Maybank Islamic Berhad v Cham EU Leng (KB-29NCC-83-04/2024)

Lampiran 41 ialah permohonan Penghutang Penghakiman (“JD”) untuk menolak dan/atau mengenepikan Petiysen Pemiutang bertarikh 13.01.2025 dengan serta-merta atas alasan jumlah terhutang yang dinyatakan dalam Notis Kebankrapan dan/atau Petisyen Pemiutang adalah berlebihan (excessive) ataupun jumlah terhutang tersebut kini mungkin kurang daripada ambang kebankrapan.

Ini adalah alasan keputusan mengapa Penolong Kanan Pendaftar menolak Lampiran 41 tersebut.

Pada 09.09.2020, Pemiutang Penghakiman (“JC”) telah memperoleh penghakiman terus di bawah Aturan 14 Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 (“penghakiman”) terhadap JD di mana JD telah diperintahkan untuk membayar jumlah pembiayaan yang masih terhutang kepada JC. Pelaksanaan penghakiman tersebut juga tidak digantung.

Berdasarkan penghakiman tersebut, JC telah memfailkan tindakan kebankrapan kali pertama terhadap JD melalui Notis Kebankrapan bertarikh 20.10.2021 (“BN pertama”) di Mahkamah Tinggi Sungai Petani di bawah kebankrapan no. KB-29NCC-154- 10/2021. Di peringkat rayuan kepada Hakim dalam kamar dalam tindakan kebankrapan kali pertama tersebut, Mahkamah telah membenarkan rayuan JD untuk mengenepikan petisyen atas alasan Mahkamah berpendapat bahawa jumlah yang dituntut dalam BN pertama tersebut tidak dapat dipastikan memandangkan terdapat penyelesaian yang dibuat oleh seorang lagi penjamin lain bernama Ronny bin Md Khalid (“Ronny”).

Disebabkan jumlah penghakiman masih belum diselesaikan oleh penghutang-penghutang, JC sekali lagi telah memfailkan tindakan kebankrapan yang baru i.e. prosiding kebankrapan semasa, melalui Notis Kebankrapan bertarikh 30.04.2024 (“BN”). BN tersebut telah berjaya diserahkan secara kediri kepada JD pada 02.07.2024.

Memandangkan JD telah gagal mematuhi peruntukan-peruntukan BN tersebut dalam tempoh tujuh (7) hari selepas penyerahan BN ke atas JD, JD telah melakukan perbuatan kebankrapan pada 15.07.2024.

Pihak JD telah memfailkan Notis Pelantikan Peguamcara pada 15.07.2024 dan seterusnya telah mencabar Lampiran 4 iaitu permohonan JC untuk memperoleh kebenaran Mahkamah bagi meneruskan prosiding kebankrapan di bawah S. 5(3)(b) dan S. 5(4) Akta Insolvensi 1967 ke atas JD yang merupakan seorang penjamin. Lampiran 4 tersebut telah dibenarkan oleh Mahkamah.

Setelah Lampiran 4 tersebut dibenarkan, JC telah memfailkan Petiysen Pemiutang bertarikh 13.01.2025 (“CP”). CP tersebut telah diserahkan kepada JD secara kediri pada 11.03.2025. Dalam masa yang sama, JD telah merayu kepada Hakim dalam kamar terhadap keputusan Lampiran 4 tersebut dan rayuan tersebut telah ditolak.

Lanjutan daripada itu, JD telah memfailkan Notis oleh Penghutang Mengenai Niat untuk Membantah Petisyen melalui Lampiran 40 dan dalam masa yang sama memfailkan permohonan untuk menolak dan/atau mengenepikan CP tersebut dengan serta-merta melalui Lampiran 41 yang mana masing-masing difailkan pada 25.04.2025.

JD telah berhujah bahawa jumlah yang dituntut oleh JC dalam BN dan CP adalah dipertikaikan kerana JC telah gagal mengemukakan butir-butir dan bukti untuk mengesahkan jumlah bayaran penyelesaian yang dibuat oleh Ronny. JD berhujah bahawa kegagalan ini menarik inferens bertentangan (adverse inference) di bawah S. 114(g) Akta Keterangan 1950.

JD turut berhujah bahawa terdapat kemungkinan jumlah keberhutangan JD (selepas penyelesaian oleh Ronny) adalah kini kurang daripada RM100,000.00.

