MD Ghazali Bin Ali v Mahkamah Perusahaan Malaysia (JA-25-30-11/2022)

MMC ENGINEERING GROUP BERHAD ... RESPONDEN-RESPONDEN ALASAN PENGHAKIMAN Pengenalan [1] Ini merupakan permohonan semakan kehakiman yang difailkan oleh pemohon (P) terhadap keputusan Mahkamah Perusahaan (R1) bertarikh 01.08.2022 yang telah memutuskan bahawa penamatan perkhidmatan P oleh responden kedua (R2) adalah sah kerana ia dibuat oleh R2 dengan sebab dan alasan yang wajar (“keputusan yang disangkal tersebut”). [2] P telah memperoleh kebenaran untuk memulakan prosiding semakan kehakiman ini pada 20.12.2022. [3] Kertas-kertas kausa berikut adalah dirujuk bagi maksud permohonan semakan kehakiman ini iaitu: -

Permohonan Untuk Semakan Kehakiman;

Pernyataan di bawah Aturan 53 Kaedah 3 Kaedah-Kaedah

Afidavit Sokongan P (“ASP”);

Perintah kebenaran memulakan Semakan Kehakiman bertarikh 20.12.2022;

Afidavit Jawapan R2 bertarikh 13.02.2023 (“AJR2”); dan

Afidavit Balasan P bertarikh 28.03.2023 (“ABP”). [4] Di akhir prosiding, Mahkamah ini berpuashati untuk memutuskan bahawa keputusan yang disangkal tersebut telah dicapai oleh R1 dengan cara yang tidak munasabah dan tidak berkadaran dari sudut undang-undang pentadbiran maka satu perintah certiorari telah dikeluarkan bagi membatalkan keputusan yang disangkal tersebut dan seterusnya memerintahkan supaya perkara ini dikembalikan ke R1 untuk menimbangkan dan memberi perintah berkaitan pengembalian jawatan atau pemberian pampasan yang wajar, patut serta adil untuk dilaksanakan oleh R2 kepada P sebagai award baharu. [5] R2 telah merayu ke Mahkamah Rayuan terhadap keputusan Mahkamah ini. Pihak-pihak juga selepas dari itu telah bersetuju untuk menggantung keputusan Mahkamah ini yang tersebut sehingga rayuan terhadap keputusan Mahkamah ini dilupuskan oleh Mahkamah Rayuan. [6] Maka, berikut merupakan alasan-alasan penghakiman Mahkamah ini. Fakta-fakta kes [7] Fakta-fakta kes berikut merupakan pemahaman Mahkamah ini dari rekod dan dokumen prosiding R1 (“rekod-rekod prosiding”) yang difailkan, iaitu: -

Penyataan Kes P bertarikh 18.7.2019;

Penyataan Jawapan R2 bertarikh 16.8.2019;

Rejoinder P bertarikh 17.9.2019;

Ikatan Dokumen P;

Ikatan Dokumen R2;

Ikatan Dokumen Tambahan R2;

Penyataan Saksi P;

Penyataan Saksi-Saksi R2 iaitu: -

Noorazam Abbas (Head, Group Human Resources),

(ii) Mohd Razin Ghazali (COO MMC Corporation Berhad dan Director R1),

(iii) Abdul Patah Bin Endut (Director, Projects Operation of MMC Corporation Berhad dan Project Director of Langat Sewerage Project),

(iv) Zulkarnain Yaakob (Deputy Project Director of Langat Sewerage Project),

Azian Bin Baharuddin (Human Resource and Admin Manager of MMC Pembetungan Langat Sdn Bhd),

(vi) Fadzilah Bin Mohammad Isa (Penyelia Tapak dalam Projek Pembetungan Langat);

Nota-nota Keterangan;

Hujahan P;

Hujahan R2;

Hujahan Balas P;

