MD Eusope Bin Ibrahim v Ambank(M) Berhad (No. Syarikat 8515-D) (29NCVC-364-04/2013)

Melalui satu Notis Rayuan kepada Hakim Dalam Kamar di kandungan 44, Si Penghutang Penghakiman (JD) telah menfailkan rayuannya terhadap keputusan Penolong Kanan Pendaftar bertarikh 15/5/2017 yang menolak permohonan Penghutang Penghakiman (JD) untuk membatalkan Perintah Penghakiman dan Perintah Penerimaan 2 bertarikh 19/11/2013 terhadapnya dibawah Seksyen 105(1)&(5) Akta Kebankrapan 1967.

Setelah mendengar hujahan kedua-dua pihak, mahkamah ini (Hakim Dalam Kamar) pada 3/10/2017 telah menolak permohonan (JD/Perayu) ini dengan tiada perintah terhadap kos.

Tidak berpuas hati dengan keputusan tersebut, JD/Perayu telah menfailkan rayuannya kepada Mahkamah Rayuan.

Ini merupakan alasan-alasan terhadap keputusan mahkamah.

Pada 7/1/2002, JC/Responden telah memperolehi satu Penghakiman Ingkar (P1 tersebut) terhadap JD/Perayu untuk wang sejumlah RM105,030.10 sahaja bersama faedah dan kos dibawah tindakan Mahkamah Sesyen Kuala Lumpur, Saman No: S1-52-9531-2000.

Selepas lebih kurang 11 tahun, pada 25hb April 2013, JC/Responden telah menfailkan satu Notis Kebankrapan terhadap JD/Perayu. Pengiraan tunggakan faedah dalam Notis Kebankrapan tersebut adalah dari 1/5/2000 (tarikh kemungkiran) sehingga 6/1/2008. JD/Perayu telah gagal mematuhi kehendak Notis Kebankrapan tersebut dan telah melakukan perbuatan kebankrapan pada 3/6/2013. 3

Di atas perbuatan kebankrapan JD/Perayu tersebut, pada 20hb Ogos 2013, JC/Responden telah menfailkan satu Permohonan Si Piutang terhadap JD/Perayu.

Pada 19hb November 2013, Perintah Penghukuman dan Perintah Penerimaan (PP & PP tersebut) direkodkan terhadap JD/Perayu. JD/Perayu yang masih merupakan seorang bankrap menfailkan Saman Dalam Kamar tersebut, supaya Perintah Penghukuman & Perintah Penerimaan tersebut dibatalkan dibawah Seksyen 105(1)&(5) Akta Kebankrapan 1967 atas sebab Notis Kebankrapan JC/Responden bertarikh 25/4/2013 adalah tidak sah dan defektif kerana pengiraan tunggakan faedah adalah di luar tempoh dan melanggar seksyen 6(3) Akta Had Masa 1953.

JC/Responden telah menfailkan Affidavit Jawapan melalui Siti Aidah bt Mohd Noh pada 10/4/2017 dan JD/Perayu menfailkan Affidavit Balasan yang diikrarkan oleh Md. Eusope Ibrahim pada 16/4/2017. C. BANTAHAN AWAL DAN HUJAHAN JC/RESPONDEN

JC/Responden, melalui per. 5,6&7 Affidavit Jawapan (AJ) tersebut membangkitkan satu bantahan awal terhadap Saman Dalam Kamar (SDK) sekarang atas alasan berikut: a) Satu permohonan yang sama dibawah Seksyen 105 Akta Kebankrapan 1967 melalui Saman Dalam Kamar bertarikh 4 4/1/2016 ditolak oleh Mahkamah Rayuan melalui perintah bertarikh 7/2/2017. b) Isu pengiraan faedah dan isu Permohonan Si Piutang JC/Responden tidak mengandungi sebarang perkataan ‘petisyen’ telah dibangkitkan oleh JD/Perayu dalam Ringkasan Hujahan Penghutang Penghakiman di Mahkamah Rayuan dan telah dipertimbangkan oleh Mahkamah Rayuan dan telah ditolak sewajarnya. c) JD/Perayu diestopped dari membuat permohonan ini kerana penyalahgunaan proses mahkamah.