JC berhujah bahawa jumlah bayaran sebanyak RM53,250.00 telah diambil kira sebelum pemfailan BN bagi prosiding ini. Oleh itu, jumlah RM137,726.43 yang dinyatakan dalam BN adalah tepat dan melebihi ambang kebankrapan.

JC berhujah bahawa JD gagal membuktikan bahawa jumlah yang dituntut dalam BN dan CP adalah tidak tepat dan JD telah gagal memfailkan Permohonan dan/atau Afidavit di bawah Aturan 95 dalam tempoh 7 hari selepas penyampaian BN untuk membuktikan bahawa jumlah yang dituntut di bawah BN tersebut adalah salah.

JC turut berhujah bahawa kebergantungan JD kepada Ekshibit CEL-2 dalam Lampiran 44 adalah tidak dibenarkan. Hal ini kerana surat tersebut adalah satu bentuk komunikasi "tanpa prejudis" yang mana secara prinsipnya tidak boleh diterima sebagai bahan bukti dalam mana-mana prosiding sivil, termasuklah dalam prosiding ini. Dapatan Mahkamah Isu pertama: Isu komunikasi “tanpa prejudis”

Terlebih dahulu, Mahkamah menjawab isu komunikasi “tanpa prejudis” yang dibangkitkan oleh pihak JC. Mahkamah telah merujuk kepada kes Indran N Jeganathan v. Nithiyani K Kulaveerasingam [2010] 4 MLRH 520 berkenaan ciri-ciri komunikasi “tanpa prejudis” seperti berikut: In Re Jinro (HK) Ltd [2002] 4HKC 90 the judge held that it was not necessary for a "without prejudice" stamp to be expressly applied to the negotiations if it was clear from the surrounding circumstances that the parties were genuinely seeking to compromise the dispute. It was stated in that case that a party claiming without prejudice privilege on communication would have to show that the communication was made (i) at a time when there was an existing dispute between the parties: (ii) legal proceedings in relation to the dispute had commenced or were contemplated: (iii) the communication was made in a genuine attempt to settle the dispute; the communication was made with the intent that if negotiations failed, it could not be disclosed without the parties consent.

Setelah meneliti isi kandungan surat-menyurat di antara pihak JD dan pihak JC, khususnya surat bertarikh 09.05.2025 di Ekshibit CEL-2 dalam Afidavit Balasan JD di Lampiran 44, Mahkamah berpandangan bahawa komunikasi di antara JD dan JC bukanlah bertujuan untuk menyelesaikan pertikaian di antara pihak-pihak. Sebaliknya, tujuan komunikasi tersebut adalah untuk JC menjawab permintaan JD yang ingin mendapatkan pengesahan berkenaan jumlah penyelesaian yang telah dibuat oleh Ronny berserta bukti-bukti pembayaran tersebut. Isi kandungan surat-menyurat tersebut juga tidak mengandungi sebarang terma penyelesaian di antara JC dan JD.

Atas alasan tersebut, Mahkamah berpendapat bahawa "previliged rule" adalah tidak terpakai bagi komunikasi di antara kedua-dua pihak tersebut dan surat-menyurat tersebut khususnya surat di Ekshibit CEL-2 dalam Lampiran 44 boleh diterima sebagai keterangan. Isu kedua: Jumlah yang dituntut oleh JC dalam BN dan CP adalah dipertikaikan

Berkenaan isu bahawa jumlah yang dituntut oleh JC dalam BN dan CP adalah dipertikaikan kerana JC telah gagal mengemukakan butir-butir dan bukti untuk mengesahkan jumlah bayaran penyelesaian yang dibuat oleh Ronny, Mahkamah merujuk kepada S. 3(2)(ii) Akta Insolvensi 1967 (“Akta tersebut”) yang memperuntukkan seperti berikut:

Acts of bankruptcy

A bankruptcy notice under this Act shall be in the prescribed form and shall state the consequences of non-compliance therewith and shall be served personally to a debtor: Provided that a bankruptcy notice—

may specify an agent to act on behalf of the creditor in respect of any payment or other thing required by the notice to be made to or done to the satisfaction of the creditor; and

(ii) shall not be invalidated by reason only that the sum specified in the notice as the amount due exceeds the amount actually due unless the debtor within the time allowed for payment gives notice to the creditor that he disputes the validity of the notice on the ground of such mistake; but if the debtor does not give such notice he shall be deemed to have complied with the bankruptcy notice, if within the time allowed he takes such steps as would have constituted compliance with the notice had the actual amount due been correctly specified therein.