Hujahan Balas R2; dan

Keputusan Award R1 yang disediakan oleh YA Puan Azwarnida Binti Affendi selaku Pengerusi R1. [8] P telah dilantik untuk berkhidmat secara kontrak tempoh tetap selama dua (2) tahun oleh R2 berkuatkuasa dari tarikh 04.10.2016 sehingga 03.10.2018 (“kontrak asal”). Jawatan yang diberikan kepada P adalah sebagai "General Manager, Projects of MMC Engineering Group Berhad". R2 merupakan salah sebuah anak syarikat MMC Corporation Bhd (“MMC Corp”). [9] P kemudiannya telah dipinjamkan (seconded) ke salah sebuah anak syarikat MMC Corp yang lain iaitu MMC Pembetungan Langat Sdn Bhd (“MMC PLSB”) dan diberikan jawatan di sana sebagai ‘Head, Sewerage Conveyance System (“SCS”)’ untuk projek kendalian MMC PLSB dikenali sebagai “Projek Pembetungan Langat”. Sebagai ketua SCS, tugas P adalah juga untuk mengawasi kesemua kakitangan operasi SCS dalam Projek Pembetungan Langat tersebut. [10] Bagi menyokong kedudukan P sebagai ketua SCS, R2 telah mengarahkan semua kakitangan operasi SCS Projek Pembetungan Langat supaya memberi kerjasama kepada P bagi memastikan projek tersebut dapat disiapkan dengan sempurna. Adalah fakta yang tidak dipertikaikan bahawa pada masa matan, Projek Pembetungan Langat berada dalam situasi yang kritikal termasuklah mengalami kelewatan kesiapan. [11] Kontrak perkhidmatan P kemudiannya telah disahkan oleh R2 melalui surat bertarikh 11.04.2017. [12] Pada 23.3.2018, R2 telah memberikan penilaian prestasi baik kepada P dengan aras penilaian ‘Competent High’ yang juga turut disertai dengan pemberian bonus. [13] R2 kemudiannya menawarkan sambungan kontrak perkhidmatan P untuk tempoh tetap selama dua (2) tahun lagi bermula dari 04.10.2018 sehingga 03.10.2020 (“kontrak sambungan”). Perkara tersebut telah dimaklumkan oleh R2 kepada P melalui surat R2 bertarikh 17.07.2018. P kemudiannya telah menyatakan penerimaannya terhadap kontrak sambungan tersebut pada 02.08.2018. [14] Pada atau lebih kurang 16.8.2018, P telah menyediakan satu draf dokumen bertajuk ‘Network Operation – Staff Commitment to Project Completion’ (“Dokumen Komitmen”) dan telah menyerahkan draf Dokumen Komitmen tersebut kepada Pengurus Sumber Manusia dan Pentadbiran MMC PLSB bernama En. Azian bin Baharuddin (“En. Azian”) untuk semakan dan pindaan beliau jika ada. [15] Dokumen Komitmen tersebut adalah dihasratkan oleh P bagi tujuan meningkatkan komitmen kerja kakitangan operasi SCS dalam menyiapkan Projek Pembetungan Langat yang kritikal dan lewat dari jadual kesiapan ketika itu. Kakitangan operasi SCS adalah seramai 23 orang yang mana 20 daripadanya adalah berstatus kontrak tempoh tetap yang rata-ratanya akan berakhir pada penghujung 2018 atau 2019. [16] Dokumen Komitmen tersebut antara lainnya mengandungi mukaddimah yang menzahirkan status Projek Pembetungan Langat yang kritikal dan gagal disiapkan dari tempoh masa yang ditetapkan, pengakuan bahawa kedudukan kritikal tersebut adalah disebabkan oleh kelemahan pasukan projek sendiri dan akhir sekali turut disediakan senarai tugas-tugas dan tanggungjawab tertentu yang perlu dilaksanakan oleh kakitangan operasi SCS bagi tujuan menyiapkan Projek Pembetungan Langat tersebut. [17] Dokumen Komitmen tersebut pada penutupnya pula mengandungi ruangan pilihan kepada kakitangan operasi SCS iaitu sama ada mereka bersetuju atau tidak bersetuju untuk melaksanakan tugas dan tanggungjawab yang disenaraikan tersebut. [18] P selanjutnya mengarahkan En. Azian supaya mengedarkan Dokumen Komitmen tersebut di kalangan kakitangan operasi SCS untuk tandatangan masing-masing. Bagi tujuan membincangkan Dokumen Komitmen tersebut, satu sesi ‘townhall’ telah ditetapkan oleh En. Azian pada 20.8.2018. [19] Sebelum sesi townhall berlangsung, P telah menghantar emel kepada En. Azian pada awal pagi 20.08.2018 jam 12.29 am dengan pesanan berikut: - “Please assist to get our zone engineers and CM to sign off prior to the extension of their conract as per our discussion. The extension of 1 year contract (Until October 2019) shall apply to those who have signed with the agreement on the commitment but to those with disagreement shall be on ‘kiv’. I will discuss with En. Fatah on our action plan for those on ‘kiv’ once I am back to office” [20] Dokumen Komitmen tersebut kemudiannya telah diedarkan oleh En. Azian kepada kakitangan operasi SCS semasa sesi townhall berlangsung. Adalah tidak dipertikaikan bahawa En. Azian ada membuat sedikit pindaan terhadap draf Dokumen Komitmen tersebut sebelum ia diedarkan semasa sesi townhall. Adalah juga tidak dipertikaikan bahawa P tidak turut sama hadir dalam sesi townhall tersebut kerana bercuti. [21] Selepas diedarkan, Dokumen Komitmen tersebut didapati telah menimbulkan rasa tidak puashati di kalangan kakitangan yang hadir iaitu seramai 13 orang sahaja. Antara isu yang timbul adalah Dokumen Komitmen tersebut meletakkan kesalahan kepada kakitangan operasi sebagai punca kelewatan kesiapan projek tersebut dan telah mengenakan tugas dan tanggungjawab tambahan kepada kakitangan yang mana adalah di luar skop tugasan sedia ada mereka, tidak praktikal atau boleh memudaratkan pelaksanaan kerja-kerja lain mereka di tapak. Selain itu, mereka turut berasa bimbang apabila En. Azian memaklumkan bahawa bagi sesiapa yang memilih untuk tidak bersetuju dengan Dokumen Komitmen tersebut, kontrak perkhidmatan tempoh tetap mereka mungkin tidak akan diperbaharui apabila tamat tempoh nanti. [22] Berikutan itu, En. Azian telah menyarankan kepada kakitangan yang hadir bahawa mereka boleh mengajukan sebarang pertanyaan kepada P apabila P kembali daripada percutiannya. Adalah fakta yang tidak dipertikaikan bahawa pada akhirnya tidak ada sesiapa pun yang menandatangani Dokumen Komitmen tersebut sama ada semasa sesi townhall atau pada bila-bila masa selepas dari itu. [23] Pada 23.8.2018, satu aduan telah dibuat oleh bekas jurutera tapak projek tersebut kepada Dato’ Sri Che Khalib Mohd Noh yang merupakan Group Managing Director MMC Corp. Aduan tersebut turut mengandungi ketidakpuashatian beliau terhadap Dokumen Komitmen tersebut yang seolah-olah menuduh pihak pengurusan terdahulu dan kakitangan operasi SCS tidak melaksanakan kerja dengan sepatutnya sebagai punca Projek Pembentungan Langat tersebut mengalami kelewatan. Selain itu, turut diadu adalah sekiranya kakitangan tidak mahu mengaku, maka kontrak perkhidmatan mereka tidak akan dilanjutkan apabila tamat tempoh kontrak masing-masing dan ini menunjukkan P telah menguruskan SCS secara ‘fear management’. [24] Selepas itu, aduan mengenai ketidakpuashatian kakitangan terhadap Dokumen Komitmen tersebut telah dibuat oleh pihak pengurusan MMC PLSB kepada R2. [25] Setelah meneliti aduan tersebut, R2 mengambil pendirian bahawa P telah melebihi bidang kuasanya apabila menyediakan Dokumen Komitmen tersebut secara sendiri tanpa melalui proses atau prosedur sepatutnya serta tanpa kelulusan COO R2. Selain itu, R2 juga mengambil pendirian bahawa Dokumen Komitmen tersebut telah menimbulkan tekanan serta menyebabkan suasana kerja menjadi tidak harmoni di kalangan kakitangan operasi SCS. Selain itu, Dokumen Komitmen tersebut juga dikatakan telah menyebabkan moral kakitangan operasi SCS terjejas dan boleh memberi kesan ramai kakitangan akan ditamatkan perkhidmatan atau kakitangan akan meletak jawatan beramai-ramai yang mana ia akan mendedahkan R2 kepada tuntutan penamatan salah oleh kakitangan terlibat. [26] Berikutan itu, pada 05.09.2018, R2 telah mengeluarkan satu surat tunjuk sebab ke atas P atas tiga (3) dakwaan salah laku (misconduct) seperti berikut (dipetik dalam bahasa asal iaitu

Directed the issuance of a document “Network Operation – Staff Commitment to Project” to a group of employees working with the Company where they were told to sign that document in order for them to be considered for contract renewal or extension. Your action has placed the employees under duress and has given the employees no option but to agree with the content of the document for the continuity of their employment. (Terjemahan bebas: Telah mengarahkan dokumen "Operasi Rangkaian - Komitmen Staf Bagi Penyiapan Projek" dikeluarkan kepada sekumpulan pekerja yang bekerja dengan R2 yang mana kumpulan pekerja tersebut telah diberitahu untuk menandatangani dokumen berkenaan bagi membolehkan pertimbangan perlanjutan dan pembaharuan kontrak mereka dibuat. Tindakan ini telah mendatangkan tekanan kepada pekerja dan telah menyebabkan pekerja tidak mempunyai pilihan lain selain bersetuju dengan terma-terma yang terkandung dalam dokumen tersebut bagi menjamin perkhidmatan mereka disambung).

Used and quoted the “COO” (Chief Operations Officer) in the statement of the document. Your action constitutes a misrepresentation to the employees whereby it may be construed that the COO has agreed with your action and the issuance of such document where in reality he was not consulted on this matter. (Terjemahan bebas: Telah menggunakan nama “COO” (Ketua Pegawai Operasi) dalam penyataan dokumen tersebut. Tindakan ini telah memberi representasi yang salah kepada pekerja yang mengganggap bahawa COO telah bersetuju dengan kandungan Dokumen Komitmen tersebut walaupun dalam keadaan sebenar dokumen tersebut tidak dirujuk kepada COO terlebih dahulu.)