JC/Responden seterusnya berhujah bahawa kedua-dua isu mengenai pengiraan faedah dan isu permohonan JC/Responden tidak mengandungi sebarang perkataan ‘petisyen’ telah dihujahkan di Mahkamah Rayuan dan Mahkamah Rayuan telah mengambil kiranya dan telah menolaknya dengan kos sebanyak RM10,000.00. Justeru itu JD/Perayu telah diestopped dari mengambil kesempatan sebagai bankrap untuk membuat permohonan yang sama. D. JAWAPAN DAN HUJAHAN JD/ PERAYU

Mengenai bantahan awal yang dibangkitkan JC/Responden, JD/Perayu telah menegaskan bahawa JC/Responden tidak berhak untuk membangkitkan isu estoppel atas alasan-alasan saperti berikut: a) Alasan permohonan Saman Dalam Kamar (SDK) terdahulu dibawah Seksyen 105 Akta Kebankrapan 1967 ialah ketiadaan 5 kebenaran untuk pelaksanaan penghakiman selepas 6 tahun yang berlainan dan alasan permohonan sekarang yang berasaskan kepada pengiraan tunggakan faedah yang melanggar Seksyen 6(3) Akta Had Masa 1953. b) Walaupun isu pengiraan faedah tersebut dibangkitkan dalam penghujahan bertulis JD/Perayu namun peguamcara JC/Responden enggan berhujah lisan berkenaan isu tersebut dalam perbicaraan di Mahkamah Rayuan atas sebab isu tersebut tidak menjadi alasan dalam Saman Dalam Kamar (SDK) terdahulu. c) Justeru itu perbicaraan lisan di Mahkamah Rayuan bertumpu hanya ke atas alasan berkenaan kebenaran Mahkamah untuk Pelaksanaan Penghakiman selepas 6 tahun dan sehingga kini tiada sebarang hakiman di berikan oleh Mahkamah Rayuan berkenaan pengiraan faedah yang melanggar Seksyen 6(3) Akta Had Masa 1953.

Menurut JD/Perayu, doktrin estoppel tidak langsung terpakai selagi tiada hakiman diberikan berkenaan isu tersebut sepertimana dijelaskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Akitek Tenggara Sdn Bhd v Mid Valley City Sdn Bhd (2007) 6 CLJ 93.

Menurut JD/Perayu, apabila JD/Perayu menggunapakai peruntukkan statutory saperti Seksyen 6(3) Akta Had Masa1953 , prinsip estoppel tidak langsung boleh digunapakai oleh JC/Responden untuk menghalang JD/Perayu membawa isu tersebut untuk pertimbangan Mahkamah sepertimana dijelaskan dalam kes Mahkamah Agung dalam kes 6 Ambassador [M] Sdn Bhd v Seapower Sdn Bhd (1991) 1 MLJ 404 di muka surat 407 telah menyatakan saperti berikut: “On the question of issue estoppel we agree with the learned judge that on the facts of this case the appellants cannot invoke the doctrine of issue estoppel. There can be no estoppel as against statutory law.”

Justeru itu, JD/Perayu menghujahkan bahawa mahkamah sewajarnya mendengar rayuan ini berdasarkan merit dimana mahkamah dengan menggunapakai Seksyen 105(1), mahkamah mempunyai budibicara untuk menentukan samada JD/Perayu tidak sewajarnya diisytiharkan sebagai bankrap dibawah Seksyen 105(1) tersebut dengan cara meneliti keadaan sebenar termasuk undang-undang yang terpakai pada atau sebelum tarikh Perintah Penghukuman & Perintah Penerimaan (PP & PP).

JD/Perayu memohon mahkamah membatalkan Perintah Penghukuman & Perintah Penerimaan (AO/RO) berdasarkan seksyen 105 Akta Kebakrapan.

