS TOL SKUDAI DARI IPK JOHOR PADA JAM 1600HRS. LEBIH KURANG JAM 1730HRS SAYA DAN 2 SAMPAI KE TERSEBUT DAN SAYA KELUAR DARI KENDERAAN DAN MASUK KE DALAM RESTOREN BURGER KING TERSEBUT. JAM 1740HRS, SAYA CALL ARAB (T1) DAN MAKLUM SUDAH SAMPAI DAN ARAB (T1) BERITAHU SAYA, DIA DALAM PERJALANAN. PADA JAM 1750HRS, ARAB (T1) HUBUNGI SAYA DAN BERITAHU DALAM PERJALANAN DAN JEM DI TOL KEMPAS. JAM 1800HRS, SAYA HUBUNGI ARAB (T1) TANYA LOKASINYA MEMAKLUMKAN KEPADA SAYA BAHAWA BELIAU SUDAH SAMPAI TETAPI HENDAK ISI MINYAK TERLEBIH DAHULU DI PETRONAS, SAYA TUNGGU ARAB (T1), DAN PADA JAM 1805HRS, ARAB (T1) CALL SAYA MAKLUM SUDAM SAMPAI DAN SEDANG PARKIR KENDERAAN. SAYA NAMPAK ARAB (T1) MENGGUNAKAN KENDERAAN JENIS PERODUA MYVI BERWARNA SILVER (NO PENDAFTARAN TIDAK NAMPAK KETIKA ITU. iv. SAYA TUNGGU ARAB (T1), DAN PADA JAM 1805HRS, ARAB (T1) CALL SAYA MAKLUM SUDAH SAMPAI DAN SEDANG PARKIR KENDERAAN. SAYA NAMPAK ARAB (T1) MENGGUNAKAN KENDERAAN JENIS PERODUA MYVI BERWARNA SILVER (NO PENDAFTARAN TIDAK NAMPAK KETIKA ITU. v. SAYA MENUNGGU DI DALAM RESTOREN BURGER KING TERSEBUT DAN LIHAT ARAB (T1) BERJALAN MASUK KE RESTOREN DARI TEMPAT PARKIR. SAYA BERJUMPA ARAB (T1) DI DALAM RESTOREN BURGER KING BERSALAM DENGANNYA. BERBINCANG DENGAN ARAB(T1) DARI JAM 1805 SEHINGGA 1845HRS DI SITU. ARAB (T1) BERSETUJU UNTUK MENJUAL 10 POUND HEROIN DENGAN HARGA RM6500.00 UNTUK 1 POUND HEROIN. SAYA MINTA ARAB (T1) UNTUK SERAH DADAH TERSEBUT DI RESTOREN BURGER KING TERSEBUT PADA HARI YANG SAMA TETAPI ARAB (T1) TIDAK BERSETUJU DAN MINTA LOKASI PENGHANTARAN DI SEBUAH KEDAI MAMAK DI SETIA TROPIKA. SETUJU MEMBERIKAN ALASAN KEPADA ARAB (T1) SAYA TIDAK BERANI PERGI KE SANA KERANA TIDAK BIASA DAN TAKUT AKAN DISAMUN KERANA MEMBAWA WANG TUNAI YANG BANYAK. vi. KEMUDIANNYA MENGHUBUNGI SESEORANG KEPASTIAN, JIKA URUSAN KIRI KANAN PADA HARI INI DI SETIA TROPIKA, JIKA TIDAK SETUJU AKAN BUAT KIRI KANAN KEESOKKAN HARINYA. KEMUDIANNYA MEMBERI CADANGAN KEPADA SAYA URUSAN KIRI KANAN PADA KEESOKKAN HARINYA PADA WAKTU PAGI SEBELUM JAM 12 TENGAHARI. SAYA BERLAKON BUKA GOOGLE MAPS DI TELEFON BIMBIT DI HADAPAN ARAB (T1). KEMUDIAN SAYA BERITAHU ARAB (T1) UNTUK BERURUSAN DI COFFEE BEAN AND TEA LEAF SETIA TROPIKA SEBELUM JAM 12 TENGAHARI. ARAB (T1) TERUS SETUJU UNTUK MELEPASKAN 10 POUND HEROIN TERSEBUT PADA KEESOKKAN HARINYA DAN TERUS KELUAR DARI RESTOREN BURGER KING PETRONAS TOL SKUDAI PADA JAM 1845HRS DENGAN MENAIKI KENDERAAN JENIS PERODUA MYVI SILVER NO PENDAFTARAN WPQ2129. vii. KEESOKAN HARINYA, ASP SYAARI MEMBUAT TAKLIMAT KEDUA PADA 13/7/2018 JAM 0830HRS DI BILIK GERAKAN JSJN IPK JOHOR. ASP SYAARI MEMBERI 1 BEG WANG TUNJUK KEPADA EJEN PROVOCATOR 2 YANG MENGANDUNGI 6 SAMPUL SURAT DICAMPUR WANG KERTAS TULEN DAN KERTAS PALSU SEOLAH-OLAH WANG TUNJUK TERSEBUT BERJUMLAH RM65,000. ASP SYAARI MEMBERI ARAHAN BAHAWA PROVOCATOR 2 AKAN PEGANG DUIT TERSEBUT DAN MENJADI PEMANDU KENDERAAN PASUKAN JENIS PROTON SAGA WARNA MAROON NO PENDAFTARAN JJS4823 MANAKALA SAYA SEBAGAI EJEN PROVOCATOR 1 TUGAS SEBAGAI PEMBELI. TAKLIMAT TAMAT PADA JAM 0900HRS. viii. SAYA DAN AGENT PROVOCATOR 2 BERGERAK DARI IPK JOHOR PADA JAM 0925 HRS DAN PADA JAM 0935HRS, SAYA HUBUNGI ARAB (T1) DAN BERITAHU ARAB (T1) SAYA