Used and quoted the “COO” (Chief Operations Officer) in the statement of the document without consulting or obtaining prior approval from the COO. Your action has affected the reputation of the COO as he did not authorize the statements or content of the document. (Terjemahan bebas: Telah menggunakan nama COO dalam penyataan Dokumen Komitmen tersebut tanpa meminta nasihat atau mendapatkan kelulusan COO. Tindakan ini telah menjejaskan reputasi COO kerana beliau tidak memberi kebenaran kepada penyataan atau kandungan dokumen tersebut.) [27] Melalui surat tunjuk sebab tersebut juga, P telah digantung tugas serta merta oleh R2 bagi membolehkan siasatan dan inkuiri dijalankan jika perlu. [28] P kemudiannya telah menjawab surat tunjuk sebab tersebut melalui suratnya bertarikh 14.09.2018. Surat jawapan tersebut mengandungi penjelasan panjang lebar P mengenai tujuan P menyediakan Dokumen Komitmen tersebut iaitu atas dasar niat baik dan untuk faedah R2 juga dalam pelaksanaan Projek Pembentungan Langat. Selain itu, turut dinyatakan oleh P bahawa Dokumen Komitmen tersebut hanya diedarkan kepada kakitangan selepas P berbincang dengan Timbalan Pengarah Projek Pembentungan Langat iaitu En. Zulkarnain Bin Yaakub dan En. Azian sendiri selaku Pengurus Sumber Manusia dan Pentadbiran MMC PLSB. [29] Segala penjelasan P dalam surat jawapannya yang tersebut telah ditolak oleh R2. Selain itu, R2 juga mengambil pendirian bahawa memandangkan P tidak mempertikaikan intipati pertuduhan bahawa P telah menyediakan Dokumen Komitmen tersebut tanpa prosedur sepatutnya dan tanpa pengetahuan atau kebenaran COO, maka tiada keperluan untuk R1 menjalankan Inkuiri Disiplin (Disciplinary Inquiry) untuk menjalankan siasatan lanjut terhadap perkara pertuduhan-pertuduhan tersebut. [30] Pada 01.10.2018, R2 telah memutuskan untuk menarik balik tawaran kontrak sambungan yang sebelum itu telahpun diterima oleh P dan seterusnya telah menamatkan perkhidmatan P dengan R2 berkuatkuasa pada tarikh tamatnya tempoh kontrak asal P dengan R2 iaitu pada 03.10.2018. [31] Berikutan itu, P mendakwa penamatan perkhidmatannya dibuat secara salah dan memfailkan representasi di bawah s.20 Industrial Relations Act 1967 (“IRA”) di mana tuntutannya kemudian telah didengar oleh R1. Seperti yang dinyatakan sebelum ini, keputusan R1 pada 01.08.2022 telah memihak kepada R2, sayugia permohonan semakan kehakiman ini oleh P. Prinsip-prinsip asas semakan kehakiman [32] Prinsip asas undang-undang berhubung perkara berkaitan semakan kehakiman secara amnya adalah seperti mana yang diputuskan dalam kes T. Ganeswaran v Suruhanjaya Polis DiRaja Malaysia & 1 lagi [2005] 3 CLJ 302 yang memetik kes Chief Constable of North Wales Police v Evans [1982] 3 ALL ER 141 (House of Lords) yang menyatakan seperti berikut: - “Judicial review is not an appeal from a decision but a review of the manner in which the decision was made, and, therefore the court is not entitled on an application for judicial review to consider whether the decision itself was fair and reasonable. Judicial review is concerned, not with the decision, but with the decision-making process. Unless the restriction on the power of the court is observed, the court will in my view under the guise of preventing the abuse of power, be itself guilty of usurping power.” [33] Perbezaan bidangkuasa semakan kehakiman dan bidangkuasa rayuan Mahkamah ini adalah seperti mana yang dinyatakan oleh Mahkamah Agung (ketika itu) di dalam kes Harpers Trading (M) Sdn Bhd v National Union of Commercial Workers [1991] 2 CLJ 881 iaitu seperti berikut: - “At the hearing of this appeal, we drew at the earliest opportunity the attention of counsel for the appellant while submitting his arguments on the first three grounds that the High Court was not concerned with an appeal but with judicial review by way of certiorari as we felt that counsel was really engaged in arguing the appeal on the merits of the trade dispute. We invited counsel to address us on why certiorari should be granted to the appellant instead of making his submission on the question of erroneous finding of the Industrial Court on the facts as it found them. It seems to us that it should be treated as trite law that judicial review is not an appeal from a decision but a review of the manner in which the decision was made and the High Court is not entitled on an application for judicial review to consider whether the decision itself, on the merits of the facts, was fair and reasonable. There is no dearth of authorities on this proposition - Tan Hin Jin & Anor v. Prabhulal G Doshi [1971] 1 LNS 138;[1971] 1 MLJ 274 per Azmi LP at p. 275 quoting Morris LJ in R v. Northumberland Compensation Appeal Tribunal, ex p Shaw [1952] 1 KB 338 at p. 357; Minister of Labour and Manpower & Anor v. Paterson Candy (M) Sdn Bhd [1980] 1 LNS 46; [1980] 2 MLJ 122 per Chang Min Tat FJ at p. 125; Hotel Equatorial (M) Sdn Bhd v. National Union of Hotel, Bar and Restaurant Workers [1984] 1 CLJ Rep 155; [1984] 1 MLJ 363 per Seah FJ at p. 368 and Goon Kwee Phoy v. J & P Coats (M) Bhd [1981] 1 LNS 30; [1981] 2 MLJ 129 per Raja Azlan Shah CJ (Malaya) (as he then was) at p. paras A-C in the right hand column.” [34] Selanjutnya, adalah undang-undang mantap bahawa tumpuan utama semakan kehakiman terhadap sesuatu keputusan badan awam yang disangkal secara ringkasnya adalah sama ada terdapatnya ketidakabsahan (“illegality”), ketidakmunasabahan (“irrationality”), ketidakpatuhan prosedur (“procedural impropriety”) atau ketidakberkadaran (“proportionality”) oleh pihak pembuat keputusan dalam mencapai keputusannya yang tersebut. [35] Maksud ‘illegality, irrationality, procedural impropriety’ dan ‘proportionality’ adalah sebagai mana dijelaskan oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes R Rama Chandran v Industrial Court of Malaysia & Anor [1997] 1 MLJ 145 yang juga memetik keputusan kes Council of Civil Service Unions & Ors v. Minister for the Civil Service [1985] AC 374 (“CCSU”) seperti berikut: - “It is often said that Judicial Review is concerned not with the decision but the decision-making process. (See eg, Chief Constable of North Wales Police v. Evans[1982] 1 WLR 1155). This proposition, at full face value, may well convey the impression that the jurisdiction of the courts in Judicial Review proceedings is confined to cases where the aggrieved party has not received fair treatment by the authority to which he has been subjected. Put differently, in the words of Lord Diplock in Council of Civil Service Unions & Ors v. Minister for the Civil Service [1985] AC 374, where the impugned decision is flawed on the ground of procedural impropriety. But Lord Diplock's other grounds for impugning a decision susceptible to Judicial Review make it abundantly clear that such a decision is also open to challenge on grounds of "illegality" and "irrationality" and, in practice, this permits the courts to scrutinise such decisions not only for process, but also for substance. In this context, it is useful to note how Lord Diplock (at pp. 410-411) defined the three grounds of review, to wit, (i) illegality, (ii) irrationality, and (iii) procedural impropriety. This is how he put it: By "illegality" as a ground for Judicial Review I mean that the decision maker must understand directly the law that regulates his decision-making power and must give effect to it. Whether he has or not is par excellence a justiciable question to be decided, in the event of a dispute, by those persons, the judges, by whom the judicial power of the state is exercisable. By "irrationality" I mean what can by now be succinctly referred to as "Wednesbury unreasonableness" (see Associated Provincial Picture Houses Ltd v. Wednesbury Corp [1948] 1 KB 223). It applies to a decision which is so outrageous in its defiance of logic or of accepted moral standards that no sensible person who had applied his mind to the question to be decided could have arrived at it. Whether a decision falls within this category is a question that judges by their training and experience should be well equipped to answer, or else there would be something badly wrong with our judicial system. To justify the courts' exercise of this role, resort I think is today no longer needed to Viscount Radcliffe's ingenious explanation in Edwards v. Bairstow [1956] AC 14, of irrationality as a ground for a court's reversal of a decision by ascribing it to an inferred though undefinable mistake of law by the decision maker. "Irrationality" by now can stand on its own feet as an accepted ground on which a decision may be attacked by Judicial Review. I have described the third head as "procedural impropriety" rather than failure to observe basic rules of natural justice or failing to act with procedural fairness towards the person who will be affected by the decision. This is because susceptibility to Judicial Review under this head covers also failure by an administrative tribunal to observe procedural rules that are expressly laid down in the legislative instrument by which its jurisdiction is conferred, even where such failure does not involve any denial of natural justice. Lord Diplock also mentioned "proportionality" as a possible fourth ground of review which called for development.” [36] Selanjutnya, bagi perkara-perkara berkaitan ketidak munasabahan (irrationality), ia berasal dari prinsip ‘unreasonable’ yang dipelopori oleh House of Lords di dalam kes Associated Provincial Picture Houses Ltd v. Wednesbury Corp [1948] 1 KB 223. Dalam kes Wednesbury, terdapat dua (2) kategori ‘unreasonable’ yang dirumuskan iaitu satunya apabila badan awam gagal mengambil pertimbangan perkara-perkara relevan atau telah mengambil pertimbangan perkara-perkara tidak relevan dalam keputusannya, atau keduanya apabila keputusan tersebut adalah perverse iaitu menyanggahi norma pemikiran mana-mana orang biasa dalam menilai fakta-fakta yang sama. [37] Dalam era yang lebih terkini, sungguh pun bidang kausa semakan kehakiman dan bidang kuasa rayuan yang dilaksanakan oleh Mahkamah Tinggi adalah berbeza dari segi prinsip asasnya, Mahkamah di Malaysia menunjukkan kesediaan untuk menyemak bukan sahaja proses-proses membuat keputusan malahan merit keputusan itu sendiri sekiranya didapati wajar untuk berbuat demikian (rujuk kembali R Rama Chandran v Industrial Court of Malaysia & Anor [1997] 1 MLJ 145). [38] Sungguh pun demikian, masih terdapat keperluan untuk Mahkamah ini mengambil sikap berhati-hati dalam menyemak keputusan R1 supaya karektor permohonan semakan kehakiman yang difailkan oleh P di sini tidak disamakan dengan prosiding rayuan terhadap keputusan R1. Dalam hal ini, Mahkamah ini mengambil panduan yang diberikan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Ng Chang Seng v Technip Geoproduction (M) Sdn Bhd [2021] 1 MLJ 447 yang menyatakan seperti berikut: - “[32] Whilst a review may be akin to an appeal, it is not to be equated with an appeal and the dividing line between a review and an appeal is distinctly different. A review may come close to resemble an appeal only when the decision of the tribunal cannot be justified at all, infected as it is with illegality, irrationality, procedural impropriety or proportionality. Otherwise the court in exercising its review jurisdiction which is of a supervisory nature would defer to finding of facts of the tribunal.” [39] Selain itu, Mahkamah juga akur dengan kedudukan undang-undang matan bahawa semakan kehakiman tidak boleh dijadikan sebagai alat untuk menjustifikasikan satu ubahan dapatan fakta seperti mana dalam prosiding rayuan biasa. Rujuk kes William Jacks & Co

