Microtronics Technology Sdn Bhd v Topland Technologies Limited (JA-12BNCvC-23-10/2024)

Rayuan ini difailkan oleh Perayu, iaitu Defendan dalam tindakan di Mahkamah Sesyen Johor Bahru, terhadap keputusan Hakim Mahkamah Sesyen bertarikh 14 Oktober 2024, yang mana Mahkamah Sesyen telah membenarkan tuntutan Plaintif/Responden sebanyak USD160,000.00 pada kadar pertukaran mata wang dalam Ringgit Malaysia beserta faedah atas jumlah penghakiman pada kadar 5% setahun dari tarikh penghakiman sehingga penyelesaian penuh bersama kos tindakan sebanyak RM12,000.00 dan dalam masa yang sama menolak tuntutan balas Defendan/Perayu dengan kos sebanyak RM8,000.00.

Mahkamah jelas bahawa keputusan Mahkamah Sesyen menyentuh isu-isu fakta, dokumen penghantaran perdagangan antarabangsa, penerimaan barang, rekod sistem dalaman SAP, kewujudan purchase order, invois, dan isu penerimaan dokumen komersial di bawah Akta Keterangan 1950.

Mahkamah akan merujuk pihak-pihak sebagaimana pihak-pihak di dalam tuntutan asal di Mahkamah Sesyen iaitu Perayu sebagai Defendan dan Responden sebagai Plaintif. Defendan mengemukakan rayuan ini dengan alasan bahawa Mahkamah Sesyen telah tersalah arah dari segi undang-undang dan fakta, khususnya apabila gagal mengambil kira tuntutan Plaintif melalui invois No.TP6355 bertarikh 2.12.2019 berjumlah USD 160,000.00 sebenarnya adalah barangan Defendan [Integrated circuits (IC)] yang telah dicuri daripada premis Defendan, dapatan dalam menilai isu penghantaran barang, penerimaan barang, Defendan gagal membuktikan bahawa Plaintif telah membuat salah nyataan (‘fraudulent misrepresentation’), kebolehterimaan bukti logistik,kesan rekod SAP, pengemukaan dan kredibiliti saksi, serta beban pembuktian dan juga telah terkhilaf dari segi undang-undang dan fakta apabila memutuskan Defendan gagal membawa apa-apa keterangan untuk membuktikan tuntutan balas Defendan.

Responden pula berhujah bahawa keputusan Mahkamah Sesyen adalah tepat, lengkap, berdasarkan bukti yang tidak dipertikaikan secara material, dan tidak terdapat apa-apa ralat yang mewajarkan campur tangan Mahkamah ini.

Mahkamah Tinggi telah meneliti sepenuhnya:

Notis Rayuan Perayu (Lampiran 1),

Rekod Rayuan yang mengandungi ‘pleadings’ lengkap termasuk tuntutan, pembelaan, tuntutan balas dan jawapan (Lampiran 3) (c ) Rekod Rayuan Tambahan termasuk alasanpenghakiman Mahkamah Sesyen di ms 15–31 (Lampiran11);

Hujahan bertulis kedua-dua pihak (Lampiran 14, 17,18 dan 20),

Kes ini telah didengar oleh Mahkamah ini pada 29.9.2025 dan pada hari yang sama setelah Mahkamah ini membaca, menilai dan meneliti semua dokumen-dokumen (a) hingga (d) tersebut termasuk Jilid-Jilid (Lampiran 4 hingga 10), Mahkamah ini telah memberikan keputusan dengan mengekalkan keputusan Hakim Mahkamah Sesyen bertarikh 14.10.2024 dan menolak Rayuan Perayu/Defendan dengan kos RM5000.00 dibayar kepada Responden. Oleh kerana tidak berpuas hati dengan keputusan Mahkamah ini maka pihak Perayu telah memfailkan Rayuan ke Mahkamah Rayuan. Sebab-sebab Mahkamah ini menolak rayuan Perayu adalah dihuraikan seperti dibawah.

Plaintif adalah syarikat yang ditubuhkan di negara China dan mempunyai alamatnya di Rm 1217, Hualing Landio International Building, No. 580, 3rd Section of Mid Furogn Road, Changsha City,Hunan Province, 410015 China.

Defendan, adalah syarikat yang diperbadankan di bawah Undang-Undang Malaysia dan mempunyai alamat berdaftarnya di Unit 901, Level 9, City Plaza, No 21, Jalan Tebrau, 80300 Johor Bahru, Johor dan alamat perniagaannya di No.10, Jalan Dewani 1, Kawasan Perindustrian Dewani, 81100 Johor Bahru, Johor dan/atau di 10 & 10A, Jalan Bayu, Kawasan Perindustrian Hasil,81200 Johor Bahru, Johor.

Sebahagian daripada tuntutan Plaintif bagi transaksi sebelumnya telah diputuskan melalui Penghakiman Terus Mahkamah Tinggi bertarikh 26.10.2020 berjumlah

Kes kini melibatkan baki tuntutan USD160,000.00, yang menurut Plaintif merupakan jumlah invois bagi Purchase Order (PO) yang telah dihantar tetapi tidak dibayar oleh Defendan. Pernyataan Tuntutan Plaintif adalah sebagaimana di dalam Rekod Rayuan di halaman 27–39 di Lampiran 3.

PO yang bernombor 45000224693 bertarikh 29.11.2019 dan invois bernombor TP6355 bertarikh 2.12.2019 (invois tersebut) adalah menjadi subjek utama pertikaian ini yang telah dijual dan dihantar serah kepada Defendan. (Defendan didalam Penyataan Pembelaannya di halaman 42 di para 4 Lampiran 3 telah mengakui telah dijual dan dihantar serah kepada Defendan).

Defendan juga menegaskan bahawa invois tersebut untuk barangan ‘Flash Integrated Circuit’ (IC) adalah telah dicuri dari syarikat Defendan dan telah dibeli oleh Plaintif yang kemudiannya menjual semula barangan tersebut kepada Defendan. Laporan polis LARKIN/017052/19 bertarikh

11.9.2019 (laporan polis tersebut) telah dibuat oleh Defendan. Defendan mendakwa telah membeli barangan tersebut dari syarikat Avnet Asia Pte Ltd.

Antara kandungan laporan polis tersebut adalah melalui siasatan dalaman syarikat Defendan telah mendapati satu perempuan Indonesia yang bekerja sebagai stor operator yang bernama Yesi Manna Vinisia telah membuat pengakuan kepada Defendan bahawa beliau telah memberi barangan tersebut kepada dua lelaki Melayu yang bekerja sebagai ‘Store Handler’ yang bernama Mohamad Aidil Azrin bin Akbar dan Mohamad Aidil Afiq bin Abd Latif yang menyatakan bahawa mereka telah mendapat kebenaran untuk menghantar barangan tersebut ke syarikat Flextronic atas tujuan pengendalian.

Seterusnya Defendan juga menyatakan bahawa kertas siasatan telah dibuka di Bahagian Siasatan Jenayah Komersil IPD Johor Bahru Selatan dan di siasatan di bawah s.408 Kanun Keseksaan dan kes masih dalam siasatan. Nama pegawai penyiasat adalah Inspektor Barathan a/l Baskaran.

Defendan menyatakan bahawa pemeriksaan barangan tersebut telah dibuat secara fizikal melalui sistem dan didapati 12 daripada 18 keping gulungan mempunyai label syarikat Defendan manakala baki 5 keping gulungan mempunyai label yang telah dicabut dan satu gulungan tiada label syarikat Defendan kerana bungkusan plastik untuk kepingan gulungan tersebut telah dibuka. Namun 6 kepingan gulungan tersebut adalah barangan kepunyaan Defendan berdasarkan saiz bentuk label yang telah dicabut itu sama saiznya dengan label Defendan pada 12 kepingan gulungan lain yang mempunyai label Defendan tersebut. (dua laporan polis dibuat berkenaan penemuan ini).