Mahkamah turut berpandukan kepada kes Mahkamah Rayuan Goh Kein Hooi v OCBC Bank (M) Bhd and another appeal [2014] 1 MLJ 6 516 yang memutuskan seperti di bawah: [8] It is the contention of the JD that the JC has failed to deny the JD’s averments concerning the calculation of interest. But a perusal of the JC’s affidavit in reply in para 4.1 shows that the JC has expressly denied the JD’s averments in regard to the calculation of interest. The JC acted cautiously and did not take the bait laid by the JD by going into the details pertaining to the calculations because the JD was clearly attempting to circumvent the clear statutory requirement of s 3(2)(ii) of the Bankruptcy Act 1967, which states as follows: 3 Acts of bankruptcy.

A bankruptcy notice under this Act shall be in the prescribed form and shall state the consequences of non-compliance therewith and shall be served in the prescribed manner: Provided that a bankruptcy notice

may specify an agent to act on behalf of the creditor in respect of any payment or other thing required by the notice to be made to or done to the satisfaction of the creditor; and

(ii) shall not be invalidated by reason only that the sum specified in the notice as the amount due exceeds the amount actually due unless the debtor within the time allowed for payment gives notice to the creditor that he disputes the validity of the notice on the ground of such mistake; but if the debtor does not give such notice he shall be deemed to have complied with the bankruptcy notice, if within the time allowed he takes such steps as would have constituted compliance with the notice had the actual amount due been correctly specified therein. [9] Here, the JD gave no such notice. It must be borne in mind that the JD came into the picture as early as on 14 September 2010 and that was during the stage of the creditors’ petition. It has been held in Loh Kok Huah, Re Ex P Ban Hin Lee Bank Bhd [1992] 1 MLJ 687; [1991] 3 CLJ (Rep) 183, that a judgment debtor who seeks to invalidate a bankruptcy notice on the ground that the amount claimed therein exceeds the amount actually due must do so within the time stipulated in the bankruptcy notice for the payment to be made expeditiously. And every bankruptcy notice prescribes that the payment of the amount claimed therein must be made within seven days after the service of the notice not including the day of the service. [10] In so far as this appeal is concerned, on the authority of the Court of Appeal case in David Lim Hong Kee v Perwira Affin Bank Bhd [2004] 1 MLJ 113; [2003] 4 CLJ 44, the BN was duly served based on the date of its advertisement and that would be on 12 November 2009. The JD had seven days from 13 November 2009 to challenge the amount claimed in the BN. Unfortunately, the JD did not do so. The challenge is mounted too late in the day—at the time when the CP is being heard.

Mahkamah juga merujuk kepada kes Kuala Excel Sdn Bhd v. Chua Liang Hong [2022] MLRHU 1179 yang menyatakan seperti berikut: [24] The true meaning and purport of proviso (ii) to s 3(2) of the Act is that, if within the time allowed for payment under the BN the JD does not object to the amount stated in the BN, he cannot thereafter object to the amount or ask for the BN to be invalidated on that ground.

Perkara yang sama berlaku dalam kes semasa. JD telah gagal untuk memfailkan sebarang notis dalam tempoh 7 hari selepas BN diserahkan ke atasnya sepertimana yang diperuntukkan dalam S. 3(2)(ii) Akta tersebut, walaupun JD telah menerima serahan BN secara kediri pada 02.07.2024 dan telah memfailkan Notis Pelantikan Peguamcara pada 15.07.2024.

Malah, sejurus selepas JD memfailkan Notis Pelantikan Peguamcara, JD telah terus mencabar Lampiran 4 dan meninggalkan (abandon) haknya untuk mencabar jumlah tuntutan dalam BN tersebut dalam tempoh yang diperuntukkan dalam S. 3(2)(ii) Akta tersebut. Sebaliknya, JD hanya membangkitkan isu jumlah tuntutan JC adalah berlebihan ini di peringkat CP iaitu setelah hampir 10 bulan BN diserahkan ke atas JD. Disebabkan itu, JD telah melakukan perbuatan kebankrapan pada 15.07.2024 dan kini tidak lagi boleh mencabar jumlah yang dituntut dalam BN dan/atau CP di peringkat ini.