(M) Sdn Bhd v S. Balasingam [1997] 3 CLJ 235 (Mahkamah Rayuan): - It is well-settled that a Court cannot utilise certiorari proceedings as a cloak to entertain what, in truth, is an appeal against findings of fact. If authority is needed for that proposition, it may be found in the decision of the Indian Supreme Court in Basappa v. Nagappa AIR [1954] SC 440 and in Dharangadhra Chemical Works Ltd. v. State of Saurashtra & Others AIR [1957] SC 264. [40] Berdasarkan prinsip-prinsip asas yang dinyatakan di atas, Mahkamah ini meneruskan dengan semakan kehakiman terhadap keputusan R1 yang disangkal. Analisis dan Keputusan [41] Terlebih dahulu sebagai pemerhatian, Mahkamah ini berpandangan pemfailan afidavit-afidavit yang mengandungi penegasan-penegasan semula keterangan saksi-saksi di peringkat perbicaraan di Mahkamah Perusahaan sebenarnya tidak diperlukan di peringkat prosiding semakan kehakiman kerana keterangan-keterangan tersebut sudah ada di dalam rekod-rekod prosiding Mahkamah Perusahaan yang sudah tentu akan difailkan sama ada oleh pihak pemohon atau responden yang terlibat. [42] Bukan sahaja tidak diperlukan, malahan amalan ini sangat berbahaya terutama sekali jika berlakunya penegasan-penegasan di dalam afidavit-afidavit yang difailkan adalah bercanggah, berkuranganan atau berketinggalan dengan penyata atau keterangan saksi atau dokumen yang terzahir di dalam rekod-rekod prosiding Mahkamah Perusahaan yang difailkan. [43] Perlu diperingatkan di sini bahawa ‘to bring into court, in order for it to be quashed’ merupakan pengasalan kepada perintah certiorari dalam satu-satu permohonan semakan kehakiman terhadap badan awam. Bagi badan awam seperti R1, ia merupakan sebuah tribunal yang diberi kuasa bersifat kehakiman antara lainnya, untuk mendengar dan memutuskan perbalahan-perbalahan mengenai pembuangan pekerja oleh majikan. Dalam mendengar tuntutan yang sedemikian, perbicaraan yang dijalankan di hadapan Pengerusi Mahkamah Perusahaan adalah lebih kurang sama sahaja dengan mahkamah-mahkamah sivil lainnya cuma bezanya Mahkamah Perusahaan tidak terikat dengan perkara-perkara teknikal seperti di mahkamah-mahkamah sivil biasa yang mungkin lebih rigid atau sukar atau tidak sesuai untuk digunakan di Mahkamah Perusahaan [rujuk s.30(5) IRA]. [44] Justeru itu, hanya rekod-rekod prosiding Mahkamah Perusahaan sahajalah yang seharusnya dijadikan rujukan kepada semakan kehakiman dan bukannya penegasan-penegasan afidavit yang mengulangi keterangan-keterangan-keterangan saksi atau dokumen yang telah dikemukakan di Mahkamah Perusahaan. [45] Mujur, dalam permohonan semakan kehakiman di hadapan Mahkamah ini, didapati afidavit-afidavit yang difailkan tidak lari daripada keterangan saksi-saksi dan dokumen-dokumen yang terzahir di dalam rekod-rekod prosiding R1. Sungguh pun demikian, Mahkamah ini tetap ingin menasihatkan supaya mana-mana pihak yang terlibat dalam permohonan semakan kehakiman terhadap keputusan mana-mana tribunal awam yang diberikan kuasa kehakiman menghentikan amalan penegasan afidavit-afidavit yang bersifat mengulangi atau menceritakan semula fakta-fakta kes yang sepatutnya dan selayaknya hanya boleh disandarkan kepada rekod-rekod prosiding tribunal sedia ada sahaja. [46] Sebagai permulaan, Mahkamah ini, melalui Keputusan Award R1, membuat pemerhatian bahawa YA Puan Azwarnida Binti Affendi bukan merupakan pengerusi asal yang telah mendengar perbicaraan tuntutan P dari mula sehingga selesai tetapi telah diarahkan secara pentadbiran untuk menurunkan keputusan award berdasarkan rekod dan dokumen sedia ada berikutan pengerusi asal yang berkenaan telah bersara daripada perkhidmatan awam sempena pelantikan beliau sebagai Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi Malaya. [47] Perkara mengenai pengambilalihan tugas dan fungsi seorang pengerusi yang telah mengosongkan jawatannya oleh pengerusi yang lain ada diperuntukkan di bawah s.21(2) IRA yang memerlukan pelantikan dibuat oleh Yang di-Pertuan Agong yang mana Mahkamah ini mendapati dokumen tersebut tidak ada disertakan di dalam rekod-rekod prosiding R1 yang difailkan. Sungguh pun demikian, memandangkan tiada isu ditimbulkan oleh pihak-pihak dalam perkara ini, maka Mahkamah ini menganggap tiada keperluan untuk Mahkamah ini meneliti sama ada terdapatnya isu berkaitan bidangkuasa (jurisdiction) pengerusi pengganti yang telah memberikan award pada peringkat kes telah selesai dibicarakan di hadapan pengerusi yang lain. [48] Seterusnya, sekali pandang kepada rekod-rekod prosiding R1, Mahkamah ini pada mulanya terfikir mengapa tuntutan P ini dibuat di bawah s.20 IRA sedangkan fakta menunjukkan bahawa penamatan perkhidmatan P telah dibuat oleh R2 dengan cara R2 menarik balik kontrak sambungan P yang sepatutnya berakhir pada 03.08.2020 tetapi akibat penarikan balik tersebut tempoh perkhidmatan P menjadi tamat mengikut tempoh kontrak asal iaitu pada 03.08.2018. Sekali imbas, penarikan balik kontrak sambungan oleh R2 terhadap P ini lebih menimbulkan isu perlanggaran kontrak perkhidmatan berbanding pembuangan kerja. Namun demikian, sekali lagi, apabila tiada isu mengenai perkara ini dibangkitkan sama ada di peringkat perbicaraan di R1 atau di Mahkamah ini, maka Mahkamah ini akan meneruskan semakan kehakiman terhadap keputusan yang disangkal tersebut atas dasar dan prinsip undang-undang matan mengenai pembuangan kerja oleh majikan di bawah s. 20 IRA semata-mata. [49] Seterusnya, selepas meneliti Award R1, adalah jelas bahawa R1 dalam mencapai keputusan yang disangkal tersebut mendapati bahawa R2 telah berjaya membuktikan bahawa P telah melakukan salah laku seperti mana dalam tiga pertuduhan yang didakwa. Petikan dapatan tersebut adalah sebagai mana yang berikut: -