Oleh kerana itu Defendan memplidkan bahawa penjualan barangan di bawah invois tersebut tidak mematuhi s.15 Akta Jualan Barang 1965 (‘Sales of Goods Act 1965’) iaitu penjualan melalui deskripsi (‘sale by description’) kerana barangan yang diterima merupakan barangan Defendan sendiri. Defendan telah memaklumkan kepada Plaintif dan menolak barangan untuk invois tersebut secepat mungkin. Oleh itu Defendan telah mendakwa bahawa Plaintif telah melakukan salah nyata yang menipu (‘fraudulent misrepresentation’).

Oleh kerana Defendan mendakwa barangan tersebut (IC) adalah barangan syarikat mereka maka di dalam tuntutan balas Defendan mereka memohon deklarasi/perintah berikut:

bahawa barangan IC seperti yang dinyatkan dalam invois tersebut yang berjumlah USD RM160,000.00 adalah barangan milik Defendan yang sah;

(ii) gantirugi am berjumlah RM5000,000.00 atau apa-apa jumlah yang ditaksirkan oleh Mahkamah;

(iii) gantirugi teladan berjumlah USD 360,000.00 pada kadar pertukaran USD:RM pada tarikh penghakiman;

(iv) Faedah pada kadar 5% setahun ke atas jumlah penghakiman dari tarikh pemfailan tuntutan balas ini sehingga penjelasan sepenuhnya;

Kos dan relif-relif lain.

Plaintif mendakwa bahawa:

PO yang dikeluarkan oleh Defendan dan invois tersebut adalah sah dan telah dihantar-serah dengan sempurna kepada Defendan,

Barangan telah dihantar melalui DHL yang mengandungi resit penghantaran, `DHL Tracking no’/`Shipment Waybill no’ dan penerimaannya jelas diakui oleh Defendan melalui balasan-balasan emel Defendan. Oleh itu dakwaan oleh Defendan mengatakan bahawa barangan tersebut tidak dihantar serah disebabkan tiada cop syarikat ataupun tandatangan pada dokumen-dokumen berkenaan tersebut adalah dakwaan kosong,

Dakwaan Plaintif melakukan frod atau mengambil apa-apa Bahagian dalam apa-apa ‘conspiracy to defraud’ Defendan adalah dinafikan kerana Defendan di dalam pembelaannya mengaku ianya dilakukan oleh pekerjanya sendiri dan juga sebuah syarikat yang dikenali sebagai Flextronic telah terlibat dan oleh itu Plaintif adalah pihak ‘bona fide’ yang telah membeli barangan tersebut dalam urusan perniagaan kebiasaannya. Oleh itu tindakan yang perlu di ambil oleh Defendan adalah terhadap pekerjanya sendiri dan bukan Plaintif.

Perayu menerima barangan dan menikmati manfaatnya,

Baki USD160,000 masih belum dibayar.

Tuntutan balas Defendan juga seharusnya di tolak. `Exemplary damages’ hanya akan diberikan di dalam kes-kes yang sangat jarang berlaku dan kes ini merupakan kes yang senang dan ‘straight forward’ iaitu berkenaan dengan kengganan Defendan membayar Plaintif bagi barangan yang telah dijual dan dihantar serah. SENARAI SAKSI PLAINTIF DAN DEFENDAN

DW1 : Lee Choon Poh

(ii) DW2 : Moses a/l Anthony

(iii) DW3 : Premkumar a/l Selvakumaran

(iv) DW4 : Md Kaharul Nizam bin M. Yassin

DW5 : Sim Saw In RINGKASAN ALASAN PENGHAKIMAN MAHKAMAH SESYEN

Ini amat penting kerana rayuan ini adalah lanjutan langsung daripadanya. Mahkamah Sesyen. Mahkamah ini meneliti sepenuhnya alasan penghakiman Hakim Mahkamah Sesyen bertarikh 14.10.2024 sebagaimana yang terkandung di dalam Rekod Rayuan Tambahan di halaman 15 hingga 27. Berdasarkan keseluruhan dapatan tersebut, Mahkamah Sesyen telah membuat penemuan-penemuan berikut yang dianggap material kepada rayuan ini:

Bukti Transaksi dan Penghantaran Barangan.

Hakim Mahkamah Sesyen mendapati bahawa Plaintif telah berjaya membuktikan wujudnya transaksi komersial antara pihak-pihak melibatkan pembekalan ‘Integrated Circuits’ (IC) melalui siri `Purchase Order’ (PO) dan invois termasuk invois TP6355 (invois tersebut) berjumlah USD 160,000.00 iaitu subjek utama tuntutan ini.

Dokumen penghantaran seperti dokumen DHL serta keterangan saksi PW1 menunjukkan bahawa barangan telah dihantar ke alamat Defendan dan tiada bukti mematahkan fakta tersebut. Oleh itu Plaintif berjaya membuktikan penghantaran dan transaksi komersial yang sah.

Isu Dakwaan ‘Stolen Goods’.

Defendan mendakwa bahawa IC yang dibekalkan oleh Plaintif adalah ‘barang curi ’berdasarkan dakwaan bahawa nombor siri/`marking’ adalah sama dengan IC yang dibeli oleh Defendan daripada Avnet Asia Pte Ltd.

Namun Hakim Mahkamah Sesyen mendapati tiada saksi dari syarikat Shenzhen Gan Rui Electronics Co. Ltd dipanggil untuk menyokong dakwaan tersebut, tiada laporan forensik, teknikal atau pengesahan pihak ketiga. Dokumen yang dikemukakan hanyalah dokumen dalaman yang tidak disahkan dan keterangan saksi-saksi Defendan penuh dengan andaian dan tidak disokong oleh bukti dokumen atau keterangan yang lain. Oleh itu Defendan gagal membuktikan barangan tersebut adalah ‘stolen goods’.

Isu dakwaan “Fraudulent Misrepresentation”

Hakim Mahkamah Sesyen menekankan bahawa tuduhan ‘fraud’ memerlukan pembukitan yang tinggi. Beban pembuktian berada pada Defendan menurut s.101 hingga s.103 kta keterangan 1950. Mahkamah juga mendapati tiada bukti Plaintif membuat salah nyata, tiada niat menipu, tiada pakar dipanggil untuk menyokong dakwaan ‘marking/barcode’ palsu dan tidak ada dokumen pembekal lain yang menunjukkan Plaintif tidak memiliki barangan tersebut secara sah. Oleh itu, Defendan gagal membuktikan elemen penipuan.

Isu dakwaan “Fraud/Conspiracy Defraud”.

Defendan mendakwa wujudnya konspirasi untuk menipu. Namun Mahkamah Sesyen mendapati dakwaan serius ini tidak disokong sebarang bukti dokumentari atau lisan yang lain. Keterangan DW1 hingga DW5 mengandungi andaian dan spekulasi, tidak ada dokumen atau rekod kastam dikemukakan dan tiada laporan polis dibuat berkenaan dengan barangan curi dan konspirasi atau maklumat lain berkaitan dengan barangan curi. Oleh itu isu konspirasi tidak dapat dibuktikan.

Tuntutan Balas Defendan.