Di dalam membuat penganalisaan dan dapatannya, mahkamah ini telah merujuk kepada kertas-kertas kausa seperti berikut, selain daripada hujahan daripada kedua-dua pihak dan ikatan otoriti masing-masing: 7 a) Saman Dalam Kamar bertarikh 19/3/2017[L.36) [ SDK] b) Afidavit Sokongan oleh Mohd Eusope bin Ibrahim bertarikh 19/3/2017 [AS] c) Afidavit Jawapan oleh Siti Aidah bt. Mohd Noh bertarikh 10/4/2017 [A.I] d) Afidavit Balasan oleh Mohd Eusope bin Ibrahim bertarikh 16/4/2017 [AB]

Dalam mempertimbangkan untuk membatalkan Perintah Penghukuman dan Perintah Penerimaan dibawah Seksyen 105 tersebut, Mahkamah Agung dalam kes Sama Credit & Leasing Sdn. Bhd. v Pemegang Harta, Malaysia (1995) 1 MLJ 274 di muka surat 278-27, telah memberi panduan seperti berikut: “One of the ways a bankruptcy may be disposed of is by annulment. Section 105(1) of the Act provides, inter alia, two situations under which annulment may be granted.

where in the opinion of the Court the debtor ought not to have been adjudged bankrupt, or