Berdasarkan alasan-alasan di atas, Mahkamah memutuskan bahawa permohonan JD di Lampiran 41 ini sewajarnya ditolak atas isu ini semata-mata. Namun sekiranya saya terkhilaf, Mahkamah akan turut menunjukkan bahawa dakwaan-dakwaan lain yang dibangkitkan oleh JD adalah tidak bermerit. Isu ketiga: Kegagalan JC untuk mengemukakan butir dan bukti untuk mengesahkan jumlah penyelesaian yang telah dibuat

Berkenaan isu ini, JD berhujah bahawa kegagalan JC tersebut menarik inferens bertentangan (adverse inference) di bawah S. 114(g) Akta Keterangan 1950.

Mahkamah telah meneliti butiran jumlah yang dituntut dalam BN tersebut berserta terma-terma penghakiman dan Mahkamah mendapati bahawa butir-butiran jumlah yang dituntut tersebut bukan sahaja telah mengambilkira jumlah hutang prinsipal dan caj lewat bayar sehingga setakat tarikh BN dikeluarkan, tetapi turut mengambilkira jumlah pembayaran yang diterima oleh JC setakat 30.04.2024.

Jumlah pembayaran yang diterima (dan telah diambilkira) oleh JC sebanyak RM53,250.00 juga adalah selari dengan jumlah bayaran penyelesaian yang dibuat oleh Ronny seperti yang dinyatakan oleh JC dalam surat di Ekshibit CEL-2. Oleh itu, Mahkamah memutuskan bahawa JC telahpun mematuhi keperluan statutori di bawah S. 3(1)(i) Akta Insolvensi 1967.

Mahkamah juga berpendapat bahawa tiada keperluan statutori yang menghendaki JC untuk mengemukakan sebarang bukti dokumentari bagi mengesahkan jumlah penyelesaian yang dibuat oleh Ronny atau pihak JD (jika ada). Mahkamah merujuk kepada kes Goh Wee Peng v Standard Chartered Bank Malaysia Bhd [2017] MLJU 1396 yang memutuskan seperti berikut: [45] It is a fact that there is no statutory provision which provide for the inclusion of a statement of account in a bankruptcy notice. But it is also a fact that there is no statutory provision which prohibits such inclusion…

Mahkamah turut berpendapat bahawa tindakan JC yang menjelaskan kedudukan penyelesaian di antara JC dan Ronny serta jumlah bayaran-bayaran yang dibuat Ronny melalui surat dalam Ekshibit CEL-2 tersebut adalah memadai.

Walau apapun, jumlah keberhutangan yang dituntut oleh JC dalam BN adalah selaras dengan peruntukan Akta Insolvensi

Malah, jumlah yang sama yang dituntut dalam CP tersebut juga telah ditentusahkan melalui afidavit mengenai kebenaran pernyataan-pernyataan dalam CP di Lampiran 21. Mahkamah berpendapat bahawa inferens bertentangan di bawah S. 114(g) Akta Keterangan 1950 adalah tidak terpakai kepada JC.

Memandangkan ini adalah permohonan JD dan JD adalah pihak yang mencabar ketepatan jumlah tuntutan tersebut, beban untuk membuktikan bahawa dakwaan tersebut adalah benar terletak di atas bahu JD sendiri. Namun, JD telah gagal untuk membuktikan dalam mana-mana afidavit yang difailkan dan/atau menjelaskan secara terperinci bagaimana jumlah tuntutan tersebut adalah berlebihan ataupun telah berkurang daripada ambang kebankrapan seperti yang didakwa oleh JD.

Mahkamah merujuk kepada kes Liew Hon Kong @ Liew Kwan Voon v Bank Pertanian Malaysia Berhad [2019] MLJU 1301 untuk menyokong dapatan ini: [22] It is trite the JD’s submission that the amount claimed by the JC is incorrect could not be simply accepted. This is because the JD did not give and provide explanation what is the correct amount to be claimed. Since the JD thinks the amount claimed is wrong, the JD must state what should be the correct amount to be claimed by the JC. Since this is not done, the JD’s contention on this issue with respect cannot be accepted.