DALAM PERJALANAN. ARAB (T1) BERITAHU SAYA BAHAWA ARAB (T1) SEDANG BEKERJA DAN AKAN HUBUNGI SAYA SEMULA. PADA JAM 0940HRS, ARAB (T1) HUBUNGI SAYA DAN BERITAHU SAYA BAHAWA ORANG YANG PEGANG BELUM BANGUN TIDUR, SELEPAS JAM 10 PAGI BARU BANGUN TIDUR. SAYA BERITAHU ARAB (T1) SAYA MENGHALA TERUS KE COFFEE BEAN AND TEA LEAF SETIA TROPIKA TERSEBUT DAN AKAN TUNGGU DISANA. SAYA DAN EJEN PROVOCATOR 2 TIBA DI COFFEE BEAN AND TEA LEAF TERSEBUT PADA JAM 1020HRS DAN KAMI PARKIR KENDERAAN PASUKAN DI HADAPAN COFFEE SHOP TERSEBUT. SAYA KELUAR DARI KERETA TERSEBUT DAN MASUK KE COFFEE BEAN AND TEA LEAF TERSEBUT JAM 1040HRS DAN TUNGGU ARAB (T1). JAM 1050HRS, SAYA CALL ARAB (T1) DAN TANYA LAMBAT LAGI KE NAK SAMPAI DAN ARAB (T1) MINTA SAYA TUNGGU SAHAJA DISITU DAN SAYA CAKAP OK. SAYA HUBUNGI ARAB (T1) LAGI DAN TANYA LAGI KENAPA LAMBAT SANGAT DAN ARAB (T1) BERITAHU RAKANNYA BARU BANGU TIDUR DAN SAYA MAKLUM KEPADA ARAB (T1) BAHAWA SAYA MASIH MENUNGGU DI COFFEE BEAN TERSEBUT. BERITAHU SAYA, RAKANNYA SEDANG MEMBUAT PERSIAPAN DADAH HEROIN YANG AKAN DIBERIKAN. ix. PADA JAM 1215HRS SAYA MEMAKLUMKAN KEPADA ASP SYAARI BAHAWA ARAB (T1) LAMBAT SAMPAI DAN ARAHAN YANG DIBERIKAN ASP SYAARI ADALAH UNTUK KELUAR DARI KEDAI DAN BEREDAR KE TEMPAT YANG SELAMAT. JAM 1225HRS, SAYA KELUAR DARI COFFEE SHOP TERSEBUT DAN MASUK KENDERAAN PASUKAN DAN BERSAMA EJEN 2 KELUAR DARI BERSEMBUNYI DI TEMPAT YANG SELAMAT. SAYA TERIMA PANGGILAN DARIPADA ARAB (T1) JAM 1345HRS, ARAB (T1) MAKLUM BAHAWA ARAB (T1) PERGI MAKAN DAHULU DAN ARAB (T1) DAN DADAH AKAN SAMPAI TIDAK LAMA LAGI. SAYA BERITAHU ARAB (T1) UNTUK JUMPA DILOKASI YANG SAMA. PADA JAM 1400HRS. SAYA MAKLUM BARANG SUDAH HENDAK SAMPAI DAN ARAHAN ASP SYAARI ADALAH UNTUK MASUK SEMULA KE LOKASI DAN TUNGGU ARAB (T1) SEHINGGA SAMPAI. PADA JAM 1410HRS, SAYA DAN EJEN PROVOCATOR 2 SAMPAI DILOKASI TERSEBUT DAN PARKIR KERETA DIHADAPAN KEDAI COFFEE ITU. JAM 1420HRS SEMASA DALAM KERETA PASUKAN, SAYA CALL ARAB (T1) DAN TANYA LOKASI ARAB (T1). ARAB (T1) BERITAHU PROSES PERJALANAN. PADA JAM 1435HRS, SAYA KELUAR DARI KERETA PASUKAN DAN MASUK KE KEDAI COFFEE BEAN TERSEBUT DAN DUDUK DI MEJA SEBELAH KIRI KEDAI COFFEE ITU MANAKALA EJEN 2 TUNGGU DIDALAM KERETA PASUKAN. x. PADA JAM 1505HRS, ARAB (T1) SAMPAI KE KEDAI TERSEBUT DAN BERSALAM DENGAN SAYA. ARAB (T1) DUDUK DIMEJA BERSAMA SAYA. SAYA MEMARAHI ARAB (T1) KERANA MENUNGGU LAMA DISITU. ARAB (T1) BERITAHU SAYA BAHAWA DIA (T1) KENA BERHATI-HATI UNTUK KELUARKAN BARANG TERSEBUT SEBAB ITU LAMBAT SAMPAI. PADA WAKTU ITU ARAB (T1) MEMAKAI BAJU BIRU BERJALUR HITAM BERSELUAR JEANS. xi. SAYA BERTANYA KEPADA ARAB (T1), SIAPA YANG AKAN HANTAR BARANG DAN BERAPA ORANG AKAN HANTAR BARANG, DAN ARAB (T1) BERITAHU SAYA AKAN ADA ORANG DATANG HANTAR DENGAN MENAIKI MOTORSIKAL. SELEPAS ITU NAMPAK MENELEFON SESEORANG DAN BERITAHU LOKASI DI MANA MEREKA BERADA. SAYA BERTANYA KEPADA ARAB (T1) MENGHUBUNGI SIAPA, DAN ARAB (T1) JAWAB ARAB (T1) HUBUNGI RAKANNYA DAN RAKANYA SEKARANG SEDANG CARI PARKIR. xii. PADA JAM LEBIH KURANG 1545HRS, SEMASA SAYA SEDANG DUDUK SEMEJA DENGAN ARAB, DATANG 1/L/INDIA (T2) YANG MEMAKAI BAJU T-SHIRT BERWARNA MERAH HATI DAN BERSALAM DENGAN ARAB (T1). ARAB (T1) KENALKAN LELAKI INDIA