Pertuduhan Pertama “[64] Berdasarkan keterangan saksi-saksi syarikat, mahkamah mendapati bahawa Penuntut telah melakukan salah laku yang serius dan ini menyebabkan pihak syarikat tidak lagi menaruh kepercayaan dan keyakinan terhadap Penuntut untuk meneruskan perkhidmatannya dengan syarikat. Akibat dari salah laku yang serius ini syarikat tidak mempunyai pilihan lain selain dari mengambil tindakan untuk memberhentikan Penuntut dari perkhidmatannya.”

Pertuduhan Kedua dan Ketiga “[84] Berdasarkan keterangan-keterangan di atas, Mahkamah ini mendapati bahawa pertuduhan kedua dan ketiga telah dibuktikan terhadap Penuntut.” [50] Dalam hal ini, Mahkamah ini terikat dengan prinsip bahawa bahawa dapatan-dapatan fakta di dalam Award R1 tidak sepatutnya diganggu dalam prosiding semakan kehakiman, melainkan jika dapatan-dapatan tersebut adalah tidak munasabah (unreasonable) dalam konteks undang-undang pentadbiran [rujuk penghakiman Mahkamah Persekutuan dalam kes Wong Yuen Hock v Syarikat Hong Leong Assurance Sdn Bhd and another appeal (1995) 2 MLJ 753]. [51] Seterusnya, Mahkamah ini juga terikat kepada keputusan kes Milan Auto Sdn Bhd v Wong Seh Yen [1995] 3 MLJ 537 di mana Mahkamah Persekutuan yang sekali lagi merujuk kepada kes Wong telah mengesahkan bahawa fungsi R1 semasa mendengar kes di bawah s.20(3) IRA ada dua iaitu pertamanya, untuk menentukan sama ada salah laku yang didakwa terhadap P berjaya dibuktikan oleh R2 dan keduanya, sama ada salah laku yang dibuktikan tersebut merupakan just cause and excuse yang mewajarkan R2 menamatkan perkhidmatan P. Petikan penghakiman Mahkamah Persekutuan tersebut adalah seperti berikut:- “As pointed out by this court recently in Wong Yuen Hock v Syarikat Hong Leong Assurance Sdn Bhd and another appeal [1995] 2 MLJ 753, the function of the Industrial Court in dismissal cases on a reference under s 20 is twofold firstly, to determine whether the misconduct complained of by the employer has been established, and secondly whether the proven misconduct constitutes just cause or excuse for the dismissal. Failure to determine these issues on the merits would be a jurisdictional error which would merit interference by certiorari by the High Court.” [52] Setelah meneliti rekod-rekod prosiding R1 secara keseluruhan, Mahkamah ini berpuashati untuk memutuskan bahawa dapatan R1 bahawa R2 telah berjaya membuktikan salah laku P dalam ketiga-tiga pertuduhan-pertuduhan yang dirangka adalah dapatan-dapatan yang tidak munsabah atau perverse. Selain itu, Mahkamah ini juga mendapati bahawa R1 telah gagal mempertimbangkan prinsip perkadaran (proportionality) dalam hukuman yang dikenakan oleh R2 ke atas P. Akhir sekali, Mahkamah ini juga mendapati bahawa R1 telah gagal mempertimbangkan prinsip ‘procedural impropriety’ dalam mencapai keputusannya. [53] Alasan-alasan Mahkamah ini adalah disusul seperti berikut. Pertuduhan Pertama [54] Terlebih dahulu, diperturunkan sekali lagi butiran pertuduhan pertama terhadap P, yang diterjemah secara bebas oleh Mahkamah ini, iaitu: - “Telah mengarahkan dokumen "Operasi Rangkaian - Komitmen Staf Bagi Penyiapan Projek" dikeluarkan kepada sekumpulan pekerja yang bekerja dengan R2 yang mana kumpulan pekerja tersebut telah diberitahu untuk menandatangani dokumen berkenaan bagi membolehkan pertimbangan perlanjutan dan pembaharuan kontrak mereka dibuat. Tindakan ini telah mendatangkan tekanan kepada pekerja dan telah menyebabkan pekerja tidak mempunyai pilihan lain selain bersetuju dengan terma-terma yang terkandung dalam dokumen tersebut bagi menjamin perkhidmatan mereka disambung.” [55] Di dalam mencapai keputusannya bahawa pertuduhan pertama ini berjaya dibuktikan, R1 telah membuat dapatan pertamanya bahawa P telah bertindak di luar bidangkuasanya semasa mengeluarkan Dokumen Komitmen tanpa melalui saluran yang betul. Mengikut alasan-alasan di dalam Award R1: - “[43] Penuntut telah bertindak di luar kuasanya semasa mengeluarkan dan mengedarkan Dokumen Komitmen tersebut kepada pekerja FT Operations tanpa menggunakan saluran yang betul melalui Bahagian Sumber Manusia bagi syarikat menangani pekerja yang mempunyai masalah melaksanakan komitmen tugas. [44]

P telah memaksa dan memberi tekanan kepada kakitangan untuk mendatangani Dokumen Komitmen tersebut sedangkan tiada keterangan daripada kakitangan menunjukkan P secara sendiri telah memaksa kakitangan untuk berbuat demikian;