where the debts are paid in full. The first situation is relevant in our case. And, in considering whether a receiving order ought to have been made, the appellate Court would consider the actual state of affairs at the date of the order and would, generally speaking, not take into account matters that had occurred after that date. In Re 8 Dunn (a Bankrupt), Ex p. Official Receiver v. Dunn [1949] 2AER 388 CA, Sir Raymond Evershed, MR said: I think Counsel for the official receiver is right in saying that, in judging whether the order ought to have been made, the Court is entitled to have regard to the actual state of affairs at the date of the order, which may appear from evidence subsequently filed, and certainly would not appear from the bare statement on the formal Petition which alone was before the Court when the order was made. I do not think, however, that one is entitled, in determining whether the order ought to have been made under the first limb of the subsection to take into account facts which have occurred after the date of the order. (p. 392).The powers to rescind and to annul a receiving order and an adjudication order are discretionary and the principles governing the exercise of the discretion are, broadly speaking, the same. See In re a Debtor (No. 446 of 1918) [19201 1 KB 461 @ 465 applied in Re a Debtor (No. 12 of 1970) ex p. the Official Receiver v. The Debtor 119711 1 AER 504. All the relevant facts and circumstances must be considered. Where the Court of first instance has exercised its discretion, a strong case would be required to authorise or induce the Appellate Court to interfere.” [19] Di dalam kes berikutnya pada tahun 2005, Mahkamah Persekutuan dalam kes Bungsar Hill Holdings Sdn. Bhd. v Dr.Amir Farid Datuk Isahak [2005] 2 CLJ 809 di ms 819 menyatakan seperti berikut: “So, I am of the view that that the provisions should not he read to cover only technical defects, but it is wider and includes other ‘legal 9 grounds’ like abuse of the process of the court (this is only an example). However, I do not think that it should be stretched too far to cover extraneous ‘moral’ or ‘equitable’ grounds. It has to be a legal ground as the court is only concerned with the law.” [20] JC/Responden di dalam bantahan awalnya menghujahkan bahawa JD/Perayu adalah dihentikan/estopped daripada menfailkan pemohonan yang sama untuk kali kedua memandangkan permohonan tersebut pada awalnya telah diputuskan oleh Mahkamah Rayuan. Dengan kata lain, JC/Responden membangkitkan bantahan awal mengenai isu Res Judicata. Oleh yang demikian, JC/Responden berpendapat bahawa JD/Responden telah menyalahgunakan proses Mahkamah. [21] Ke arah itu mahkamah ingin merujuk kepada kes Chee PokChoy & Ors v Scotch leasing Sdn Bhd [2001] 4 MLJ 346 yang mana Gopal Sri Ram JCA merujuk di dalam kes Henderson v Henderson [1843] 67 ER 313 yang mana Wigram VC di muka surat 319 telah memutuskan bahawa: “In trying this question I believe I state the rule of the court correctly when I say that, where a given matter becomes the subject of litigation in, and of adjudication by, a court of competent jurisdiction, the court requires the parties to that litigation to bring forward their whole case, and will not (except under special circumstances) permit the same parties to open the same subject of litigation in respect of matter which might have been brought forward as part of the subject matter which might have been brought forward as part of the subject in contest, but which was not brought forward, only because they 10 have, from negligence, inadvertence, or even accident, omitted part of their case. The plea of res judicata applies, except in special cases, not only to points upon which the court was actually required by the parties to form an opinion and pronounce a judgment, but to every point which properly belonged to the subject of litigation, and which the parties, exercising reasonable diligence, might have brought forward at the time……” [22] Kesan doktrin res judicata juga telah diputuskan di dalam kes Asia Commercial Finance (M) Berhad v Kawal Teiti Sdn Bhd [1995] 3 CLJ 783 yang mana: “…The effect is that parties and their privies are not allowed to litigate again on the same matter as the judgment becomes the truth between the parties. The rationale is that it is in the public interest that there should be finality in litigation and that parties should not be vexed twice for the same causes of action. The maxim also applies to issues or causes of action which should have been raised in the original action which resulted in the final judgment. This has been aptly explained in the case of Henderson v Henderson [1843] 3 Hare 100 115 which is: “The plea of Res judicata applies, except in special cases, not only to points upon which the Court was actually required by the parties to form an opinion and pronounce a judgment, but to every point which properly belonged to the subject of litigation and which the parties, 11 exercising reasonable diligence might have brought forward at the time. “In order to prevent multiplicity of actions and also in order to protect the underlying rationales of estoppel per rem judicatum and not to act against them, such estoppel of cause has been extended to all other causes of action (based on the same facts or issues) which should have been litigated or asserted in the original earlier action resulting in the final judgment and which were not either deliberately or due to inadvertence.” [23] JD/Perayu juga mendakwa bahawa Permohonan yang difailkan untuk kali kedua ini dibuat kononnya atas isu kepentingan awam. [24] Mahkamah ini bersetuju dengan hujahan JC/Responden yang mana JD/Perayu tidak wajar untuk membuat permohonan yang sama untuk kali kedua semata-mata oleh kerana kecuaian dan/atau kegagalan JD/Perayu untuk membangkit isu-isu tersebut dalam permohonan yang pertama. Tambahan pula, JD/Perayu telah menggunapakai dokumen/kertas kausa yang sama dan telah sedia ada dari mula lagi dan tiada sebarang isu baru dibangkitkan. [25] Mahkamah juga berpendapat bahawa perbuatan JD/Perayu dengan memfailkan permohonan kali kedua berdasarkan isu dan peruntukkan yang sama telah memprejudiskan pihak JC/Perayu dan adalah bertentangan dengan kepentingan awam untuk mencapai finaliti di dalam sesuatu prosiding. 12 [26] Seterusnya Mahkamah ini juga berpendapat bahawa kepentingan awam bukan sahaja perlu diambil kira ke atas JD/Perayu namun Mahkamah juga perlu mengambil kira kepentingan JC/Responden sebagai satu institusi kewangan yang telah memberi bantuan kewangan/pinjaman terhadap JD/Responden yang mana beliau tidak pernah menafikan keberhutangan beliau terhadap JC/Responden. [27] Bagi isu ‘Permohonan Si Piutang’, JD/Perayu mendakwa bahawa Mahkamah tiada bidang kuasa memberi Perintah Penghukuman mahupun Perintah Penerimaan pada 19/11/2013 melalui satu Permohonan si Piutang. JD/Perayu menyatakan lagi bahawa Mahkamah hanya mempunyai bidangkuasa memberi Perintah Penerimaan apabila dipersembahkan dengan satu Petisyen Kebankrapan yang mematuhi dengan Peraturan 99 di bawah Peraturan-peraturan Kebankrapan 1969 dan Borang 9. [28] Mahkamah ingin merujuk kepada Seksyen 131 Akta Kebankrapan dan Kaedah 274 Kaedah-kaedah Kebankrapan yang memperuntukkan bahawa: "s. 131. Formal defect not to invalidate proceedings No proceeding in bankruptcy shall be invalidated by any formal defect or by any irregularity, unless the court before which an objection is made to the proceeding is of opinion that substantial injustice has been caused by the defect or irregularity and that the injustice cannot be remedied by any order of that court." 13 "274. Effect of non-compliance with Rules Non-compliance with any of these Rules or with any rule of practice for the time being in force shall not render any proceeding void unless the Court shall so direct but such proceeding may be set aside either wholly or in part as irregular or amended or otherwise dealt with in such manner and upon such terms as the Court may think fit." [29] Lord Diplock di dalam kes Rengasamy Pillai v. Comptroller of Income Tax [1970] 1 LNS 139; [1970] 1 MLJ 233 telah memutuskan bahawa: “What then is a 'formal defect or irregularity' within the meaning of the section? This was discussed in relation to a bankruptcy notice in Re A Debtor ex p The Debtor v. Bowmaker Ltd. [1951] 1 Ch 313 in which the earlier authorities were considered. The test there laid down was whether the defect in the notice was of such a kind as could reasonably mislead a debtor upon whom it was served. If it was, the notice was not validated by the section notwithstanding that the particular debtor upon whom it was served was not in fact misled. If on the other hand it could not reasonably mislead the debtor it was a formal defect and validated by the section.” [30] Di dalam kes Re Joseph Phun Yeat Mun, Ex P ABN-Amro Bank N V [1997] 1 LNS 210; [1997] MLJU 145 Mahkamah ada menyatakan seperti berikut: 14 "The predominant factor deciding whether any proceeding in bankruptcy shall be invalidated and or rendered void is the injustice that has been caused by the defect, irregularity or non-compliance. Only if the court is of the opinion that substantial injustice has been caused by the defect, irregularity or non-compliance and that the injustice cannot be remedied by an order of court, may a proceeding in bankruptcy be rendered void, set aside either wholly or in part as irregular or amended or otherwise dealt with in such manner and upon such terms as the court may think fit." [31] Adalah jelas s. 131 Akta Kebankrapan diwujudkan bagi membolehkan sebarang kesilapan yang tidak memprejudiskan atau ‘mislead’ JD/Perayu boleh diubati melalui Perintah Mahkamah dan tanpa perlu keselurahan tindakan dibuang. [32] Pada pandangan mahkamah, Permohonan Si Piutang dan Petisyen Pemiutang membawa maksud yang sama dan ianya adalah kesilapan teknikal semata-mata serta boleh diubah di bawah s. 131 Akta Kebankrapan 1967. [33] Merujuk kepada Borang 9 di bawah Kaedah-kaedah Kebankrapan, ianya menggunapakai PETISYEN PEMIUTANG dan bukannya PETISYEN KEBANKRAPAN sebagaimana yang didakwa oleh pihak JD/Perayu. [34] Mahkamah ini mendapati bahawa tiada sebarang ‘miscarriage of justice’ berlaku ke atas pihak JD/Perayu di atas kesilapan yang berlaku di dalam kes ini. Tambahan pula, JD/Perayu yang sememangnya di dalam 15 pengetahuan mengenai keberhutangan beliau terhadap JC/Responden. Mahkamah bersetuju dengan keputusan yang telah dibuat oleh Penolong Kanan Pendaftar bahawa isu kesilapan tersebut boleh dipinda dengan perintah Mahkamah atas alasan kesilapan yang dilakukan oleh pihak JC/Responden tidak mengakibatkan ‘miscarriage of justice’ terhadap JD/Perayu. [35] JD/Perayu juga telah membangkitkan alasan bahawa pengiraan tunggakan faedah dalam Notis Kebankrapan yang dikeluarkan oleh JC/Responden bertarikh 25/04/2013 adalah diluar tempoh 6 tahun dan melanggar Seksyen 6(3) Akta Had Masa 1953. Maka pelanggaran Seksyen 6(3) Akta Had Masa 1953 tersebut menjadikan Notis Kebankrapan tersebut void ab initio, justeru itu JC/Responden tidak berhak untuk menfailkan Permohonan Si Piutang bertarikh 23/07/2013 memandangkan JD/Perayu tidak melakukan sebarang perbuatan kebankrapan (‘act of bankruptcy’) dan Perintah Penghukuman dan Perintah Penerimaan bertarikh 19/11/2003 adalah tidak sah dan defektif. [36] JC/Responden berhujah bahawa pengiraan tunggakan faedah dalam Notis Kebankrapan tersebut adalah betul dan adalah dalam tempoh masa yang diperuntukkan dalam Seksyen 6 (3) Akta Had Masa 1953 seperti berikut: “Section 6.Limitation of actions of. contract and tort and certain other actions. …….. 16