Defendan mendakwa bahawa berlaku kerosakan stok, kerosakan operasi perniagaan dan kehilangan keuntungan. Namun Hakim Mahkamah Sesyen mendapati tiada laporan kerosakan tiada inventori, tiada dokumen kewangan membuktikan kerugian. Oleh itu Hakim Mahkamah Sesyen memutuskan tuntutan balas adalah tidak berasas dan ditolak.

Oleh itu Hakim Mahkamah Sesyen atas imbangan kebarangkalian merumuskan bahawa Plaintif berjaya membuktikan tuntutan, Defendan gagal membuktikan dakwaan ‘stolen goods’, penipuan atau konspirasi. Bukti dokumen dan saksi Plaintif adalah lebih konsisten dan dapat diterima oleh Mahkamah ini atas imbangan kebarangkalian dan lebih menyakinkan serta tuntutan balas Defendan tidak mempunyai asas dan di tolak.

Berdasarkan Notis Rayuan Perayu, Mahkamah rumuskan isu seperti berikut: Isu (i) Sama ada Plaintif berjaya membuktikan tuntutan ‘goods sold and delivered” Isu (ii) Isu Samada Defendan berjaya membuktikan dakwaan bahawa barang dalam invois TP6355 adalah barangan Defendan sendiri dan telah dicuri. Isu (iii) Isu samada tuduhan fraud, misrepresentation atau konspirasi dibuktikan oleh Defendan sehingga menyebabkan barangan tersebut adalah merupakan stok Defendan sendiri yang dikatakan telah dicuri. Isu (iv) Isu samada pembelian IC oleh Plaintif daripada Szenzhen Gang Rui sah dan dibuktikan. Isu (v) Samada Mahkamah Sesyen adalah betul dalam menolak Tuntutan Balas Defendan.

Defendan berhujah bahawa, Hakim Mahkamah Sesyen telah tersalah arah dalam penilaian fakta dan undang-undang, khususnya, gagal menilai keseluruhan pembelaan, tidak menilai keterangan saksi Perayu secara menyeluruh, memberikan tafsiran yang salah terhadap pengakuan “setakat” dalam pernyataan pembelaan, membuat dapatan fakta yang “plainly wrong” dan bercanggah dengan bukti dokumentar.

Oleh itu kes ini adalah kes sesuai untuk campur tangan Mahkamah Tinggi berdasarkan prinsip di dalam kes Gan Yook Chin & Anor v Lee Ing Chin & ors [2005] 2MLJ 1 yang memutuskan bahawa campur tangan Mahkamah Tinggi adalah perlu apabila dapatan fakta adalah “plainly wrong”. Di dalam kes Sivaperuman v Heah Seok Yeong Realty Sdn Bhd [1979] 1MLJ 150 memutuskan, campur tangan bila berlaku ‘misappreciation of evidence’.

Hakim tersalah menafsirkan perenggan 4 pembelaan sebagai pengakuan penuh bahawa barangan telah diterima dengan sempurna. Perkataan “setakat” menunjukkan pengakuan terhad semata-mata bahawa barang “dihantar”, bukan bahawa barang diterima “dalam keadaan baik dan sempurna”. Plaintif perlu membuktikan 4 unsur ‘goods sold and delivered’ iaitu adanya kontrak jual beli; barang dihantar menurut kontrak; barang dalam keadaan baik; Defendan bertanggungjawab membayar. Defendan berhujah Plaintif gagal membuktikan unsur-unsur ini.

Setelah Defendan menimbulkan pembelaan positif (barang dicuri, nemo dat, unjust enrichment), Plaintif memikul beban khusus untuk membuktikan bahawa ia memperoleh hak milik sah,sumber pembelian sah, pembekal Shenzhen Gang Ru mempunyai hak milik sah. Namun, Plaintif gagal memanggil saksi material daripada Shenzhen Gang Rui, walaupun berjanji akan memanggilnya (keterangan PW1). Oleh itu, Defendan berhujah Mahkamah perlu menarik `adverse inference’ di bawah s.114(g) Evidence Act 1950. Plaintif juga gagal mematuhi untuk mengemukakan sijil dibawah S.90A Evidence Act 1950 untuk dokumen bank yang telah ditangkap layar/`screenshot’. Tiada ‘criminal investigation report’ / polis China untuk mengesahkan pembelian sah.

Berkenaan Isu Barang di bawah Invois TP6355 adalah Barang yang Dicuri daripada Defendan, Defendan berhujah bahawa mereka berjaya membuktikan 12 daripada 18 reel mempunyai label Microtronics Technology Sdn Bhd (MTSB) dan ini adalah bukti langsung bahawa 12 reel adalah barang yang dicuri dari gudang Perayu. Hakim Mahkamah Sesyen hanya menyebut “6 reel tiada label” tetapi gagal menilai signifikan bahawa 12 reel mempunyai label Perayu dan gagal menilai bukti DW3 yang tidak dicabar oleh Plaintif.

Untuk baki 6 reel. 5 reel mempunyai `peel marks’ iaitu bukti pelepasan label; 1 reel diakui oleh Plaintif sendiri bahawa mereka membuka ‘vacuum seal’ untuk memenuhi order 80,000 unit (e-mel bertarikh 11/12/2019). Kesemua 18 reel dihantar bersama dalam satu penghantaran DHL, maka logik bahawa semuanya datang dari sumber yang sama. Defendan menegaskan Plaintif tiada bukti alternatif sumber 6 reel tersebut. Pembelaan “recent possession” juga menyebelahi Perayu dan Plaintif gagal menjelaskan sumber barang.

Berkenaan isu Bukti Pembelian Daripada Shenzhen Gang Rui Tidak Dibuktikan, Defendan berhujah bahawa Plaintif gagal membuktikan asal-usul barang dan Plaintif hanya memberikan kontrak tidak ditandatangani dengan Shenzhen Gang Rui. Screenshot transaksi bank tiada sokongan bukti, tiada resit rasmi, tiada penyata bank. Plaintif tidak meletakkan label mereka sendiri pada reel dan ini bercanggah dengan amalan industri yang PW1 sendiri akui. Kesemua dokumen Part C mewajibkan bukti pembuat, tetapi pembuat tidak dipanggil.

Isu Plaintif Gagal Menjelaskan Mengapa Tidak Membuat Laporan Polis di China Defendan berhujah Plaintif mendakwa polis China tiada bidang kuasa namun tidak disokong oleh bukti dokumentar. Jika sumber barang sah dari China, adalah logik laporan polis dilakukan di China terlebih dahulu. Kegagalan ini menunjukkan “conscious avoidance” atau “willful blindness”.

Isu Keterangan DW5 (Sim Saw Im) yang Sangat Material Tidak Diambil Kira. DW5 ialah wakil Avnet Asia Pte Ltd(pembekal asal Defendan). Beliau mengesahkan IC sebenar yang dibeli Defendan mempunyai part number sama seperti yang dihantar Plaintif. Beliau membawa PO asal dan invoice Avnet yang sepadan dengan barang yang dicuri. Oleh itu Keterangan DW5 membuktikan bahawa barang itu pada asalnya dibekalkan kepada Defendan, maka apabila ia muncul semula dalam bentuk invois TP6355, barang itu sudah pasti dicuri dan dijual semula. Hakim Mahkamah Sesyen tidak menilai langsung keterangan kritikal ini.

Oleh itu Kesimpulan Hujahan Defendan adalah Defendan menegaskan bahawa keputusan Mahkamah Sesyen adalah bercanggah dengan bukti dokumentar, gagal menilai pembelaan secara keseluruhan, salah dari segi undang-undang, “plainly wrong” menurut prinsip Gan Yook Chin dan tuntutan balas harus diterima.