TERSEBUT KEPADA SAYA DENGAN NAMA MAN @ MANJI. ARAB (T1) BERITAHU SAYA MAN (T2) ADALAH RAKANNYA, SELEPAS ITU, MAN (T2) MEMINTA KEPADA SAYA UNTUK MENGIRA DUIT TETAPI SAYA TIDAK BENARKAN KERANA SAYA MAHU MELIHAT BARANG DAHULU DAN BERITAHU SAYA TAKUT DISAMUN JIKA TUNJUKKAN DUIT DAHULU. SELEPAS ITU ARAB (T1) DAN MAN (T2) MENYAKINKAN SAYA BAHAWA URUSAN INI BUKAN URUSAN MAIN-MAIN MAKA TELAH BERSETUJU UNTUK MEMBUAT KIRAAN WANG DIDALAM KERETA PASUKAN NO PENDAFTARAN JJS4823 YANG MANA EJEN PROVOCATOR 2 SEDANG MENUNGGU DIHADAPAN KEDAI COFFEE SHOP TERSEBUT. SAYA TELAH MEMBAWA ARAB (T1) PERGI KE KERETA DAN BERJUMPA EJEN PROVOCATOR 2 DAN SAYA BIARKAN ARAB (T1) MENGIRA WANG BERSAMA PROVOCATOR 2 DIDALAM KENDERAAN TERSEBUT. LALU SAYA MASUK KE KEDAI COFFEE TERSEBUT DAN DUDUK SEMEJA DENGAN MAN (T2). SEMASA SAYA SEDANG BERBUAL DENGAN MAN (T2), DATANG 1/L/INDIA (T3) KE MEJA TERSEBUT. MAN (T2) KENALKAN KEPADA SAYA BAHAWA 1/L/INDIA (T3) TERSEBUT ADALAH ADIKNYA YANG BERNAMA SRI (T3) DAN BERSALAM DENGAN SAYA SAYA MEMPELAWA SRI (T3) MINUM DAN SRI (T3) TELAH PERGI KE KAUNTER DAN MEMBELI AIR. TIDAK LAMA SELEPAS ITU ARAB (T1) TELAH KELUAR DARI KERETA PROTON SAGA JJS4823 LALU MASUK KE DALAM RESTOREN DAN KEMBALI DUDUK BERSAMA SAYA DAN MAN (T2). SAYA BERTANYA KEPADA ARAB (T1), -CUKUP TAK DUIT?-, DAN ARAB (T1) MENJAWAB, -CUKUP. KEMUDIAN MAN (T2) BERTANYA KEPADA ARAB (T1) BERKENAAN DUIT TERSEBUT DAN ARAB (T1) MEMBERI ISYARAT DENGAN IBU JARINYA DAN BERKATA-CUKUP. KETIKA INI, SRI (T3) TIBA DI MEJA KAMI DUDUK BERSAMA DENGAN MEMBAWA AIR. MAN (T2) DAN SRI (T3) KEMUDIANNYA BERBUAL DALAM BAHASA TAMIL. SELEPAS ITU SRI (T3) MENELEFON SESEORANG DAN BERCAKAP DALAM BAHASA TAMIL DAN KEMUDIANNYA BERCAKAP DENGAN MAN (T2) BAHASA TAMIL. SELANG BEBERAPA MINIT, MAN(T2) MEMINTA KESEMUA WANG DARIPADA SAYA KERANA DADAH HEROIN SEBANYAK 10 POUND TERSEBUT SUDAH SAMPAI. LALU SAYA BERTANYA KEPADA MAN(T2), -MANA BARANGNYA?-DAN MAN (T2) BERKATA, -BARANG SUDAH ADA BERSAMA ANAK BUAHNYA DIDALAM KERETA. BERPUAS HATI LALU BERKATA, -OK, KEJAP SAYA PERGI TENGOK BARANG DAHULU DAN AKAN AMBIL WANGNYA-. xiii. PADA MASA ITU JAM 1715HRS, SAYA TELAH KELUAR DARI KEDAI COFFEE BEAN SHOP TERSEBUT DAN PERGI KE KERETA JJS4823 UNTUK MELIHAT DADAH HEROIN 10 POUND DAN BIARKAN ARAB (T1), MAN (T2), DAN SRI (T3) DIDALAM KEDAI TERSEBUT. SETELAH SAMPAI DI KERETA, SAYA TELAH LIHAT DADAH JENIS HEROIN SEBANYAK 10 BUNGKUSAN DIDALAM 1 BEG BERWARNA BIRU/HITAM YANG DIPEGANG OLEH 1/L/INDIA (T4). SAYA BERTANYA KEPADA EJEN PROVOCATOR 2 ADAKAH DADAH INI CUKUP DAN EJEN PROVOCATOR 2 BERKATA-YA-. SELEPAS ITU SAYA BEREDAR DARI KERETA DAN BERGERAK MASUK KE RESTOREN SEMULA SAMBIL MEMBERI ISYARAT SERBUAN (MENGGOSOK KEPALA) KEPADA PASUKAN. xiv. A1 TERUS BERI ARAHAN KEPADA ANGGOTA SERBUAN SUPAYA TANGKAP SEMUA SUSPEK. A1 BERSAMA D/SM 97847 JAYARAJAN, D/SJN 121484 AMIR BERSAMA EJEN PROVOCATOR (2) IAITU D/KPL 109245 MD NOH YANG BERADA DI DALAM KERETA TANGKAP SUSPEK (1)(L)(I)(T4) DI DALAM KERETA. MANAKALA INSP MOHD NASIRUDDIN BERSAMA D/SJN 129582 AZMAN, D/KPL 156076 FAIZAL, 167748 ADIB, 168441 HAIRUDDIN, L/KPL 175030 NAZRIN, 185135 NIK IZHAR, 191308 JONG DAN KONS 197064 SYAHRIZAN TANGKAP SUSPEK (1)(L)(M)(T1) DAN SUSPEK