An action upon any judgment shall not be brought after the expiration of twelve years from the date on which the judgment became enforceable and no arrears of interest in respect of any judgment debt shall be recovered after the expiration of six years from the date on which the interest became due.” [37] Seksyen 6(3) memperuntukkan bahawa tunggakan faedah tidak boleh dituntut selepas luput masa enam tahun daripada tarikh faedah tersebut harus dibayar. [38] Justeru itu, JD/Perayu telah menyatakan dalam Afidavit Sokongan JD/Perayu bahawa pengiraan tunggakan faedah dalam Notis Kebankrapan tersebut dari 01/05/2000 (tarikh kemungkiran) sehingga 06/01/2008 adalah lebih kurang 7 tahun dan 8 bulan dan telah melebihi tempoh 6 tahun yang diperuntukkan dalam Seksyen 6 (3) Akta Had Masa 1953. [39] Namun begitu, Mahkamah Persekutuan dalam kes Pewira Affin Bank v Lim Ah Hey (2004) 2 CLJ 787 telah memutuskan bahawa: “In the circumstances I would answer the .first question posed to this court in the affirmative ie, s. 6 (3) applies to bankruptcy proceedings and while a bankruptcy proceeding may be brought within twelve years of the date of judgment, arrears of interest may only be claimed for a period of six years from the date of the judgment. In this case, judgment was obtained on 23 October 1987. Even though interest was calculated from 1 December 1985, following 17 Ernest Cheong (supra) it merges into the judgment debt and therefore the date the interest became due, is the date of the judgment, not the earlier date... Those cases held, and I agree, that regarding interest before judgment, the date the interest became due is the date of judgment. The interest merged with the judgment sum.” [40] Mengikut kes Pewira Affin, cara pengiraan tunggakan faedah dalam had masa 6 tahun seperti yang diperuntukkan dalam Seksyen 6(3) Akta Had Masa 1953 bermula dari tarikh penghakiman. JC/Responden pula berhujah bahawa fakta yang terkandung dalam kes ini adalah sama (‘on all fours’) seperti tuntutan yang dibuat dalam kes Pewira Affin. Untuk kesenangan rujukan, satu perbandingan telah diutarakan seperti berikut: Pewira Affin's case Our case Particulars of claim As per Judgment dated 23rd day of October 1987