Hakim Mahkamah Sesyen Betul dari Segi Fakta dan Undang-Undang. Plaintif menegaskan bahawa keputusan Mahkamah Sesyen adalah benar, munasabah, dan berpaksikan bukti Plaintif/Responden telah membuktikan jualan & penghantaran barang yang sah di bawah s.31 Sales of Goods Act 1957. Defendan/Perayu mengaku sendiri bahawa barangan diterima (para 4 & 5 Pernyataan Pembelaan). Dapatan Mahkamah Sesyen tidak “plainly wrong” dan prinsip campur tangan Mahkamah Rayuan tidak tercetus.

Plaintif menghujahkan bahawa terdapat pengakuan penting Perayu dalam Pembelaan iaitu Defendan mengaku menerima barangan di bawah Invois TP6355. Prinsip undang-undang: “Parti yang mengaku dalam pleadings tidak boleh mengambil pendirian yang bertentangan di perbicaraan atau di peringkat rayuan.” (Villa Putra Management Corp v Mayland View Sdn Bhd [2015] 9 MLJ 779) Oleh itu Plaintif telah berjaya membuktikan elemen pertama tuntutan ‘goods sold & delivered’ tanpa sebarang keraguan.

Plaintif mengeaskan bahawa dakwaan kecurian adalah cerita yang direka dan tidak di sokong oleh sebaranga bukti dan Plaintif mengemukakan bahawa keseluruhan pembelaan Responden hanya bergantung pada dakwaan bahawa “Plaintif mencuri barang dari gudang Defendan dan menjualnya semula.” Namun bukti menunjukkan sebaliknya iaitu tiada bukti langsung kecurian. DW1 sendiri mengaku dalam pemeriksaan balas bahawa tiada apa-apa bukti Plaintif mencuri barang. Defendan mengaku bahawa kecurian jika berlaku adalah dilakukan oleh tiga pekerja Defendan sendiri dan sebuah syarikat lain (Flextronics). Plaintif langsung tidak disebut sebagai pihak yang mencuri. Untuk dakwaan ersebut Plaintif menghujahkan bahawa Pejabat Pendakwa Raya telah menutup kertas siasatan dan status siasatan polis setakat

16.1.2020 adalah “Tiada bukti mencukupi untuk pendakwaan.” Berkenaan dengan barangan tersebut yang menjadi subjek utama kes ini berdasarkan PO dan invois tersebut iaitu IC yang merupakan produk generic. Tidak wujud sebarang cara mengenal pasti bahawa IC yang didakwa “dicuri” adalah IC yang sama yang dihantar oleh Plaintif. Oleh itu dakwaan kecurian adalah tidak berasas, bersifat andaian, dan telah ditolak dengan betul oleh Mahkamah Sesyen.

Berkenaan dengan isu “No Theft, `No Fraud’/`No Misrepresentation’/`No Conspiracy’ pula seluruh pembelaan Defendan (‘fraud’,‘misrepresentation’,‘conspiracy’) bergantung sepenuhnya kepada dakwaan kecurian. Plaintif berhujah tanpa bukti kecurian tidak akan wujud asas untuk dakwaan penipuan.‘Fraud’ mesti dibuktikan pada standard yang tinggi.

Tiada elemen `misrepresentation’, `knowledge of falsity’, atau ‘intention to deceive’ dibuktikan. Plaintif menghujahkan ‘conspiracy to defraud’ memerlukan dua pihak atau lebih. Tuntutan balas Defendan hanya terhadap satu pihak sahaja. Secara undang-undang, Plaintif tidak boleh berkonspirasi dengan dirinya sendiri.

Plaintif juga menghujahkan kegagalan Defendan membuktikan pemilikan sah IC yang didakwa dicuri Plaintif menegaskanbeban untuk membuktikan bahawa IC itu milik Defendan adalah terletak pada Defendan.IC adalah komponen generik yang digunakan secara meluas di pasaran oleh itu Defendan gagal kemukakan bukti inventori, rekod pengeluaran, bukti “chain of custody”, bukti ‘barcode/marking’ yang sah, tiada keterangan saksi pakar untuk menghubungkan 18 reel IC itu kepada Defendan. Oleh yang demikian Defendan tidak dapat membuktikan pemilikan, maka dakwaan kecurian adalah gagal dibuktikan Defendan.

Plaintif menghujahkan terdapat kelemahan kritikal dalam pembuktian Defendan iaitu tiada bukti teknikal atau forensik dikemukakan, testimoni DW2–DW5 bercanggah dan tidak konsisten. Banyak dokumen Perayu tidak mematuhi keperluan `legalisation/consularisation’ (isu cross-border documents). Banyak dokumen komputer tidak mematuhi s.90A Evidence Act 1950. Oleh itu, bukti Defendan tidak memenuhi tahap keboleh terimaan mahkamah.

Plaintif berhujah berkenaan pembelian sah oleh Plaintif iaitu IC dibeli daripada pihak ketiga (Shenzhen Gang Rui Electronics). `Invoice’, Purchase Orders’, `Airway Bills’, `DHL Tracking’ dan dokumen sokongan lain mengesahkan transaksi sah. Perbezaan label (6 reel tanpa label) adalah amalan industri biasa. Defendan gagal menyangkal bukti tersebut.

Berkenaan isu tuntutan balas Defendan, Plaintif berhujah bahawa tuntutan balas/’counterclaim’ Defendan adalah seharusnya ditolak secara otomatik. Ini adalah kerana pembelaan Defendan berkenaan `fraud’ kecurian adalah tidak berjaya dibuktikan atas imbangan kebarangkaliaan. Tuntutan balas Perayu untuk ganti rugi RM500,000 dan `exemplary damages’ USD360,000 gagal secara automatik. Ini adalah kerana tuntutan balas tidak disokong sebarang bukti kerugian.

Akhir sekali Plaintif menghujahkan bahawa Prinsip Undang-Undang Mengenai Campur Tangan Rayuan adalah Mahkamah Tinggi tidak akan campur tangan kecuali dapatan Mahkamah Sesyen adalah `plainly wrong’. Dalam kes ini dapatan Mahkamah Sesyen adalah konsisten, logik, dan berpaksikan bukti kukuh. Oleh itu Plaintif membuat kesimpulan bahawa Plaintif telah membuktikan tuntutannya (goods sold and delivered). Defendan gagal membuktikan kecurian, penipuan, `misrepresentation’, atau ‘conspiracy’. Pembelaan Defendan adalah bercanggah dengan ‘pleading’s mereka sendiri. Tiada asas mengganggu dapatan Mahkamah Sesyen dan Rayuan wajar ditolak dengan kos.

Mahkamah di peringkat rayuan jarang mengganggu dapatan fakta yang telah dibuat oleh hakim perbicaraan kecuali jika wujud salah arah yang nyata. Saya rujuk kes Mahkamah Rayuan, Lim Peng Hock & Anor v. Chuah Peng San & Anor [2021] CLJU 119 yang memutuskan – "It is trite law that an appellate court will not intervene unless the trial court is shown to be plainly wrong in arriving at its conclusion and where there has been insufficient judicial appreciation of the evidence. The appellate court will intervene in a case where the trial court had so fundamentally misdirected itself." Prinsip yang sama juga telah diiktiraf di dalam kes Mahkamah Rayuan Lee Ing Chin @ Lee Teck Seng v. Gan Yook Chin & Anor [2003] 2 CLJ 19 dan kes Goh Bak Ming v Yeoh Eng Kong & Other Appeals [2019] 1 CLJ 461.