(2)(L)()(T2 T3). PENUNGGANG MOTOSIKAL IAITU SUSPEK (1)(L)(I)(T5) BERJAYA DITANGKAP OLEH D/SJN 109126 ZAINI, D/KPL 143275 HARIZI,143893 SYAFIQ DAN KONS 204222 EFFENDY. SEMASA MENAHAN SUSPEK (1)(L)(I)(T4) DI DALAM KERETA, A1 TELAH RAMPAS SATU BEG BERWARNA HITAM / BIRU BERTULISAN THE NORTH FACE (DITANDAKAN AS) YANG KETIKA ITU BERADA DI DALAM PELUKANNYA. DENGAN DISAKSIKAN OLEH KE SEMUA SUSPEK (T1 HINGGA T5) DAN ANGGOTA SERBUAN, A1 TELAH JALANKAN PEMERIKSAAN BEG TERSEBUT DAN DAPATI DI DALAMNYA ADA SATU PLASTIK BERWARNA MERAH (DITANDAKAN AS1). DI PLASTIK MERAH DAPATI ADA

BUNGKUSAN PLASTIK LUTSINAR DI DALAMNYA MENGANDUNGI KETULAN-KETULAN PUTIH DISYAKI DADAH JENIS HEROIN (AB: 4528.5 GRAM) (DITANDAKAN AS1A HINGGA AS1J). PEMERIKSAAN TUBUH BADAN SEMUA SUSPEK MENJUMPAI APA-APA DADAH. TURUT DIPERIKSA KENDERAAN MILIK SUSPEK T1, T2 DAN T3 JUGA DAPATI TIDAK MENJUMPAI APA-APA DADAH (Penekanan ditambah) [46] Berdasarkan kepada keterangan SP2 ini adalah jelas bahawa pada pertemuan pertama di antara SP2 dengan T1 pada 12 Julai 2018 bertempat di Restoren Burger King Petronas Tol Skudai, Johor semasa SP2 berbincang dengan T1 dari jam 6.05 petang sehingga 6.45 petang (selama 40 minit) mengenai jual beli 10 pound dadah jenis heroin ini dengan harga RM6,500,00 untuk satu (1) pound, T2, T3 dan T4 tiada di lokasi pertemuan ini semasa sesi perbincangan ini berlaku. [47] Begitu juga pada pertemuan kedua (13 Julai 2018) sekitar pukul 3.05 petang, bertempat di Coffee Bean & Tea Leaf Setia Tropika di antara T1 dan SP2, di mana T1 memberitahu SP2 bahawa ada orang yang menaiki motosikal yang akan menghantar dadah tersebut sepertimana yang dipersetujui sebelum ini. SP2 kemudiannya melihat T1 menelefon seseorang dan beritahu lokasi mereka berada. Ketika perbincangan jual beli dadah jenis heroin dimuktamadkan di antara T1 dan SP2, T2 dan T3 masih belum lagi sampai di tempat pertemuan kedua ini. [48] 40 minit kemudian iaitu pada pukul 3.45 petang, barulah T2 dan T3 kelihatan berada di tempat kedua tersebut. Peranan T2 hanyalah sekadar meminta SP2 untuk menunjukkan dan mengira wang yang dibawanya kerana dadah heroin seberat 10 pound sudah sampai dan kini berada bersama T5 didalam kereta namun permintaan ini tidak dipersetujui oleh SP2. Ini adalah kerana SP2 mahu supaya barangan tersebut ditunjukkan kepadanya terlebih dahulu. Kemudian, SP2 telah membawa T1 untuk mengira wang tersebut di dalam kenderaan JJS 4823 di mana T5 dan SP6 berada didalamnya. SP2 mahu melihat sendiri dadah heroin tersebut. Setelah dadah ditunjukkan, T5 kemudiannya mengira wang tersebut dan mendapati ianya mencukupi. [49] Berdasarkan kepoda kronologi peristiwa yang berlaku, sudah terang lagi bersuluh bahawa T2 dan T3 hanya hadir pada penghujung pertemuan kedua ini demi untuk memastikan dan mengesahkan bahawa wang yang bakal diterima hasil dari penjualan dadah ini adalah mencukupi. Itu sahaja peranan yang dimainkan oleh mereka (T2 dan T3). Justeru itu, pada hemat kami, kegagalan pihak pendakwaan untuk menawarkan atau memanggil kedua-dua penama ini sebagai saksinya tidak sama sekali menyebabkan berlakunya kelompangan di dalam kes pendakwaan meskipun SP2 mengakui bahawa T2 dan T3 adalah juga merupakan pengedar yang sebenar. [50] Menyentuh mengenai T4 pula, penama ini tidak terlibat secara langsung di dalam kedua-dua sesi pertemuan tersebut. Peranan T4 sebelum tangkapan hanyalah sebagai penunggang motorsikal dan memerhati keadaan di sekeliling tempat kejadian setelah T5 (pemboceng motosikal) turun daripada motorsikal tersebut dengan menggalas beg menuju ke kereta yang dinaiki di mana SP6 berada. Ini dinyatakan oleh SP3 (di Kandungan 8 Rekod Rayuan Jilid 2 di m/s 75-76 melalui penyataan saksinya sepertimana yang berikut: “Pemerhatian selama lebih kurang 1 jam selepas itu, telah kelihatan sebuah motosikal jenis Yamaha LC bewarna hitam No Pendaftaran JSL2098 dinaiki oleh (2) lelaki berbangsa india yang kemudian dikenali sebagai NAVINDRAHKUMAR A/L ASOK KUMAR, K/P 960624-02-5125 (T4) yang merupakan pembonceng dan SELVARAJOO A/L KASINATHAN, K/P 90042-01-6023 (T5). (T4) juga kelihatan menggalas satu beg bewarna hitam/biru turun dari motosikal tersebut seterusnya menuju ke kereta yang dinaiki oleh Ajen Provocatur (1) dan masuk ke dalam kereta bahagian penumpang belakang. Pada masa tersebut, dibahagian pemandu kereta, terdapat Ajen Provocatur (2) iaitu D/Kpl 109245 Md Noh berseorangan. Penunggang motosikal (T5) ketika itu juga dilihat masih berada di atas motosikal dan kelihatan dalam keadaan berjaga-jaga memandang keadaan sekelilingnya.” [51] Dirumuskan, walaupun T4 berperanan melengkapkan transaksi jual beli dadah ini melalui T5 namun kegagalan memanggil atau menawarkan penama T4 ini sebagai saksi pendakwaan tidak menyebabkan terputusnya naratif atau rantaian keterangan kes pendakwaan. [52] Disimpulkan kegagalan pihak pendakwaan untuk memanggil T2, T3 dan T4 tidak menyebabkan inferens yang menentang di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 terpakai terhadap pendakwaan. Ini adalah kerana tidak wujud apa-apa withholding or suppression of evidence oleh pihak pendakwaan terhadap penglibatan ketiga-tiga penama ini (T2, T3 dan T4). Kehadiran dan peranan mereka tidak pernah disembunyikan malah didedahkan dan dizahirkan secara terbuka semasa saksi-saksi pendakwaan memberikan keterangan mereka masing-masing. [53] Berhubung dengan pemakaian peruntukan ini, Mahkamah Persekutuan di dalam kes Yusri Pialmi v. PP [2010] 6 CLJ 878, melalui penghakiman yang disampaikan oleh Zulkefli Makinudin HMP (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti berikut: “[6] We are of the view even without the calling or offering as witnesses from amongst the other members of the police raiding party, the prosecution's case is complete with the evidence of SP2. The learned trial judge and the majority of the Court of Appeal had found SP2 to be a witness of truth. SP2 was not an interested witness, but a police officer performing his duties. He had related what he actually saw and did on that day. SP2's evidence is credible and ought to be believed. (See the cases of PP v. Mohamed Ali [1962] CLJU 129; [1962] 1 LNS 129 and PP v. Teh Cheng Poh [1979] CLJU 82; [1979] 1 LNS 82). [7] We also find there is no withholding or suppression of material evidence by the prosecution so as to invoke the application of s. 114(g) of the Evidence Act against the prosecution's case. In fact SP2's evidence has revealed the names of the other members of the police raiding party. There was no concealment whatsoever. It is also to be noted that there is no challenge by the defence on the evidence of SP2 of any ulterior motive that he might have to concoct evidence against the appellant. On this point there is a principle of law which states that failure to cross-examine a witness on a crucial part of the case will amount to an acceptance of the witness' testimony. (See the case of Wong Swee Chin v. Public Prosecutor [1980] CLJU 138; [1980] 1 LNS 138). We therefore hold there is no merit in the arguments of learned counsel for the appellant on this ground.” [54] Di dalam kes John Amaechi v. PP [2015| 1 LNS 571, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Rohana Yusuf HMR (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti yang berikut: “[23] The law on adverse inference is well settled. No adverse inference can be made unless there is oblique motive for withholding or suppressing evidence either on the part of the prosecution or the defence (see Munasamy v. PP [1987] 1 MLJ 492(SC), Mohd Shamsir bin Md Rashid v. PP [2008] 5 MLJ, 50). In the instant appeal, there was no such withholding when the subpoena could not be served on Sahuri. It was not a case of withholding or suppression of evidence, but one where a witness could not be produced. The Federal Court in Siew Yoke Keong v. PP [2013] 3 MLJ, 630 reaffirmed the legal position that s.114(g) can only be drawn if there is withholding or suppression, but not on mere failure to produce a witness.”