1.Judgment sum RM2,963,054.86 2.Interest at the rate of 16.5% per annum from 01.02.1986 to 28.03.1996 (3,771 days) RM5.051,115.56 RM8,014,170.42 Particulars of claim Judgment sum as at 07.01.2002 RM105,030.10 Interest calculated from 01.05.2000 until 06.01.2008 (less payments made) RM9,513.60 Court awarded cost RM2.011.50 RM116,555.20 18 [41] Dalam kes Pewira Affin, walaupun pengiraan tunggakan faedah dibuat dari tarikh sebelum penghakiman sehingga tarikh pemfailan Notis Kebankrapan, Mahkamah Persekutuan dengan jelasnya menyatakan pada muka surat 805 perenggan (a) bahawa: “The date of judgment is 23 October 1987. Interest may only be claimed fir a period of six years from the date of judgment, ie, until and including 22 October 1993. But the claim was made until 28 March 1996 (the dale of bankruptcy notice was filed) which is clearly more than six years.” [42] Berdasarkan pengiraan dalam kes Pewira Affin, pernyataan JD dalam perenggan 8 Afidavit Sokongan JD bahawa penghakiman bertarikh 07/01/2002 sebanyak RM105,030.10 sahaja tidak langsung mengandungi faedah yang dikira dari 1/5/2000, maka tarikh ‘due’ untuk mula pengiraan tunggakan faedah tidak sewajarnya dari tarikh penghakiman ingkar pada 7/1/2002 adalah salah kerana ianya tidak mengikuti pengiraan dalam kes Pewira Affin. [43] Merujuk kepada ‘Particulars of claim’ dalam kes Pewira Affin yang telah tertera di atas, tunggakan faedah sebelum tarikh penghakiman tidak perlu dicampur dengan jumlah penghakiman dalam butir-butir tuntutan tersebut. Tiada mana-mana otoriti yang memperuntukkan pengiraan sebagaimana yang dinyatakan oleh JD/Perayu. [44] Mahkamah ini berpendapat berdasarkan autoriti undang-undang terpakai pada masa material tersebut (tahun 2013), pengiraan tunggakan 19 faedah dalam Notis Kebankrapan yang dikeluarkan oleh JC/Responden telah mengikuti cara pengiraan tunggakan faedah dalam kedua-dua keputusan Mahkamah Persekutuan (Pewira Affin dan Ernest Cheong Yong Yin) dan adalah betul serta tidak melebihi had masa 6 tahun yang diperuntukkan dalam Seksyen 6(3) Akta Kebankrapan 1967. Mahkamah bersetuju dengan hujahan JC/Responden bahawa keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Pewira Affin tidak pernah di-‘overruled’ oleh mana-mana keputusan Mahkamah Persekutuan kemudiannya dan masih lagi mempunyai otoriti yang tertinggi. [45] Mahkamah juga ingin merujuk kepada satu lagi keputusan Mahkamah Tinggi Malaya di Kuala Lumpur baru-baru ini berkenaan Seksyen 3(2)(ii) Akta Kebankrapan 1967, dimana permohonan JD/Perayu untuk mempertikaikan pengiraan faedah dalam Notis Kebankrapan telah ditolak oleh kerana ketidakpatuhan Seksyen 3(2)(ii) Akta Kebankrapan