P sepatutnya mengambil langkah susulan yang sepatutnya dengan Bahagian Sumber Manusia jika pun benar terdapat kakitangan yang kurang berprestasi sedangkan perkara tersebut masih terbuka untuk perbincangan dan masih boleh dilaksanakan oleh Bahagian Sumber Manusia R2 atau MMC PLSB;

tindakan P dalam menyediakan Dokumen Komitmen tersebut telah merendah-rendahkan moral kakitangan tetap operasi SCS dan boleh mendedahkan R2 kepada pemberhentian kerja secara konstruktif oleh kakitangan terlibat sekaligus meletakkan R2 dalam posisi yang tidak selamat sedangkan Dokumen Komitmen tersebut masih belum dimuktamadkan dan belum ditandatangani oleh kakitangan dan adalah spekulatif untuk mengatakan R2 diletakkan dalam posisi yang tidak selamat atau terdedah kepada tuntutan penamatan atau pembuangan kerja oleh kakitangan; dan

P tidak mempunyai kuasa untuk memaksa pekerja bawahannya memberi akujanji untuk mematuhi Dokumen Komitmen tersebut bagi tujuan untuk pertimbangan lanjutan atau pembaharuan kontrak mereka sedangkan adalah fakta yang tidak dipertikaikan bahawa pada akhirnya, kuasa untuk melanjutkan kontrak kakitangan kontrak tetap operasi SCS adalah kuasa R2 dan bukannya kuasa P. [77] Selain itu, R1 juga didapati telah gagal untuk mempertimbangkan langsung fakta relevan iaitu surat jawapan tunjuk sebab oleh P mengenai isu kebenaran atau arahan COO yang mana P memperjelaskan seperti berikut: - “…note that the use of COO is with no other purpose but to provide the clear picture of the company’s direction and to show the teams staff on how serious all teams to handle the situation.” [78] Seterusnya, walaupun COO R2 ada menyatakan bahawa adanya kemudaratan melanda R2 akibat Dokumen Komitmen tersebut, tiada perincian atau bukti diberikan oleh beliau berkenaan hal kemudaratan yang dimaksudkan. [79] Selanjutnya, dengan keadaan Dokumen Komitmen yang masih belum dimuktamadkan serta masih terbuka untuk perbincangan setakat tarikh pertuduhan dikenakan ke atas P dan dengan ketiadaan apa-apa keterangan yang menunjukkan P sekembalinya dari cuti selepas sesi townhall telah memaksa kakitangan untuk menandatangani Dokumen Komitmen, bagaimana mungkin P boleh dikatakan sebagai memberikan representasi salah kepada pekerja-pekerja R2 seperti dinyatakan dalam pertuduhan kedua? [80] Pada masa yang sama, tiada juga pertimbangan diberikan oleh R1 ke atas keterangan COO R2 yang bersetuju bahawa beliau berada dalam kedudukan untuk membatalkan Dokumen Komitmen tersebut tetapi memilih untuk tidak berbuat demikian atas pengataan bahawa kemudaratan telah pun melanda R2 (“damage was done”) sedangkan sehingga ke hujung prosiding di hadapan R1 apa-apa kemudaratan yang dimaksudkan tidak diperjelaskan atau dibuktikan dengan sepatutnya. [81] Reputasi COO R2 yang dikatakan terjejas juga tidak diperincikan dengan sewajarnya oleh R2 dan perkara ini tidak dipertimbangkan sepenuhnya oleh R1. [82] Oleh yang demikian, memandangkan R1 telah terpengaruh dengan fakta-fakta tidak relevan dan gagal mengambil perimbangan fakta- fakta yang relevan, dapatan R1 bahawa pertuduhan kedua dan ketiga telah berjaya dibuktikan terhadap P pada tarikh pertuduhan kedua dan ketiga dihadapkan kepada P adalah juga tidak munasabah dan perverse dalam konteks kes Wednesbury. [83] Dalam perkara ini juga Mahkamah ini merujuk kepada penghakiman kes Syarikat Kenderaan Melayu Kelantan Bhd v Transport Workers Union [1995] 2 CLJ 748, di mana Mahkamah Rayuan telah menyatakan seperti berikut: - “In my judgment, the true principle may be stated as follows. An inferior tribunal or other decision making authority, whether exercising a quasi-judicial function or purely an administrative function has no jurisdiction to commit an error of law. Henceforth, it is no longer of concern whether the error of law is jurisdictional or not. If an inferior tribunal or other public decision taker does make such an error, then he exceeds his jurisdiction. So too is jurisdiction exceeded where resort is had to an unfair procedure (see Raja Abdul Malek v. Setiausaha Suruhanjaya Pasukan Polis [1995] 1 CLJ 619), or where the decision reached is unreasonable, in the sense that no reasonable tribunal similarly circumstanced would have arrived at the impugned decision. It is neither feasible nor desirable to attempt an exhaustive definition of what amounts to an error of law for the categories of such an error are not closed. But it may be safely said that an error of law would be disclosed if the decision-maker asks himself the wrong question or takes into account irrelevant considerations or omits to take into account relevant considerations (what may be conveniently termed an Anisminicerror) or if he miscontrues the terms of any relevant statute, or misapplies or mis-states a principle of the general law. Since an inferior tribunal has no jurisdiction to make an error of law, its decisions will not be immunized from judicial review by an ouster clause however widely drafted.” [84] Oleh yang demikian, jika rekod-rekod prosiding menunjukkan terdapatnya unsur ketidak-munasabahan atau perverse dalam konteks prinsip Wednesbury sebagai mana yang dikesan di dalam Keputusan Award R1, maka adalah wajar untuk Mahkamah ini campur tangan dalam keputusan yang disangkal tersebut. Rujuk kes Malayan Banking Bhd v Associate of Bank Officers, Peninsular Malaysia & Anor [1988] 3 MLJ 204 di mana Mahkamah Agung (ketika itu) telah memutuskan seperti berikut: - “The general principle would appear to be that it will usually be proper to treat a decision-maker's tasks of fact-finding and the drawing of factual inferences from established facts as falling within the decision-maker's jurisdiction, unless the decision-maker has reached absurd results or reached results absurdly.” [85] Rujukan lanjut juga boleh dibuat kepada kes Bromley London Borough Council v Greater London Council [1983] 1 AC 768 (House of Lords) seperti berikut: - “In the argument before this House, as in the courts below, this has been treated as involving two distinct questions. These have been referred to respectively as: the question of ultra vires, which has been treated as a pure question of construction of the Transport (London) Act 1969; and the question of discretion, viz. the exercise of a statutory discretion in a manner that was unlawful under what in administrative law has become known as the Wednesbury principle stated by Lord Greene M.R. in Associated Provincial Picture Houses Ltd. v. Wednesbury Corporation [1948] 1 K.B. 223, in terms that have been frequently cited ever since. The Wednesbury principle has in turn been subjected to sub-division in the course of the argument into decisions reached in the exercise of a statutory discretion that are unlawful because it can be shown that in reaching the decision the body exercising the discretion has acted on an erroneous view of the applicable law; and decisions that, looked at objectively, are so devoid of any plausible justification that no reasonable body of persons could have reached them.” Kewajaran Hukuman Dalam Konteks ‘Proportionality’ [86] Prinsip ‘proportionality’ seperti yang digunapakai di Malaysia merupakan salah satu alasan untuk semakan kehakiman. Berkenaan prinsip ini, rujukan bolehlah dibuat kepada penghakiman kes Ramachandran seperti di atas. [87] Selain itu, Mahkamah ini juga terikat dengan penghakiman Mahkamah Persekutuan dalam kes Norizan Bakar v Panzana Enterprise Sdn Bhd [2013] 6 MLJ 605 yang dirujuk sendiri oleh R2 di dalam AJR2 yang mengenakan tanggungjawab ke atas Mahkamah Perusahaan untuk meneliti kewajaran hukuman, seperti berikut (penekanan ditambah): - “[35] …Any complaint of unfair dismissal by an employee has to be dealt with under the IRA. The duty of the Industrial Court in dealing with such cases had been laid down in Hong Leong Assurance and Milan Auto, ie first to determine whether the misconduct complained of by the employer has been established, and secondly whether the proven misconduct constitutes just cause or excuse for the dismissal. In deciding whether the proven misconduct would constitute just cause or excuse, the Industrial Court is fully endowed with the power to consider whether the misconduct proved warrants the punishment of dismissal. [36] Thus, in reference to the questions posed to us, we are of the view that the Industrial Court has the jurisdiction to decide that the dismissal of the appellant was without just cause or excuse by using the doctrine of proportionality of punishment and also to decide whether the punishment of dismissal was too harsh in the circumstances when ascertaining the award under s 20(3) of the IRA. We are further of the view that the Industrial Court in exercising the aforesaid functions can rely to its powers under s 30(5) of the IRA based on the principle of equity, good conscience and substantial merit of the case.” [37] Clearly, the reference by the Federal Court in Milan Auto’s decision to the ‘twofold’ test, especially the second fold where the Industrial Court has to decide whether the proven misconduct constitutes just cause or excuse for the dismissal is clear reference to the duty of the Industrial Court to apply the doctrine of proportionality of punishment. This is consistent to what is required of the Industrial Court under s 30(6) in making an award which provides:

In making its award, the Court shall not be restricted to the specific relief claimed by the parties or to the demands made by the parties in the course of the trade dispute or in the matter of the reference to it under section 20(3) but may include in the award any matter or thing which it thinks necessary or expedient for the purpose of settling the trade dispute or the reference to it under section 20(3). [38] Pertinent to note that, under the IRA itself there is an inbuilt mechanism through Item 5 of the Second Schedule to consider the doctrine of proportionality of punishment. Item 5 provides as follows: Any relief given shall take into account contributory misconduct of the workman. [39] Based on the above, it is clear that the Industrial Court can go on to decide on the relief to be granted by taking into account of contributory misconduct and as such we are of the view that the doctrine of proportionality of punishment is already inbuilt into the IRA. Thus, the Industrial Court can substitute its own view as to what is the appropriate penalty for the employee’s misconduct, for the view of the employer concerned.” [88] Dalam hal ini, Mahkamah ini mendapati R1 dalam keputusannya tidak langsung mengambil pertimbangan mengenai prinsip proportionality terhadap hukuman yang dikenakan oleh R2 terhadap P. [89] Pertama sekali, R1 dalam keputusannya yang bersetuju dengan posisi R2 bahawa tindakan R2 menamatkan perkhidmatan P dengan cara menarik balik kontrak perkhidmatan sambungan adalah wajar berikutan R2 telah hilang kepercayaan terhadap P. [90] Meskipun secara prinsipnya bahawa hilangnya kepercayaan seorang majikan kepada pekerjanya merupakan sesuatu yang perlu dihormati oleh Mahkamah Perusahaan, namun persoalan sebenarnya yang perlu diambil pertimbangan oleh Mahkamah Perusahaan adalah sama ada hukuman yang dikenakan adalah berkadaran dengan kesalahan yang dilakukan? Perlu diingatkan di sini, R2 dalam perkara ini telah memberhentikan perkhidmatan P dengan cara menarik balik kontrak sambungan yang sebelum itu telah dipersetujui dengan hanya memberikan notis yang sangat singkat serta tanpa memberikan apa-apa pampasan langsung kepada P. [91] Selain itu, Mahkamah ini juga mendapati R1 tidak langsung memberikan apa-apa perhatian kepada fakta bahawa R2 melalui keterangan saksi-saksinya mengaku bahawa Dokumen Komitmen tersebut boleh ditarik balik atau diperbetulkan oleh R2 tetapi tidak dibuat sedemikian atas alasan COO bahawa ‘damage was done’. Dalam erti kata lain, ketiadaan apa-apa keterangan mengenai pilihan lain yang ada pada R2 dalam menangani salah laku P sebagai mana dipertuduhkan telah gagal diberikan pertimbangan langsung oleh R1 dari sudut ‘proportionality’ hukuman yang dikenakan oleh R2 terhadap P. [92] Ini kerana, jika pun R1 adalah betul dalam dapatannya bahawa R2 telah berjaya membuktikan pertuduhan-pertuduhan terhadap P, sama ada hukuman yang dikenakan adalah berpatutan atau sebaliknya ‘harsh’ merupakan satu lagi cabang yang wajib dipertimbangan oleh R1. [93] Pada hemat Mahkamah ini, perkara-perkara yang patut dipertimbangkan oleh R1 dalam konteks ‘proportionality’ hukuman ini adalah dengan mengambil kira tujuan P menyediakan Dokumen Komitmen yang jelas selaras dengan kehendak R2 yang mengkehendaki supaya Projek Pembetungan Langat yang ketika itu berada dalam kritikal disiapkan dengan segera yang mana tidak dinafikan juga adalah di bawah tanggungjawab P. Maka, jika pun ‘kaedah’ yang digunakan oleh P adalah tidak dipersetujui, ia tidak boleh menidakkan fakta bahawa tidak wujud apa-apa konflik kepentingan (conflict of interest) di antara diri P dan syarikat R2. [94] Selanjutnya, ketiadaan keterangan jelas atau kukuh untuk menunjukkan bahawa P secara sendiri telah mengenakan tekanan kepada kakitangan operasi tetap SCS dan bahawa R2 telah mengalami kemudaratan benar (real damage) juga merupakan faktor-faktor yang sepatutnya dipertimbangkan oleh R1 dalam menentukan ‘proportionality’ hukuman yang telah dikenakan oleh R2 terhadap P. [95] Selain itu, fakta bahawa P telah diberikan penilaian ’Competent High’ sebelum itu oleh R2 juga gagal diambil pertimbangan oleh R1 dalam menentukan kewajaran hukuman R2 ke atas P. [96] Akhir sekali, Mahkamah ini mendapati R1 langsung tidak meneliti terma-terma kontrak perkhidmatan asal P dengan R1 yang terkandung di dalam surat tawaran R1 kepada P bertarikh 30.8.2016 terutamanya berkaitan isu penamatan kerja (rujuk surat tawaran di eksibit ‘MMC-1” dalam AJR2). [97] Melalui surat bertarikh 03.08.2022 tersebut, boleh disimpulkan bahawa terdapat dua (2) keadaan di mana perkhidmatan P boleh ditamatkan iaitu atas alasan: -

sekiranya P melanggar representasi-representasi yang telah diberikan kepada R2 sama ada dalam bentuk memberikan maklumat palsu atau misleading (perenggan 16); dan