(B) Kegagalan pendakwaan mengemukakan keterangan dokumentar yang material [55] Isu selanjutnya yang dibangkitkan oleh peguam T1 dan T5 adaah mengenai kegagalan pihak pendakwaan untuk menyiasat dan mengemukakan keterangan dokumentar material seperti yang berikut:

rakaman CCTV;

(ii) telefon dan log / rekod panggilan; dan

(iii) wang tunjuk. [56] Pada hemat kami, kegagalan berbuat demikian tidak meruntuhkan kes pendakwaan. Sewajarnya diulangi bahawa pihak pendakwaan bersandarkan kepada kekuatan kesnya kepada keterangan langsung SP2, SP3 dan SP6. Keterangan-keterangan dokumentari yang lain hanyalah sebagai keterangan sokongan sahaja. Tanpanya tiada kecacatan yang akan menjelma di pihak kes pendakwaan. Dapatan yang kami capai ini adalah berpaksikan kepada beberapa nas undang-undang yang berikut: [57] Mengenai rakaman CCTV, di dalam kes PP v. Ebrahim Mirzaie Hj Ebrahim Deh Mokhtar [2017] 1 CLJ 575, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Ahmadi Asnawi HMR (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti yang berikut: “[38] The evidential value of CCTV evidence. DNA profiles and fingerprint impressions as decided by high authority is only corroborative. The learned trial judge correctly appreciated the position. In PP v Mansor Md Rashid & Anor [1997] 1 CLJ 233, the Federal Court stated that: Where the identity of a culprit is in question or required to be proved, fingerprint evidence would be of great significance and immense value. In the present case under appeal, however, the charge alleged trafficking in the form of sale and there is evidence indicating the identities of the alleged offenders and the sale transaction. Fingerprint evidence on the newspaper wrapping, white plastic and the loytape, therefore, assumes little value or significance. [39] Now, having scrutinised the evidence, we were with the learned DPP that even without the CCTV evidence, DNA profiles and fingerprint impressions, there are sufficient evidence to prove the prosecution's case. [40] The evidence of both PW2 and PW3 (DSM Hairudin bin Abdullah) were uncontroverted that they saw the respondent pulling the bag, exh. P10, before and at the time they approached the respondent. The bag they saw and seized was a brown coloured bag carrying the “Sphere” brand name, exh. P10. It was the respondent himself who had put the said bag in the scanning machine and it was equally the respondent himself who had carried the said bag to the narcotics office. Both testified that the examination of the said bag was done in the presence of the respondent. These are uncontroverted direct evidence which needs no further support for its sustenance.” (Penekanan ditambah) [58] Di dalam kes Mikail Safari Ali v. PP [2015] CLJU 405; [2015] 1 LNS 405, Mahkamah Rayuan menyatakan seperti berikut: "[24] On CCTV recording, SP5 testified (pg 137, Appeal Record Vol. (2) that "beberapa hari selepas report dibuat, saya hantar surat ke bahagian keselamatan CCTV tetapi saya tiada dapat maklumblas hingga hari ini untuk bantu saya dalam siasatan ini". The mere failure to obtain and to produce the CCTV recording without element of with holding or suppression of evidence did not warrant the invocation of an adverse inference under section 114(g) of the Evidence Act 1950 (see Munusamy v. PP [1936] CLJU 32; [1936] 1 LNS 32; [1987] 1 CLJ 492).” [59] Mengenai rekod panggilan talifon, di dalam kes Idris bin Hairun v. PP [2009] CLJU 660; [2009] 1 LNS 660, Mahkamah Rayuan menyatakan seperti yang berikut: "It is a consistent testimony that there was a prior arrangement between SP6 and the appellant for the delivery of the offending drugs and it had crystalised. In the circumstances, we are of the opinion that the evidence led by the prosecution in respect of the telephone conversation is well supported by the sequence of events that took place at the scene of the crime. There is no need therefore for any further corroborative evidence of any recording of any conversation between SP6 and the appellant nor is there any need to produce the telephone bills of SP6 or the appellant as corroborative evidence" (Penekanan ditambah) [60] Mengenai wang tunjuk pula, di dalam kes Faiz Khairudin v. PP (2011) 5 CLJ 509, (2011) 1 LNS 228, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Hasan Lah HMR (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti yang berikut: “Non-Production of The Money [38] The money of RM17,000 was shown to the appellant by PW9 on 10 April 2001. The money was given by PW12 to PW9. PW9's evidence was corroborated by PW11. Learned counsel for the appellant submitted that the non-production of the money had left a serious gap in the narrative of the prosecution's case. The failure of the prosecution to produce the money would result in the invocation of adverse inference under s.114(g) of the Evidence Act 1950 against the prosecution. [39] With respect, we were unable to agree with the contention of learned counsel for the appellant. In our view, it was unnecessary for the prosecution to produce and tender the money in the trial. The failure of the prosecution to produce the money did not prejudice the appellant as the money was not the subject-matter of the offence. The non-production of the money had not caused any gap to the prosecution's case.”

(C) Kebolehterimaan keterangan SP2, SP3 dan SP6 [61] Selanjutnya, mengenai kebolehterimaan keterangan saksi-saksi pendakwaan khususnya keterangan SP2, SP3 dan SP6, pada pandangan kami setelah kami menilai keseluruhan keterangan SP2, SP3 dan SP6 secara mendalam, kami berpuas hati bahawa keterangan yang diberikan oleh ketiga-tiga saksi utama ini adalah benar dan boleh dipercayai. Tiada sebab untuk kami meragui dan menolak keterangan mereka di dalam menjalankan tugasnya sebagai seorang pegawai polis dan agent provocateur. Dapatan ini bersandarkan kepada nas-nas berikut: [62] Di dalam kes Md Zainudin Raujan v. PP [2013] 4 CLJ 21, Mahkamah Pesekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Hasan Lah HMP (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti yang berikut: “[55] PW5 was a police witness. The learned trial judge found him to be a credible witness. It is true that the prosecution's case rested solely on the evidence on PW5. However, under the law there is no requirement for his evidence to be corroborated. The learned trial judge believed PW5 and as such his evidence was sufficient to establish the case for the prosecution. Any requirement for PW5’s evidence to be corroborated will conflict with s. 134 of the Evidence Act 1950 which provides that no particular number of witnesses shall in any case be required for proof of any fact (see Balachandran v. PP [2005] 1 CLJ 85).” (Penekanan ditambah) [63] Di dalam kes PP v. Dato' Seri Anwar Ibrahim [2014] 4 CLJ 162, Mahkamah Rayuan menyatakan seperti yang berikut: "It must be borne in mind that s. 114 illustration © of the Evidence Act 1950 provides that the court may presume that judicial and official acts have been regularly performed. In State of Punjab v. Rameshwar Dass [1975] Cri LI 1630, the Punjabi & Haryana Court held at p. 1631 as follows: It is well settled that prima facie the public servants must be assumed to act honestly and conscientiously. It would, therefore, be basically wrong, without other cogent ground to consider them as untrustworthy witness in respect of their activities in performance of their official duties merely because of their official status unless the evidence is considered to be suspicious and that the conviction of the accused cannot be sustained on the statements of the official witnesses. The presumption that a person acts honestly applied as much in favour of a police officer as of other persons, and it is not a judicial approach to distrust and suspect him without good grounds.” [64] Di dalam kes PP v. Mohamed Ali [1962] CLJU 129; [1962] 1 LNS 129; [1962] MLJ 257, Thompson CJ menyatakan seperti yang berikut: "When a Police witness says something that is not inherently improbable his evidence must in the first instance be accepted. If he says he saw a cow jumping over the moon his evidence is, of course, not to be accepted but if he says he saw a cow wandering along one of the main streets of Kuala Lumpur (the sort of thing we all see every day of our lives) there is not the slightest justification for refusing to believe him. Of course if his evidence is contradicted by other evidence or is shaken by cross-examination then it becomes business of the Magistrate to decide whether or not it should be accepted. In the absence of contradiction, however, and in the absence of any element of inhere improbability the evidence of any witness, whether a Police witness or not who given evidence on affimation, should normally be accepted.”