Malah, setelah diteliti, surat yang dihantar oleh pihak JD adalah pada 07.05.2025 (Ekshibit CEL-1 dalam Lampiran 44 dirujuk) sedangkan permohonan Lampiran 41 ini telah difailkan sejak 25.04.2025. Ini jelas menunjukkan bahawa sewaktu pemfailan permohonan ini, dakwaan JD tidak disokong dengan sebarang bukti serta bersifat spekulatif semata-mata. Mahkamah juga berpandangan bahawa surat JD di Ekshibit CEL-1 tersebut adalah bersifat "afterthought".

Selain itu, Mahkamah juga ingin menyatakan bahawa ini adalah tindakan kebankrapan kali kedua dan keadaannya adalah berbeza dengan tindakan kebankrapan kali pertama kerana dalam tindakan kebankrapan pertama, JC telah gagal untuk mengambil kira fakta bahawa terdapat rundingan penyelesaian antara JC dan Ronny serta jumlah sebahagian pembayaran yang dibuat oleh Ronny juga pada ketika itu tidak dibawa ke pengetahuan kepada JD. Namun, dalam tindakan semasa, jumlah sebahagian pembayaran penyelesaian yang dibuat oleh Ronny telahpun diambil kira dalam pengiraan jumlah yang dituntut dalam BN.

Berdasarkan kepada nas undang-undang dan alasan-alasan di atas, Mahkamah memutuskan bahawa dakwaan JD berkenaan isu ini adalah tidak berasas dan tidak sewajarnya diterima oleh Mahkamah untuk mengenepikan CP tersebut.

Mahkamah juga telah membaca kes-kes yang dirujuk oleh JD berkenaan isu jumlah keberhutangan yang dipertikaikan ini dan Mahkamah berpandangan bahawa kes-kes tersebut tidak menyokong hujahan JD kerana fakta kes adalah berbeza dengan kes semasa memandangkan penghutang-penghutang dalam kes-kes yang dirujuk tersebut mempunyai asas dan bukti yang kukuh untuk menunjukkan bahawa terdapatnya keadaan yang boleh mengurangkan jumlah keberhutangan mereka.

Sebagai contoh, dalam kes Ahmad Faizul bin Hami; ex parte Malayan Banking Berhad [2016] MLJU 494, terdapat aset lain seperti debentur yang boleh dilupuskan untuk mengurangkan jumlah keberhutangan penghutang.

Manakala dalam kes Ghazali bin Haji Ibrahim v CIMB Bank Berhad [2012] MLJU 426 juga dapat dibezakan dengan kes semasa kerana dalam kes Ghazali tersebut, penghutang telah mencabar jumlah keberhutangan tersebut dalam tempoh 7 hari yang diperuntukkan dalam BN serta penghutang telah membekalkan kepada Mahkamah pengiraan faedah oleh pihak penghutang sendiri untuk membuktikan dakwaan beliau bahawa jumlah keberhutangan yang dinyatakan oleh pemiutang dalam BN adalah bukan jumlah keberhutangan yang sebenar.

Berdasarkan kepada alasan-alasan di atas, Mahkamah memutuskan untuk menolak Lampiran 41 dengan kos sebanyak RM500.00. Atas alasan yang sama, Mahkamah telah menolak bantahan yang dibangkitkan oleh JD di Lampiran 40 dan seterusnya merekodkan perintah kebankrapan ke atas JD. Bertarikh pada 26 Oktober, 2025. …………………………………………. Fatin Nur Nadhirah binti Mohd Salleh Penolong Kanan Pendaftar Mahkamah Tinggi Malaya Sungai Petani, Kedah Bagi pihak Pemiutang Penghakiman Ahmad Za’im bin Abd Rahman (menyebut bagi pihak peguamcara Pemiutang Penghakiman) Tetuan Sidek Teoh Wong & Dennis Level 16, Menara Bumiputra-Commerce, No. 11, Jalan Raja Laut, 50350 Kuala Lumpur. Bagi pihak Penghutang Penghakiman Savinder Singh a/l Manjeet Singh Tetuan Lee Law Office No. 2-35, Pusat Perniagaan Perdana Jaya, Jalan Permatang Rawa, 14000 Bukit Mertajam, Pulau Pinang.