sekiranya P didapati salah atas tuduhan salah laku (perenggan 17). [98] Sungguhpun demikian, Mahkamah ini mendapati perkara-perkara salah laku yang diperincikan di dalam perenggan 17 surat tersebut tidak mempunyai perkaitan secara langsung (direct nexus) dengan pertuduhan-pertuduhan yang dirangka terhadap P. Dalam hal ini, sekiranya pun perenggan 17 ada menyebut bahawa perlanggaran polisi syarikat merupakan salah satu salah laku, namun R1 tidak mengemukakan semasa perbicaraan apakah polisi-polisi syarikat yang berkuatkuasa pada masa pertuduhan dikenakan terhadap P. [99] Selain itu, hanya perbuatan yang menjejaskan reputasi R2 sebagai sebuah syarikat atau MMC Group secara keseluruhan sahaja yang disebut sebagai salah laku yang membolehkan penamatan dibuat secara summarily dan bukannya perbuatan yang menyebabkan reputasi COO menjadi terjejas sebagai mana pertuduhan ketiga yang dirangka. [100] Jika surat tawaran R1 kepada P bertarikh 30.8.2016 diteliti, tidak ada disebut bahawa ‘hilang kepercayaan’ merupakan satu satu salah laku yang membolehkan penamatan perkhidmatan dibuat oleh R2 ke atas P secara ‘summarily’ sebagai mana yang dilakukan oleh R1 terhadap P dalam perkara ini. [101] Sehubungan dengan itu, kegagalan R1 memberikan perhatian kepada perkara-perkara berkaitan ‘proportionality’ seperti yang disebut di atas telah menyebabkan keputusan yang disangkal tersebut sebagai ‘irrational’ dan wajar untuk diganggu oleh Mahkamah ini. Perlanggaran Rukun Keadilan Asasi [102] Pemohon dalam semakan kehakiman di sini ada membangkitkan isu bahawa kegagalan R1 menubuhkan Disciplinary Inquiry sebagai salah satu asas untuk Mahkamah ini membatalkan keputusan yang disangkal atas prinsip perlanggaran rukun keadilan asasi. [103] Mahkamah ini bersetuju dengan hujahan peguam R2 bahawa adalah undang-undang mantap bahawa kegagalan majikan menjalankan Inkuiri Disiplin terhadap pekerja tidak menjadikan keputusan majikan tersebut sebagai tidak sah. Proposisi undang-undang ini jelas dapat dilihat di dalam kes Lini Feinita bt Muhammad Feisol v Indah Water Konsortium Sdn Bhd [2021] 4 MLJ 769, di mana Mahkamah Rayuan telah menjelaskan perkara ini seperti berikut: - “[24] We concur with the appellant’s contention that the correct legal position is that in a case where no DI was held by the employer prior to the employee’s dismissal, the IC is entitled to take the position that such non-convening of the DI will not be fatal to the employer’s case since the IC has the jurisdiction to rehear the matter de novo (see the Federal Court’s decision in Hong Leong Equipment Sdn Bhd v Liew Fook Chuan and another appeal [1996] 1 MLJ 481).” [104] Namun demikian, Mahkamah ini mengesan terdapatnya unsur perlanggaran rukun keadilan asasi telah dilakukan di pihak R2 apabila saksi R1 bernama Noorazam Abas (Head, Group Human Resource) mengakui bahawa beliau bersama-sama COO yang membuat keputusan untuk menarik balik kontrak sambungan P. Petikan keterangan beliau yang tersebut adalah seperti berikut (rujuk Nota-nota keterangan di eksibit ‘MMC-1’ dalam AJR2): - “Q: And then after that, did the company accept the …Question 15, “did the company accept the Claimant’s explanation”, “no, it did not”, am I … my question is when you say that the company did not accept the Claimant’s explanation, was it only you who did not accept, or there were other people who did not accept the explanation of the Claimant? It was not only me. Okay, who was the other person involved in the making of the decision to terminate the Claimant? The COO himself as well. The COO and you? Yes, and me, and … yes, the decision was me and the – The COO And the COO” [105] Berdasarkan keterangan ini, Mahkamah ini mendapati bahawa R1 langsung tidak memberikan perhatian sama ada keterangan ini menjadikan tindakan R2 menamatkan kontrak sambungan sebagai hukuman ke atas P tercemar dengan ‘procedural impropriety’ atau secara khususnya telah melanggar prinsip nemo judex causa sua (seseorang tidak boleh menjadi pengadil dalam kesnya sendiri) sebagai salah satu cabang fundamental prinsip natural justice. [106] Pada pandangan Mahkamah ini, memandangkan pertuduhan kedua dan ketiga secara khususnya melibatkan COO, maka adalah amat tidak adil untuk COO juga sama ada secara bersendirian atau bersesama dengan yang lain untuk mengadili kes salah laku P dalam perkara ini. Dalam keadaan ini, Mahkamah ini berpandangan terdapat wujud elemen bias di pihak COO yang sekaligus mencacatkan tindakan R2 dalam menamatkan perkhidmatan P. [107] Maka dengan itu, Mahkamah ini mendapati keputusan R1 juga adalah tidak munasabah atau perverse apabila gagal mempertimbangkan wujudnya perlanggaran rukun keadilan asasi di pihak R2 dalam keputusannya menamatkan perkhidmatan P. Kesimpulan [108] Berdasarkan alasan-alasan yang dinyatakan di atas, Mahkamah ini berpuashati untuk membenarkan permohonan semakan kehakiman yang dfailkan oleh P untuk satu perintah certiorari dikeluarkan bagi membatalkan keputusan Award R1 bertarikh 01.08.2022. [109] Selanjutnya, Mahkamah ini juga memerintahkan supaya perkara tuntutan P terhadap R2 ini dikembalikan di hadapan R1 untuk awad pampasan atau relif sewajarnya diberikan kepada P selaras dengan bidangkuasa R1 di bawah s.30 IRA berikutan penamatan perkhidmatan P yang Mahkamah ini dapati dibuat tanpa sebab dan alasan yang wajar. [110] Akhir sekali, Mahkamah ini menetapkan kos sebanyak RM5,000.00 dibayar kepada P oleh R2 tertakluk kepada fi alokatur. Tarikh: 31hb Disember 2024 …………………………………………. (NOOR HISHAM BIN ISMAIL) Hakim Mahkamah Tinggi, Johor Bahru Pihak-Pihak: Peguam bagi pihak Pemohon Izzat Bin Muhtar Tetuan Izzat Muhtar & Hasra Peguamcara Pemohon No 62-01, Jalan Setia Tropika 1/18 Setia Tropika, 81200, Kempas Johor Bahru, Johor Darul Takzim Peguam bagi pihak Responden Reena Enbasegaram Tetuan Shearn Delamore & Co Peguamcara Responden Kedua 7th Floor, Wisma Hamzah-Kwong Hing No 1, Lebuh Ampang 50100, Kuala Lumpur Kes-Kes Dirujuk: 1 T. Ganeswaran v Suruhanjaya Polis DiRaja Malaysia & 1 lagi [2005] 3 CLJ 302 2 Chief Constable of North Wales Police v Evans [1982] 3 ALL ER 141 (House of Lords); 3 Harpers Trading (M) Sdn Bhd v National Union of Commercial Workers [1991] 2 CLJ 881 (Mahkamah Agung); 4 R Rama Chandran v Industrial Court of Malaysia & Anor [1997] 1 MLJ 145 (Mahkamah Persekutuan); 5 Associated Provincial Picture Houses Ltd v. Wednesbury Corp [1948] 1 KB 223. 6 Ng Chang Seng v Technip Geoproduction (M) Sdn Bhd [2021] 1 MLJ 447 7 Syarikat Kenderaan Melayu Kelantan Bhd v Transport Workers Union [1995] 2 CLJ 748 (Mahkamah Rayuan); 8 William Jacks & Co (M) Sdn Bhd v S. Balasingam [1997] 3 CLJ 235 (Mahkamah Rayuan); 9 Wong Yuen Hock v Syarikat Hong Leong Assurance Sdn Bhd and another appeal (1995) 2 MLJ 753; 10 Milan Auto Sdn Bhd v Wong Seh Yen [1995] 3 MLJ 537 11 Malayan Banking Bhd v Associate of Bank Officers, Peninsular Malaysia & Anor [1988] 3 MLJ 204 (Mahkamah Agung); 12 Bromley London Borough Council v Greater London Council [1983] 1 AC 768 (House of Lords); 13 Norizan Bakar v Panzana Enterprise Sdn Bhd [2013] 6 MLJ 605; 14 Lini Feinita bt Muhammad Feisol v Indah Water Konsortium Sdn Bhd [2021] 4 MLJ 769);