Oleh itu berdasarkan kes otoriti di atas, Mahkamah ini tidak akan mengganggu dapatan fakta Hakim Mahkamah Sesyen kecuali dapatan tersebut ‘plainly wrong’, pihak yang merayu mempunyai beban untuk membuktikan bahawa Hakim Mahkamah Sesyen tersebut telah membuat dapatan dengan salah arah yang material. Berkenaan penilaian kredibiliti saksi pula adalah dalam bidang Mahkamah Bicara yang mempunyai peluang mendengar keterangan saksi dan kredibiliti saksi serta eksibit-eksibit yang dikemukakan ketika perbicaran penuh dijalankan. Adalah undang-undang mantap beban pembuktian kes sivil di atas imbangan kebarangkalian terletak pada Plaintif

Rujukan dibuat kepada keputusan kes Mahkamah Persekutuan Johara BI binte Abdul Kadir Marican v. Lawrence Lam Kwok Fou & Anor[1980] CLJU 199; [1981] 1 MLJ 139 yang memutuskan seperti berikut: "...it was a matter of proof and until and unless the Plaintiff has discharged the onus on her to prove her case on a balance of probabilities, the burden did not shift tothe Defendant and no matter if the Defendant's case was completely unbelievable,the claim against him must in this circumstances be dismissed With respect, we agree with this judicial approach." Rujukan kepada satu lagi kes Mahkamah Rayuan Ho Hup Construction Company Berhad v. Woo Thin Chong [2018] 2 MLRA 321 yang memutuskan seperti berikut: "[43] It was trite that while it was true that the overall burden of proving a civil claim on a balance of probabilities was on the party bringing the action (the plaintiff), a party who alleged or relied upon a particular fact had the onus or responsibility to establish on evidence the existence of that fact. Sections 101, 102 and 103 of the EA (in so far as was material for our decision on this point) were as follows: "Section 101: Burden of proof

Whoever desires any court to give judgment as to any legal right or liability, dependant on the existence of facts which he asserts, must prove that those facts exist.

When a person is bound to prove the existence of any fact, it is said that the burden of proof lies on that person. ... … "Section 102: On whom burden of proof of lies The burden of proof in a suit or proceeding lies on that person who would fail if no evidence at all were given on either side. ... ..." Section 103: Burden of proof as to particular fact The burden of proof as to any particular fact lies on that person who wishes the court to believe in its existence, unless it is provided by any law that the proof of the fact shall lie on any particular person. ... ..." ANALISA DAN DAPATAN MAHKAMAH TINGGI

Sama ada Plaintif berjaya membuktikan tuntutan ‘goods sold and delivered’

(ii)

Untuk isu ini apa yang Mahkamah ini harus putuskan adalah adakah terdapat kontrak jual beli yang sah, penghantaran barang tersebut melalui PO dan invois TP 6355: USD 160,000.00 dibuktikan, seterusnya adakah barangan tersebut diterima oleh Defendan dan barang dihantar adalah dalam keadaan baik.

Isu sama ada terdapat kontrak jual beli yang adalah tidak menjadi isu di dalam kes ini kerana pihak-pihak mengakui dan bersetuju bahawa pada atau sekitar bulan November 2019 Plaintif dan Defendan memasuki beberapa perjanjian di mana Plaintif bersetuju untuk menjual dan Defendan setuju untuk membeli barangan yang dibekalkan oleh Plaintif.

Fakta yang tidak dapat dinafikan juga adalah Plaintif telah berjaya membuat penghantaran barangan yang dipesan melalui PO dan juga invois TP6335 dan Defendan telah mengakui menerima barangan tersebut dalam keadaan yang baik dan teratur kerana itu lah Defendan boleh menyatakan dengan ‘detail’ dalam pembelaannya berkenaan barangan tersebut.

Defendan telah gagal membuat pembayaran kepada barangan tersebut dan jumlah asal yang terhutang adalah USD545,492,85. Di atas permohonan Plaintif di Mahkamah Tinggi pada 26.10.2020 Permohonan Penghakiman Terus telah dibenarkan oleh Mahkamah Tinggi untuk sebahagian daripada jumlah baki keseluruhan iaitu sebanyak USD385,492.85 adalah dibenarkan manakala baki USD160,000.00 untuk Integrated Circuits (IC) yang telah terjual dan dihantarkan kepada Defendan dibawah invois 6335 bertarikh 2.12.2019 dihantar semula ke Mahkamah Sesyen untuk dibicarakan. Di dalam kes Perangsang Dagang Sdn Bhd v. Tanjung Teras Sdn Bhd & Ors [2008] 2 CLJ 199, di mana Mariana Yahya HMT (pada ketika itu) memutuskan – [12] In cases involving goods sold and delivered, there is no one piece of agreement signed by both parties. Indeed, there is nothing of that sort. Instead, the law, through the guidance of cases, had recognised that all the documentation that accompany the day to day transactions would collectively constitute a binding contract. The documents as one would recollect from the vast number of cases are Delivery Orders, Delivery Notes, Invoices, Statement of Accounts and Debit Notes. In the case of Caltex Oil Malaysia Ltd v. Classic Best Sdn Bhd & Ors [2006] CLJU 266;[2006] 1 LNS 266, Suriyadi J held that: “In coming to a decision in cases involving goods sold and delivered such as in this case, I would place due emphasis on the written documents, namely the statement of accounts, invoices, delivery orders, delivery notes and the debit notes. These documents would collectively constitute a contract reduced into writing”. [13] More often then not, the defendants would dispute the amount owing or ever entering into any agreement with the plaintiff. On the agreement aspect, as mentioned above, the day to day documents would collectively constitute a binding contract as well as the fact that the parties had been transacting for years and the defendant had been making payments. On the latter, failure to raise any objections as to the amount stated in the documents or imposition of interest despite the fact that the parties had been transacting for years would give rise to a situation of "non query of account stated". The non-query would estop the defendant from raising now any disputes that they could have raised earlier.

Berdasarkan kepada pemerhatian di atas walaupun tidak ada perjanjian bertulis dimasuki antara Plantif dan Defendan tetapi selagi mana dokumen-dokumen seperti PO, invois, e-mel pemberitahuan tentang penghantaran barangan melalui DHL, cara proses perniagaan yang dipersetujui berkenaan dengan penghantaran barang-barang tersebut adalah terbentuk kepada perjanjian yang dimasuki antara keduanya.

Mahkamah juga bersetuju dengan dapatan Hakim Mahkamah Sesyen berkenaan perkara ini sepertimana yang diakui oleh Defendan sendiri berkenaan penerimaan barangan IC dengan sempurna melalui invois TP6355 sebagaimana di dalam Penyata Pembelaan Defendan di para 4 yang memplidkan sebagaimana berikut:

Defendan mengakui perenggan 4 dan 5 Pernyataan tuntutan setakat bahawa barangan di bawah nombor invois TP 6355 yang bertarikh 2.12.2019 berjumlah USD160,000.00 telah dijual dan dihantar serah kepada Defendan.

Berdasarkan pengakuan ini maka isu samada barangan tersebut telah diserahkan dengan sempurna atau tidak bukanlah menjadi isu disini kerana Defendan telah mengakuinya sendiri. Apa yang menjadi isu kepada Defendan untuk tidak membayar kepada tuntutan sebagaimana invois tersebut adalah bahawa barangan yang dihantar adalah kepunyaannya sendiri dan telah dicuri oleh pihak Plaintif atau pihak ketiga dan Defendan tidak seharusnya membayar untuk barangan kepunyaannya sendiri. Namun isu penghantaran dan penerimaan barangan tersebut tidaklah dipertikaikan berdasarkan pengakuan Defendan sendiri di dalam Penyata Pembelaannya.