(D) Kegagalan pendakwaan membuktikan pemilikan dan pengedaran dadah [65] Menyentuh mengenai isu yang dibangkitkan oleh peguam bahawa tiada pemilikan serta pengedaran dadah yang berjaya dibuktikan oleh pihak pendakwaan, pada hemat kami, keterangan langsung menunjukkan bahawa satu perbincangan telah berlaku di antara SP2 dan T1 di dua lokasi yang berlainan bagi tujuan pembekalan dadah tersebut. Hasil daripada perbincangan mereka, SP2 dan SP6 telah menyediakan wang tunjuk sebagai wang pembelian dadah tersebut dan T1 serta T5 telah membekalkan dadah heroin kepada SP2 seperti yang dipersetujui. Transaksi jual dan beli ini telah berlangsung dan telah lengkap disempurnakan bila wang pembelian ditunjukkan oleh SP2 dan SP6 kepada T1 dan dadah heroin yang hendak dibeli pula ditunjukkan oleh T5 kepada SP2 dan SP6. Jelas pengedaran dadah telah dibuktikan oleh pihak pendakwaan. [66] Di dalam kes PP v. Mohamed Halipah [1981] CLJ 238 (Rep); [1981] CLJ 92; [1982] 1 MLJ 155, Mahkamah menyatakan seperti yang berikut: “I am satisfied beyond reasonable doubt that the accused was selling 14.24 grammes of heroin and 3.62 grammes of morphine to DPC 57931 Zainal, who had acted as an agent provocateur, for a sum of $700. It is common knowledge that the "selling" and "buying" transaction is complete when the parties to such sale have made an offer to sell a commodity at a certain price and the other has accepted such an offer at the said price. Thereafter it remains for the money to change hands which is not the vital part in the sale transaction for, a sale may yet be on complete credit.” [67] Di dalam kes Faiz Khairudin v. PP (supra), Mahkamah Rayuan menyatakan seperti yang berikut: “[32] The issue whether the sale of the proscribed drug had taken place when there was no actual delivery of the substance had been considered by the Federal Court in Wan Mazuki bin Wan Abdullah v. Pendakwa Raya (Rayuan Jenayah No. 05-56- 2008 (T)). In that case, the Federal Court, after considering its judgment in Public Prosecutor v. Sa'ari Jusoh [2007] 2 CLJ 197, had this to say:

On cursory reading of the separate judgments given in Sa'ari 's Jusoh case (supra) one would get the impression that there was a divergence in opinion on the issue of delivery and the payment of the agreed price. However, on careful analysis both the judgments held the view that to constitute actual delivery it would not be necessary for the agreed price to be paid upon physical delivery of the drug itself. Thus, in the present case the non-payment of the agreed price should not mean that there was no actual delivery of the drug on the appointed day.

On the issue of 'actual delivery' the Court of Appeal in this present case said: In our judgment whether there is actual delivery is a question of fact and of degree. It depends on the particular facts of an individual case. Varying fact patterns may be envisaged. An accused (as vendor) may physically hand the drug to the buyer (usually an agent provocateur). Or he may place it near the buyer. Or he may make it readily available for the buyer to take control of it as happened in Sa'ari Jusoh. Or he may place it in a vehicle or a room and hand the keys to the same to the buyer. In all these cases there is actual delivery. There may be cases where delivery is constituted by more than one act. Take this very case. The acts of the appellant in bringing the drug to the petrol station and placing it near PW5 when taken cumulatively constitute actual delivery. (emphasis added).