Dalam kes Per: Hood Bin Osma; ex parte Hong Leong Finance Berhad [2016] MLJU 722, Mahkamah Tinggi tersebut memetuskan bahawa: “..However, I am of the considered opinion and I agree with learned Counsel for the JC that it is trite law that if the JD wishes to challenge the amount claimed in the BN, the JD must give notice pursuant to section 3 (2) (ii) of the Bankruptcy Act within seven (7) days from service of the BN.. ..The same position was affirmed by the Federal Court in Development and Commercial Bank Berhad v. Datuk Ong Kian Seng 20 [1995] 3 CLJ 305, where our apex court held that section 3 (2) (ii) is a mandatory provision which is not curable under s.131 of the Bankruptcy Act and r.274 of the Bankruptcy Rules 1968..” [46] Justeru berbalik kepada kes di hadapan Mahkamah ini, kegagalan JD/Perayu untuk mematuhi Seksyen 3(2)(ii) sepatutnya melarang JD/Perayu daripada memfailkan SDK tersebut untuk mempertikaikan kesahihan Notis Kebankrapan tersebut memandangkan Notis Kebankrapan tersebut telah diserahkan secara kediri kepada JD/Perayu dan JD/Perayu mempunyai pengetahuan tentang prosiding kebankrapan ini sejak 26.05.2013 lagi. [47] Justeru, mahkamah berpendapat permohonan JD/Perayu tidak mempunyai sebarang merit kerana tidak memenuhi syarat-syarat di bawah Seksyen 105(1) Akta Kebankarapan 1967 dan JD/Perayu dengan memfailkan SDK tersebut telah menyalahgunakan proses Mahkamah. [48] Tambah-tambah lagi, sehingga ke hari ini, hutang si bankrap masih belum diselesaikan sepenuhnya. E. KESIMPULAN [49] Di atas sebab-sebab yang dinyatakan, Mahkamah ini mendapati bahawa Penolong Kanan Pendaftar tidak terkhilaf dalam keputusannya. Justeru itu, rayuan ini ditolak. Tiada perintah terhadap kos. 21 Tarikh: 31 Disember 2017 (DATO’ AHMAD BIN BACHE) Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi Malaya Kota Bharu Peguam Perayu/JD - En. Rajasegaram Ramasamy Tetuan R. Rajasegaram & Co, Tingkat 2, Kompleks Yakin, Jalan Gajah Mati, 15000 Kota Bharu, Kelantan. Peguam Responden/JC - Pn. Rebecca Lim En Tzi Tetuan H.S Lim & Malik 1st Floor, 3377 B&C, Jalan Gajah Mati, 15050 Kota Bharu, Kelantan.