(ii) Isu Sama ada Defendan berjaya membuktikan dakwaan bahawa barang dalam invois TP6355 adalah barangan Defendan sendiri dan telah dicuri.

Mahkamah ini akan melihat kepada fakta dan pembuktian sama ada Defendan berjaya membuktikan pemilikan asal IC tersebut, adakah label 12 reel, ‘peel marks’ pada 5 reel dan ‘removal vacuum seal’ adalah bukti kecurian, serta adakah terdapat bukti forensik, laporan polis atau bukti kastam yang menunjukkan IC tersebut adalah barang curi dan adakah ‘recent possession doctrine’ terpakai.

Beban pembuktian pada peringkat ini adalah berpindah kepada Defendan kerana Defendan yang menimbulkan isu ini bahawa barangan tersebut adalah merupakan barangannya sendiri yang dijual oleh Plaintif kepadanya dan Defendan tidak sepatutnya membayar kepada barangan tersebut. Defendan telah melakukan siasatan dalamannya sendiri berkenaan hal ini dengan menggunakan semakan dalam sistem pengkalan data mereka sendiri yang dinamakan sebagai Sales Application Process (SAP). Persoalannya disini setakat mana sistem ini boleh dipercayai dan adakah ia diiktirafkan dalam penemuan keterangan forensik yang mengatakan bahawa sistem ini boleh dipercayai seratus peratus. Apakah piawaian dalam menggunakan sistem ini, apakah sistem ini digunakan oleh semua syarikat yang berususan dengan perniagaan seperti Defendan. Apakah laporan yang dijana oleh sistem ini boleh diterima pakai sebagai bukti keterangan yang boleh dipercayai?

Saksi Defendan DW3 di dalam keterangannya menyatakan bahawa Plaintif telah menjual barangan IC yang sebelum ini telah dicuri dari Gudang Defendan berdasarkan label bar kod di barangan tersebut. Defendan menghujahkan bahawa 12 reel adalah barang yang dicuri dari gudang Defendan. Hakim Mahkamah Sesyen hanya menyebut “6 reel tiada label” tetapi gagal menilai signifikan bahawa 12 reel mempunyai label Defendan dan gagal menilai bukti DW3 yang tidak dicabar oleh Plaintif. Untuk baki 6 reel. 5 reel mempunyai ‘peel marks’ iaitu bukti pelepasan label, 1 reel diakui oleh Plaintif sendiri bahawa mereka membuka ‘vacuum seal’ untuk memenuhi order 80,000 unit (emel bertarikh 11/12/2019). Kesemua 18 reel dihantar bersama dalam satu penghantaran DHL, maka logik bahawa semuanya datang dari sumber yang sama. Defendan menegaskan Plaintif tiada bukti alternatif sumber 6 reel tersebut. Saksi Defendan (DW3) semasa pemeriksaan balas bersetuju bahawa IC tersebut adalah produk generik yang kelihatan serupa dan tidak dapat dibezakan kecuali melalui tanda pengenalan tertentu. DW2 juga bersetuju bahawa terdapat produk lain dengan nombor bahagian yang sama yang turut dijual di pasaran. Berdasarkan keterangan ini tidak boleh dikatakan bahawa barangan tersebut adalah barangan Defendan yang dicuri dari Gudang Defendan dan adalah hak milik Defendan dan ia adalah barang curi dan Plaintif adalah dinafikan pembayaran tersebut. Mahkamah ini berpandangan Plaintif tidak perlu mengusulkan kepada syarikat dari mana Plaintif mendapatkan bekalan barangan tersebut barangan tersebut barangan curi atau tidak. Apa yang Plaintif perlu lakukan adalah Plaintif perlu membekalkan barangan tersebut kepada Defendansebagaimana pesanan Defendan melalui PO dan juga invois yang dikeluarkan. Jika benar sekalipun barangan ini dicuri (tetapi tidak dapat dibuktikan) maka pihak yang sepatutnya Defendan mengambil tindakan undang-undang adalah kepada pihak yang dikatakan telah membekalkan barangan kepada Plaintif, itupun jika dapat dibuktikan oleh Defendan. Di dalam kes ini kontrak adalah antara Plaintif dan Defendan dan bukan dengan pihak ketiga yang lain. Oleh itu pertikaian dan penyelesaian adalah antara Plaintif dan Defendan sahaja dan didalam kes yang melibatkan; `goods sold and delivered’ ianya bukanlahsuatu kes yang ‘complicated’ selagi mana pihak-pihak menepati dan menjalankan tugas mereka.

Mahkamah ini bersetuju dengan dapatan Hakim MahkamahSesyen yang mendapati bahawa walaupun nombor bahagian (part number) pada gulungan IC seperti dinyatakan dalam pesanan belian Defendan bertarikh 29.11.2019 adalah sama dengan nombor bahagian dalam sistem Avnet Asia Private, perkara tersebut tidak membuktikan bahawa IC yang dijual kepada Defendan adalah IC yang didakwa telah dicuri daripada gudang Defendan. Defendan juga gagal mengemukakan sebarang keterangan bahawa Defendan adalah pemilik asal IC tersebut atau pernah berada dalam milikan IC sebelum kecurian yang didakwa berlaku.

Oleh itu isu ini dakwaan Defendan mengatakan bahawa barang dalam invois TP6355 adalah barangan Defendan sendiri dan telah dicuri adalah tidak dapat dibuktikan oleh Defendan atas imbangan kebarangkalian.

(iii). Isu sama ada tuduhan`fraud’,`misrepresentation’atau `conspiracy’ dibuktikan oleh Defendan sehingga menyebabkan barangan tersebut adalah merupakan stok Defendan sendiri yang dikatakan telah dicuri.

Mahkamah akan melihat kepada sub isu dibawah isu ini iaitu adakah elemen ‘fraud’ dipenuhi (`misrepresentation’,`knowledge’,`intention’) dan adakah Plaintif bertindak menipu Defendan dan adakah terdapat dua pihak atau lebih yang membentuk ‘conspiracy’ dan adakah beban pembuktian di bawah s.101. s.102 dan s.103 Akta Keterangan 1950 dipenuhi?

Adalah menjadi prinsip undang-undang yang mantap bahawa Defendan perlu memperincikan fakta yang membawa kepada `fraud’ dan salah nyataan `fraud’ dalam pliding. Mahkamah Rayuan dalam kes Quality Concrete Holdings Bhd v. Classic Gypsum Manufacturing Sdn Bhd & Ors [2012] 5 CLJ 33; [2012] 2 MLJ 521 menyatakan – Pleadings, as a general rule, should contain particulars to ensure that the parties are informed with reasonable particularity as to the matters which are alleged against them. The reason for this simple principle is this. That no party should be taken by surprise (Lim Kee Tiak v. Lim Kee Tian [1986] CLJU 15; [1986] 1 LNS 15; [1987] 2 MLJ 528; and Bangkok Bank Ltd v. Prosperity Shipping &Trading (Pte) Ltd & Ors [1990] 1 MLJ 29). Another reason would be the desire to limit and define the issues at the trial (Asia Hotel Sdn Bhd v. Malayan Insurance (M) Sdn Bhd [1992] 2 CLJ Rep 121; [1992] 2 MLJ 615) as well as to save time and expense (Spedding v. Fitzpatrick [1888] 38 Ch D410). All these would surely put the parties in a better position to prepare for trial (Thorp v. Holdsworth [1876] 3 Ch D 637).

Isu berasaskan `fraud’ dan salah nyataan `fraud’ sememangnya telah diplidkan oleh Defendan. Persoalan kini, sejauh mana Defendan telah berjaya memperincikan butiran ‘fraud’ tersebut dan membuktikannya.