We are entirely in agreement with the view expressed by the Court of Appeal on what constitutes 'actual delivery' thus elucidating the issue as earlier propounded in Sa'ari Jusoh case (supra). [33] On the evidence adduced in the instant appeal and the principle of law stated in Wan Mazuki bin Wan Abdullah we agreed with the finding of the learned trial judge that the sale of the proscribed drug was complete notwithstanding there was no payment made by PW9 to the appellant. The acts of the appellant in bringing the drug to PW9's motor car after they had agreed with the price of the drug earlier when taken cumulatively constituted actual delivery. With respect to learned counsel, we found no merit in his argument on this issue.” [68] Mengenai isu pemilikan pula, teras kes pendakwaan terhadap T1 dan T5 ialah pengedaran sebenar dadah berbahaya jenis heroin melalui suatu penjualan kepada agent provocateur yang merupakan suatu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) ADB. Bagi pertuduhan yang dihadapkan ke atas T1 dan T5, pihak pendakwaan tidak perlu membuktikan kedua-dua tertuduh mempunyai kawalan, jagaan dan pengetahuan ke atas dadah tersebut. Ini disebabkan kesalahan yang dihadapi oleh mereka adalah menjual dadah. [69] Dapatan kami ini dibuat bersandarkan kepada keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Public Prosecutor v. Mansor Md. Rashid & Anor [1997] 1 CLJ 233 di mana Chong Siew Fai HBSS (beliau pada ketika itu) menyatakan: "[2] The prosecution's case was not based on custody or control (thereby invoking the presumption of possession), or on possession of cannabis (thereby attracting the presumption of trafficking under s. 37(d) or (da)(vi) of the DDA. The prosecution founded its case of trafficking on the 'sale' or 'negotiated sale' of the cannabis to an agent provocateur. The definition of 'trafficking' in s. 2 of the DDA is wide and includes not only buying and selling but also carrying, keeping, and concealing. In the instant case, there was credible evidence that the respondents acted in concert in the sale of the cannabis to Cholar." [70] Di dalam kes Hari Bhadur Ghale v. PP [2012] 2 CLJ 1006 Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Abdul Malik Ishak HMR (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti yang berikut: “[63] Proof of direct trafficking without the aid of the presumption are reflected via the discussions with both the appellants and the second accused had with SP4 at the three designated places, coupled with the knowledge that they were selling the drugs, which ended with their arrest at room 1109 of the Federal Hotel. Their arrest with the drugs showed that they brought the drugs to the said room to sell to SP4 at the agreed price of USD22,000 per kilogramme. And that the drugs that were seized by the police in the said room was less than what they promised to SP4. [64] From the factual matrix, the irresistible inference that can be drawn from the totality of evidence at the prosecution’s stage was that both the appellants and the second accused were selling the drugs for the purpose of trafficking in it. Selling the drugs to SP4 is only one of the acts that constitute trafficking in s. 2 of the DDA. A prima facie case had been made out for trafficking in 875.2 grammes of heroin and both the appellant and the second accused were called for the defence by the learned JC.” (Penekanan ditambah) [71] Di dalam kes PP v. Manoharan a/l Ratnasamy [1988] CLJU 225 KC Vohrah H menyatakan bahawa bagi kes pengedaran dadah secara terus yang melibatkan penjualan dadah kepada agent provocateur, tiada anggapan statutori yang boleh digunakan. [72] Sebagai rumusan, kami bersetuju dengan dapatan yang dibuat oleh Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana bila beliau di dalam dapatannya mengatakan bahawa pihak pendakwaan tidak perlu membuktikan pemilikan bagi kes yang melibatkan rundingan jual beli dadah. Kami petik ulasan yang dibuat oleh beliau di dalam perkara ini: “[29] Pendakwaan bergantung kepada pengedaran secara terus iaitu melalui keterangan AP1 [SP2] dan AP2 [SP6]. Perbincangan bermula antara AP1 dengan Arab [T1] di Restoran Burger King. T1 bersetuju untuk penyerahan dadah dilakukan ke esokan harinya di Restoran Coffee Bean & Tea Leaf sebagaimana yang dicadangkan oleh SP2. [30] Sebagaimana yang telah dipersetujui, AP1 [SP2] telah menunggu kedatangan T1 di Restoran Coffee Bean & Tea Leaf. Semasa berada di Restoran Coffee Bean & Tea Leaf. [31] Selepas 40 minit kemudiannya, datang seorang lelaki India bernama Narsimah a/l Visvanathan [Narsimah] masuk ke dalam kedai Coffee Bean & Tea Leaf. Narsimah telah duduk semeja bersama SP2 [AP1] dan T1. Selang 25 minit kemudiannya, seorang lelaki India bernama Sri Taran a/l Visvanathan [Sri Taran] masuk ke dalam kedai tersebut dan duduk semeja bersama SP2, T1 dan Narsimah. [32] Selepas SP3 membuat pemerhatian selama sejam, kelihatan sebuah motorsikal yang ditunggangi oleh Selvarajoo a/l Kasinathan [ Selvarajoo] dan pembonceng ialah T2. Motorsikal tersebut telah berhenti di hadapan kedai Coffee Bean & Tea Leaf. T2 yang ketika itu mengalas sebuah beg berwarna hitam biru telah turun dari motorsikal dan pergi ke arah kereta yang SP2 naiki dan di parkir. T2 masuk ke dalam kereta tersebut. Selvarajoo pada ketika itu tidak turun dari motorsikalnya. [33] Kemudiannya, SP3 nampak SP2 [AP1] keluar dari kedai tersebut dan menuju ke kereta di mana di dalamnya ada T2 dan SP6 [AP2]. SP2 kemudiannya telah memberi isyarat kepada SP3. SP3 dan anggota pasukannya telah bertindak menyerbu dan berjaya menangkap T1, T2, Narsimah, Sri Tharan dan Selvarajoo. Semasa tangkapan, bag yang berisi dadah dalam milikan T2. [34] Saya memutuskan pendakwaan tidak perlu membuktikan jagaan atau kawalan dadah yang menjadi teras pertuduhan. Pendakwaan bergantung kepada pengedaran secara terus di bawah s. 2 Akta itu. Saya merujuk penghakiman YA Ahmad Shahrir Mohd Salleh H dalam kes PP v. Muralikrishna Nokiah & Ors & Another case [2022] CLJU 219 ada menyatakan seperti berikut: [41] It is well-established that where the case for the prosecution rests on sale of the impugned dangerous drugs to an agent provocateur, there is no necessity for the prosecution to prove the ingredients of possession, knowledge and trafficking as a separate exercise. In such a case, the ingredient for trafficking is founded on the definition of "trafficking" under section 2 of the Dangerous Drugs Act 1952 in a "sale" or ‘negotiated sale" between the agent provocateur and the accused. See: Public Prosecutor v. Mansor Md. Rashid & Anor [1997] 1 CLJ 233 FC; [1996] 3 MLJ 560; [1996] 2 MLRA 35; [1996] 3 AMR 3989). [42] In Sayat Ahmad Nazir Ahmad v. PP [2014] 7 CLJ 1025 CA; [2014] 3 MLJ 405; [2013] MLRAU 423; [2014] AMEJ 0233, the Court of Appeal held, inter alia, as follows:

A case of trafficking founded on s. 2 of the DDA does not require the court to invoke a presumption of possession, custody or control. A case of trafficking under s. 2 of the DDA was sustainable when there is evidence to that effect which necessarily include the buying and selling of dangerous drugs. … [36] Tafsiran bagi perkataan 'pengedaran dadah' menurut seksyen 2 ADB ialah: ...termasuklah melakukan salah satu daripada perbuatan-perbuatan ini, iaitu mengilang, mengimport, mengeksport, menyimpan, menyorok, membeli, menjual, memberi, menerima, menyetor, mengendalikan, mengangkut, membawa, menghantar, mengirim, berusaha mendapatkannya, membekal atau mengedar sesuatu dadah berbahaya atau dengan cara lain di bawah penguatkuasaan Akta ini atau peraturan-peraturan yang dibuat di bawah Akta ini. … [38] Saya memutuskan pendakwaan telah membuktikan pengedaran dadah secara terus di bawah s.2 Akta itu khasnya "jual beli" dadah melalui keterangan AP1 [SP2] dan AP2 [SP6] yang membawa wang bagi maksud pembelian dadah berbahaya. Pendakwaan tidak perlu bergantung kepada pemilikan terus atau pemilikan secara anggapan di bawah s.37(d) Akta itu.”

a criminal act;

participation in doing of the act;