Mahkamah mendapati bahawa tiada sebarang keterangan dikemukakan oleh Defendan untuk membuktikan bahawa Plaintif telah membuat salah nyata secara ‘fraud’ berhubung barangan yang dijual dan dihantar kepada Defendan di bawah invois TP6335.

Mahkamah ini mendapati bahawa tuduhan Defendan bahawa Plaintif telah melakukan ‘fraud’ dan ‘conspiracy’ adalah suatu tuduhan yang tidak berasas dan hanya anggapan Defendan berdasarkan siasatan dalaman yang dilakukan oleh pegawai Defendan dan tidak mendapat apa-apa keterangan sokongan yang lain dan PDRM juga memaklumkan hasil siasatan berdasarkan laporan polis yang dibuat sebelum ini setelah dirujuk kepada Timbalan Pendakwaraya telah memutuskan, “Tiada keterangan yang kukuh untuk membuktikan kes terhadap tertuduh”. Tiada juga mana-mana bukti dikemukakan semasa prosiding ini berjalan bahwa pihak Plaintif telah dipanggil untuk siasatan dan tidak ada juga pemakluman tentang siasatan terhadap 3 nama pekerja (Yessi Manna Vanisia, Mohamad Aidil Azrin bin Akbar dan Mohamad Aidil Afiq bin Abd Latif) di syarikat Defendan iaitu Flextronic yang dikatakan terlibat dalam hal penipuan dan `fraud’ ini. Oleh itu apabila Plaintif menghantar barangan mereka Mahkamah mendapati Plaintif telah bertindak secara ‘bona fide’ berdasarkan PO yang dimohon oleh Defendan. Tidak dapat dibuktikan bahawa siapa yang bersekongkol dengan Plaintif jika benar seperti dakwaan Defendan.

Mahkamah ini menurunkan semula keterangan DW1 sebagaimana yang dikemukakan di dalam Alasan Penghakiman Mahkamah Sesyen berkenaan dengan ketiadaan bukti dokumentasi untuk menyokong tuduhan Defendan mengatakan bahawa Plaintif telah melakukan `fraud’ dengan mencuri IC Defendan daripada Gudang dan menjual barangan yang sama kepada Defendan. Keterangan DW1 semasa Pemeriksaan Balas. Q : …Do you have anu documentary evidence to show that the Plaintif secara sendiri mencuri dan atau mencuri bersama-sama pihak yang lain? A : I don’t have. Roman letter 2 Q : ..Do you have any documentary evidence to shoe that the Plaintif telah sama merancang untuk melakukan jenayah curi tersebut? A : I don’t have. Roman letter 3 Q : Do you have any documentary evidence to show that the Plaintiff has planned the event I just mentioned together with the alleged thieves? A : I don’t have. Roman letter 4 Q : Now, do you have any evidence to show that the Plaintiff together with the thieves have “bersubahat mengeluarkan”this item? A : I don’t have.

Mahkamah ini merujuk kepada kes International Times & Ors v. Leong Ho Yeen [1980] CLJU 31; [1980] 1 LNS 31; [1980] 2 MLJ 86, 87 telah mencerakinkan makna beban pembuktian (burden of proof) dan tanggungan membuktikan pada ketika tertentu (onus of proof) yang akan berubah-ubah sepanjang perbicaraan, bergantung kepada isu dan fakta yang akan dibangkitkan, iaitu – “For the purpose of this appeal it is necessary to bear in mind the distinction between the two senses in which the expressions burden of proof and onus of proof are used (Nanji & Co v. Jatashankar Dossa & Ors AIR 1961 SC 1474 1478 and Raghavamma v. Chenchamma AIR 1964 SC 136 143). The first sense, signified by the expression burden of proof such as referred to in section 101 of the Evidence Act is the burden of establishing a case and this rests throughout the trial on the party who asserts the affirmative of the issue. The appellants in the present appeal relied on justification and fair comment. Therefore, the burden of proving these defences rests entirely upon them (Gatley on Libel and Slander 7th Edition paras. 351 and 354). The second sense referred to as onus of proof, on the other hand, relates to the responsibility of adducing evidence in order to discharge the burden of proof. The onus as opposed to burden is not stable and constantly shifts during the trial from one side to the other according to the scale of evidence and other preponderates. Such hifting is one continuous process in the evaluation of evidence. According to sections 102 and 103 of the Evidence Act, if the party with whom this onus lies whether initially or subsequently as a result of its shifting does not give any or further evidence or gives evidence which is not sufficient, such party must fail." [penekanan di tambah]

Jelasnya, beban terletak atas Plaintif untuk membuktikan kesnya. Jika Plaintif gagal berbuat demikian, beban tersebut tidak boleh dipindahkan kepada Defendan untuk membuktikan sebaliknya. Tetapi di dalam kes ini Plaintif telah berjaya membuktikan kesnya secara imbangan kebarangkalian oleh itu beban adalah berpindah kepada Defendan yang sepertimana yang diplidkan di dalam Penyataan Pembelaan Defendan.

Oleh itu utnuk isu samada tuduhan ‘fraud’, ‘misrepresentation’ atau ‘conspiracy’ dibuktikan oleh Defendan sehingga menyebabkan barangan tersebut adalah merupakan stok Defendan sendiri yang dikatakan telah dicuri adalah gagal dibuktikan oleh Defendan atas imbangan kebarangkalian.

(iv). Isu sama ada pembelian IC oleh Plaintif daripada Szenzhen Gang Rui sah dan dibuktikan.

Mahkamah untuk isu ini akan melihat kepada samada bukti transaksi, PO dan invois membuktikan sumber sah dan adakah kegagalan Plaintif memanggil pembekal pihak ketiga menjejaskan kes?

Hakikat bahawa Plaintif telah membeli IC tersebut di bawah invois No. TP6335 daripada pembekal pihak ketiga tidak pernah dipertikaikan oleh Defendan. Plaintif telah membeli barangan tersebut sebagaimana dinyatakan dalam invois Plaintif No. TP6332 daripada Shenzhen Gangrui Electronics Co. Ltd (pihak ketiga tersebut). Dokumen berkaitan urus niaga ini ialah Kontrak No. 20191128 antara Plaintif dan Shenzhen Gangrui Electronics Co. Ltd bertarikh 28.11.2019 serta resit pembayaran bertarikh 2.12.2019. Gulungan IC (IC reels) yang dijual oleh Plaintif kepada Defendan adalah selaras dengan pesanan belian (Purchase Order) Defendan.

Untuk isu ini Mahkamah bersetuju dengan dapatan Hakim Mahkamah Sesyen bahawa pembelian ini tidak dipertikaikan dan jika dipertikaikan sekalipun kontrak ini adalah antara Plaintif dan Pihak Ketiga dan tiada ada kena mengena dengan Defendan kerana Defendan bukanlah pihak dalam perjanjian tersebut. Plaintif tidak perlu untuk memanggil Pihak Ketiga ini sebagai saksi Plaintif kerana Plaintif telahpun berjaya membuktikan atas imbangan kebarangkalian bahawa barangan yang dipesan oleh Defendan sebagaimana ‘Purchase Order’ (PO) Defendan telah dipenuhi oleh Plaintif. Pada tahap ini Defendan yang menimbulkan isu bahawa wujudnya penipuan, ‘misreprepresentation’, ‘fraud’ dan sebagainya adalah dari Defendan dan merupakan pembelaan Defendan untuk tidak membayar baki tuntutan yang diminta oleh Plaintif. Oleh itu untuk isu ini Mahkamah ini mendapati pembelian barangan daripada Pihak Ketiga oleh Plaintif adalah sah.

Sama ada Mahkamah Sesyen adalah betul dalam menolak Tuntutan Balas dan relief Defendan berkait dengan isu (iii) diatas iaitu Isu samada tuduhan ‘fraud’, misrepresentasi atau konspirasi Plaintif.

Mahkamah akan melihat samada adakah kerugian Defendan (loss of business, lossof profit) di buktikan dan adakah wujud asas ‘exemplary damages’ USD360,000.00 dan adakah terdapatnexus antara dakwaan kerugian dan perbuatan Plaintif?

Undang-undang adalah mantap berkenaan dengan dakwaan sesuatu pihak membuat konspirasi. Mahkamah Rayuan dalam kes Renault SA v. Inokom Corp Sdn Bhd [2010] 5 CLJ 32; [2010] 5 MLJ 394 memutuskan bahawa – The gist of tort conspiracy is not the conspirational agreement alone but that agreement plus the overt acts causing damage. (Marrinam v. Vibrat [1963] 1 QB 234. The Statement of Claim should describe who the several parties are and their relationship with each other. It should allege the agreement between the defendants to conspire, and state precisely what was the purpose or what were the objects of the alleged conspiracy, and it must then proceed to set forth, with clarity and precision, the overt acts which are alleged to have been done by each of the alleged conspirators in pursuance and in furtherance of the conspiracy; and lastly it must allege the injury and damages occasioned to the plaintiff thereby. [penekanan ditambah]

Saya mendapati bahawa fakta-fakta yang diplidkan bersifat umum dan tidak menjelaskan dengan terang, khusus dan tepat tindakan atau peranan nyata yang dilakukan oleh pihak yang dikatakan terlibat dalam konspirasi yang diketengahkan oleh Defendan. Lagipun dakwaan Defendan adalah sangat umum dan Mahkamah ini tidak mendapati siapakah pihak yang dikatakan bersekongkol dengan Plaintif sedangkan untuk membuktikan ‘fraud’ mestilah ada lebih daripada satu pihak seperti yang diputuskan di dalam kes Renault SA v. Inokom Corp Sdn Bhd (supra) di atas.

Adalah menjadi prinsip undang-undang yang mantap bahawa Defendan terikat untuk memplidkan tindakan nyata atau perbuatan zahir yang dilakukan oleh Plaintif dalam melaksanakan konspirasi yang diplidkan sebagaimana ditekankan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Renault SA v. Inokom Corp Sdn Bhd (supra) bahawa ‘fraud’ mesti diplidkan dengan butiran terperinci tetapi tidak di dalam tindakan ini dan ianya adalah secara umum sahaja tanpa dapat mengaitkan pihak yang terlibat dengan Plaintif secara nyata.

Keperluan terhadap butiran-butiran frod untuk diplidkan turut diputuskan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Aik Ming (M) Sdn Bhd & Ors v. Chang Ching Chuen & Ors & Another Case [1995] 3 CLJ 639; “Now, all this is contrary to two fundamental rules of procedural fairness that operate in the environment of private law. The first of these rules relate to the pleaded case while the second has to do with the cross-examination of witnesses”. It cannot be gainsaid that procedural law is extremely strict in cases such as this. And rightly so. For a charge of conspiracy to defraud is a serious one to make. It ought not to be countenanced by a Court unless properly taken in party's pleadings. Such a charge must be supported by full particulars. The evidence led must be in proof of the pleaded case. The standard of proof where a conspiracy to defraud is alleged (as opposed to where e.g., a conspiracy to induce the breach of a contract is alleged) is the same as where fraud is alleged. A plaintiff must provehis case beyond a reasonable doubt. Imprudence is not and ought never to be equated with dishonesty. This, then, is the first rule. [penekanan ditambah]

Berdasarkan kes otoriti yang diputuskan ini pihak Defendan tidak dapat membuktikan unsur ‘fraud’ dan misrepresentasi telah diwujudkan oleh Plaintif sebagaimana yang diterangkan di para 64 hingga 72 diatas. Setelah Mahkamah ini meneliti keterangan saksi-saksi Plaintif dan juga Defendan serta dokumen-dokumen yang dikemukakan sepanjang perbicaraan, Mahkamah mendapati bahawa Defendan gagal mengemukakan apa-apa bukti untuk menyokong tuntutan balasnya. Oleh itu, Defendan tidak berhak kepada mana-mana relif yang dipohon dalam tuntutan balas tersebut terhadap Plaintif dan Mahkamah ini bersetuju dengan dapatan Hakim Mahkamah Sesyen.

Mahkamah ini merujuk kepada kes Renal Link (KL) Sdn Bhd v. Dato' DrHarnam Singh [1997] 3 CLJ 225; [1997] 2 MLJ 373 where His Lordship Gopal Sri Ram JCA (as His Lordship then was) stated at p 373: Unless the appellate court is convinced that there was no judicial appreciation of the evidence by the trier of fact, or that the audio-visual advantage reserved to a trial judge had been missed or that the findings made do not accord with the probabilities of the case when taken as a whole, it would not be open to the appellate court to intervene and upset the findings made by a trial judge.

Sementara itu, His Lordship Tengku Baharudin Shah JCA, didalam kes Hamit Matusin & Ors v. Penguasa Tanah Dan Survei & Anor& Another Appeal [2006] 2 CLJ 251, menerangkan di ms 270 sebagaimana berikut: [42] As a matter of principle, an appellate court is slow to interfere with the findings of fact arrived at by the trial court with whom the law entrusts the primary task of evaluating the evidence. It would only intervene if convinced that there was no judicial appreciation by the trier of fact of the evidence adduced at the trial, or the audio visual advantage enjoyed by the trial judge could not be sufficient to explain or justify his conclusion. There is a heavy onus on the party who seeks to displace such conclusion see Tay Kheng Hong v. Heap Moh Steamship Co. Ltd. [1964] CLJU 202; [1964] MLJ 87 PC. In another Privy Council case of Yew Phaik Hoon v. Quah Ooi Keat & Anor [1968] CLJU 178; [1969] 1 MLJ 32 it is also held that the finding of the trial judge ought not to be disturbed unless supporting evidence is lacking or if some factual misapprehension of evidence is shown. As we have shown in the preceeding paragraphs of this judgment, no such shortcomings are detected in the disputed findings of the court below. There is therefore no justification for us to intervene.

Berdasarkan kes otoriti di atas, setelah meneliti keseluruhan Rekod Rayuan, Rekod RayuanTtambahan dan Hujahan kedua-dua pihak, Mahkamah memutuskan dapatan Hakim Mahkamah Sesyen adalah betul, tiada salah arah dan tiada dapatan fakta dan undang-undang yang `plainly wrong’, rayuan Defendan adalah tidak bermerit, tuntutan Plaintif dibuktikan serta Tuntutan Balas Defendan adalah ditolak. Maka, Mahkamah memerintahkan Rayuan Defendan adalah ditolak dan Keputusan Mahkamah Sesyen bertarikh 14 Oktober 2024 adalah dikekalkan sepenuhnya. Kos rayuan diperintahkan kepada Responden sebanyak RM5,000.00. BERTARIKH: 27 NOVEMBER 2025 t.t MANIRA BINTI MOHD NOR PESURUHJAYA KEHAKIMAN MAHKAMAH TINGGI SIVIL 4 JOHOR BAHRU Peguam Bagi pihak Perayu G.K Sritharan Tetuan G.K Sritharan Johor Bahru Peguam Bagi Pihak Responden Tan Siew Hui SH Tan, Yong & Co