a common intention between the parties; and

the act must be done in furtherance of the common intention. [48] At this juncture, it is convenient first to address the generally accepted principles on the operation of s. 34. The position in respect of these elements is fairly uncontroversial, and the relevant principles gleaned from the authorities in Malaysia, Singapore and India can be briefly dealt with. [49] It is widely acknowledged that s. 34 is a rule of evidence which embodies the common-sense principle that if two or more persons intentionally do a thing jointly, it is just the same as if each of them had done it individually (Krishna Rao a/l Gurumurthi v. Public Prosecutor And Other Appeal [2009] 2 CLJ 603; [2009] 3 MLJ 643). [50] If it is shown that the criminal act complained against was done by one of the accused persons in furtherance of the common intention of all, liability for the crime may be imposed on any one of the persons in the same manner as if the act were done by him alone (Mahbub Shah v. Emperor AIR 1945 PC 118). [51] The provision is intended to meet a case in which it may be difficult to distinguish between acts of individual members of a party who act in furtherance of the common intention of all or to prove exactly what part was taken by each of them (Hari Ram v. State of Uttar Pradesh [2004] 8 SCC 146). In those circumstances, the law makes no distinction between them or between the parts played by them in doing the criminal act (Bashir v. State AIR 1953 All 668). [52] Presence is not necessary to constitute participation in every case. It is sufficient for the accused to have done an act with some nexus to the offence (Sabarudin bin Non & Ors v. Public Prosecutor [2005] 1 CLJ 466; [2005] 4 MLJ 37 and Manikumar Sinappan & Ors v. Public Prosecutor [2015] MLJU 1956; [2016] 3 MLRA 1. [53] Common intention, distinguished from the same or similar intention, requires proof that the criminal act was done in pursuance of a pre-arranged plan (Mahbub Shah). Such pre-planning may develop on the spot or in the course of commission of an offence, the crucial test being the plan must precede the commission of the offence ((1) Namasiyiam (2) Rajindran (3) Goh Chin Peng and (4) Ng Ah Kiat v. Public Prosecutor [1987] 2 MLJ 336). [54] A common intention may be often be difficult to prove by way of direct evidence in practice, but it can be inferred from the circumstances of the case and the conduct of the accused (Dato' Mokhtar bin Hashim & Anor v. Public Prosecutor [1983] CLJ Rep 101; [1983] 2 MLJ 232). [66] The existence of a common intention is a question of fact in each case to be proved mainly as a matter of inference from the circumstances of the case. Direct evidence as proof is difficult to procure because common intention is essentially a state of mind. Invariably inferences have to rely upon arising from such acts or conduct of the accused, the manner in which the accused arrived at the scene, the nature of injury caused by one or some of them or such other relevant circumstances available. The totality of the circumstances must be taken into consideration in arriving at a conclusion whether there is a common intention to commit the offence for which the accused could be convicted. The facts and circumstances of each case might vary. As such, each case should be decided based on the facts involved.” Kesimpulan [79] Setelah meneliti keseluruhan keterangan yang dikemukakan di peringkat kes pendakwaan dan juga di peringkat kes pembelaan, kami mendapati bahawa pihak pembelaan telah gagal untuk menimbulkan apa-apa keraguan yang munasabah ke atas kes pendakwaan. [80] Dengan itu kami sebulat suara mendapati tiada merit di dalam rayuan terhadap sabitan ini bagi mewajarkan kami campurtangan terhadap keputusan yang telah dibuat oleh Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana. [81] Sabitan adalah selamat untuk dikekalkan. Kami sebulat suara menolak rayuan kedua-dua perayu terhadap sabitan. [82] Mengenai hukuman, dengan berkuatkuasanya Akta Pemansuhan Hukuman Mati Mandatori 2023 (Act 846) pada 4 Julai 2023, mahkamah ini boleh mempertimbangkan pelbagai faktor di dalam melaksanakan kuasa budi bicaranya untuk menentukan hukuman yang bersesuaian dengan kesalahan yang dilakukan sama ada untuk menjatuhkan hukuman mati atau pemenjaraan seumur hidup (30 tahun) dan hendaklah jika tidak dihukum mati, dikenakan tidak kurang daripada dua belas (12) kali sebatan. [83] Di dalam konteks kes ini, hukuman yang dijatuhkan terhadap kedua-dua perayu adalah yang hukuman pemenjaraan dan sebatan yang paling minima yang diperuntukan oleh undang-undang. Rayuan T1 terhadap hukuman ditolak. T5 tidak memfailkan rayuan terhadap hukuman. Oleh itu hukuman terhadap T5 dikekalkan. Tarikh: 12 November 2025 - Sgd - Azmi bin Ariffin Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Kaunsel Bagi Perayu :

(E) Kegagalan pendakwaan membuktikan niat bersama [73] Akhir sekali menyentuh mengenai kegagalan pihak pendakwaan untuk membuktikan niat bersama pula, kami tidak berhasrat untuk mengupas dengan lebih lanjut lagi, cukuplah sekadar kami menegaskan bahawa berdasarkan kepada rentetan keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan, tidak dapat disangkal lagi bahawa pengedaran dadah melalui “negotiated sale” yang berlaku ini terjadi hasil daripada perbincangan dan perancangan awal (pre-arranged plan) yang direncanakan (orchestrated) dan dimulakan oleh T1. [74] Setelah perbincangan jual beli di antara SP2 dan T1 dimuktamadkan, T5 telah melengkapkan penjualan tersebut dengan bertindak membawa beg yang mengandungi dadah dan menunjukkan dadah yang ada di dalam beg tersebut kepada SP6 di dalam kereta pasukan dan memberitahu SP6 “okey barang cukup”. T1 juga turut pergi ke kereta di mana T5 berada di dalamnya bagi menyempurnakan penyerahan dadah tersebut. Keterangan SP6 tentang peranan yang dimainkan oleh T5 ini telah secara langsung mematahkan pembelaan T5 yang mendakwa dirinya hanyalah seorang pembawa yang tidak bersalah (innocent carrier). [75] Terdapat beberapa nas undang-undang yang membincangkan secara mendalam tentang isu niat bersama ini yang dapat kami petik dan gunakan sebagai garis panduan dan pencerahan. Di antaranya adalah seperti yang berikut: [76] Di dalam kes PP v. Dato’ Mokhtar Hashim [1983] 1 CLJ 138; [1983] CLJ (Rep) 721 at p.749 Hashim Yeop A Sani J (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti yang berikut: “Under section 34 of the Penal Code, to succeed the prosecution must prove that the criminal act was done in concert pursuant to the prearranged plan or arrangement. In practice it is of course difficult to produce direct evidence to prove the intention of an individual. In most cases, however, it can be inferred from his act or conduct or other relevant circumstances of the case. (see Mahbub Shah v. King Emperor [1945] 72 I.A. 148,153). Thus, it is clear that the leading feature of section 34 of the Penal Code is the element of participation in action. Two preliminary elements are in fact necessary to fulfil the requirement of section 34. First, there must be evidence (direct or by inference) the Accused was present at the scene of the crime. Secondly, there must be evidence to show that there was prior concert or prearranged plan involving the Accused. This is logical because how can there be participation without physical presence. Even passive participation may require physical presence.” [77] Di dalam kes Namasiyiam Doraisamy v. PP & Other Cases (1987] 1 CLJ 540; [1987] 2 MLJ 336 Mahkamah Agung melalui penghakiman yang disampaikan oleh Syed Agil Barakbah HMA (beliau pada ketika itu) telah menggariskan undang-undang berkaitan niat bersama bila beliau menyatakan seperti yang berikut: “In law, common intention requires a prior meeting of the minds and presupposes some prior concert. Proof of holding the same intention or of sharing some other intention, is not enough. There must be proved either by direct or by circumstantial evidence that there was (a) a common intention to commit the very offence of which the Accused persons are sought to be convicted and (b) participation in the commission of the intended offence in furtherance of that common intention. Where the prosecution case rests on circumstantial evidence, the circumstances which are proved must be such as necessarily lead only to that inference. Direct evidence of a prior plan to commit an offence is not necessary in every case because common intention may develop on the spot and without any long interval of time between it and the doing of the act commonly intended. In such a case, common intention may be inferred from the facts and circumstances of the case and the conduct of the Accused. (see the Supreme Court (of India) on Criminal Law 1950-1960 by J.K Soonavala page 188 to 193).” [78] Di dalam kes Farose Tamure Mohd Khan v. PP & Other Appeals [2016] 9 CLJ 769; [2016] 6 MLJ 277, Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Raus Sharif PMR (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti yang berikut: “[47] It is helpful to analyse s. 34 in terms of these elements;

Datuk N. Sivananthan

Nabila Habib [Sivananthan (Petaling Jaya)] Bagi Responden : Mohamad Arif Aizuddin Masrom [Timbalan Pendakwa Raya]